Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Albert Uderzo'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 11 results

  1. Η ταινία ΟΙ 12 ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΞ είχε βγει στους κινηματογράφους στις 20/10/1976. Για να γιορτάσει την 40η επέτειο της ταινίας, ο Albert Uderzo δημιούργησε ένα νέο άλμπουμ στο στυλ του "Πως ο Οβελίξ έπεσε στη χύτρα όταν ήταν μικρός" το οποίο κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 19/10/2016. Επιβλέποντας προσωπικά τη μελέτη πάνω από 1000 σχεδίων και γραφικών μοντέλων που δημιουργήθηκαν για την ταινία, ο Uderzo συνέθεσε πάνω από 40 μοναδικές εικόνες που αντιπροσωπεύουν σκηνές της ταινίας (κάποιες από αυτές βλέπετε κατωτέρω) και οι οποίες εμφανίζονται ολοσέλιδες στο νέο άλμπουμ, συνοδεία κειμένου που εξιστορεί την πλοκή της ταινίας. Επιπλέον "ξεσκόνισε" τα πινέλα του και σχεδίασε ένα νέο εξώφυλλο γι'αυτή την επετειακή έκδοση! Η έκδοση είναι εντυπωσιακά πολυτελής, χοντρό γυαλιστερό εξώφυλλο και γυαλιστερές σελίδες στο εσωτερικό. Με τις 84 σελίδες του, τα €9.80 που στοιχίζει πραγματικά τα κρατάς στο χέρι σου! Παραθέτω τα δείγματα από την γαλλική έκδοση, γιατί πραγματικά λυπάμαι να ανοίξω διάπλατα αυτό το κόσμημα στο σκάνερ μου και να το τσαλακώσω: Όπως μπορείτε να δείτε, οι πάμπολλες δισέλιδες συνθέσεις που περιέχει είναι σαν πίνακες ζωγραφικής. Καμιά σχέση με την προηγούμενη έκδοση του 1976 που περιείχε θολές εικόνες φωτογραφημένες από την ταινία. Το μόνο μειονέκτημα που μπορώ να βρω είναι ότι δεν περιέχει το παράρτημα με τα προσχέδια της Γαλλικής έκδοσης: Μικρό το κακό όμως, εφόσον η ομορφιά των ολοκληρωμένων συνθέσεων είναι όλη εδώ (εξάλλου θα ανέβαινε και η τιμή αν είχαμε περισσότερες σελίδες). Για τους λάτρεις του Asterix, συνιστάται ανεπιφύλακτα!
  2. GreekComicFan

    Ο ASTERIX ΣΤΙΣ ΙΝΔΙΕΣ

    Το Ο Asterix στις Ινδίες είναι η τελευταία νέα (σύγχρονη της εποχής της) κυκλοφορία που πρόλαβε να βγει από την οικογένεια Ψαρόπουλου πριν χάσει τα δικαιώματα της σειράς το 1989 από την Μαμούθ. Είναι επίσης και το μόνο που δεν βγήκε ποτέ με αρίθμηση, οπότε και μπαίνει αναγκαστικά σε ξεχωριστό θέμα. Ο τίτλος πρόλαβε να επανεκδοθεί πάντως από τον Ψαρόπουλο, έχοντας μάλιστα την ιδιαιτερότητα πως έχει διαφορετικό λέτερινγκ για κάποιο λόγο, το οποίο όμως είναι υποδεέστερο. Από θέμα μετάφρασης επίσης, η παρούσα κυκλοφορία πιστεύω (και ξέρω πως οι περισσότεροι συμφωνούν με αυτό) πως τα πάει πολύ καλύτερα από την αντίστοιχη μετάφραση της Μαμούθ. Για την ιστορία, οι 550 δραχμές που στοίχιζε, ήταν φωτιά και λάβρα εκείνη την εποχή. Μπορείτε να καταλάβετε πόσο, αν συγκρίνετε τις 350 δραχμές που στοίχιζε η σειρά από την Μαμούθ, όταν την πήρε το 1989. Και βέβαια, τα αντίστοιχα εβδομαδιαία και μηνιαία κόμικς του 1987, δεν ξεπέρναγαν τις 75 δραχμές. Υ.Γ. Όσοι είχα καταχωρημένη την έκδοση στην συλλογή τους στο πινακάκι της παρουσίασης της αριθμημένης σειράς του Ψαρόπουλου, καλό είναι να την ξαναπεράσουν στο τρέχον.
  3. O μεγάλος δημιουργός και σχεδιαστής Albert Uderzo (πλήρες όνομα Alberto Alesandro Uderzo) γεννημένος στις 25 Απριλίου του 1927 στο Φίμ του νομού Μάρν, είναι ευρύτερα και παγκόσμια γνωστός ως ο δημιουργός (μαζί με τον Rene Goscinny) του Γαλάτη ήρωα Asterix. Ο Uderzo όμως είχε δημιουργήσει μία πληθώρα ηρώων και κόμικ χαρακτήρων, πριν τη γέννηση του Asterix, οι οποίοι είναι άγνωστοι ειδικά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Μαζί θα δούμε μερικούς από τους πιο αξιόλογους χαρακτήρες που γέννησε το ταλέντο του. 1.Clopinard: Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, ο Uderzo άρχισε να ασχολείται ξανά με το σχέδιο (κατά τη διάρκεια του πολέμου,ο νεαρός Uderzo είχε φύγει απο το Παρίσι για τη Βρετάνη όπου δούλεψε σε φάρμα και βοηθούσε και στη δουλειά του πατέρα του στα έπιπλα). Την εποχή εκείνη υπήρξε μία άνθηση των κόμικ στη Γαλλο-Βελγική αγορά. Ο Uderzo βρήκε δουλειά σε μία διαφημιστική εταιρεία που ζητούσε σχεδιαστές κόμικς. Ο Uderzo δημιούργησε τον πρώτο του ήρωα τον Clopinard. Με έντονες επιρροές από Disney (ο ίδιος ο Uderzo έλεγε: Είχα ένα τρελό πάθος για το σχέδιο,αλλά αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν το κινούμενο σχέδιο,όπως τόσα άλλα παιδιά ήμουν μαγεμένος από τον μαγικό κόσμο του Disney). O χαρακτήρας αυτός ήταν ένας κοντούλης, γενειοφόρος, συμπαθητικός τυπάκος με ξύλινο πόδι που προκαλούσε τη συμπάθεια του αναγνωστικού κοινού. Το κόμικ όμως δεν γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Η πρώτη δημιουργία του Uderzo o Clopinard. 2.Flamberge: Ο Uderzo μετά τη διαφημιστική εταιρεία, πηγαίνει σε ένα studio κινουμένων σχεδίων στο Παρίσι που ιδιοκτήτης του ήταν ένας Βολιβιανός επιχειρηματίας με το όνομα Renan de Vela. Ο οποίος επιθυμούσε να δημιουργήσει μία αυτοκρατορία στο χώρο των έντυπων εκδόσεων. Εκεί ο Uderzo θα δημιουργήσει τον Flamberge έναν χαρακτήρα που συνδυάζει στοιχεία χαρακτήρων του Disney με ένα μείγμα από…Δον Κιχώτη!! Έντονη επιρροή από Disney στο Flamberge 3.Arys Buck:Όταν το 1946 ο Uderzo έρχεται σε σύγκρουση με τον de Vela, εγκαταλείπει το studio και πηγαίνει να εργαστεί στο περιοδικό O.K. Arys Buck o πρώτος «μυώδης» ήρωας του Uderzo Έκεί ένας από τους πρώτους χαρακτήρες που δημιουργεί είναι και ο Arys Buck που δημοσιεύεται στα τεύχη #28- #42 του περιοδικού από τον Δεκέμβριο του 1946 μέχρι τον Απρίλιο του 1947. Ο Αrys Buck είναι ένας νέος άντρας με απίστευτη δύναμη,που πολεμά πολλούς αντιπάλους με τη βοήθεια του πιστού υπηρέτη και φίλου, του νάνου Castagnac. O Buck αργότερα παντρεύεται τη πριγκίπισσα Segdiane και αποκτούν έναν γιο τον Rollin (που με τη σειρά του θα κάνει και αυτός έναν γιο τον Belloy που θα δούμε παρακάτω). Ο Castagnac o πιστός του φίλος, ο οποίος παρουσιάζεται με περικεφαλαία που έχει φτερά και κόκκινα μουστάκια από πολλούς ιστορικούς των κόμικ θεωρείτε πρόδρομος του Asterix… O πρόδρομος του Asterix!! 4.Belloy:Δημιουργήθηκε το 1948 ενώ στα σενάρια βοηθά και ο Jean – Michel Charlier(από το 1950 μέχρι το 1958). Αυτή την περίοδο το στυλ του Uderzo ξεφεύγει από εκείνο των Silly Symphonies του Disney και αρχίζει και γίνεται αυστηρά προσωπικό. Ένας γέρο αγρότης (Pere Hoc) βρίσκει και μεγαλώνει ένα αγόρι, το οποίο έχει τεράστια δύναμη (όπως και ο Arys Buck ή ο μετέπειτα Umpa-pah ο Uderzo δημιουργούσε αρχικά δυνατούς και «φουσκωμένους» ήρωες) δεν μπορεί να πληγωθεί και στο μόνο σημείο του σώματος του,που μπορεί να νιώσει πόνο είναι το κεφάλι του!! Αργότερα οι ιστορίες του συγκεντρώθηκαν σε 4 άλμπουμ τα οποία ήταν τα εξής: 1.Le chavalier sans armure (Ιππότης χωρίς αρματωσιά) 2.Le princesse captive (η αιχμάλωτη πριγκίπισσα) 3.LeBaron Maudit (ο καταραμένος βαρώνος) 4.L’homme qui anait peur de son ombre (Ο άντρας που φοβόταν τη σκιά του). Belloy o δεύτερος «μυώδης» ήρωας του Uderzo Το 1951 βέβαια ήταν η χρονιά ορόσημο στη ζωή του και την μετέπειτα καλλιτεχνική του εξέλιξη όταν γνώρισε τον Rene Goscinny. Oι δύο άντρες έγιναν πολύ καλοί φίλοι και καθώς είχαν κοινές ιδέες για τη δημιουργία ενός κόμικ ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί. O Uderzo σε νεαρή ηλικία με τις πρώτες δημιουργίες του 5. Jehan Pistolet: Η πρώτη κοινή δουλειά των Uderzo & Goscinny. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε το 1952 και η πρώτη του δημοσίευση έγινε στις 26 Ιουνίου του ίδιου έτους.Το 1954 το όνομα του χαρακτήρα άλλαξε σε Jehan Soupolet όταν άρχισε να δημοσιεύεται στο περιοδικό Pistolin για να μην υπάρξει σύγχυση. To 1961-62 οι ιστορίες του Jehan δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Pilote (που υπήρξαν συνιδρυτές) και το όνομα του ξανάγινε Pistolet. Πρόκειται για τις περιπέτειες ενός νεαρού άνδρα που θέλει να γίνει μεγάλος πειρατής και μπλέκεται σε πολλές περιπέτειες. Το κόμικ συγκεντρώθηκε σε 4 άλμπουμ, τα οποία έχουν βγει και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Μαμούθ Κόμικς 1.Jehan Pistolet,Corsaire prodigieux (ελλ.έκδοση Ο ατρόμητος κουρσάρος) 2.Jehan Pistolet, Corsaire du Roi (ελλ.έκδοση Ο κουρσάρος του Βασιλιά) 3.Jehan Pistolet et l’espion (ελλ.έκδοση O κατάσκοπος) 4.Jehan Pistlet en Amerique (ελλ.έκδοση Ο Πιστολέτ στην Αμερική). 6.Poussin et Poussif: Ακόμα μία δημιουργία του διδύμου Uderzo-Goscinny το 1957-1958 που δημοσιεύτηκε στη Βελγική έκδοση του περιοδικού Tin Tin. O Poussin είναι ένα μωράκι και ο Poussif ένα σκυλάκι, που πρέπει να προσέχει το μωρό όταν οι γονείς του λείπουν. Το μωρό όμως έχει ένα πράγμα στο μυαλό του...ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙ!! Το σκυλάκι ριψοκινδυνεύει τη ζωή του για να σώσει το μωρό και να το γυρνά σώο και αβλαβές στο σπίτι. Κυκλοφόρησαν 3 ιστορίες με τους τίτλους 1) Poussin et Poussif. 2) Poussin,Poussif et Frederique 3 )Poussin,Poussif et La chasse. Τα πάντα για να δραπετεύσει!!!! 7.Benjamin et Benjamine: Το αχτύπητο δίδυμο ξαναχτυπά με τη δημιουργία του Benjamin et Benjamine το 1957 όταν και δημιουργήθηκε το περιοδικό Pilote 4 ιστορίες κυκλοφόρησαν με τους τίτλους 1) Les naufrages de l’air (οι ναυαγοί στον αέρα) 2) Pigeon Vole (περιστέρι που πετά) 3) Le grand Boudtchou (ο μεγάλος Μπουτσού) και 4) Les Cowboys (oι Κάου μποις). 8.Luc Junior: Ένα ακόμα κόμικ των Uderzo-Goscinny που περιέχει όλα αυτά τα συστατικά που έκαναν το μετέπειτα Asterix επιτυχία(gags,λογοπαίγνια,έξυπνοι διάλογοι&σενάρια)και φυσικά το εκπληκτικό σχέδιο του Uderzo που έχει εξελιχθεί ραγδαία μετά την γνωριμία του με τον Goscinny. Οι κεντρικοί ήρωες είναι ο ρεπόρτερ Luc Juniorο σκύλος του Alphonse και ο φωτογράφος LaPlaque (κάτι σαν τον captain Haddock από τον Tin Tin). Το κόμικ δεν είχε κυκλοφορήσει σε αυτόνομα άλμπουμ (εκτός από 1 μόνο το 1956 Junior en Amerique)και δεν ακολούθησαν άλλα.Το 1989 ο εκδότης Claude Le Francq πήρε τα δικαιώματα της σειράς και έβγαλε 4 άλμπουμς. 1.Les bijoux voles (τα κλεμένα κοσμήματα) 2.Luc Junior en Amerique (Ο Τζούνιορ στην Αμερική) 3.Le fils du Maharajah(ο γιός του Μαχαραγιά) 4.Reportage a l’ombre (Ρεπορτάζ στη σκιά). 9.Oumpah-pah: Μία από τις πρώτες δημιουργίες των Uderzo/Goscinny, ο ινδιάνος Oumpah-pah πρωτοδημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο Tin Tin magazine στις 2 Απριλίου του 1958.Μία πρώτη μορφή του χαρακτήρα (που τον παρουσίαζε σαν μέλος μιας τελευταίας φυλής Ινδιάνων στη δεκαετία του ’50,που δυσκολεύονται να ζουν τις αλλαγές της σημερινής τότε εποχής) είχε πρωτοεμφανιστεί το 1951 αλλά απέτυχε να προκαλέσει το ενδιαφέρον εκδοτών για να δημοσιευτεί. Η νέα έκδοση του Oumpah-pah το 1958 Η έκδοση του 1958 παρουσίαζε έναν αρκετά πιό μυώδη Oumpah-pah(κατάλοιπο παλαιότερων δημιουργιών του Uderzo όπως Arys Buck,Bellboy κ.τ.λ.)κατα τον 18ο αιώνα όταν είχε αρχίσει η γαλλική αποικιοκρατία στη βόρεια Αμερική.Ο Oumpah-pah ανήκει στη φυλή των πλατυπόδαρων,είναι γενναίος&τίμιος πολεμιστής μοιάζοντας αρκετά με τον Asterix που το δίδυμο δημιούργησε καιρό αργότερα.Μαζί με τον Γάλλο αξιωματικό του στρατού Ουμβέτρου ντε λα Κρέμ Καραμελέ(Hubert de la Pâte Feuilletée στο πρωτ.)που τον αποκαλεί αδελφό με τα δύο σκάλπ(επειδή φορούσε περούκα όπως όλοι οι αριστοκράτες της περιόδου εκείνης)ζούνε διάφορες περιπέτειες.Οι περιπέτειες του Oumpah-pah συγκεντρώθηκαν σε 3 άλμπουμ τα οποία κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μαμούθ κόμικς(αν και είχε βγάλει επίσης και ο Ψαρόπουλος κάποια άλμπουμ αρχές του ’80).Τα οποία είναι τα εξής : 1. Oumpah-Pah le Peau-Rouge(ελλ. έκδοση Oύμπα Πά ο ερυθρόδερμος) 2. Oumpah-Pah sur le sentier de la guerre and Oumpah-Pah et les pirates (ελλ. έκδοση Το Μονοπάτι του πολέμου) 3. Mission secrète and Oumpah-pah contre Foie-Malade(ελλ. έκδοση Εναντίον πρησμένου Συκωτιού).Η σειρά σταμάτησε οριστικά το 1962. 10.Tanguy et Laverdure: Mία δημιουργία του Uderzo (σχέδιο) μαζί με τον Jean-Michel Charlier (σενάριο) το Tanguy et Laverdure έκανε τη πρώτη του εμφάνιση στο περιοδικό Pilote στις 29 Οκτωβρίου 1959. Η σειρά ήταν η απάντηση στα ίδιου τύπου κόμικ Buck Danny & Dan Cooper που δημοσιεύονταν στα ανταγωνιστικά περιοδικά Spirou & TinTin αντίστοιχα, και έχει να κάνει με τις περιπέτειες δύο πιλότων της γαλλικής πολεμικής αεροπορίας. Δύο αντίθετοι μεταξύ τους χαρακτήρες (ο Tanguy σοβαρός,πειθήνιος,ατρόμητος ενώ ο Laverdue ατίθασος,γυναικάς και φασαριόζος) αναλαμβάνουν δύσκολες αποστολές σε πολλά μέρη από το Μαρόκο μέχρι το Τέλ Αβίβ και τη Γροιλανδία.Από το 1971 η σειρά μεταφέρθηκε στο Tin Tin magazine καθώς και σε άλλα έντυπα.Ο Uderzo σχεδίασε τις ιστορίες που έχουν κυκλοφορήσει στα 8 πρώτα άλμπουμ της σειράς (1961-1967) από τη Dargaud.Tα υπόλοιπα άλμπουμ (27 μέχρι σήμερα) της σειράς που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, σχεδίασαν άλλοι σημαντικοί δημιουργοί όπως οι Joseph Gillain(Jije),Patrice Serres,Yvan Fernandez κ.α. ενώ μετά το θάνατο του Charlier τη σειρά γράφει ο Jean-Claude Laidin. Στα ελληνικά οι περιπέτειες των Tanguy et Laverdure δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Αστερίξ των εκδόσεων Σπανός στα μέσα της δεκαετίας του ’60, ενώ ο Ψαρόπουλος(που ανέλαβε τις σειρές Αστερίξ,Ιζνογκούντ και Τεν Τέν σε εκδόσεις αυτόνομων άλμπουμ) είχε βγάλει και ένα αλμπουμάκι τέλη δεκαετίας του ’70. Επίσης ο Uderzo σχεδίασε μικρότερες ιστορίες (μονοσέλιδες και μη) για περιοδικά (Spirou, Junior, TinTin, Bonnes Soirées κ.α.) όπως τα Bill Blanchart, Monsieur et Madame Plume, La Famille Cokalane, La Famille Moutonet, Le fils du tonnelier, κ.α. σχεδόν όλα σε σενάριο του Goscinny. Έιχε σχεδιάσει και την γαλλική εκδοχή του Captain Marvel jr. Captain Marvel Jr. δια χειρός Uderzo!! Bλέπουμε λοιπόν πώς ο Albert Uderzo έκανε πολλά περισσότερα από τον Asterix,και δίκαια θεωρείται ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές στην ιστορία της 9ης τέχνης παγκοσμίως. Ευχαριστώ πολύ τη γυναίκα μου Elodie Kohler Ανδριανού για την πολύτιμη βοήθειά της στην συγγραφή αυτού του άρθρου. Σπύρος Ανδριανός smassingculture.gr
  4. Ειδική έκδοση της Μαμούθ ενός εκ των καλύτερων Αστερίξ με 16 σελίδες έξτρα υλικό. Αποτελεί μετάφραση της έκδοσης Le Domaine des dieux – Edition spéciale της Hachette Livre (που βγάζει τα Αστερίξ στη Γαλλία) από τον Οκτώβρη του 2014. Επισυνάπτω 4 σελίδες της γαλλικής έκδοσης για να πάρετε μια γεύση. Εμπεριέχει τα κάτωθι δισέλιδα Είναι τρελοί αυτοί οι δημιουργοί. Ένα ιστορικό της σειράς μέχρι το 1971 που βγήκε το κόμικ. Έχω μια ιδέα! Τι τους ώθησε να φτιάξουν το συγκεκριμένο σενάριο. Σχεδίασε μου μια κατοικία. Σχόλια για το σχέδιο. Το αδίπλωτο αστείο. Σχόλια για 2 σελίδες του κόμικ. Φόβος πάνω από το χωριό. Σχόλια για διάφορους ανταγωνιστές της σειράς. Τα ζώα, μια ιδέα φιξ! Προφανές το λογοπαίγνιο με το όνομα του Ιντεφίξ (idée fixe). Σχόλια για την πανίδα στο κόμικ. Είναι ξεκάθαρο, σκλάβε; Σχόλια για το κοινωνικοπολιτικό σκέλος του κόμικ. Από το σενάριο στο σχέδιο. Μια σελίδα σενάριο και η αντίστοιχη σελίδα ως σχέδιο πριν τον χρωματισμό. Στη Γαλλία υπάρχει και η λουξ έκδοση 128 σελίδων που περιέχει τις πρωτότυπες σελίδες σκίτσου και 33 σελίδες κείμενο-σχόλια. Δεν με ξετρέλλαναν τα σχόλια. Θα ήθελα σχόλια όπως το ότι ο τελετάρχης Γκουϊλους είναι καρικατούρα του Guy Lux (wiki.fr) Περισσότερο μου έκαναν ως ένα σύνολο διεκπεραιωτικών στεγνών σχολίων, άντε να τα βάλουμε και να πουλήσουμε.... Δεν ένιωσα το μεράκι και την αγάπη oh well. Αξιζει τον κόπο? Εάν κάποιος δεν έχει το κόμικ, τότε ναι. Ας πάρει αυτή την έκδοση και όχι αυτή που δεν έχει καθόλου σχολιασμό. Όλα τα κόμικ βελτιώνονται με τέτοια καλούδια. Το κακό είναι ότι αισθάνομαι πως όλα αυτά είναι απλώς εμπορικά προϊόντα. Σήμερα με κάτι σχόλια, αύριο με τις πρωτότυπες σελίδες, μεθαύριο με σκληρό εξώφυλλο, παραμεθαύριο στο πρωτότυπο μέγεθος των σελίδων (σαν τα Artist's Edition της IDW) και πάει λέγοντας. Μια αγελάδα που θα αρμέγουμε εσαεί. Δεν τα νοιώθω σαν προϊόντα αγάπης (όπως λχ είναι οι ταινίες της Criterion Collection).
  5. Αφιέρωμα στον René Goscinny+τα 5 καλύτερα τεύχη του Στις 5 Νοεμβρίου του 1977, πεθαίνει σε ηλικία 51 ετών, ο γνωστός συγγραφέας και σεναριογράφος Ρενέ Γκοσινί. Έχει γράψει σειρές παιδικών βιβλίων και έχει δημιουργήσει το διάσημο μικρό Νικόλα. Κυρίως έχει αναδειχθεί από το έργο του ως σεναριογράφος σε περιοδικά κόμικ. Είναι ο δημιουργός του Αστερίξ και του Ιζνογκούντ (με τους Αλμπερ Ουντερζό και τον Ζαν Ταμπαρί ως σχεδιαστές αντίστοιχα) ενώ έγραψε ιστορίες για τον Λούκυ Λουκ από το 1955 μέχρι το 1977, συνεργαζόμενος με τον Μορίς δημιουργό του δημοφιλή ήρωα. Επιπλέον έχει δημιουργήσει και άλλους, λιγότερο γνωστούς ήρωες κόμικ όπως ο ινδιάνος Ούμπα-Πα και ο Ιωάννης Πιστόλε. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός μέσα από διάφορες εκδόσεις που είχαν τα δικαιώματα διαφορετικών χαρακτήρων αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 η Μαμουθκόμιξ ξεκίνησε να συγκεντρώνει όλους τους τίτλους, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί ως ο κατεξοχήν εκδοτικός οίκος για κόμικ. Λοιπόν, αρκετά με τα βιογραφικά. Γιατί συζητάμε για τον Γκοσινί; Γιατί αξίζει να τον θυμόμαστε; Πρώτα και κύρια επειδή, για πάρα πολλούς, ήταν η πρώτη μας επαφή με την τέχνη των κόμικ. Οι ήρωες, τα μέρη και οι ιστορίες του σημάδεψαν την παιδική ηλικία πολλών και αποτέλεσαν την πρώτη εξοικείωση με αυτό το μέσο έκφρασης. Πολύ περισσότερο όμως, μέσα από τις ιστορίες του Γκοσινί καταλάβαμε κάποιοι ότι η σχέση μας με τα κόμικ δεν έχει ηλικιακό όριο και θα μας ακολουθεί συνέχεια, θα ξαναδιαβάζουμε για πάντα την ίδια ιστορία σε παραλλαγές και πάντα θα ανακαλύπτουμε κάτι νέο. Έτσι, το χαλιφάτο της μαγικής Βαγδάτης, το Τέξας και η Άγρια Δύση και το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή έγιναν κάτι παραπάνω από σκηνικά για ιστορίες. Επιπλέον, έξω από τις εκτιμήσεις των αναγνωστών, το έργο του Γκοσινί είχε μια αδιαμφισβήτητη συμβολή στην ανάπτυξη των κόμικ και ειδικά αυτού που θα λέγαμε «ευρωπαϊκή σχολή». Υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που διαπερνούν όλο το έργο του Γκοσινί, όπως είναι η επιλογή σκηνικών παρμένων από το άμεσο ή μακρινό παρελθόν, η έμφαση στο χιουμοριστικό χαρακτήρα του κόμικ έναντι της δράσης, η (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο) συγκαλυμμένη κριτική σε σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα μέσα από ιστορικές αναλογίες, ακόμα και η δημιουργία, κατά περιπτώσεις, αντι ηρώων όπως ο Ιζνογκούντ, σε μία περίοδο που κάτι τέτοιο δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. Ταυτόχρονα, όλα τα σενάρια του διατρέχονται από έντονο κοσμοπολιτισμό καθώς οι ήρωες ανοίγονται διαρκώς σε νέες χώρες με σεβασμό στους ιδιαίτερους πολιτισμούς και κουλτούρες και χωρίς διάθεση υποτίμησης, η οποία πάντα ενυπήρχε στον Ερζέ και τον ήρωα του Τεν Τεν που σφράγισε το ευρωπαϊκό κόμικ τα προηγούμενα χρόνια. Συνολικά, ο Γκοσινί δημιούργησε σε μία περίοδο που ανθούσε ξανά, μετά τη δεκαετία του ’30 το υπερ-ηρωικό κόμικ στην Αμερική και κατάφερε να διαμορφώσει ένα ξεχωριστό, ιδιαίτερο στυλ που καθόρισε την εξέλιξη αυτής της μορφής τέχνης στην Ευρώπη. Το στυλ αυτό διατήρησαν όσοι συνέχισαν να γράφουν ιστορίες μετά το θάνατο του για τους ήρωες που αυτός δημιούργησε αλλά και νέοι σχεδιαστές και σεναριογράφου που εισήγαγαν νέες ήρωες (για όσους μεγάλωσαν με Μαμουθκομιξ, η σύντομη σειρά Κόττον Κιντ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα διατήρησης των χαρακτηριστικών του Γκοσινί από νέους δημιουργούς). Στη συνέχεια παραθέτουμε τα πέντε κορυφαία τεύχη από Ιζνογκούντ, Αστερίξ και Λούκυ Λουκ σε σενάριο Γκοσινί. Ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να τα διαλέξουμε και σίγουρα έχουν αδικηθεί πολλά. Είναι όμως ενδεικτικά του είδους των σεναρίων που έγραψε ο μεγάλος παραμυθάς και του ιδιαίτερου χιούμορ του. Ιζνογκούντ – Η μέρα των τρελών Χρειάζεται να σημειωθεί ότι ολόκληρη η σειρά ιστοριών του Ιζνογκούντ «αδικείται» καθώς ένα μεγάλο κομμάτι του χιούμορ της βασίζεται σε λογοπαίγνια και σε παραφθορές της γαλλικής γλώσσας που είναι δύσκολο έως αδύνατο να μεταφραστούν στα ελληνικά. Όποιος αναγνώστης κατέχει ιδιαίτερα καλά τα γαλλικά αξίζει να διαβάσει τις ιστορίες στο πρωτότυπο. Στις ιστορίες που έγραψε για τον γνωστό αντιπαθητικό βεζίρη που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ο Γκοσινί κυρίως επέλεξε σύντομες ιστορίες έτσι ώστε σε κάθε τεύχος των πενήντα σελίδων, να χωράνε τέσσερις με πέντε ιστορίες. Το συγκεκριμένο τεύχος είναι ενδεικτικό του σουρεαλιστικού χιούμορ που ακολουθεί η σειρά αλλά και των παράλογων προσπαθειών του Ιζνογκούντ που είναι απόλυτα λογικό να αποτυγχάνουν. Στη σχετικά μεγαλύτερη κεντρική ιστορία, μαθαίνουμε ένα ακόμα εξωφρενικό έθιμο της Βαγδάτης, τη μέρα των τρελών όπου όλα λειτουργούν ανάποδα, οι κοινωνικοί ρόλοι αντιστρέφονται και οι αφέντες πρέπει να υπηρετούν τους σκλάβους. Καθώς ο Ιζνογκούντ προσπαθεί να κινήσει θεούς και δαίμονες για να ανατρέψει τον χαλίφη τη μέρα που έχει τη μικρότερη εξουσία από όλους θα έρθει αντιμέτωπος με τα πιο σουρεαλιστικά σκηνικά. Μαχαιροβγάλτες που φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους, μαγικά τζίνι που διατάζουν όποιον τρίψει το λυχνάρι τους και ένας στρατός που διοικείται από τους απλούς φαντάρους, οι οποίοι γράφουν μανιωδώς τα απομνημονεύματα τους για τη μέρα που υπήρξαν στρατηγοί. Το χάος κυριαρχεί καθώς ο Ιζνογκουντ αποφασίζει να κατεβεί την κοινωνική κλίμακα για να ενισχύσει την εξουσία του αλλά η στιγμή που θα γίνει ο πιο εξαθλιωμένος δούλος του χαλιφάτου (άρα και ο ανώτερος άρχοντας τη μέρα των τρελών) το έθιμο φτάνει στο τέλος του και ο Ιζνογκούντ πουλιέται δούλος. Είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του κλίματος των ιστοριών του κακού βεζίρη όπου η απελπισία τον κυριεύει στο τέλος, όπως και τον αναγνώστη, καθώς ότι και να κάνει δεν βρίσκεται ποτέ μισό βήμα πιο κοντά στο να βλάψει τον καλό και αφελή χαλίφη Χαρούν ελ Πατσάχ. Λούκι Λουκ – Στη σκιά των ντέρικ Ο Λούκυ Λουκ βρίσκεται μακριά από το αγαπημένο του Τέξας και έρχεται αντιμέτωπος με την ουσία που θα παίξει τεράστιο ρόλο στην αμερικάνικη ιστορία, το πετρέλαιο. Διορίζεται έκτακτα σερίφης στην Τιτουσβιλ όπου ο πυρετός του μαύρου χρυσού έχει κυριέψει τους κατοίκους, έχει δημιουργήσει μια ταραχώδη κατάσταση και έχει δημιουργήσει ένα αποκρουστικό τοπίο όπου κυριαρχούν τα ξύλινα ντερικ, . Σε αυτές τις συνθήκες θα γνωρίσει τον συνταγματάρχη Ντρέικ (πραγματικό ιστορικό πρόσωπο, είναι ο πρώτος που κατόρθωσε να αντλήσει πετρέλαιο) και θα έρθει αντιμέτωπος με τον Μπάρυ Μπλαντ που αρνείται να σκάψει για να βρει πετρέλαιο αλλά εκφοβίζει τους άλλους κατοίκους για να παραδώσουν τις πετρελαιοπηγές του. Στην πορεία θα σώσει την πόλη από την πυρκαγιά που θα βάλουν οι μπράβοι του Μπλαντ, όμως δεν μπορεί να σώσει τους κατοίκους από τον εαυτό τους και τη μανία να βρουν πετρέλαιο. Κοιτάζοντας λίγο μελαγχολικά την Τιτουσβιλ καθώς φεύγει, επιστρέφει τρέχοντας στο καταπράσινο, για την ώρα Τέξας. Αστερίξ : Η κατοικία των Θεών Το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα του Γκοσινί είναι η αξιοποίηση των ηρώων και των ιστοριών του για να ασκήσει κριτική σε σύγχρονα φαινόμενα. Η αξιοποίηση διαφόρων αναχρονισμών είναι η πιο συνηθισμένη μέθοδος για αυτό και το ανυπόταχτο γαλατικό χωρίο που τα βάζει με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία αποτελεί το πιο πρόσφορο έδαφος. Έτσι, οι δύο ιστορίες Αστερίξ που ξεχωρίσαμε για αυτό το top-5 είναι ένας συνδυασμός των κλασικών γκαγκ βίας και γαλατικής μπούφλας με τις πιο σύνθετες απόπειρες των Ρωμαίων απέναντι στο γαλατικό χωριό. Στην ιστορία «η κατοικία των θεών» (που βγήκε σε ταινία πέρυσι) ο Καίσαρας αποφασίζει να χτίσει πολυκατοικίες στο δάσος γύρω από το γαλατικό χωριό και να το μετατρέψει σε προάστιο της Ρώμης, ελπίζοντας ότι θα ενσωματώσει τους Γαλάτες στο ρωμαϊκό τρόπο ζωής. Όταν ξεκινούν οι εργασίες, οι Γαλάτες αντιδρούν στην καταστροφή του δάσους και τα βάζουν με τους σκλάβους που κόβουν τα δέντρα. Χωρίς να αντιλαμβάνονται το συνολικό σχέδιο, αποφασίζουν εν τέλει να βοηθήσουν τους σκλάβους (αφού δεν φταίνε σε τίποτα, όπως παρατηρεί ο Πανοραμίξ) να ολοκληρώσουν τα κτήρια και να κατακτήσουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, οργανώνοντας με τη βοήθεια του μαγικού ζωμού την πρώτη επιτυχημένη εργατική εξέγερση στην ιστορία. Μετά την ολοκλήρωση του συγκροτήματος, η έλευση των πρώτων κατοίκων απειλεί να μετατρέψει τους ανυπόταχτους Γαλάτες σε γραφικό αξιοθέατο για τους ενοίκους, οι οποίοι επισκέπτονται τακτικά το χωριό. Η λύση θα έρθει από το βάρδο του χωριού, τον Κακοφωνίξ που θα εκδιώξει τους κατοίκους με τη μελωδική φωνή του, ανοίγοντας το δρόμο για την ισοπέδωση των πολυκατοικιών. Σε μια στιγμή έμπνευσης, ο Γκοσινί μετατρέπει τον πειθαρχημένο ρωμαϊκό στρατό σε ενοίκους και γράφει μερικούς από τους καλύτερους διαλόγους του για μια άτυπη συνέλευση ιδιοκτητών ενώ ο απελπισμένος εκατόνταρχους βλέπει τους λεγεωνάριους του να συζητάνε για τις ώρες κοινής ησυχίας και τη φροντίδα του γκαζόν. Από ότι φαίνεται, μόνο μερικές γνήσιες γαλατικές μπούφλες μπορούν να σπάσουν την αποχαύνωση των προαστίων… Λούκυ Λουκ – Η εξαγορά των Ντάλτον Δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα μια ιστορία με τους πιο γνωστούς «κακούς» που δημιούργησε ο Γκοσινί. Ο Τζόε, ο Τζακ, ο Γουίλιαμ και ο Άβερελ έγραψαν ιστορία περισσότερο ως μια ομάδα γκαφατζήδων παρά ως πραγματικών, επικίνδυνων εχθρών του Λούκι Λουκ παρά τις διακηρυγμένες προθέσεις τους να τον «καθαρίσουν». Αν και κάθε μέλος της ομάδας είναι αρκετά μονοδιάστατο (ο Τζόε είναι οξύθυμος, ο Άβερελ τρώει πολύ και είναι αφελής και οι δύο μεσαίοι απλά θέλουν να υπάρχει ηρεμία στην οικογένεια) όλοι μαζί είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες κακοποιών σε κόμικ. Η ιστορία αυτή ξεφεύγει από την πεπατημένη. Ένας γερουσιαστής συντάσσει ένα σχέδιο νόμου σύμφωνα με το οποίο κάποιοι παράνομοι θα αποφυλακίζονται υπό επιτήρηση και αν περάσουν ένα μήνα χωρίς να διαπράξουν κάποιο έγκλημα, θα κερδίσουν την ελευθερία τους. Προτού ψηφιστεί ο νόμος, καλείται να τον εξετάσει ο Λούκι Λουκ αποφυλακίζοντας πειραματικά τους πιο κακούς και αμετανόητους κακοποιούς της Δύσης, τους Ντάλτον. Οι ίδιοι αποδέχονται να συμμετάσχουν στο πείραμα και σχεδιάζουν να πειθαρχήσουν για ένα μήνα και να ζήσουν ως νομοταγείς πολίτες για να κερδίσουν την ελευθερία τους, χωρίς όμως να υπολογίζουν τις δυσκολίες της νέας τους ζωής. Πρέπει να υπομείνουν από το χλευασμό των κατοίκων που ξεπερνούν το φόβο τους για τους Ντάλτον μέχρι τον εξευτελισμό να πρέπει να δουλέψουν κανονικά. Θα φτάσουν στο σημείο να ανοίξουν τράπεζα, αφού με «τράπεζες ασχολούμαστε» όπως θα παραδεχθεί ο Τζοε. Φτάνουν μέχρι το σημείο να ανοίγουν το χρηματοκιβώτιο με το κλειδί και εγκαταλείπουν τον παραδοσιακό δυναμίτη προς μεγάλη απογοήτευση του Άβερελ. Το πείραμα θα αποτύχει παταγωδώς ενώ οι Ντάλτον θα εκτεθούν λόγω της βιασύνης τους να επιστρέψουν στην παρανομία. Ο Γκοσινί διατηρεί εδώ το βασικό μοτίβο : όλα αλλάζουν και διορθώνονται εκτός από τον γνήσιο, αποφασισμένο «κακό». Μέσα σε αυτό το κλισέ όμως θα δώσει μια εξαιρετική ιστορία, αποδεικνύοντας τη μεγάλη του δημιουργικότητα, εντός και εκτός πλαισίων. Αστερίξ : Οβελίξ και Σία Πρόκειται για την τελευταία ιστορία του Αστερίξ που έγραψε ο Γκοσινί πριν το θάνατο του και μάλλον είναι η καλύτερη. Το σενάριο είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Ο Κάιους Τεχνοκράτιους, ειδικός σύμβουλος του Καίσαρα, αποφασίζει ότι δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια στρατιωτικής κατίσχυσης επί του ανυπόταχτου χωριού. Αντ’ αυτού προτείνει τη σταδιακή διαφθορά τους μέσω της εισαγωγής του χρήματος στις ζωές των Γαλατών για να διασπάσουν τη συνοχή τους. Οι Ρωμαίοι αρχίζουν να αγοράζουν μανιωδώς μενίρ , το οποίο γίνεται το πρώτο αγαθό του χωριού που αποκτά εμπορευματική διάσταση, αν και κανείς δεν γνωρίζει σε τι χρησιμεύει όπως θα παραδεχθεί στην πορεία ο δρυΐδης Πανοραμίξ. Έτσι, ο Οβελίξ, από κατασκευαστής μενίρ που τα ανταλλάσει με αγριογούρουνα, γίνεται ο πρώτος καπιταλιστής του χωριού, προσλαμβάνει εργάτες και κάνει μαθήματα προσαρμογής στην αστική ζωή, τα οποία παραδίδει ο Τεχνοκράτιους. Η συνέχεια είναι καταιγιστική και ευφυέστατη με τους Γαλάτες να αλλάζουν τελείως τον τρόπο ζωής τους στην προσπάθεια να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη ζήτηση των Ρωμαίων για μενίρ. Τη λύση θα δώσει ο σοφός Πανοραμίξ με μία έκλαμψη μαρξιστικής διάνοιας : δίνει μαγικό ζωμό σε όλο το χωριό για να ενισχύσει την παραγωγή μενίρ και να προκαλέσει κρίση υπερσσυσώρευσης στη ρωμαϊκά αγορά. Την κρίση δεν κατορθώνει να αποτρέψει ούτε η πρώιμη εφεύρεση της διαφήμισης από τους Ρωμαίους ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται αγορές μενίρ ανταγωνιστικές με το γαλατικό. Η τελική λύση όμως θα έρθει από την επαναστατική βία των εξαγριωμένων Γαλατών που στείλουν τον Τεχνοκράτιους από εκεί που ήρθε. Πηγή Αφιέρωμα στον Gosciny
  6. Ο Αλμπέρ Ουντερζό στέκεται μπροστά σε αφίσα με τους ήρωες της σειράς, που δημιούργησε, στην έκθεση της Αλέσια. ΑΛΕΣΙΑ. «Ευτυχώς που δεν γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι ο Αστερίξ θα γνώριζε παγκόσμια επιτυχία, αλλιώς θα ήμασταν δέσμιοι της ιστορικής πραγματικότητας» αναφέρει ο Αλμπέρ Ουντερζό, ένας από τους δύο δημιουργούς του θρυλικού Γαλάτη, καθώς προσερχόταν χθες στα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης με θέμα τον Αστερίξ και την εποχή του στο Μουσείο-Πάρκο της Αλέσια στον νομό της Κοτ-Ντ’Ορ, στη Βουργουνδία της ανατολικής Γαλλίας. Ο σκιτσογράφος της σειράς Ουντερζό, με τον σεναριογράφο Ρενέ Γκοσινί, που πέθανε το 1977, δημιούργησαν τον Αστερίξ, τον Οβελίξ και την παρέα τους, το 1959, για λογαριασμό του νεανικού περιοδικού «Pilote». «Ουδέποτε είχαμε σκοπό να αποτυπώσουμε την πραγματική ιστορία των Γαλατών, αν και συμβουλευθήκαμε κάποια ιστορικά βιβλία για να δημιουργήσουμε τον κόσμο του Αστερίξ» λέει ο 88χρονος σκιτσογράφος, καθώς επισκεπτόταν την έκθεση που έχει ακριβώς αυτή την αποστολή: να ξεχωρίσει τον μύθο του Αστερίξ από την ιστορική αλήθεια. «Στο κόμικ, ο Βερσιγκετορίξ πετά τα όπλα του στα πόδια του Καίσαρα, κάνοντας τον Ρωμαίο αυτοκράτορα να ουρλιάξει από πόνο. Τίποτα τέτοιο δεν συνέβη, ενώ οι Γαλάτες ουδέποτε φόρεσαν κράνη με φτερά πουλιών ούτε και κυνήγησαν αγριογούρουνο. Στη μάχη της Αλέσια, το 52 μ.Χ., ο Βερσιγκετορίξ οδηγήθηκε μπροστά στον Καίσαρα δεμένος χειροπόδαρα και άοπλος» λέει ο ιστορικός Ζαν-Λουί Βουαζέν. Το μικρό γαλατικό χωριό της σειράς δεν έχει, επίσης, καμιά σχέση με την πραγματικότητα. «Δεν επρόκειτο για μικρά χωριά, αλλά για πραγματικές κωμοπόλεις, χτισμένες γύρω από κεντρική αγορά, με αγροκτήματα στην περιφέρειά τους, όπου συνδυαζόταν η κτηνοτροφία και η καλλιέργεια μεγάλης ποικιλίας λαχανικών» λέει ο αρχαιολόγος Βενσάν Γκισάρ. «Ο Ιούλιος Καίσαρας ουδέποτε υπήρξε αυτοκράτορας. Εφερε τον τίτλο Imperator, τον οποίο απένειμαν σε πολυνίκες στρατηγούς οι ίδιοι τους οι στρατιώτες» λέει η καθηγήτρια Ιστορίας, Ανί Κολονά-Μπαρές. «Ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα απασχολούσα την επιστημονική κοινότητα. Μόνη μας φιλοδοξία, με τον Ρενέ, ήταν να δημιουργήσουμε ένα χιουμοριστικό κόμικ» λέει ο Ουντερζό. Η σειρά του Αστερίξ κατέχει την πρώτη θέση στις παγκόσμιες πωλήσεις κόμικς, με 355 εκατομμύρια τεύχη, ενώ έχει καταρρίψει και κάθε ρεκόρ στον αριθμό των γλωσσών, στις οποίες έχει μεταφρασθεί, με 111 γλώσσες και διαλέκτους. Το τελευταίο τεύχος εκδόθηκε το 2013 κι έχει τίτλο «Ο Αστερίξ στους Πίκτους», την αρχαία εθνότητα των βρετανικών νήσων. Το επεισόδιο αυτό είναι και το πρώτο που δεν φέρει καμιά από τις δύο υπογραφές των ιστορικών δημιουργών του μικρόσωμου Γαλάτη. Εκπληκτος δηλώνει, ωστόσο, ο Ουντερζό από τα συγχαρητήρια αρχαιολόγων, που τον επαινούν για το πόσο κοντά στην ιστορική πραγματικότητα υπήρξαν κάποιες από τις απεικονίσεις του: «Παρά τις κριτικές που μου έχουν απευθύνει για “ελευθερίες” στην ερμηνεία, πρόσφατα αρχαιολόγος με συνεχάρη που σχεδίασα κυκλικά γαλατικά σπίτια, καθώς περσινή ανασκαφή έδειξε ότι ήταν διαδεδομένα». Πηγή
  7. O «μπαμπάς» του Αστερίξ, Ρενέ Γκοσινί Ο γάλλος συγγραφέας που υπέγραψε τον γαλάτη ήρωα, τον Λούκι Λουκ και τον Ιζνογκούντ! Ο άνθρωπος που ευχόταν να μην του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι έμελλε να γίνει ένας από τους πλέον λαμπρούς σεναριογράφους κόμικς ή επαγγελματίας χιουμορίστας αν προτιμάτε (κατά δήλωσή του πάντα!). Με τον Αστερίξ του να δέρνει εκατόνταρχους εδώ και μισό αιώνα, τον Λούκι Λουκ να τσακώνει τους Ντάλτον για άλλα τόσα χρόνια και τον Ιζνογκούντ να προσπαθεί μάταια να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ο Γκοσινί συνεχίζει να χαρίζει άπλετο γέλιο σε μικρούς και μεγάλους, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος έχει φύγει πια από τη ζωή. «Πάντα ήθελα να γίνω χιουμορίστας. Ήθελα να κάνω τον κόσμο να γελάει, αλλά δεν ήξερα από πού να αρχίσω. Στο βάθος όμως έψαχνα πάντα έναν τρόπο για να απευθυνθώ στο κοινό. Έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με τα κόμικς και αργότερα με το σενάριο ιστοριών», έλεγε ο σπουδαίος σεναριογράφος ιστοριών κόμικς που βάλθηκε να φέρει πλατιά χαμόγελα στις μάζες του πλανήτη. Ταυτοχρόνως βέβαια ο Γκοσινί έκανε και κάτι ακόμα: προσέδωσε βάθος, φαντασία και πολιτική χροιά στα ευρωπαϊκά κόμικς, περιβάλλοντας τους ήρωές του με το κύρος ακριβώς που χρειαζόταν η σύγχρονη γραφή. «Κάποιος που προκαλεί γέλιο μόνο στον εαυτό του είναι είτε ηλίθιος είτε πρωτοπόρος. Κάποιος που προκαλεί γέλιο σε μια ομάδα ανθρώπων είναι ένας κύριος που χαίρεσαι να προσκαλείς. Αλλά εκείνος που έχει την τύχη να προκαλεί γέλιο σε πολλούς ανθρώπους είναι ένας επαγγελματίας», έλεγε ο Γκοσινί για τη δουλειά του, το «πιο ευχάριστο επάγγελμα του κόσμου»! Ο παγκοσμίως αναγνωρισμένος δημιουργός με το βιτριολικό και πολυεπίπεδο χιούμορ μπορεί πλέον να μας έχει αφήσει, αλλά το μικρό γαλατικό σύμπαν του συνεχίζει να αντιστέκεται απέναντι σε κάθε μορφής καταπίεση, ακόμα και στο ανηλεές πέρασμα του χρόνου. Και ακριβώς έτσι δηλαδή μένει στην Ιστορία και ο ίδιος ο δημιουργός. Ο Αστερίξ έχει μεταφραστεί σε 15 γλώσσες και από την πρώτη εμφάνιση (1959) μέχρι σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 18 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον πλανήτη. Μα τον Τουτάτις! Πρώτα χρόνια Ο Ρενέ Γκοσινί γεννιέται στις 14 Αυγούστου 1926 στο Παρίσι της Γαλλίας ως το μικρότερο από τα δυο παιδιά μιας οικογένειας πολωνών εμιγκρέδων εβραϊκής καταγωγής. Δύο χρόνια αργότερα όμως ο πατέρας, χημικός μηχανικός στο επάγγελμα, θα βρει δουλειά στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, παίρνοντας μαζί τη φαμίλια του. Εκεί θα περάσει την ήρεμη παιδική ηλικία του ο Ρενέ, με το πηγαίο του χιούμορ να κάνει από νωρίς την εκδήλωσή του, μια στρατηγική που χρησιμοποιούσε το νεαρό αγόρι για να κρύψει τη φυσική συστολή του, όπως θα δηλώσει αργότερα. Σε ηλικία 17 ετών χάνει όμως τον πατέρα του και υποχρεώνεται να δουλέψει για να συμβάλει στο πενιχρό πια οικογενειακό εισόδημα. Αφού περάσει από μια σειρά δουλειές του ποδαριού, θα προσληφθεί το 1943 από διαφημιστική εταιρία ως μαθητευόμενος κειμενογράφος. Τα πήγαινε μάλιστα καλά στα νέα του καθήκοντα, αν και ήταν σαφές ότι δεν ήταν αυτή η κλίση του. Το 1945 θα βρει την οικογένεια στις ΗΠΑ, όπου μετανάστευσαν για το όνειρο μιας καλύτερης ζωής που υποσχόταν τότε ο Νέος Κόσμος. Μόνο έτσι δεν ήταν όμως και σύντομα ο Γκοσινί, για να αποφύγει τη στράτευση στη νέα του πατρίδα, θα επιστρέψει στη Γαλλία, όπου θα κάνει τη θητεία του στον γαλλικό στρατό, υπηρετώντας μάλιστα ως επίσημος εικονογράφος του στρατεύματος, καθώς το χέρι του έπιανε και στο σκίτσο! Στη Γαλλία δημοσίευσε το πρώτο του κόμικς, αν και πέρασε σχετικά απαρατήρητο. Κι έτσι επιστρέφοντας στις ΗΠΑ το 1947 προσπάθησε να ενταχθεί στο δυναμικό κάποιου στούντιο, ελπίζοντας πως η δουλειά του θα του άνοιγε τις πόρτες. Μόνο έτσι δεν ήταν όμως για άλλη μια φορά, εγκαινιάζοντας έτσι τη δυσκολότερη περίοδο της ζωής του: ήταν άνεργος, μόνος και παντελώς άγνωστος. Κερασάκι στην τούρτα, το εμφατικό «όχι» που του είπαν στην Ντίσνεϊ όταν πήγε να ζητήσει δουλειά. Την επόμενη χρονιά ωστόσο η τύχη τού χαμογέλασε και προσλήφθηκε ως καρτουνίστας στο ανερχόμενο εργαστήριο των Harvey Kurtzman, Will Elder και John Severin, το οποίο θα εξέδιδε αργότερα ένα από τα πλέον περίφημα αμερικανικά περιοδικά της εποχής («MAD»). Τα πράγματα είχαν αρχίσει να πάνε ολοένα προς το καλύτερο: γνωρίστηκε με μια σειρά δημιουργών κόμικς, όπως τον σπουδαίο Μορίς ντε Μπεβέρ (γνωστός απλώς ως Μόρις), τον μετέπειτα σκιτσογράφο του αθάνατου Λούκι Λουκ, παρουσιάζοντας ταυτοχρόνως ιστορίες με τη δική του συγγραφική υπογραφή. Καθοριστική στιγμή θα είναι το 1951, όταν θα επιστρέψει στη Γαλλία για να δουλέψει για λογαριασμό του πρακτορείου World Press, αναλαμβάνοντας διευθυντική θέση ως υπεύθυνος του δημιουργικού ατελιέ! Εκεί θα ξεκινήσει τη μακρά συνεργασία του με τον συνδημιουργό αργότερα του Αστερίξ, Αλμπέρ Ουντερζό, γράφοντας το σενάριο για το κόμικς «Junior», που έτρεξε από το 1954 ως το 1957. Το συγγραφικό του ταλέντο, τόσο σε επίπεδο αφήγησης όσο και κωμικής φιλοσοφίας, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο και σύντομα θα γινόταν διάσημος στα πέρατα της οικουμένης… Ο Λούκι Λουκ Η βαθιά φιλία του Γκοσινί με τον Μόρις απέδωσε καρπούς το 1955, όταν ο σχεδιαστής κάλεσε τον συγγραφέα να συνεργαστούν στην έκδοση ενός φτωχού και μόνου καουμπόι! Ο Λούκι Λουκ παρουσιάζεται στο περιοδικό «Spirou» (τεύχος 906), με τις περιπέτειες του τιμωρού και της καλής του φοραδίτσας να σημειώνουν τεράστια επιτυχία από την πρώτη στιγμή! Η συνεργασία τους κράτησε 22 ολόκληρα χρόνια (1955-1977), στη διάρκεια των οποίων ο Γκοσινί υπέγραψε 70 σενάρια, σηματοδοτώντας τη χρυσή εποχή του Λούκι Λουκ. Ο Μόρις έλεγε για τον μακροχρόνιο συνεργάτη του: «Υπήρξε ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος … ο Γκοσινί είχε το χάρισμα να γράφει το σενάριο σε δύο διαφορετικά επίπεδα: το πρώτο ήταν για τα παιδιά, στο δεύτερο όμως έκλεινε το μάτι στην επικαιρότητα. Αυτό ήταν για τους ενήλικες. Πρόσφερε έτσι το μεγάλο πλεονέκτημα να μπορέσουμε να αυξήσουμε το κοινό των κόμικς»… Μέχρι και σήμερα ο Λούκι Λουκ αποτελεί μια από τις δημοφιλέστερες σειρές κόμικς της υφηλίου, από κοινού με τον Αστερίξ και τον Τεν Τεν… Ο Αστερίξ Αφού δούλεψε για λογαριασμό του «Περιοδικού Τεν-Τεν» (1956), αφού γέννησε άλλον έναν σπουδαίο ήρωα, τον Μικρό Νικολά (1959 - υπογράφοντας με ψευδώνυμο ως Αγκοστίνι), που θα κυκλοφορούσε για τα επόμενα 10 χρόνια, ίδρυσε το 1959 με τον Ουντερζό και μια σειρά ακόμα από κομίστες το δικό τους εβδομαδιαίο περιοδικό, το φοβερό και τρομερό «Pilote». Και ήταν ακριβώς εκεί που θα παρουσιαζόταν για πρώτη φορά στο κοινό ο σπουδαίος Αστερίξ ο Γαλάτης, το αρχέτυπο του γάλλου ήρωα (όπως τον ήθελαν τουλάχιστον οι δύο δημιουργοί του) στο πρώτο μάλιστα τεύχος του νέου περιοδικού. Το πρώτο τεύχος του Pilote κυκλοφόρησε στην αγορά στις 29 Οκτωβρίου 1959 και στη σελίδα Νο 20 οι αναγνώστες βρήκαν την παρθενική ιστορία του γαλάτη ήρωα. Η επιτυχία ήταν το λιγότερο τρομακτική: το πειραματικό περιοδικό αναδημοσιεύτηκε μπόλικες φορές, αγγίζοντας τα 300.000 αντίτυπα! Ω, μα τον Τουτάτις, είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες! Ο Ιζνογκούντ Ο πολυγραφότατος Γκοσινί γέννησε πολλές ακόμα ιστορίες, αν και δεν έμελλε να επιβιώσουν όλες ως τις μέρες μας. Παρά ταύτα, το γεγονός παρέμενε: ο σπουδαίος χιουμορίστας χάρισε σε κάθε του δουλειά μια τελείως διαφορετική προσωπικότητα στους ήρωές του, μία μόνο ένδειξη του πολυδιάστατου ταλέντου του. Ο Αστερίξ βασιζόταν περισσότερο στα λογοπαίγνια, ο Λούκι Λουκ αναδείκνυε το χιούμορ του παραδοσιακού γουέστερν και ο Μικρός Νικολά, ένα έργο ιδιαίτερο στην καλλιτεχνική διαδρομή του Γκοσινί, σχολίαζε με αφοπλιστική αμεσότητα την παιδική καθημερινότητά του. Τελευταίος μεγάλος σταθμός του παραγωγικότατου Γκοσινί, ο σκοτεινός βεζίρης που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη! Ο Ιζνογκούντ παρουσιάζεται επίσης στο σπουδαίο περιοδικό των Γκοσινί και Ουντερζό «Pilote», φέρνοντας την πένα του συγγραφέα στην αρχαία Περσία των Αραβικών Νυχτών… Τελευταία χρόνια Ο συγγραφέας Γκοσινί και ο σκιτσογράφος Ουντερζό, με τον τελευταίο να λατρεύει μάλιστα τόσο πολύ τον Αστερίξ τους που να εγκαταλείπει σταδιακά όλα τα άλλα projects του για χάρη του τρελού Γαλάτη, ίδρυσαν το 1977 ένα κινηματογραφικό στούντιο καρτούν (Studio Idefix). Ήταν πια στην κορυφή των ευρωπαϊκών κόμικς και από το περιοδικό τους ξεπήδησε όλη η μετέπειτα γενιά των νέων δημιουργών, αποτελώντας πραγματική σχολή για μια ολόκληρη δημιουργική περίοδο. Τέτοια ήταν η επιτυχία του περιοδικού που μεγάλωσε γενιές και γενιές μικρότερων και μεγαλύτερων παιδιών που όταν διέκοψε την έκδοσή του για τρεις εβδομάδες τον Μάιο του 1968, στη Γαλλία αναστατώθηκαν οι πάντες! Και ήταν ακριβώς στο απόγειο της ακμής του που θα χτυπούσε η συμφορά. Έχοντας ήδη μικροπροβλήματα με την καρδιά του, ο Γκοσινί υποβάλλεται σε τεστ κοπώσεως στις 5 Νοεμβρίου 1977 και πεθαίνει κατά τη διάρκεια του τσεκ-απ από οξύ καρδιακό επεισόδιο. Ήταν μόλις 51 ετών και στο αποκορύφωμα της δημιουργικότητάς του. Μετά τον θάνατό του άρχισαν σφοδρές δικαστικές διαμάχες για τα δικαιώματα των ηρώων του, με τον παντοτινό του συνεργάτη και καρδιακό του φίλο Αλμπέρ Ουντερζό να κερδίζει πολλές για λογαριασμό του εκλιπόντος. Τα δικαιώματα του συγγραφέα διαχειρίζεται σήμερα η κόρη του Άννα, πάντα σε συνεργασία με τον σκιτσογράφο: ο Γκοσινί παντρεύτηκε το 1967 μια κατά 18 χρόνια νεότερή του κοπέλα, με την οποία απέκτησαν μια κόρη. Και βέβαια ο επίλογος της ζωής του σπουδαίου κομίστα δεν θα μπορούσε να μην έχει τη σφραγίδα του απαράμιλλου χιούμορ του: λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, ο γιατρός τού συνταγογράφησε χάπια, διευκρινίζοντας ότι έπρεπε να παίρνει ένα την ημέρα μέχρι το τέλος της ζωής του. Και ο Γκοσινί τον ρώτησε τότε γελώντας: «Φαντάζομαι γιατρέ ότι μπορώ τότε να αγοράσω δύο κουτιά, ε;»… Να και το λινκ. Εξίσου χορταστικά αφιερώματα του newbeast.gr στους Peyo , Jerry Siegel και Carl Barks.
  8. Γαλλία: 150.000 ευρώ από τον Αστερίξ για τα θύματα του Charlie Hebdo Σε μία σπάνια κίνηση, με μοναδικό σκοπό τη στήριξη των οικογενειών των θυμάτων του περιοδικού Charlie Hebdo προχώρησε ο συνδημιουργός του Αστερίξ, Αλμπέρ Ουντερζό. Ο διάσημος καρτουνίστας, ο οποίος έχει αποσυρθεί από το 2013, παραχώρησε στον οίκο Christies μία αυθεντική σελίδα των διάσημων σχεδίων του, η οποία δημοπρατήθηκε στο Παρίσι έναντι 150.000 ευρώ. Σύμφωνα με το BBC, όλα τα χρήματα θα δοθούν στις οικογένειες των θυμάτων. Πρόκειται για μία σελίδα από το τεύχος «Οι δάφνες του Καίσαρα», που κυκλοφόρησε το 1971. Πάνω στη σελίδα υπάρχει η ιδιόχειρη σημείωση του Ουντερζό που επαναλαμβάνει «Είμαι και εγώ Charlie». πηγή
  9. Ο Οβελίξ δέρνει Ρωμαίους, το μαγικό φίλτρο κάνει δουλειά, ο Αυτοματίξ με τον Αλφαβητίξ τσακώνονται πάλι για τα ψάρια, και στο τέλος η περιπέτεια κλείνει με ένα μεγάλο τσιμπούσι ενώ η πανσέληνος λάμπει. Αριστούργημα. Στο εξώφυλλο του ολοκαίνουργιου άλμπουμ της νέας περιπέτειας του Αστερίξ, «Ο Αστερίξ στη χώρα των Πικτών» υπάρχει ο Οβελίξ, σχεδιασμένος από τον εμπνευστή του Ουντερζό και ο Αστερίξ σχεδιασμένος από το νέο επιμελητή των ιστοριών του, τον Κονράντ: η παράδοση – παραλαβή έρχεται με τρόπο συμβολικό δια μέσου της Τέχνης και της αγάπης που οι δυο υπηρετούν. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε επιτέλους λίγες μέρες πριν και στην Ελλάδα: ο Αστερίξ στις υπέροχες εκδόσεις της Μαμούθ Κόμιξ ήταν πάντα μια λατρεμένη πολυτέλεια. Περιττό να πω ότι για μένα Αστερίξ είναι μόνο αυτός του εικονογραφημένου άλμπουμ. Οι διάφορες τηλεοπτικές εκδοχές του, ως κινούμενα σχέδια, δεν με ενθουσίασαν ποτέ κι ας ήταν μερικές απολύτως πιστές μεταφορές των κόμικς: δεν έψαχνα ποτέ τις φωνές των ηρώων, ούτε και ήθελα να δω τους ήρωες να ζωντανεύουν στην τηλεόραση, αφού ήταν έτσι κι αλλιώς υπέροχοι πρωταγωνιστές στην καθοδηγούμενη από τους Ουντερζό και Γκοσινί φαντασία μου. Ομολογώ ότι δεν βρήκα ποτέ τίποτα το ενδιαφέρον στις κινηματογραφικές εκδοχές του Αστερίξ: σε πολλές περιπτώσεις οι απερίγραπτες χοντράδες σκότωναν το χιούμορ των ιστοριών και των ηρώων, ένα χιούμορ σχεδόν μπουνιουελικό, αφού βασίζονταν σε ατέρμονες επαναλήψεις. Δεν σας κρύβω πως όταν έμαθα ότι κυκλοφόρησε επιτέλους στα ελληνικά η νέα ιστορία του Αστερίξ, «Ο Αστερίξ στη χώρα των Πικτών», ένοιωσα ένα είδος συγκίνησης: σαν να ξαναβρήκα ξαφνικά τα χαμένα μου ανέμελα παιδικά χρόνια. Υπήρξε μια μεγάλη συζήτηση στη Γαλλία για το αν ο Ζαν Ιβ Φαρί, που διαδέχτηκε τον Ρενέ Γκοσινί στα κείμενα, και ο Ντιντιέ Κονράντ, που πήρε το μαγικό πενάκι του Αλμπέρ Ουντερζό για να σχεδιάσει τις νέες ιστορίες, έχουν δικαίωμα να νεκραναστήσουν τον ήρωα και το σύμπαν του: διάβασα διάφορες απόψεις κατά του εγχειρήματος, που τις βρήκα πολύ γαλλικές και πολύ ρομαντικές. Οι Γάλλοι ανέκαθεν διάβαζαν στον Αστερίξ πράγματα που εμείς οι υπόλοιποι fan δεν διακρίναμε. Η γέννηση των ιστοριών του συμπίπτει με τον ερχομό του στρατηγού Ντε Γκολ στην εξουσία – οι ρωμαίοι κατακτητές είναι οι γερμανοί κατακτητές κι ο Αστερίξ ένας Ντε Γκολ που αντιστέκεται. Άλλοι είδαν στην σημειολογία του γαλατικού χωριού που ποτέ δεν παραδίνεται την ίδια την αντοχή της γαλλικής κουλτούρας απέναντι στο καλπάζοντα αμερικανισμό της Ευρώπης: και οι Γάλλοι έχουν ανάγκη από σύμβολα, αλλά τα σύμβολα είναι συνήθως χρήσιμα σε δεδομένες εποχές κι όταν αυτές περνάνε χρειάζονται άλλα πιο μοντέρνα και πιο συμβατά – με άλλα λόγια πολλοί αναρωτήθηκαν τι να μας πει ο Αστερίξ σήμερα; Προσοχή όμως: όλες αυτές οι αναγνώσεις, που ακολούθησαν την τρομερή επιτυχία των άλμπουμ, κατέληξαν σε συμπεράσματα που δεν έγιναν ποτέ αποδεκτά από τους δημιουργούς του ήρωά μας. Κι επειδή ο Αστερίξ ένας μεγάλος χάρτινος ήρωας είναι, κακώς τίθεται θέμα νεκρανάστασης: οι ήρωες δεν πεθαίνουν ποτέ. Στην ιστορία των κόμικς η προσφορά ενός καλού συνεχιστή της ιστορίας είναι συχνά - πυκνά ανάλογα σημαντική με την έμπνευση εκείνου που τον ήρωα τον σχεδίασε: θυμηθείτε πόσο σημαντικός υπήρξε για την δυναστεία των Ντακ ο Ντον Ρόζα. Η εξαφάνιση του Αστερίξ δεν είχε να κάνει με μόδες, αλλά με την αδυναμία έμπνευσης των δημιουργών του: το τελευταίο άλμπουμ που έφτασε στα χέρια μου πριν χρόνια, νομίζω το 2006, ήταν μια ιστορία την παραγωγή της οποίας είχε αποκλειστικά ο ήδη γερασμένος Ουντερζό: το «Ο ουρανός έπεσε στα κεφάλια μας» ήταν μια συρραφή από ανέκδοτα – σου έδινε την εντύπωση ότι ο τότε 81χρονος Ουντερζό προσπαθούσε να θυμηθεί αστεία που του χε πει ο Γκοσινί. Χωρίς τον κειμενογράφο, που είχε πεθάνει νεότατος το 1977, οι ιστορίες του Γαλάτη έμοιαζαν εξαντλημένες: όταν όμως μιλάμε για ήρωα, αυτό δεν μπορεί επ ουδενί να συμβεί. Στον Ουντερζό χρειάστηκαν πάνω από επτά χρόνια για να καταλάβει ότι ο Αστερίξ δεν ήταν δικός του, και πως οι πιστοί του τον είχαν ανάγκη. Δεν θα σας διηγηθώ την ιστορία του «Ο Αστερίξ στη χώρα των Πικτών»: θα σας καθησυχάσω λέγοντας ότι οι δυο νέοι αφηγητές των ιστοριών του Γαλάτη, φρόντισαν στην πρώτη τους δουλειά να δείξουν τον πρέποντα σεβασμό, οπότε μπορούμε να περιμένουμε αρκετά και καλύτερα στη συνέχεια. Παρά το ευδιάκριτο και λογικό άγχος τους, αφού η δουλειά που ανέλαβαν προβλέπει αναμέτρηση με τρομακτικές απαιτήσεις, οι δυο κατορθώνουν να πείσουν τον αναγνώστη ότι πρόθεσή τους είναι να διατηρήσουν και την αφηγηματική μανιέρα και το μπακ γκράουντ του ήρωα: αφού αντλήσουν έμπνευση από αυτό θα προχωρήσουν σε κάποιες καινοτομίες συνδέοντάς το με την εποχή μας. Πιθανότατα στην πρώτη τους αυτή προσπάθεια λίγο φρέναραν: τον ακαδημαϊσμό που χαρακτηρίζει την πρώτη απόπειρα τον βρήκα λογικό. Θα φέρω ένα παράδειγμα. Θέλοντας να συνεχίσουν την συνήθεια του Ουντερζό να δίνει ρόλους σε πραγματικά πρόσωπα (στον Αστερίξ έχουν εμφανιστεί σκιτσογραφημένοι όχι μόνο ο Κίρκ Ντάγκλας (ως επαναστάτης σκλάβος «Σπαρτάκις» στη «Γαλέρα του Οβελίξ») ή ο Σόν Κόνερι (ως πράκτορας Μηδενμηδενεξίξ στην «Οδύσσεια του Αστερίξ»), αλλά και ο Μπενίτο Μουσολίνι (ως ρωμαίος εκατόνταρχος στον «Αγώνα των αρχηγών»), έδωσαν στον Μακ Αβέθ, αρχηγό των Πικτών, το πρόσωπο του Βενσάν Κασέλ. Προφανώς διάλεξαν ένα Γάλλο σταρ για να κλείσουν το μάτι στο γαλλικό κοινό που τους περίμενε στην γωνία για να τους σταυρώσει, όμως το γεγονός ότι ο Μακ Αβέθ πολύ συμπαθητικός δεν είναι, δείχνει ότι από τους τύπους η ειρωνεία δεν λείπει. Είναι αλήθεια ότι λίγα λείπουν από το λατρεμένο σύμπαν των αναμνήσεών μας στο νέο άλμπουμ. Ο Οβελίξ δέρνει Ρωμαίους, το μαγικό φίλτρο κάνει δουλειά, ο Αυτοματίξ με τον Αλφαβητίξ τσακώνονται πάλι για τα ψάρια, και στο τέλος η περιπέτεια κλείνει με ένα μεγάλο τσιμπούσι ενώ η πανσέληνος λάμπει. Ναι, η ιστορία δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με αριστουργήματα όπως «Η οδύσσεια του Αστερίξ» ή «Ο Αστερίξ και η Κλεοπάτρα» ή «Ο αγώνας των αρχηγών» κτλ. Όμως μου αρκεί πως αν ένας πιτσιρίκος ξεκινούσε τώρα να διαβάζει τα άλμπουμ δύσκολα θα καταλάβαινε τη διαφορά κι αυτό είναι καλό σημάδι. Καλώς ήρθες φίλε και ο Οβελίξ έχει απόλυτο δίκιο: είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι… Και το σχετικό link... ΥΓ. Αυτό που δεν κατάλαβα εγώ είναι γιατί η φωτογραφία που παραθέτει το άρθρο είναι από την "Λα Τραβιάτα" και όχι από τους "Πίκτους", ή γιατί ο Καρπετόπουλος επιμένει να ονομάζει το νέο άλμπουμ «Ο Αστερίξ στη χώρα των Πικτών»...
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.