Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΒΒΑΪΔΗΣ'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 10 results

  1. Ονομαστική τιμή: 5,00€ Τι κοινό έχουν η προστατευόμενη της Μπουμπουλίνας, ο τερατώδης Βασιλίσκος και οχτώ πιάτα στιφάδο; Βρίσκονται όλα σε αυτό το κόμικ της AddArt. Η δημιουργική ομάδα αποτελείται από τους Δημήτρη Σαββαΐδη (σενάριο), Γιάννη Ρουμπούλια (σενάριο, σχέδιο) και Φώτη Καλιάλη (χρώματα). Πρόκειται για ένα κόμικ εναλλακτικής ιστορίας, το οποίο συνδυάζει τη μυθολογία με το steampunk και που πρόκειται να ολοκληρωθεί σε έξι μέρη. Βρισκόμαστε στα 1830, λίγο μετά τη λήξη της Ελληνικής Επανάστασης. Οι Μυθοναύτες είναι μια επίλεκτη ομάδα, την οποία δημιούργησε ο ίδιος ο Καποδίστριας, ώστε να απαλλάξει το νεοσύστατο κράτος από τα τέρατα που έχουν επιβιώσει μέσα στους αιώνες. Έχοντας μόλις ολοκληρώσει επιτυχώς άλλη μια αποστολή στο Λεωνίδιο, η ομάδα θα δεχτεί ένα επείγον γράμμα από τον Κυβερνήτη της Ελλάδας, που τους ζητά να επιστρέψουν στο Ναύπλιο. Η κεντρική ιδέα είναι ξεκάθαρα τρομερή. Ευτυχώς και η εκτέλεση είναι εξίσου καλή. Το χιούμορ και η δράση συνδυάζονται ωραία, σ' ένα κόμικ που είναι πιο σοβαρό απ' ότι περιμένει κανείς. Το σχέδιο, αν και δεν είναι κακό, δεν βρίσκεται στο επίπεδο που μας έχει συνηθίσει ο Ρουμπούλιας, αλλά ο χρωματισμός βοηθά στο να κρυφτούν οι ατέλειες. Στα συν, ότι στο τέλος υπάρχουν αρκετές σελίδες πληροφοριακού περιεχομένου, που λογικά θα εμφανίζονται σε κάθε τεύχος. Ένα άνετο 8,5/10 που πιθανώς θα αυξηθεί στο μέλλον. Υ.Γ.: επιτέλους κάποιοι αποφάσισαν να εμπνευστούν από την ελληνική ιστορία και να της αλλάξουν τα φώτα (με την καλή έννοια)! Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους leonidio, tik, Indian & Kurdy Malloy.
  2. YOSHIMITSU

    ΚΟΥΠΕ

    Το Κουπέ μάλλον έχει να καυχιέται ότι είναι από τα περιποιημένα φανζινάκια που μπορούν να κάνουν τις εκδοτικές να ζηλεύουν. Είναι περιποιημένο, σκληρόδετο, συνολικά 64 σελίδων, μεγέθους 21x14 εκατοστών και γενικά έχει συμπαθητικό περιεχόμενο σε συμφέρουσα τιμή. Λέω συμπαθητικό γιατί το βρήκα μάλλον γενικά άνισο. Εφόσον είναι σε μορφή μονοσέλιδων στριπ (σπάνια και που να βρεις δισέλιδο ή κάποιο που να είναι συνέχεια άλλου), πάσχει από την γνωστή ασθένεια των εντύπων αυτής της μορφής: ήτοι της διπολικότητας του χαρακτήρα τους. Κάποια στριπ είναι έξυπνα και σε κάνουν να γελάς, ενώ κάποια άλλα προσωπικά μου φάνηκαν ίσως κρύα ή ανεξήγητα αόριστα για τα γούστα μου. Το σχέδιο είναι πάντως σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα και η γενική εντύπωση που μου άφησε ήταν και αυτή γενικά θετική. Βασικά βοηθάει η - όπως είπα ήδη - πολύ περιποιημένη έκδοση, σε συνδυασμό και με μία αν μη τι άλλο πολύ προσιτή για το σύνολο τιμή. Βασικά ο ελεγκτής σου ζητάει το τίμημα των 4€ ως εισιτήριο για να κάνεις ένα ταξίδι με το δικό σου κουπέ (αντίτυπο βρε, έχω αρχίσει τις έξυπνες αληγορίες), παρέα με ένα πλήθος από γνωστούς χαρακτήρες που ξεκινάνε από χαρακτήρες κόμικς (βλ. Αστερίξ), περνάνε στα κινούμενα σχέδια (βλ. Κογιότ και Roadrunner) και φτάνουν σε ήρωες από ταινίες επιστημονικής φαντασίας (Star Trek), γνωστών διηγημάτων (Φρανκενστάιν & Πουαρό) και περνώντας με προσοχή ακόμη και από την θρησκεία (Μυστικός δείπνος), φθάνουν και στους απλούς καθημερινούς χαρακτήρες. Όπως θα αντιληφθήκατε αφορά το ταξίδι όλων αυτών των επιβατών μέσα στα κουπέ του τραίνου, τις περισσότερες φορές έχοντας σαν χαρακτήρα τον ελεγκτή εισιτηρίων για να τρέξει στο χαρτί η έμπνευση των δημιουργών του Σαβαΐδη Δημήτρη - στο σενάριο - και του Ορέστη / Orestix στο σχέδιο (αναρωτιέμαι από που επηρεάστηκε για το nick του, από που να...). Για τον δεύτερο δυστυχώς δεν βρήκα να γράφει κάπου το επίθετο και δεν το ήξερα να ρωτήσω και εγώ (αν διαβάζεις μας λες). Μία μικρή εισαγωγή που υπάρχει στην αρχή, μπορεί να φανεί χρήσιμη... Επιπλέον σχόλια ξεχωριστών κριτικών θα βρείτε στο οπισθόφυλλο, ενώ εσωτερικά αφήνουν σε καλεσμένο της τελευταίας στιγμής υπονοούμενο της συνέχειας (σε τριλογία μάλιστα). Τσαφ τσουφ, τσαφ τσουφ... Του τουουου... Έτσι για να πάρετε μία ιδέα σκάναρα και μία από τις σελίδες του. Επ, κύριος το εισιτήριο σας; Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Φλοκ και Indian. Πληροφορίες ΕΔΩ.
  3. Στριπάκι των Δημήτρη Σαββαΐδη και Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2015 στο socomic και αργότερα συμπεριελήφθη στο δεύτερο άλμπουμ του Σπάρτακου
  4. Μυθοναύτες- Οι Avengers του 1821 σας περιμένουν! Η ελληνική σκηνή κόμικ δεν είναι άγνωστη με την μεταφορά ιστοριών της λαογραφίας ή της νεοελληνικής γραμματείας στην 9η Τέχνη, οι ποίες μπορεί να είναι είτε αυτούσιες είτε παραλλαγμένες ή ακόμα και νέες ιστορίες εμπνευσμένες από αυτές. Οι μεταφορές μάλιστα αυτών των ιστοριών αποτελούν ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής παραγωγής. Κάθε είδος κόμικ, από τα ψυχογραφικά graphic novel μέχρι τα ιστορικά έχει το μερίδιο του σε αυτή την «ελληνική» απόπειρα μεταφορών και διεκδικεί, το καθένα με τον τρόπο του και την ποιότητα του, το δικό του μερίδιο στην προσοχή του αναγνωστικού κοινού. Ωστόσο, το είδος της δράσης, το παραδοσιακό action comic που τόσο αγαπάμε (στην Ελλάδα και παντού) δεν είχε την εκπροσώπηση που θα του άξιζε σε αυτή την άνθισης της «στροφής στο παρελθόν». Τουλάχιστον όχι μέχρι τους Μυθοναύτες (εκδόσεις ADDART), την καθαρόαιμη ελληνική περιπέτεια (και μάλιστα σε steampunkσκηνικό), σε σενάριο του Δημήτρη Σαββαΐδη και σχέδιο του Γιάννη Ρουμπούλια. Η ιστορία, όπως έχει διαμορφωθεί στα δύο μέχρι στιγμής τεύχη, τοποθετείται στα 1830 και ακολουθεί μια επίλεκτη ομάδα κυνηγών τεράτων, διαλεγμένη προσωπικά από τον κυβερνήτη του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, Ιωάννη Καποδίστρια, στην αποστολή της να καθαρίσει την ελληνική επαρχία από τους εφιάλτες που την λυμαίνονται. Τέρατα βγαλμένα από την μυθολογία αλλά και το σύγχρονο (για την εποχή στην οποία αναφέρεται το κόμικ) φολκλόρ, αρχέγονοι μύθοι και παραπονεμένοι θεοί, όλοι στέκονται ενάντια στην ειδική ομάδα, οι περιπέτειες της οποίας φαίνονται σαν σισύφειος άθλος. Και αυτό γιατί ο Σαββαΐδης, στο σύντομο χώρο που του δίνει μια σειρά με τεύχη (η σειρά πλάστηκε με ορίζοντα τα 6), καταφέρνει να περιγράψει μια παράλληλη ιστορία. Εδώ η Ελλάδα δε μοιάζει (ευτυχώς) με μια αγωνιζόμενη ψωροκώσταινα, μόνη εναντίον όλων, απομονωμένη μέσα στον στεγνό, ανιστορικό αλυτρωτισμό που περιγράφουν τα σχολικά εγχειρίδια. Ο ελληνικός χώρος του Σαββαΐδη, επηρεασμένος από φανταστικά σκηνικά (πολύ πιο ζωντανά και τραχιά από την εύπεπτη ιστορία του δημοτικού) φαντάζει τρισδιάστατος και αυθεντικός και αποτελεί μια προσπάθεια επανοικειοποίησης της ιστορίας που έχει πέσει, σχεδόν αμαχητί, στα χέρια της ακροδεξιάς ρητορικής. Έχουν γίνει προσπάθειες (όχι πάντα επιτυχημένες ή ολοκληρωμένες η αλήθεια είναι) να δοθεί μια αίσθηση αλήθειας σε μια περιπέτεια steampunk ύφους. Η γλώσσα μεταξύ των άλλων ξεχωρίζει για αυτό. Παρόλο που δεν πλησιάζει την καθομιλουμένη ούτε της εποχής που περιγράφει ούτε της δική μας, το λεξιλόγιο της είναι σίγουρα ενδιαφέρον, αν και κάποιες φορές φαντάζει ίσως κωμικό, όχι με την καλή έννοια. Σε αυτή την αίσθηση «ελλαδικότητας» το σχέδιο του Ρουμπούλια έχει βοηθήσει ιδιαίτερα, καθώς, σαν καλλιτέχνης κατανοεί όχι μόνο την ιδιαιτερότητα των ελληνικών τοπίων, με τη μοναδική σύνθεση του φωτός και της φύσης, αλλά και τη βαθιά σημασία τους για τη διαμόρφωση του πολιτισμού των κατοίκων που γεμίζουν αυτά τα τοπία. Ωστόσο σίγουρα υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης που, γνωρίζοντας τις δυνατότητες του Ρουμπούλια, περιμένουμε να φταστούν και να ξεπεραστούν. Ταυτόχρονα βέβαια οφείλει κανείς να παρατηρήσει πως οι επιρροές των δημιουργών, τα αμερικάνικα κόμικ δράσης, αποτελούν τη βάση και, τελικά, το μεγαλύτερο μέρος του κόμικ, στο οποίο τα ελληνικά στοιχεία χρησιμεύουν κυρίως ως επιστέγασμα. Η συνδιαλλαγή μεταξύ ελληνικού/ιστορικού στοιχείου και αμερικάνικου φορμάτ (ιστορίας και σχεδίου) γέρνει πολύ υπέρ του δεύτερου μέρους, πράγμα που τελικά αφήνει ανεκμετάλλευτες τις δυνατότητες που έχει η εν λόγω ιστορική περίοδος. Διαβάζοντας έργα που ασχολούνται με αντίστοιχες περιόδους και μέρη, καταλαβαίνει κανείς το πόσο απέχει το αποτέλεσμα των Μυθοναυτών από αυτό που θα μπορούσαν πραγματικά να είναι. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα πολύ καλό πρώτο βήμα για το πού θα μπορούσε να πάει ένα κόμικ ιστορικής δράσης στην Ελλάδα. Στο κομμάτι των χαρακτήρων, ο Σαββαΐδης έχει φτιάξει μια ομάδα σύνθετη και πολύμορφη, η οποία, παρά τις αντιθέσεις είναι ένα λειτουργικό σύνολο. Η αρχηγός της, η καπετάννισα Δημονίκη Αρναούται είναι η μαχητική αλλά και ψύχραιμη, έμπειρη φωνή της λογικής που έχει βιώσει τον πόλεμο στην πρώτη γραμμή και καθοδηγεί τους υπόλοιπους. Να σημειωθεί εδώ πως τόσο αυτή όσο και η έτερη γυναίκα της συντροφιάς, η Σμυρνιά μάγισσα Μελτέμ Γιαγκίνα, είναι χαρακτήρες με το δικό τους βάρος, προσωπικότητα και ιστορία και δεν χρησιμεύουν ούτε κατελάχιστον σαν διακοσμητικά στοιχεία ή damsels in distress, κάτι που άλλα κόμικ του είδους κάνουν κατά κόρον. Oι έτεροι δύο της συντροφιάς, ο Γιάννης «Το Θεριό» Θύμιουλας και ο Ελληνογάλλος εφευρέτης Μπελμόν Ροδαφήνος χρησιμεύουν σαν τα μπράτσα και το μυαλό αντίστοιχα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως ο ρόλος τους τους καθορίζει και δεν αποκτούν, όσο περνούν οι σελίδες την δική τους προσωπικότητα. Όπως και να έχει βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο περιορισμένος χώρος αναγκάζει τους δημιουργούς να προβούν σε συντομεύσεις και κάποιες φορές υπεραπλουστεύσεις. Έτσι, δυστυχώς, δεν λείπουν στερεότυπα (του μεγάλου και αφελή χειρωδύναμου άντρα ή του εξευγενισμένου Ευρωπαίου), τα οποία ελπίζουμε να εκλείψουν όσο προχωρούν οι σελίδες. Οι Μυθοναύτες έχουν προοπτικές και είναι κρίμα να μείνουν σε υλικό β διαλογής. Επιλογικά, οι Μυθοναύτες θα συνεχίσουν το ταξίδι τους. Ελπίζουμε αυτό να γίνει με βελτιώσεις, γιατί πραγματικά όλοι ξέρουμε πόσο έχουμε ανάγκη τέτοια κόμικ! Πηγή
  5. Άλλο ένα φρέσκο τευχάκι από την - όπως αποδεικνύεται - δραστήρια ADD ART, το οποίο πρωτοείδα στο 2ο φεστιβάλ Mysticon. Περιπέτειες και ευτράπελα από το βασίλειο των ζουζουνιών με κεντρικό ήρωα τον κατά λάθος ιππότη Μάλβιν. Ομολογώ ότι ο τίτλος δεν με τράβηξε. Επίσης, λίγο επιφυλακτικός ήμουν γιατί έχουμε δει πολλά μέτρια κόμικς σχετικά με τον μικρόκοσμο από κατσαρίδες μέχρι phthirus pubis. Ωστόσο το περιεχόμενο διέψευσε τις όποιες επιφυλάξεις μου. Τα σενάρια του κ. Σαββαϊδη αποδείχτηκαν για ακόμη μια φορά ενδιαφέροντα με μια καλή δόση χιούμορ και έξυπνα ευρήματα, ενώ τα σχέδια και ο χρωματισμός των δύο δημιουργών έδωσαν εξαιρετικά ευχάριστο αποτέλεσμα στο μάτι. Ελπίζω σε συνέχεια (όπως υπονοείται και από την αρίθμηση)! Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τον GeoTrou.
  6. Ζώα μικρά και μεγάλα Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς Τα πιο δημοφιλή βρεφικά παιχνίδια έχουν τη μορφή ζώων. Τα αρκουδάκια, τα σκυλάκια και τα άλλα χνουδωτά τετράποδα ταιριάζουν ιδανικά στις παιδικές αγκαλιές. Η ανάγκη για επαφή με τη ζωή των άλλων, έστω και με τα υποκατάστατά της, εγκαθιδρύεται στη ζωή μας από την πρώτη μέρα της. Και συνεχίζεται με παραβολές, μύθους και παραμύθια. Δύο νέα ελληνικά χιουμοριστικά κόμικς χρησιμοποιούν εύστοχα τις ζωώδεις συμπεριφορές, για να μιλήσουν για τις ανθρώπινες αδυναμίες Η ιστορία των κόμικς είναι γεμάτη από ζωάκια που πρωταγωνίστησαν σε περιπέτειες κάθε είδους. Από την αμφίφυλη (ή άφυλη Krazy Kat των αρχών του προηγούμενου αιώνα που φιλοσοφούσε περί των ανθρωπίνων σε ένα άχρονο Σύμπαν με τους δικούς του κανόνες μέχρι τις πάπιες, τα σκυλιά και τα ποντίκια του Disney που μόνο στην όψη θύμιζαν πλάσματα με ράμφη και ουρές και από τις αθώες περιπέτειες των funny animals των παιδικών κόμικς μέχρι τις πιο «ψαγμένες» ιστορίες του Walt Kelly («Pogo»), του Robert Crumb («Fritz the Cat») κ.ά. τα ζώα προσέφεραν στους δημιουργούς κόμικς την ευκαιρία να αναφέρονται στους ανθρώπους χωρίς να τους «κατονομάζουν», να τους σατιρίζουν χωρίς να τους «προσβάλλουν». Αυτή η πρακτική συνεχίζεται αδιάκοπα μέχρι σήμερα με όλο και πιο «ενήλικες» θεματολογίες, όλο και πιο αλληγορικές αναφορές. Συνήθως με χιούμορ που τις καθιστά ακόμη πιο προσιτές. Οι «Αγριάδες» του Γιώργου Μελισσαρόπουλου (εκδόσεις Ενατη Διάσταση) και οι «Μπάμπουρες της Στρογγυλής Τραπέζης» των Δημήτρη Σαββαΐδη, Σάββα Λαμπούδη και Μάνου Κοτσιφάκη (εκδόσεις Add Art) αποτελούν δύο τέτοιες περιπτώσεις με ζωόμορφους πρωταγωνιστές, που δανείζονται από τους ανθρώπους κάθε ατέλεια, κάθε μειονέκτημα, κάθε λάθος και πάθος. Και τα μεταφέρουν όλα στην γκροτέσκα εκδοχή τους. Ο Μελισσαρόπουλος, δημιουργός παλαιότερα της σειράς «Τέζα» με επίκεντρο τη ζωή των κατσαρίδων λίγο πριν από το δολοφονικό ψέκασμα με εντομοκτόνο, «επικεντρώνεται στο slapstick στοιχείο των παλιών καρτούν και στον βερμπαλισμό που προκύπτει από την προσπάθεια επεξήγησης απόλυτα σουρεαλιστικών καταστάσεων. Ποικίλοι επομένως εκπρόσωποι του ζωικού βασιλείου (και η Κοκκινοσκουφίτσα) εναλλάσσονται σ’ ένα αλλόκοτο «χοροθέατρο», με μοναδικό σημείο σύνδεσης τους καταιγιστικούς ρυθμούς και το «καμένο» χιούμορ και φυσικά την ένοχη απόλαυση που προκύπτει από την πλήρη απουσία κάποιου βαθύτερου νοήματος» επισημαίνει ο Πάνος Κρητικός προλογίζοντας την έκδοση. Στο πλαίσιο αυτού του «καμένου» χιούμορ ένας λαγός-πρεζάκι πουλάει ναρκωτικά σ’ ένα μανιακό πάντα, οι νυφίτσες λυμαίνονται τα κελιά των φυλακών, ο γάτος ερωτεύεται μια κροκοδειλίνα και η μουσάτη Κοκκινοσκουφίτσα παίρνει τη γενναία απόφαση για αλλαγή φύλου. Αυτά στον κόσμο των ανθρώπινων διαστάσεων, τον ορατό και άμεσα αντιληπτό. Σε έναν άλλο κόσμο ή καλύτερα «Μικρόκοσμο» (όπως ήταν ο τίτλος μιας προηγούμενης δουλειάς του Σαββαΐδη) κινούνται οι «Μπάμπουρες της Στρογγυλής Τραπέζης» που σφύζουν από αναφορές στην ποπ και trash κουλτούρα, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο. Με τίτλο που παραπέμπει γραφιστικά στον Ιντιάνα Τζόουνς και τους «Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού» και με κεντρικό πρόσωπο της πρώτης σελίδας τον Μιτς Μπιουκάμπια ως εντομόμορφη εκδοχή του αλήστου μνήμης Μιτς Μπιουκάναν από το «Baywatch», οι «Μπάμπουρες» έχουν για πρωταγωνιστές διάφορα ασπόνδυλα με πολλά πόδια, κεραίες και φτερά που διαγωνίζονται για την ανάδειξη του επόμενου μεγάλου ήρωα του βασιλείου τους. Αποστολή τους είναι ένα παράτολμο ταξίδι στον Σκοτεινό Πύργο, που δεν είναι τίποτ’ άλλο από έναν ξεχειλισμένο σκουπιδοτενεκέ. Ασε που στον δρόμο παραμονεύουν βατράχια με τεράστιες γλώσσες. Ο σεξπιρικός βασιλιάς Πασχαλήρ, η διάβαση της «Abbey Road» των Beatles από έντομα, η εμβληματική (και στημένη) φωτογραφία της τοποθέτησης της αστερόεσσας στην Ιβοζίμα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούν ευφυή κλεισίματα του ματιού προς τον αναγνώστη και θεατή στο πλαίσιο μιας διακειμενικής και διαεικονικής προσέγγισης και πρόσληψης. Από την άλλη τόσο η ενιαία ιστορία του Μελισσαρόπουλου με τα μεγάλα ζώα όσο και η σπονδυλωτή ιστορία των Σαββαΐδη, Λαμπούδη, Κοτσιφάκη με τα μικροσκοπικά έντομα αφήνουν μια αίσθηση βιασύνης (όχι ως προς την σχεδιαστική επιδεξιότητα) στον καλοπροαίρετο αναγνώστη. Που πριν καταλάβει καλά καλά τι ακριβώς συμβαίνει, ποια είναι τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και σε ποιο «ανθρωπογενές» περιβάλλον διαβιούν, η ιστορία τελειώνει. Απότομα και ξαφνικά. Είναι απολύτως κατανοητή και δικαιολογημένη στις μέρες μας η επιλογή σύντομων ιστοριών σε μικρά σε έκταση και ως εκ τούτου φτηνά τεύχη εκ μέρους τόσο των δημιουργών όσο και των εκδοτών, ωστόσο αυτή η τακτική δεν προάγει την αφηγηματικότητα, δεν επιτρέπει την ανάπτυξη χαρακτήρων, δεν προσφέρει δυνατότητες για χτίσιμο σύνθετων κόσμων. Στην περίπτωση των τευχών σε συνέχειες αυτό το πρόβλημα αμβλύνεται κάπως, αλλά η πολύ αραιή περιοδικότητα ή η πλήρης απουσία περιοδικότητας αποκόπτουν τον αναγνώστη από το continuity, δεν τον κρατούν σε εγρήγορση για τη συνέχεια, τον στρέφουν σε άλλες εφήμερες επιλογές και πάει λέγοντας. Οι μεγάλες παραγωγές των τελευταίων ετών στην Ελλάδα, από το «Logicomix» των Δοξιάδη - Παπαδάτου μέχρι τo «Αϊβαλί» του Soloup και από τη «Δημοκρατία» των Κάουα - Παπαδάτου μέχρι τον «Ερωτόκριτο» των Παπαμάρκου - Ράγκου - Γούση, έδειξαν ότι υπάρχει αναγνωστικό κοινό έτοιμο να τις ακολουθήσει και επιπλέον αυτό το κοινό δεν ανήκει κατ’ ανάγκη στους μόνιμους αναγνώστες κόμικς, αλλά είναι ευρύτερο και ιδιαιτέρως δεκτικό σε πρωτότυπες καλλιτεχνικές δουλειές. Το κοινό απ’ ό,τι φαίνεται διψά για μεγάλες ιστορίες, για μεγάλες αφηγήσεις, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για ολοκληρωμένα σενάρια. Παρά το δυσμενές οικονομικό κλίμα, θα άξιζε ενδεχομένως να πάρουν το ρίσκο οι δημιουργοί και οι εκδότες και να προσφέρουν στους αναγνώστες ιστορίες που δεν εξαντλούνται σε είκοσι σελίδες. Οχι γιατί οι τελευταίες δεν είναι καλές, αλλά γιατί δεν είναι αρκετές. Πηγή
  7. Indian

    ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

    Τιμή : 5€ Άλλο ένα καλαίσθητο τομάκι από την ADD ART που κυκλοφόρησε στο Comicdom Con 2015,σαν fanzine...!Είναι στο ίδιο στιλ με τα ΚΟΥΠΕ 1 και 2 και περιέχει μικρά στριπάκια-γελοιογραφίες με θέμα τον γνωστό επαναστάτη και μονομάχο Σπάρτακο...! Στις πρόσθετες πληροφορίες να πούμε ότι στην αρχή του κόμικ φιλοξενείται ένας πρόλογος από τον Νίκο Καμπουρόπουλο,καθώς επίσης τον σχεδιασμό του εξωφύλλου και την σελιδοποίηση την έκανε η Τίνα Καδρά...!Εντύπωση κάνουν οι αριθμοί των σελίδων,οι οποίοι είναι με Λατινικά στοιχεία...! Τέλος να πούμε ότι με κάθε αγορά του Σπάρτακου,οι δημιουργοί έδιναν μαζί και ένα μικρό teaser...! Ευχαριστούμε για το εξώφυλλο τον Indian.
  8. Δισέλιδες ιστορίες ανθρωπόμορφων γεννητικών και σεξουαλικών οργάνων που χρησιμοποιούν πολλά λογοπαίγνια... γεννητικών οργάνων. Χαρακτηρίζεται από την αγαπημένη φράση των έλληνων δημιουργών: καφρίλα! Συμπαθητικό και έχει το γούστο του. Με ξένισε η φράση στο εισαγωγικό σημείωμα "το παρών τεύχος αποτελείται από ιστορίες που δημιουργήθηκαν με σκοπό να γεμίσουν τοίχους εκθέσεων". Δίνονταν δωρεάν με την αγορά των άλλων εκδόσεών τους. Και ένα περιστατικό. Αγγλίδα φοιτήτρια που βρέθηκε σε ταβέρνα της Θεσσαλονίκης την τάισαν βοδινά αμελέτητα. Ο ενθουσιασμός της ακολουθήθηκε από την απορία της τι εστί αμελέτητα. Η απάντηση που πήρε ήταν "those who are not studied".
  9. Dr Paingiver

    MYSTERION

    Ακόμα ένα κόμικ από την Θεσσαλονίκη και την AddArt. Το διάβασα δύο φορές αλλά δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Δεν θα ήθελα όμως να το κρίνω, γιατί είναι το πρώτο τεύχος της ιστορίας και μπορεί αργότερα να δείξει κάτι παραπάνω. Πολύ μυστικιστικό ασχολείται με την εμφάνιση κάποιου νέου στην Θεσσαλονίκη, χωρίς μνήμη αλλά με υπερδυνάμεις. Αφελές σε κάποια σημεία, περίεργο σε κάποια άλλα, ας ελπίσουμε ότι θα καταλήξει κάπου σοβαρά. Ο νέος, θα μπορούσε να είναι ο Σωτήρας, ο Superman αλλά πολύ πιθανόν και ο Αντίχριστος. Σε αναμονή λοιπόν για την/τις συνέχεια/ες.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.