Search the Community

Ο μεγάλος δημιουργός του ιαπωνικού τρόμου επιστρέφει στα ελληνικά με τέσσερις σοκαριστικές ιστορίες γεμάτες φρίκη, μακάβριο χιούμορ, αγωνία και συγκίνηση. «Πρόκειται να σας κάνω μια τρομακτική εξομολόγηση, γεμάτη παραφροσύνη και φρίκη. Δεν είναι μια ιστορία για άτομα με ευαίσθητα νεύρα ή προβλήματα υγείας. Όχι... Είναι πλήρως ακατάλληλη. Αν, παρ’ όλα αυτά, νιώσετε αδιαθεσία ή σας συμβεί κάτι απρόσμενο, ούτε εγώ ούτε οι επιμελητές φέρουμε καμία ευθύνη – σας προειδοποιήσαμε!!» Με αυτήν την εισαγωγή-προειδοποίηση, ο Χιντέσι Χίνο, ένας από τους σημαντικότερους μανγκάκα (δημιουργούς ιαπωνικών κόμικς) τρόμου, προετοιμάζει τον αναγνώστη για όσα ακολουθούν. Κι αυτή είναι μία από τις τέσσερις ιστορίες της πιο πρόσφατης έκδοσής του στην Ελλάδα, Καταραμένα Νανουρίσματα, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο από την Jemma Press, σε μετάφραση Τζίνας Βάγια και επιμέλεια Μυρτώς Τσελέντη. Μία χορταστική έκδοση άνω των 200 σελίδων που βυθίζει τον αναγνώστη στον αποκρουστικό, αλλά γοητευτικό κόσμο του δημιουργού. Σε αντίθεση με το προηγούμενο έργο του ίδιου καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε στα ελληνικά πέρυσι, με τίτλο «Τρόμος! Η Κόρη της Κολάσεως», μία ολοκληρωμένη πολυσέλιδη ιστορία ανατριχίλας, εδώ έχουμε μια ανθολογία τεσσάρων σύντομων ιστοριών, η καθεμία από τις οποίες παρουσιάζει τις δικές της ιδιαιτερότητες, τόσο σε θεματολογία όσο και σε αφηγηματική δομή. Έχοντας πρωτοδημοσιευτεί σε αυτή τη μορφή το 1977 στην Ιαπωνία, η έκδοση περιλαμβάνει τις ιστορίες «Το Καταραμένο Νανούρισμα», «Εμβρυακή Μετάλλαξη – Το Μωρό Μου», «Το Τρένο Του Τρόμου» και «Η Παράξενη Ασθένεια Του Ζορόκου». Στην πρώτη ιστορία, ο ίδιος ο καλλιτέχνης εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μια πρωτότυπη περίπτωση «μετα-αφήγησης», συγχέοντας σκόπιμα αυτοβιογραφικές αναφορές με στοιχεία γκροτέσκας μυθοπλασίας, αφήνοντας τον αναγνώστη να επιλέξει σε ποιο σημείο θα τοποθετήσει το όριο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Κάνοντας λόγο για τα παιδικά του τραύματα, στα οποία ο Χίνο συχνά επιστρέφει για έμπνευση – και ίσως μιας μορφής λύτρωση – η επιμελήτρια της έκδοσης Μυρτώ Τσελέντη αναφέρει στο επίμετρο πως «[…]στα παιδικά του χρόνια που τον χάραξαν συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τόσο η πολύ περιπετειώδης και τραυματική μετατόπισή του από την Κίνα, όπου γεννήθηκε, στην Ιαπωνία, όσο και οι οικογενειακές σχέσεις με τη γιακούζα, την ιαπωνική μαφία[…]». Η ζωγραφική αισθητική των σχεδίων του, ειδικά στις πρώτες έγχρωμες σελίδες της ιστορίας, όπου το κόκκινο κυριαρχεί, ενισχύει την αίσθηση του γοτθικού τρόμου. Στην ιστορία «Εμβρυακή Μετάλλαξη – Το Μωρό Μου», μια δυσοίωνη και μακάβρια δυστοπική κωμωδία, ένας συγγραφέας τρόμου σκαρφίζεται μια ιστορία όπου «[…]ένα νεαρό ζευγάρι αποκτά ένα μωρό. Αλλά το μωρό είναι, τελικά, μια αποκρουστική σαύρα…» και τη μοιράζεται με την έγκυο σύζυγό του. Λίγο καιρό αργότερα, αυτή η εξωφρενική ιδέα γίνεται πραγματικότητα και η γυναίκα του φέρνει στον κόσμο ένα μικρό σαυράκι: ο πατέρας φρίττει και προσπαθεί να το ξεφορτωθεί, ενώ η γυναίκα του επιμένει ότι πρέπει να το μεγαλώσουν... Από την άλλη, στην ιστορία «Το Τρένο του Τρόμου», έχουμε μία ιστορία στην οποία ο τρόμος είναι αυτοσκοπός. Το αίσθημα του κυνηγημένου και η συνεχής αγωνία του πρωταγωνιστή μεταφέρονται στον αναγνώστη μέσα από τις διαρκείς ανατροπές που δεν του επιτρέπουν να ηρεμήσει, σαν να είναι επιβάτης σε ένα εφιαλτικό ταξίδι χωρίς στάση. Ο ίδιος ο Χίνο δηλώνει σε παλιότερη συνέντευξή του πως «Σκέφτομαι τον φόβο ως ψυχαγωγία, είναι η επιθυμία να ζήσεις κάτι τρομακτικό, όπως στο λούνα παρκ». Η τελευταία ιστορία, «Η Παράξενη Ασθένεια Του Ζορόκου», είναι και η πιο συγκινητική, ανοίγοντας με ωμό και σοκαριστικό τρόπο θέματα όπως η απόρριψη, η αλλοτρίωση, η αποξένωση. Πρόκειται για ένα έργο-σταθμό για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αφού για ακόμα μια φορά, πηγή έμπνευσης υπήρξε μια παιδική του ανάμνηση: όταν ξεκίνησε το σχολείο, οι δικοί του είχαν υποσχεθεί ότι θα του έπαιρναν κηρομπογιές. Περίμενε ένα κουτί 24 χρωμάτων, αλλά αντ’ αυτού πήρε μόνο 6 μέσα σε εφημερίδα. Ήταν πολύ φτωχοί για να ζητήσει παραπάνω, γι’ αυτό έκλαψε κρυφά. Αυτό το παιδικό βίωμα, το οποίο εκμυστηρεύτηκε σε συνέντευξή του στην ιαπωνική εφημερίδα «Nikkei» το 2020, ένα ανεκπλήρωτο όνειρο για «πολλά χρώματα», το φόρτωσε τελικά στον πρωταγωνιστή της τελευταίας ιστορίας του βιβλίου. Ο Ζορόκου, ένας νεαρός αγρότης με μια παράξενη ασθένεια που του προκαλεί όλο και περισσότερα εξανθήματα, δεν μπορεί να μιλήσει καλά και εκφράζεται μόνο με σχέδια. Απορρίπτεται από το χωριό και καταλήγει απομονωμένος στο δάσος. Παρά τη δυστυχία του, συνεχίζει να ονειρεύεται να ζωγραφίσει έναν κόσμο γεμάτο χρώμα. Και ίσως, τελικά, να τα καταφέρνει. Και το σχετικό link...

Πριν από ακριβώς έναν χρόνο παρουσιάζαμε στο Καρέ Καρέ την κυκλοφορία του προηγούμενου τεύχους του Hard Rock του Τάσου Μαραγκού (Tasmar). Γράφαμε τότε ότι «επί 17 ολόκληρα χρόνια ο Tasmar συνεχίζει να αφηγείται και να σχεδιάζει τις απολαυστικές περιπέτειες του Μάρκου. Και όπως φαίνεται, έχει να πει και να δείξει πολλά ακόμη». Όλα τα ωραία όμως κάποτε τελειώνουν. Και παρά την περσινή μας αισιοδοξία για πολλές ακόμα συνέχειες του Hard Rock, ο Τάσος Μαραγκός αποφάσισε να ολοκληρώσει τη σειρά με το 8ο τεύχος του Hard Rock Vol. 2 που κυκλοφόρησε πρόσφατα (εκδόσεις Jemma Press, 48 σελίδες). Και είναι ένα τεύχος γλυκό, έντονα συναισθηματικό, ερωτικό, χιουμοριστικό, συγκινητικό και με τη φιλική συμμετοχή του Θανάση Πετρόπουλου, της Έφης Θεοδωροπούλου, της Δανάης Κηλαηδόνη (Dani), της Γεωργίας Ζάχαρη, του Γιώργου Παπαηλιού και του Δημήτρη Κάσδαγλη σε μια υπέροχη Pin-Up Gallery. Όλα τα επεισόδια του πρώτου κύκλου της σειράς του Μαραγκού με τη ζωή του Μάρκου στη Σύρο κυκλοφορούν στον τόμο «Hard Rock – School, Drugs and Rock n’ Roll» (288 σελίδες εκ των οποίων οι 30 αδημοσίευτες), ενώ ο δεύτερος κύκλος αποτελείται από 8 τεύχη με την επόμενη φάση της ζωής του Μάρκου στην Αθήνα. Τη σειρά συμπληρώνουν και τα τρία τεύχη του spin off «Hard Porn», με ενήλικο, έντονα σεξουαλικό και αστείο περιεχόμενο. Είναι αλήθεια πως είναι λίγο στενόχωρο να τελειώνει μια φανταστική σειρά έπειτα από σχεδόν δύο δεκαετίες. Οι χαρακτήρες της, ο Μάρκος (με κάποια αυτοβιογραφικά στοιχεία του δημιουργού του…), ο Γόγος, ο πρόωρα χαμένος Ραμόν, η Στέλλα, η κυρία Αμαροπούλου, μας είναι πλέον τόσο οικείοι που θα μας λείψουν. Από την άλλη ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να θαυμάσουμε ένα ευφυώς φιλοτεχνημένο και δεξιοτεχνικά ολοκληρωμένο έργο για τη ζωή των νέων παιδιών στην Ελλάδα στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα. Είναι σίγουρο πως οι αναγνώστες του Hard Rock δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον Μάρκο και τους φίλους του. Κι από τα πολλά που θα έχουν να θυμούνται θα είναι σίγουρα η εικόνα του πρωταγωνιστή να βαδίζει στην οδό «Ούγκο Πράττιου» δίπλα στο εύστοχο γκράφιτι «FAK YOUR GOVERMENT»! Και το σχετικό link...

Τα Μυστήρια Πράματα του Θανάση Πετρόπουλου ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2018, στο socomic.gr, και ολοκληρώθηκε τον Απρίλη του επόμενου χρόνου. Το κόμικ ανήκει στο είδος του υπερφυσικού τρόμου. Πρωταγωνιστές είναι ο Φιλήμων Καρτέρης και ο Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον -Έλληνας ακαδημαϊκός και Ιρλανδός περιηγητής αντίστοιχα-, οι οποίοι σαν άλλοι πράκτορες του BPRD, τα βάζουν με καταχθόνια πλάσματα στην ελληνική ύπαιθρο του 19ου αιώνα. Η φυσική μορφή του κόμικ, από τις εκδόσεις Jemma Press, περιλαμβάνει δύο ιστορίες από τις τρεις που έχουν δημοσιευτεί στην πλατφόρμα. Για εμένα προσωπικά ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι ο Πετρόπουλος έκανε κάτι τελείως έξω από αυτά που τον έχουμε συνηθίσει. Μπορεί το σχέδιό του να μην προϊδεάζει για horror, αλλά το έχει τροποποιήσει αρκετά ώστε -τουλάχιστον για εμένα- να εξυπηρετεί το σενάριο, ακόμη και στις πιο gory στιγμές του. Το δυνατό σημείο βεβαια είναι σενάριο. Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το ελληνικό φολκλόρ είναι πλούσιο και ανεκμετάλλευτο και ο Πετρόπουλος το διαχειρίζεται πολύ καλά. Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι συμπαθέστατοι και έχουν χημεία, αν μπορεί να ειπωθεί αυτό για ένα κόμικ. Και μέσα σ' όλα δε λείπει το χιούμορ, προερχόμενο κυρίως από την φλεγματική ιδιοσυγκρασία του Νίκολσον. Η έκδοση είναι απλή αλλά καλαίσθητη και περιέχει επίσης pin-ups από τους Αγγελική Σαλαμαλίκη, Δημήτρη Καμένο, Αλέξια Οθωναίου, PanPan, Έφη Θεοδωροπούλου, Γιάννη Ρουμπούλια, Δήμητρα Αδαμοπούλου και Δημήτρη Κάσδαγλη. Συνολικά, θα έλεγα ότι είναι ένα απρόσμενα διασκεδαστικό τομάκι. Ίσως «λίγο», αλλά που αξίζει να διαβάσουν όσοι αρέσκονται σε τέτοιες θεματολογίες. +.||.+ Παρουσίαση του webcomic Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους germanicus & albertus magnus.

Από τα πιο γνωστά και παλαιά δημοτικά στην Ελλάδα και με πολλές εκδοχές στις χώρες των Βαλκανίων, το τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού» μεταφέρεται σε κόμικς με την πρωτότυπη εικαστική ματιά της Εύας Πουλοπούλου. Κάθε καλοκαίρι γράφονται αμέτρητες αναλύσεις για τις μεταφορές των αρχαίων τραγωδιών και κωμωδιών και τις σύγχρονες εκδοχές τους από ρηξικέλευθους σκηνοθέτες. Παρόμοιες κριτικές, σπανίως υμνητικές, πολύ συχνότερα καυστικές, διαβάζουμε για τη διασκευή λογοτεχνικών έργων που μεταφέρονται σε κόμικς, κινηματογραφικές ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις. Πριν από λίγες ημέρες, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, δόθηκε μια ακόμη αφορμή για να ξανασυζητηθεί το ζήτημα της λεπτής ισορροπίας μεταξύ σατιρικής ή χλευαστικής παρωδίας και φόρου τιμής με επίκεντρο την ιδιοποίηση, την προσαρμογή και την αναπλαισίωση γνωστών εικαστικών έργων τοποθετημένων σε νέα συμφραζόμενα. Το βέβαιο είναι πως η αποτίμηση κάθε μεταφοράς καλλιτεχνικού έργου από μια μορφή τέχνης σε μια άλλη ή ακόμα και ως διαφορετικής εκδοχής της ίδιας μορφής, απαιτεί άριστη γνώση της ιστορίας και των νοημάτων του πρωτοτύπου και νέα κριτήρια για την πρόσληψη και κατανόηση του παράγωγου έργου. Απαιτείται επιπλέον, πάντα μια τολμηρή και ριψοκίνδυνη απόφαση των σύγχρονων καλλιτεχνών και καλλιτέχνιδων να «αντιμετωπίσουν» τα πρωτότυπα έργα έχοντας σαφή στόχο ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα τα χειριστούν. Κάτι που γίνεται ακόμα πιο δύσκολο και επικίνδυνο όταν τα πρωτότυπα έργα είναι παλαιά, ευρύτατα γνωστά και πλήρως νοηματοδοτημένα στην κοινή συνείδηση. Κι ως τέτοια μπορούν να θεωρηθούν τα δημοτικά τραγούδια, των οποίων οι διαφορετικές εκδοχές ήταν έτσι κι αλλιώς δεδομένες κατά το παρελθόν αλλά εντός ενός εντελώς διαφορετικού πλαισίου λαϊκής καλλιτεχνικής ελευθερίας. Από τα πιο γνωστά δημοτικά τραγούδια του τόπου μας είναι το τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού», το οποίο συναντάται σε διάφορες παραλλαγές σχεδόν σε κάθε σημείο των Βαλκανίων, ένα παραδοσιακό ποίημα που θεωρείται κλασικό στην Ελλάδα, έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων μελετών και αποτελεί ύλη σχολικών εγχειριδίων. Τα βασικά του θέματα άλλωστε, πέρα από την αυτονόητη καλλιτεχνική αξία της έμμετρης αφήγησης, είναι διαχρονικά και κοινά, ιδιαίτερα στις λαϊκές φανταστικές ιστορίες των Βαλκανίων: η ξενιτιά, ο θρήνος για τον θάνατο των παιδιών, η ιερότητα του όρκου, η κατάρα της μάνας, η νεκρανάσταση. Από το 1886, ο Νικόλαος Πολίτης στη μελέτη του με τίτλο «Το Δημοτικόν Άσμα περί του Νεκρού Αδερφού» (εκδόσεις Αδελφών Περρή) διερευνά τις ρίζες του τραγουδιού και συγκρίνει τις παραλλαγές του, λύνοντας και ορισμένες παρεξηγήσεις που είχαν δημιουργηθεί από παλαιότερες εκδόσεις του και μεταφράσεις του κυρίως στη Γερμανία, αλλά και εντοπίζει την κοινότητα του θέματός του με αντίστοιχα τραγούδια σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Στην εισαγωγή του εξηγεί: «Κοινότατον ανά πάσαν την Ελλάδα και γνωστότατον είναι το δημώδες άσμα περί του νεκρού αδελφού, του προς επλήρωσιν υποσχέσεως επανάγοντος εις την μητέρα εκ της ξένης την αδελφήν. Την μεγάλην τούτου διάδοσιν μαρτυρούσιν αι μέχρι τούδε γνωσταί ημίν δεκαεπτά παραλλαγαί αυτού, αι εν τέλει δημοσιευόμεναι. Προέρχονται δ’ αι παραλλαγαί αυταί εκ διαφόρων ελληνικών χωρών, εκ της Πελοποννήσου και εκ της Στερεάς, εκ της Επτανήσου και εκ των Κυκλάδων, εκ της Θεσσαλίας και εκ της Βάρνης, εκ της Κρήτης και εκ της Τραπεζούντος· όθεν εκ τούτου κρίνων, ίσως δύναται τις ειπείν, ότι ουδαμού της ελληνικής γης είναι άγνωστον το άσμα. Περί του άσματος τούτου πολλά εγράφησαν υπό αλλοδαπών μάλιστα λογίων». Το τραγούδι έχει πιθανώς τις ρίζες του στη Μικρά Ασία του 9ου αιώνα και κατ’ επανάληψιν έχει δραματοποιηθεί από λογοτέχνες του παρελθόντος όπως ο Φώτος Πολίτης, ο Αργύρης Εφταλιώτης και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Σε έκδοση του «Όρκου του Πεθαμένου» του τελευταίου μάλιστα (1932, εκδόσεις Δημητράκου), ο Νικόλαος Λάσκαρης προλογίζοντας την έκδοση επισημαίνει ότι «Όλοι σχεδόν οι βαλκανικοί λαοί έχουν το τραγούδι του νεκρού αδερφού. Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Αλβανοί, Έλληνες. Είναι, θα ’λεγε κανείς, ένα πνευματικό αγώνισμα των λαών στον Αίμο. Όσο βέβαια κι αν αποφύγωμε τον σωβινισμό και αν απομακρύνωμε κάθε πεζή ιδέα βαλκανικής διαμάχης σε τέτοιο λεπτό ζήτημα, είναι αδύνατο να μην πούμε την αλήθεια. Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό τραγούδι δεν συγκρίνεται με κανένα από τα άλλα». Με μια τέτοια πλούσια ιστορία, δεν είναι εύκολη η αναμέτρηση με το τραγούδι. Και όμως, η Εύα Πουλοπούλου, αρχιτεκτόνισσα και εικαστική καλλιτέχνιδα, όχι μόνο το τόλμησε αλλά και τα κατάφερε περίφημα. Η δική της εκδοχή «Του Νεκρού Αδερφού» (εκδόσεις Jemma Press, 72 σελίδες) μάλιστα, προσφέρει κάτι που απουσίαζε μέχρι σήμερα στη συνολική κατανόηση του έργου, την εικονοποίησή του μέσω στατικών εικόνων. Πώς να ήταν άραγε ο Κωσταντής και η Αρετή; Και πώς η χαροκαμένη μάνα τους; Σε ποιο σπίτι κατοικούσαν; Και πώς έμοιαζε η ξενιτιά; Η ίδια, στο εισαγωγικό της σημείωμα, εξηγεί τους λόγους που επέλεξε το συγκεκριμένο έργο: «Για πρώτη φορά το άκουσα μικρό παιδί, σαν παραμύθι. Ένα μυστηριώδες σκοτεινό παραμύθι σε οικείο έδαφος, με φόντο το διαχρονικό τοπίο της ελληνικής υπαίθρου. Όπως συχνά συμβαίνει με τα πρώιμα ακούσματα, αποθήκευσα την ιστορία στο μυαλό μου “για αργότερα”, όπου έμεινε σε κατάσταση ύπνωσης για τρεις περίπου δεκαετίες. Αφορμή για να ασχοληθώ ξανά μαζί της στάθηκε η εμπειρία της ξενιτιάς. Ύστερα από είκοσι χρόνια εκτός Ελλάδας, ζώντας συχνά από απόσταση πίκρες και χαρές κι έχοντας αποκτήσει έντονους προβληματισμούς περί ταυτότητας, ανέσυρα το ποίημα στη σφαίρα του συνειδητού. Τόσο η ζωντάνια του λόγου του δημοτικού τραγουδιού όσο κι ο πλούτος της αφήγησης σε εικόνες ενός χαμένου αλλά ωστόσο γνώριμου κόσμου, μου έδωσαν την ιδέα για τη διασκευή του σε κόμικς». Αυτή η διασκευή της Πουλοπούλου είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα και μαγνητίζει τον αναγνώστη από την πρώτη σελίδα, τόσο με τα βυζαντινότροπα σχέδια αναφορικά με τις μορφές των προσώπων, όσο και με τις επιλογές των χρωμάτων που παραπέμπουν σε μελανόμορφα και ερυθρόμορφα αγγεία της αρχαιότητας. Εξαιρετικά επιτυχημένες είναι επίσης και οι αναφορές της σε πίνακες της ιστορίας της τέχνης όπως τον «Θρήνο για τον Νεκρό Χριστό» του Αντρέα Μαντένια με τις χαρακτηριστικές βραχύνσεις, τα τοπία του Πίτερ Μπρίγκελ του Πρεσβύτερου με τους αγρότες ως σκιές να θυμίζουν τις φιγούρες της «Έβδομης Σφραγίδας» του Μπέργκμαν, την «Πυραμίδα των κρανίων» του Σεζάν, τον «Ναπολέοντα διασχίζοντας τις Άλπεις» του Νταβίντ κ.ά. Τα σχέδια έχουν τέτοια δύναμη να απορροφήσουν τον θεατή τους που μετά από λίγο ξεχνά ότι διαβάζει ένα δημοτικό τραγούδι και μάλιστα στην πρωτότυπη γλώσσα, χωρίς καμιά λεκτική παρέμβαση ή τροποποίηση σε σχέση με την πιο διαδεδομένη εκδοχή του. Εξίσου σύντομα επίσης, ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι πίσω από την έμμετρη αφήγηση μιας ιστορίας με μεταφυσικά στοιχεία από τις δοξασίες μιας άλλης εποχής που μοιάζει πολύ μακρινή, αναδύονται συμβολισμοί και συναισθήματα που δεν θα ξεπεραστούν ποτέ καθώς αποτελούν θεμέλια της ανθρώπινης φύσης. Όπως γράφει και η Πουλοπούλου: «[…] ελπίζω ότι οι αναγνώστες θα επιχειρήσουν να κοιτάξουν πέρα από την επιφάνεια και τα κομμάτια της ιστορίας που με τα σημερινά κριτήρια μπορεί να φαντάζουν απαρχαιωμένα, στην καρδιά της αφήγησης και της ψυχολογίας των ηρώων. Εκεί ακριβώς, μέσα στον βαθιά συμβολικό χαρακτήρα της ιστορίας μπορεί κανείς να ανακαλύψει την αξία της, τον λόγο για τον οποίο επιβίωσε ανά τους αιώνες εντός κι εκτός των ελληνικών συνόρων. Το τραγούδι “Του Νεκρού Αδερφού” είναι μια λαϊκή τραγωδία που αντλεί στοιχεία από παραδόσεις τόσο αρχαίες όσο κι ο μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Είναι η κάθοδος της κόρης στον Άδη – ας μην ξεχνάμε ότι η ξενιτιά παλιότερα βιωνόταν σαν θάνατος –, αλλά και μια ιστορία κάρματος κι ενηλικίωσης. Ένα ταξίδι μύησης της νεαρής άμαθης ηρωίδας στον έξω κόσμο αλλά κι επιστροφής στις ρίζες μέσα από συμφορές κι απώλειες, με τελικό στόχο τη μεταμόρφωση». Μεγάλο μέρος των δημοτικών τραγουδιών άλλωστε αφορούσαν τέτοια ζητήματα περί της τραγικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Τότε οι τραγικές καταστάσεις οφείλονταν σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Αυτές οι συνθήκες άλλαξαν, αλλά η τραγικότητα παραμένει. Αυταπατώμεθα όταν αντιμετωπίζουμε αυτά τα έργα ως ξεπερασμένα και φολκλόρ. Αποτελούν την καλλιτεχνική λαϊκή έκφραση αιώνων και ουσιαστικά συνιστούν ένα βαθύ ιστορικό αποτύπωμα που οφείλουμε να μη θάψουμε στην άβυσσο της αυταρέσκειάς μας. Και το σχετικό link...

Αν και Κρητικός, ο Κωστής Τζωρτζακάκης σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και είχε την ευκαιρία να γίνει φίλος και συνεργάτης με τους δημιουργούς κόμικς που ήταν τότε νεαροί στη Βόρεια Ελλάδα και έκαναν τα πρώτα τους βήματα στην ένατη τέχνη παίρνοντας μέρος σε εκθέσεις όπως αυτές της Φοιτητικής Εβδομάδας του ΑΠΘ και φτιάχνοντας δημιουργικές ομάδες όπως η Inkorrekt. Γαλουχημένος σε ένα τέτοιο καλλιτεχνικό περιβάλλον, ο Τζωρτζακάκης τα επόμενα χρόνια υπέγραψε ορισμένα ιδιαίτερα όμορφα και συναισθηματικά κόμικς όπως το «Βατραχάκι» (περ. Γαλέρα), την «Κόρη της Φοινικιάς», τους «Αιθεροβάμονες» και τους «Ονειροπόλους» (εκδ. Ένατη Διάσταση), με λεπτό χιούμορ, υπέροχες εικόνες και λιτό λόγο που σέβεται τα σχέδια και προσπαθεί να μην εισβάλλει εντός τους αλλά να τα πλαισιώνει. Τα κόμικς του δεν ήταν ποτέ εύκολα. Ήταν μικρές ή μεγαλύτερες εγκεφαλικές ιστορίες που συχνά χρειάζονταν και μια δεύτερη ανάγνωση, «κομψοτεχνήματα με έντονες επιρροές της γαλλοβελγικής σχολής σε συνδυασμό με το δικό του χαρακτηριστικό πνεύμα, όπου τα ευφυολογήματα συναντούσαν τον σουρεαλισμό τον επηρεασμένο από το βρετανικό χιούμορ των Μόντυ Πάιθον» όπως περιγράφει εύστοχα η Μυρτώ Τσελέντη στην εισαγωγή της για τα «Επικίνδυνα ζαχαρωτά» του Τζωρτζακάκη που μόλις κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Jemma Press (112 σελίδες). Τα «Ζαχαρωτά» όμως δεν είναι κόμικς. Είναι μια συλλογή από μονοσέλιδες εικονογραφήσεις στις οποίες πρωταγωνιστούν αποκλειστικά γυναικείες μορφές που «αναπνέουν πάνω στη σελίδα, τονίζοντας την ανθρώπινή τους φύση, την παρουσία της σάρκας τους, χωρίς ποτέ να εκχυδαΐζονται ή να περιορίζονται στο μονοδιάστατο κλισέ των αντικειμένων πόθου» επισημαίνει η Μυρτώ Τσελέντη. Και συμπληρώνει ότι «οι γυναίκες του Κωστή δεν είναι ερωτικά σύμβολα, ακόμα και όταν είναι ντυμένες προκλητικά ή και εντελώς γυμνές. Καμιά τους δεν δείχνει να ντρέπεται. Αντιθέτως πρόκειται για γυναίκες που λάμπουν έχοντας βρει τη σεξουαλική τους δύναμη και όσα απορρέουν από αυτήν. Στέκουν περήφανα, μόνες τους ή πιο σπάνια δυο δυο, χωρίς συστολή για το σώμα τους, σαν άλλοι κάτοικοι της Εδέμ όπου απουσιάζει ο άντρας-Αδάμ». Κι έτσι, με τα «Επικίνδυνα ζαχαρωτά» ο Τζωρτζακάκης συνθέτει «έναν ύμνο στην ποικιλομορφία των γυναικείων σωμάτων» χωρίς εξιδανικεύσεις, με λίγα λόγια και πολλή τρυφερότητα. Και το σχετικό link...

Από το τσιμεντένιο μπαλκόνι μιας λαϊκής πολυκατοικίας ένας αρκούδος παρατηρεί τις μικροαστικές διασταυρώσεις των πιο ετερόκλητων χαρακτήρων δίνοντας την ευκαιρία στον Δημήτρη Καμένο να κάνει μια χιουμοριστική ανθρωπολογική μελέτη των νεοελληνικών ηθών και εθίμων. Κάθε Σάββατο, στη βάση της 2ης σελίδας του «Καρέ Καρέ», ο Αρκούδος Βρασίδας πίνει τον ελληνικό του καφέ, διαβάζει την εφημερίδα του, κρατάει σημειώσεις για την κίνηση στη γειτονιά και συζητά με τους στερεοτυπικούς μα τόσο αληθινούς περαστικούς από το δρομάκι του. Στη σκιά των γερασμένων πολυκατοικιών, με θέα τις σκονισμένες τέντες και με μουσική υπόκρουση τα ερκοντίσιον που αγκομαχούν και τις κομμένες εξατμίσεις, ένας θίασος σαν Κιβωτός από κάθε είδος της μικροαστικής μας ανάδελφης ελληνικότητας δίνει ξανά και ξανά τις απολαυστικές (για τους αναγνώστες) παραστάσεις του, τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες. Στο «Ένα αρκούδι μετράει τ’ άστρα», ο Βρασίδας, αντί για τον ουρανό, κοιτά τα πεζοδρόμια, η Γιαγιά Μπερνάρντα οραματίζεται την παλινόρθωση της βασιλείας και νοσταλγεί την Κατοχή, η Φιόνα η Ινφλουένσερ, ζώντας στη safe zone των social media πασχίζει για τα likes, ο ελληνορθόδοξος Βαγγέλης ο Νίντζα ακροβατεί μεταξύ ανατολίτικου μυστικισμού και γνήσιου ελληνικού ρατσισμού, ο Τσακάλωφ το Τσακάλι αναζητά ανεπιτυχώς το νέο μεγάλο αφήγημα της Αριστεράς, ο Κανγκ ο Κροκόδειλος περηφανεύεται για τους τεράστιους προγόνους του, παραβλέποντας ότι ο ίδιος σέρνεται. Ανάμεσά τους κι ο Χοσέ ο Μεξικάνος, μετανάστης που θέλει να φύγει απ’ αυτόν τον τόπο αλλά δεν τον αφήνουν για να έχουν κάποιον να κατηγορούν και τέλος, ο Τζο ο Απόκληρος, ο γραφικός και παράταιρος, σιωπηλός, μπανιστιρτζής γείτονας που μόνο ακούει και σκέφτεται. Όλοι αυτοί ανταλλάσσουν φαρμακερές ατάκες και ανακυκλώνουν τη μοναξιά τους συνωστισμένοι στα τέσσερα καρέ του Καμένου, εγκλωβισμένοι ισόβια σε μια ζωή χωρίς διέξοδο, σε μια γειτονιά χωρίς έξοδο. Στην «έρημο του σήμερα» όπως σημειώνει ο Σπύρος Δερβενιώτης στον πρόλογό του. Εκεί στέκεται ο Δημήτρης Καμένος «σαν καρτούν-ναυαγός» και «μέσα από τους ζωόμορφους πρωταγωνιστές του, ανατέμνει το σήμερα, το τώρα, με αντανακλαστικά δημοσιογραφικής αποτύπωσης της εποχής του ίντερνετ [όταν η είδηση δημοσιεύεται πριν καν συμβεί]. Με καταγραφή, χωρίς περιστροφές, της “τρέχουσας πραγματικότητας”, με αναγνωρίσιμα γεγονότα, υπαρκτά φαινόμενα, επίκαιρες αφορμές και σύγχρονη γλώσσα. Και όλα αυτά με όχημα το χιούμορ, πατώντας σε μια παράδοση γιγάντων της ελληνικής σκιτσογραφίας που προηγήθηκαν, αλλά που η διαιώνισή τους τίθεται υπό τη δαμόκλειο αμφισβήτηση του μετεωρίτη που εξαφάνισε τα έντυπα που τους δώσανε βήμα για γόνιμη επαφή με ευρύ αναγνωστικό κοινό» όπως τονίζει ο Δερβενιώτης. Ο οποίος πολύ εύστοχα θίγει από τη μια το ζήτημα της επιβίωσης των εντύπων που σχολιάζουν το σήμερα κι από την άλλη το ζήτημα της επαφής των ελληνικών κόμικς με το ίδιο σήμερα. Με πρωταγωνιστή ένα αρκούδι που μετράει τ’ άστρα, ο Δημήτρης Καμένος ποτίζει την έρημο του σήμερα με σκοπό να φτιάξει οάσεις. Έργο δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Άλλωστε δεν μας έχουν μείνει και πολλά ακόμα να κάνουμε. Και το σχετικό link...

20 ολόκληρα χρόνια μετά τις «Απίθανες Περιπέτειες του Σπιφ και του Σπαφ», ο Τάσος Ζαφειριάδης επιστρέφει στα μοναδικά stick figures του και προσκαλεί φίλους και συναδέλφους να δώσουν τη δική τους εκδοχή. «Εάν αποσυνθέσεις τον Σπιφ και τον Σπαφ στο τέλος θα δεις να σου απομένουν ένας κύκλος, δυο τελίτσες, ένα ορθογώνιο και πέντε-έξι γραμμούλες. Που σημαίνει, με άλλα τόσα τους ξαναφτιάχνεις», θα μπορούσε να είχε γράψει κάποιος νομπελίστας αν είχε γνωρίσει τους μινιμαλιστικά σχεδιασμένους πρωταγωνιστές του Τάσου Ζαφειριάδη. Και δεν θα υπήρχε καμιά ποιητική διάσταση ή λυρική διάθεση στο γραπτό του. Θα ήταν πέρα για πέρα αληθινό. Όχι σαν το άλλο το φολκλορικό με το καράβι, τ’ αμπέλι και την ελιά… Παρά τη συνειδητή σχεδιαστική απλοποίηση ωστόσο, οι Σπιφ και Σπαφ δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα καλοσχεδιασμένα έγχρωμα κόμικς με τα μεγάλα σενάρια. Εκτός βέβαια από… τα μεγάλα σενάρια, τα χρώματα, την τεκμηρίωση, την ακρίβεια, τις λεπτομέρειες, την προοπτική, τις σκιάσεις, την κίνηση. Αν θεωρείς ότι όλα αυτά αποτελούν απαραίτητα συστατικά για ένα κόμικς, τότε οι Σπιφ και Σπαφ δεν είναι για σένα. Αν όμως θέλεις να απολαύσεις ιδεοτυπικά ασπρόμαυρα σχέδια λίγο πριν από το «σημείο μηδέν» της αναπαραστατικής ύπαρξής τους σε 40 μονοσέλιδες ιστορίες πανέξυπνου, συχνά «καμένου» και σουρεαλιστικού χιούμορ με μια γοητευτική αυτοαναφορικότητα, τότε ξεκίνα με τις «Απίθανες Περιπέτειες του Σπιφ και του Σπαφ» που κυκλοφόρησαν το 2005 από τις εκδόσεις Futura με υπότιτλο «Το καλύτερο κόμικ στον κόσμο» και επανεκδόθηκαν επαυξημένες ως «Δε Ούλτιμεητ Εντίσιον» με την προσθήκη της μικρού μήκους ιστορίας «Η Μεγάλη Περιπέτεια» το 2008 από τις εκδόσεις Jemma Press. Και αφού κάνεις το «καθήκον σου ως Ελληνόπουλο» όπως προτρέπουν οι παρωδίες διαφημίσεων του Σπιφ και Σπαφ, προχώρησε στο δεύτερο μέρος με ακόμη 50 ιστορίες, τίτλο «Πριν Χτυπήσει το Κουδούνι» και υπότιτλο το κλισέ «Καλό, αλλά όχι σαν το πρώτο», που μόλις κυκλοφόρησε από την Jemma Press, 20 χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση αυτών των αλλόκοτων και πανομοιότυπων stick figures. Ο Τάσος Ζαφειριάδης με αυτά τα, φαινομενικά μόνο, απλά σκαριφήματα ανθρώπων που φέρνουν στον νου ιδεοτυπικές ανθρώπινες μορφές από προϊστορικές βραχογραφίες, συνομιλεί με μια σειρά παρόμοιων σύγχρονων κόμικς, όπως το διαδικτυακό «Cyanide and Happiness» που εγκαινιάστηκε την ίδια ακριβώς εποχή με τους Σπιφ και Σπαφ, η σειρά ιδιότυπων κινουμένων σχεδίων «Animator vs. Animation» του Alan Becker που ξεκίνησε το 2006 και άλλες ανάλογες εσκεμμένες υπεραπλουστεύσεις των μορφών που αποδεικνύουν ότι ορισμένες φορές ίσως είναι πιο δύσκολο και πιο ενδιαφέρον να αφηγηθείς ιστορίες αφαιρώντας λεπτομέρειες παρά προσθέτοντας. Μετεωρίτες, ακτινοπίστολα, διαστημόπλοια, το όπλο του Τσέχοφ, ο Δίσκος της Φαιστού, ο Δούρειος Ίππος, ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Φρόιντ, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Κθούλου, η Σφίγγα, το σκυλί του Σρέντιγκερ και η γάτα του Παβλόφ διασταυρώνονται με τον Σπιφ και τον Σπαφ που δεν διαφέρουν σε τίποτα μεταξύ τους, θυμίζοντας τους φτυστούς Akbar και Jeff από τη σειρά «Life in Hell» του Matt Groening, όσο κι αν ο Ζαφειριάδης από παλιά προσπαθούσε σαρκαστικά να μας «καθησυχάσει» δηλώνοντας ότι «ο Σπαφ έχει γαλάζια μάτια», «ο Σπαφ ξέρει capoeira», «είναι δύσκολο να τους μπερδέψεις, και οι δυο φορούν κίτρινη μπλούζα». Από την πρώτη τους κυκλοφορία μέχρι σήμερα, οι Σπιφ και Σπαφ έγιναν καλτ χαρακτήρες που πάντα μνημονεύονται από αναγνώστες και καλλιτέχνες σε συζητήσεις γύρω από την επίτευξη της αφηγηματικότητας στα κόμικς, την αλληλοσυμπλήρωση εικόνας και λόγου, τη μη αναγκαιότητα της σχεδιαστικής τελειότητας αν η ιστορία υπηρετείται με άλλα μέσα κ.ά. Μέχρι και μια μίνι πορνό παρωδία τους κυκλοφόρησε από τον Pan Pan και τις Εκδόσεις του Κάμπου το 2015 στο πλαίσιο της σειράς Pineiada Bibles! Σε μια τέτοια έκδοση όπως η επετειακή για τα 20 χρόνια των Σπιφ και Σπαφ («Πάρτι Γενεθλίων» όπως το χαρακτηρίζει ο Ζαφειριάδης), δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι φίλοι του δημιουργού που δίνουν τη δική τους εκδοχή στους χαρακτήρες-φαινόμενα, σχεδιάζοντάς τους με τον τρόπο τους και αποδεικνύοντας ότι έστω και πολύ μικρές αλλαγές είναι ικανές να προκαλέσουν διαφορετικά αποτελέσματα. Ανταποκρίνονται με απόλυτη επιτυχία σ’ αυτό με άφθονο χιούμορ και τιμώντας τον Ζαφειριάδη όλοι οι προσκεκλημένοι συνάδελφοί του (Σταυρούλα Ανθηροπούλου, Θανάσης Πέτρου, Γιώργος Κωνσταντίνου, Σταύρος Κιουτσιούκης, Σοφία Σπυρλιάδου, Βίκτωρ Μοσχόπουλος, Αντώνης Βαβαγιάννης, Σπύρος Δερβενιώτης, Αλέξια Οθωναίου, Κωστής Τζωρτζακάκης, Τάσος Μαραγκός, Έφη Θεοδωροπούλου, Δήμητρα Αδαμοπούλου, Βαγγέλης Χατζηδάκης, Θανάσης Πετρόπουλος, Πέτρος Χριστούλιας, Theo Flores, Παναγιώτης Πανταζής, Χάρης Λαγκούσης, Δημήτρης Καμένος, Μάνος Λαγουβάρδος, Ειρήνη Σκούρα, Τόμεκ Γιοβάνης). Σε μια έκδοση που αν και ισχυρίζεται ότι δεν είναι τόσο καλή όσο η πρώτη, ψεύδεται. Η μόνη «αλήθεια» της είναι το (φυσικά fake) απόφθεγμα του Αντρέι Ταρκόφσκι για αυτή στο οπισθόφυλλο: «Αν ψάχνετε για νόημα, θα χάσετε όλα αυτά που συμβαίνουν». Και το σχετικό link...

"Μάτια χωρίς ζωή... Κομμένα κεφάλια... Σωροί από κουφάρια... Τέτοιες λέξεις με ευφραίνουν!" SLAINE: Ο ΚΕΡΑΣΦΟΡΟΣ ΘΕΟΣ Άπο την εκδοτική: Προϊόν της συνεργασίας του Pat Mills (σενάριο) και του Simon Bisley (σχέδιο), το Σλέιν: Ο Κερασφόρος Θεός θεωρείται μια από τις κορυφαίες ιστορίες του χαρακτήρα αλλά και ένα δημιουργικό επίτευγμα της 9ης τέχνης. Η δημοσίευση αυτής της ιστορίας στις σελίδες του 2000 AD αποτέλεσε μια από της λαμπρότερες στιγμές της ιστορίας των κόμικς, ενώ οι εικαστικά εντυπωσιακές σκηνές επικών μαχών που παραπέμπουν στο έργο του Frank Frazetta αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για γενιές καλλιτεχνών. Η επετειακή αυτή έκδοση για τα 35 χρόνια από την κυκλοφορία της πρωτοποριακής ιστορίας, έχει σκαναριστεί εκ νέου από τα πρωτότυπα φιλμ, προσφέροντας ένα εκπληκτικό οπτικό θέαμα της ζωγραφικής του Simon Bisley. Ο τόμος περιέχει έξτρα υλικό, σκίτσα του Bisley, αλλά και τα εξώφυλλα της αρχικής έκδοσης. H ιστορία (περίληψη): Σε μια εποχή που δεν υπάρχει χρόνος, σ' έναν τόπο που δεν είναι τόπος, ο νάνος Ούκκο, γράφει για τα ανδραγαθήματα του σπουδαίου Βασιλιά Σλέιν Μακ Ροθ. Αφού δούμε τα γεγονότα που συνέβησαν πριν την συγκεκριμένη ιστορία στον Σλέιν, κάτι πολύ χρήσιμο για εμάς που δεν έχουμε διαβάσει πολλά από τον χαρακτήρα, ο Ούκκο ξεκινά να γράφει για τον Κερασφόρο Θεό. Ο Σλέιν Μακ Ροθ λοιπόν, πλεόν Βασιλιάς των Σέσσαιρ, δεν μπορεί να ανεχτεί άλλο τους σατανικούς Άρχοντες Ντρουν, που με τις στρατιές τους καταδυναστεύουν τους ανθρώπους του. Έτσι, παρά τις προειδοποιήσεις του Δρυίδη της Φυλής του, υποκινούμενος από την Θεά της Γης Ντάνου, αποφασίζει να προσπαθήσει να ενώσει τα 4 Βασίλεια της Τιρ-Ναν-Ογκ και τα Όπλα της Θεάς, και να γίνει ο εκλεκτός της, ο Κερασφόρος Θεός. Όμως, οι ακόλουθοι του παλιού Κερασφόρου Θεού και αρχηγού των Ντρουν, του υπεραιωνόβιου Σλάου Φεγκ, προσπαθούν να τον εμποδίσουν. Ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, και οι ανατροπές πληθαίνουν... Σχόλια για σενάριο, σχέδιο και έκδοση: Το σενάριο της συγκεκριμένης ιστορίας με έχει αφήσει με το στόμα ανοιχτό! Μπορώ με απόλυτη βεβαιότητα να πω ότι είναι το πιο επικό Fantasy κόμικ που έχω διαβάσει ποτέ. Η πλοκή και η εξέλιξη της ιστορίας είναι απλά αριστουργηματικές. Ο Mills, που έχει πολλές φορές αποδείξει ότι είναι ένας θρυλικός συγγραφέας χρησιμοποιεί την Βρετανική Μυθολογία και παράδοση, που έχει πλήθος Sword And Sorcery στοιχείων, και στήνει ένα υπέροχο Fantasy σκηνικό, ιδανικό για την ιστορία ενός ολίγον τι τραγικού φιλόδοξου ήρωα. Οι χαρακτήρες έχουν πολύ βάθος και ψυχή, ενώ τα κίνητρά τους και η νοοτροπίες τους είναι αρμόζουσες. Κάτι που κάνει την ιστορία ακόμα πιο ρεαλιστική και πρωτότυπη είναι ότι βλέπουμε πως γίνεται η συγγραφή της από τον Ούκκο. Επίσης, θεωρώ ότι το τέλος είναι επίσης σωστό, και μας αφήνει με μια πικρόγλυκη γεύση. Ο Simon Bisley, περήφανος εκπρόσωπος της painted art, μας χαρίζει μία σχεδιαστική οπτασία! Το σχέδιό αγγίζει τα επίπεδα του αριστουργηματικού με τα φορτωμένα, σουρεαλιστικά Fantasy σκηνικά, τα απολύτως ρεαλιστικά και εκφραστικά πρόσωπα, ενώ φτάνει στο αποκορύφωμά του στην τελική μάχη. Οι χρωματισμοί προσθέτουν πάαααρα πολλά στο μυθικό περιβάλλον και επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα πολύ θετικά. Θαυμάστε! Η Jemma εξέδωσε αυτό το απίστευτο κόμικ στο φετινό Comicdom, όπου έδωσε το παρών και ο ίδιος ο Simon Bisley. Η έκδοση είναι άψογη, με εξαιρετική μετάφραση και αξιόλογη γραφιστική επιμέλεια. Δεν θα διστάσω να την χαρακτηρίσω πολυτελή, καθώς χρησιμοποιείται το καλύτερο κατ' εμέ χαρτί και υπάρχουν πολλά εξτραδάκια. Εν κατακλείδι, το συγκεκριμένο κόμικ είναι το καλύτερο Fantasy που έχω διαβάσει ποτέ, και σίγουρα ένα από τα πιο αξιόλογα έργα που έχουν κυκλοφορήσει στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να είναι τόσο καλό όταν το αγόρασα. Το θέμα μου τώρα είναι, για ποιον λόγο να το προτείνω πρώτα. Για το μοναδικό σενάριο; Για το απίστευτο σχέδιο; Για την υπέροχη έκδοση; Το σίγουρο πάντως είναι ότι προτείνεται ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ! Καλή ανάγνωση σε όλους/ες!

Η μεταφορά του ιστορικού αργεντίνικου κόμικς Eternauta στη μικρή οθόνη και στο Netflix κάνει ξανά δημοφιλή μια ιστορία θριάμβου της αλληλεγγύης και της συλλογικής δράσης έναντι σε δυστοπίες και ολοκληρωτισμούς που έχουν... τρομακτικές ομοιότητες με το καθεστώς του Χαβιέρ Μιλέι. Καρέ από το αυθεντικό κόμικς Eternauta της δεκαετίας του '50 Ο Eternauta (Κοσμοναύτης του Απείρου), ένα ιστορικό αργεντίνικο κόμικς που έγινε σειρά στο Netflix, είναι πλέον μια διεθνής επιτυχία που ξεπέρασε τα όρια της πατρίδας του, μιλώντας για μια δυστοπική πραγματικότητα απέναντι στην οποία μόνη διέξοδος και σωτηρία είναι η συλλογική δράση. Μια πραγματική διακήρυξη αρχών σε εποχές ταραγμένες, όπου το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου «κανείς δεν σώζεται μόνος του» έρχεται σε ευθεία ρήξη με την επιταγή του αναρχοκαπιταλιστή προέδρου Χαβιέρ Μιλέι και του ακραίου ατομικισμού του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Η σειρά, που βασίζεται σε κόμικς (το πρώτο ισπανόφωνο και από τα κορυφαία έργα της λατινοαμερικανικής επιστημονικής φαντασίας) του Έκτορ Χερμάν Ουέστερχελντ (αγνοούμενος της δικτατορίας μαζί με πολλά μέλη της οικογένειάς του), αναθέρμανε τις διαμαρτυρίες εναντίον του ακροδεξιού Μιλέι και έδωσε νέα πνοή στις Γιαγιάδες της Πλατείας του Μάη και άλλες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απαιτούν να μάθουν τι έγιναν οι αγνοούμενοι και τα κλεμμένα παιδιά τους και μάχονται για δικαίωση, τιμωρία, μνήμη. O Eternauta δημοσιεύτηκε το 1957-1959 σε συνέχειες στο περιοδικό Hora Cero, αφηγούμενος μια ιστορία αντίστασης: όταν ένα τοξικό χιόνι και μια εισβολή εξωγήινων σκοτώνουν μαζικά ανθρώπους θέλοντας να τους υποτάξουν, μόνη διέξοδος επιβίωσης αναδεικνύεται η συλλογική αντίσταση απέναντι στον τύραννο εχθρό. Για πολλούς Αργεντίνους σήμερα αυτό το τοξικό χιόνι που σκοτώνει ανθρώπους και διαλύει τον κοινωνικό ιστό είναι οι τοξικές πολιτικές ενός ακροδεξιού – διαταραγμένου σαν εξωγήινος – προέδρου που αφήνει πίσω του ερείπια, μιζέρια, καταστολή και ανθρώπους ξεχασμένους στην τύχη τους (ή την ατυχία τους). Είναι το σωτήριο «εμείς» απέναντι στο καταστροφικό μεσσιανικό «εγώ». Ένα παρόν δεμένο με το τραύμα του παρελθόντος Το βιβλίο γράφτηκε σε μια περίοδο βαθιών πολιτικών διεργασιών, που διαπερνούν τις γραμμές του: ο Ψυχρός Πόλεμος να δίνει τον τόνο και οι πυρηνικές δοκιμές να ξεσηκώνουν πάθη και φόβους στον κόσμο, ενώ στην Αργεντινή το πραξικόπημα του 1955 κατά του προέδρου Περόν και η αποκαλούμενη Απελευθερωτική Επανάσταση και η στυγνή δικτατορία του Αραμπούρου να εγκαινιάζουν τον αιματηρό διωγμό των περονιστών. Στη μεταφορά του στην οθόνη το κείμενο προσαρμόστηκε στο σήμερα και φέρει αναφορές και σε άλλα, πιο πρόσφατα ιστορικά γεγονότα: η δικτατορία του Βιντέλα, ο πόλεμος στις Μαλβίδες, οι οικονομικές κρίσεις, η νεο-αποικιοκρατία του δολαρίου, όλα πλεγμένα σε «ένα παρόν δεμένο με το τραύμα του παρελθόντος». Το έργο είναι αδιαχώριστο από την ίδια τη ζωή του Ουέστερχελντ. Στρατευμένος στους αγώνες της εποχής του, μέλος πια των Μοντονέρος, της επαναστατικής πτέρυγας των περονιστών, συνελήφθη στη διάρκεια της δικτατορίας και το 1978 χάθηκαν για πάντα τα ίχνη του. Προηγουμένως είχαν εξαφανίσει τις τέσσερις κόρες του, ηλικίας από 18 ως 25 ετών (οι δύο από αυτές έγκυες που οι στρατιωτικοί τούς έκλεψαν τα παιδιά τους) και τρεις γαμπρούς του. Με την επιστροφή της δημοκρατίας το 1983, το έργο βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής ως ένα προφητικό κείμενο για τη βία αλλά και τη συλλογική αντίσταση αφού, όπως έγραφε ο συγγραφέας, «ο πραγματικός ήρωας είναι ένας συλλογικός ήρωας, μια ανθρώπινη ομάδα». Έμπνευση για νέες κινητοποιήσεις Στην Αργεντινή ο αντίκτυπος της ταινίας είναι τεράστιος. Οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως οι HIJOS (οργάνωση των παιδιών των αγνοούμενων και δολοφονημένων), έκαναν καμπάνια με μια εικόνα από την ταινία όπου πρόσθεσαν τις φωτογραφίες από τις εξαφανισμένες κόρες του Ουέστερχελντ γράφοντας: «Ήξερες πως δύο εγγόνια του δημιουργού του Eternauta είναι αγνοούμενα και μπορεί να βρίσκονται εν ζωή; Αν γεννήθηκες ανάμεσα στον Νοέμβριο του 1976 και τον Ιανουάριο του 1978 ή αμφιβάλλεις για την ταυτότητα κάποιου που γεννήθηκε σε αυτό το διάστημα, επικοινώνησε με της Γιαγιάδες της Πλατείας του Μάη». Έκτοτε έχει εκτοξευτεί ο αριθμός των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή με την οργάνωση για να διαπιστώσουν μέσα από γενετική ταυτοποίηση αν είναι παιδιά αγνοούμενων. Φράσεις και αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στη σειρά γίνονται συνθήματα και σύμβολα των αυξανόμενων διαμαρτυριών που ξεσπούν στην Αργεντινή και του πνεύματος συλλογικής αντίστασης στην ακραία λιτότητα του καθεστώτος. «Κανείς δεν σώζεται μόνος του», «Δεν ηττηθήκαμε, η αντίσταση ΖΕΙ», «Η θύελλα προχωρά, η αντίσταση επίσης», δεσπόζουν στις διαδηλώσεις μαζί με τις προστατευτικές στολές και τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, ανάλογες αυτών που χρησιμοποιούνται (και εξίσου χρήσιμες κατά των χημικών που εκτοξεύονται με περισσή βία εναντίον τους). Την περασμένη Τετάρτη, σαν κλωνοποιημένα αντίγραφα των πρωταγωνιστών της σειράς, εκατοντάδες Eternautas με αδιάβροχες στολές και αντιασφυξιογόνες μάσκες – όλοι τους μέλη συνδικάτων επιστημόνων – κατέβηκαν στους δρόμους καταγγέλλοντας τους πενιχρούς μισθούς τους, που έχασαν το 40-50% της πραγματικής τους αξίας λόγω του πληθωρισμού, και τις τραγικές περικοπές που υπονομεύουν (όταν δεν αναστέλλουν) το ερευνητικό τους έργο και την ίδια την ύπαρξη του Conicet, του βασικού επιστημονικού οργανισμού της χώρας, του οποίου περίπου το 15% του προσωπικού λόγω των συνθηκών έφυγε από τη χώρα. Το 2025 ο κρατικός προϋπολογισμός για τις επιστήμες ισοδυναμεί στο 0,152% του ΑΕΠ. Και μαζί στις διαδηλώσεις που κάθε Τετάρτη κάνουν οι συνταξιούχοι απαιτώντας αξιοπρέπεια την ώρα που οι 7 στους 10 δεν παίρνουν παρά 300 ευρώ: στο όριο της φτώχειας. Και τώρα αυτή η συλλογική διεκδίκηση γίνεται πράξη καθώς σήμερα, συνδικάτα συνταξιούχων, καθηγητών, επιστημόνων, υγειονομικών, δημοσιογράφων, ατόμων με αναπηρίες, φεμινιστικές οργανώσεις ανάμεσα στα πολλά άλλα, κατεβαίνουν έπειτα από μεγάλο διάστημα όλοι μαζί συντονισμένα σε μια αντιπολίτευση μη κομματική και σύσσωμη από τα κάτω, και πάλι στην κεντρική πλατεία, απέναντι από το Κογκρέσο. «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου» έγινε έτσι απρόσμενα ένα ισχυρό πολιτικό όπλο στην Αργεντινή, προτείνοντας ένα «άλλο παιχνίδι, συλλογικό, δίκαιο, δημοκρατικό», απαραίτητο περισσότερο από ποτέ μπροστά στις ενδιάμεσες εκλογές του Οκτωβρίου, που θα καθορίσουν πολλά για τις εξελίξεις στη χώρα, γράφει ο ερευνητής του Conicet Αλεχάντρο Ρουίς Μπάλσα. «Μπροστά στην κανονικοποίηση της χυδαιότητας, του θεάματος χωρίς ηθική και της επίκλησης της ατομικότητας ως ανώτατης αρχής της κοινωνίας, θυμίζει την ανατρεπτική δύναμη της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης (και της ενότητας μπροστά σε έναν πανίσχυρο επικίνδυνο εχθρό) ως οχημάτων κοινωνικής προόδου. Και το σχετικό link...

Ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων σκαλίζει τις μνήμες του προσωπικού του coming out και της φυλομετάβασής του για να αφηγηθεί τις εμπειρίες του. Και αν και οι αναμνήσεις δεν είναι εύκολες, η διαδικασία θα είναι εν τέλει λυτρωτική και απελευθερωτική. Τις μέρες που ο Στιβ Στιβακτής παραλάμβανε το ένα μετά το άλλο τα μεγαλύτερα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κόμικς για το συγκλονιστικό «Gérard ή το σπαθί στην πλάτη του» έναν χρόνο μετά την πρώτη κυκλοφορία του, ένα νέο βιβλίο, το δεύτερο κατά σειρά του «Project Μουτζούρα» των εκδόσεων Jemma Press, που εστιάζει σε ιστορίες τρανς ατόμων έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Comicdom Con Athens και στα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Δημιουργός του ο Χάρρυ Σάξον που με τίτλο «Ο Τηλέμαχος και το Δέρας» φιλοτεχνεί μια ιδιαίτερη ιστορία για τις αναμνήσεις και τις μάχες με τα φαντάσματα του παρελθόντος, τη φυλομετάβαση και την υπερηφάνεια χωρίς όρους, τη φιλία, το δέσιμο, την καλοσύνη των ανθρώπων, για τη συμφιλίωση με «το τομάρι που κουβαλάς και σε βαραίνει, έτσι ώστε να συνεχίσεις την πορεία της ζωής σου πιο ανάλαφρα». Εν μέρει αυτοβιογραφικός, ο «Τηλέμαχος» είναι μια σύντομη ιστορία με ζωόμορφους χαρακτήρες και πρωταγωνιστή ένα συμπαθέστατο λιοντάρι που, όπως σημειώνει η Κάθριν Ράιλι στον πρόλογό της «στέκει περήφανος, δυνατός, έχοντας περάσει από φωτιά και έχοντας βγει αλώβητος – ίσως όχι ακριβώς ο ίδιος όπως ξεκίνησε, αλλά πιο αληθινός από ποτέ». Και η ιστορία του, ή καλύτερα η προσπάθειά του να συνειδητοποιήσει ότι μπορεί και πρέπει να μοιραστεί την ιστορία του, όπως επισημαίνει η Κάθριν Ράιλι, λειτουργεί ως ευχή: «Να διαβαστεί αυτή η ιστορία και να γίνει γέφυρα κατανόησης. Να γίνουν οι ζωές των τρανς ανθρώπων ορατές. Να μη χρειάζεται να εξηγούν ξανά και ξανά την ύπαρξη τους. Να μπορεί η κοινωνία να σταθεί δίπλα τους, με σεβασμό και αποδοχή». Σύμφωνα με το σενάριο, ο Τηλέμαχος Λεοντάρης, επιτυχημένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων, δέχεται από τον εκδοτικό του οίκο την πρόσκληση να φιλοτεχνήσει την «ιστορία της ζωής του» και να μοιραστεί με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες τις εμπειρίες του από το coming out του, τη φυλομετάβαση κ.ά. Και τότε έρχονται οι κρίσεις πανικού, η ανασφάλεια για το ποιον, το αν και το πόσο μπορεί να ενδιαφέρει αυτή η διαδικασία, ο εντοπισμός των κενών διαστημάτων μιας όχι ανέφελης ζωής, οι χαμένες και θαμμένες μνήμες που δεν επιστρέφουν κ.λ.π. Δεν πρόκειται ωστόσο για μια δραματική ή τραγική ιστορία, αλλά για μια όμορφη περιπλάνηση στη μνήμη με στόχο ένα καλύτερο αύριο. Όπως γράφει και ο Χάρρυ Σάξον, για τα κόμικς και γενικότερα τις ιστορίες με τρανς χαρακτήρες «υπάρχει πάντα η τάση τού να εμφανίζονται οι ζωές μας ως ένα βάσανο, trauma porn με σχεδόν σαδιστική ματιά όσον αφορά το πώς ζούμε, το πώς μας φέρονται, πώς σκεφτόμαστε. Υπάρχει μια αδικαιολόγητη δίψα για εξιστορήσεις ιατρικών παρεμβάσεων, γλαφυρές περιγραφές επιθέσεων, κακοποίηση, κακές συνθήκες και πολλή λύπηση. Μπορεί να περνάμε δύσκολα και πρέπει να το καταλάβει κάποιος που δεν έχει ιδέα, αλλά οι ζωές μας είναι πολύπλευρες, δεν υπάρχει μόνο η μαύρη κι άραχνη πλευρά. Έτσι είναι και οι ζωές των cis ατόμων, σπανίως κάποιο άτομο να είναι μονοδιάστατο και – όπως υπάρχουν οι μαύρες μέρες – υπάρχουν και οι άσπρες.» Κάθε άλλο παρά μονοδιάστατος λοιπόν είναι ο «αυτοδημιούργητος κύριος Λεοντάρης» («Ο αυτοδημιούργητος κύριος Σάξον» ήταν ο τίτλος της στήλης του Χάρρυ Σάξον στο περιοδικό Antivirus, στην οποία κατέγραφε τη φυλομετάβασή του επί σειρά ετών), όπως και οι υπόλοιποι χαρακτήρες του «Τηλέμαχου» που παίζουν σε μια πάνω απ’ όλα ενδιαφέρουσα και επίκαιρη ιστορία για την ανθρωπιά, τη διαφορετικότητα, την επιλογή ταυτότητας, την αποδοχή, τις διαρκείς αλλαγές που μπορεί να συμβαίνουν γύρω μας αργά, αλλά συμβαίνουν! Και κάνουν τις ζωές πιο όμορφες, πιο ασφαλείς και πιο πολύχρωμες. Και το σχετικό link...

Δεκάδες είναι οι παρωδίες που έχουν φιλοτεχνηθεί πάνω στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους των «Fantastic Four» των Stan Lee και Jack Kirby (1961). Δεν χωρά αμφιβολία ωστόσο, ότι η καλύτερη όλων είναι αυτή του Γαβριήλ Τομπαλίδη για το εξώφυλλο του επίτομου «Έπους των Απέθαντων»! Γιατί πρόκειται για τη μοναδική παρωδία της ιστορίας στην οποία συμμετέχουν ο Κθούλου, ο Σαρλοζόμπι, ο Οικοδόμος-Λυκάνθρωπος, ο Δράκουλας και το Τέρας του Αϊνστάιν, όλοι μαζί στην ίδια εικόνα. Η tubanus omnibus έκδοση περιλαμβάνει όλα τα μέρη της τριλογίας της σειράς «Φέσι» από την Jemma Press («Οι 3 Απέθαντοι Μπάσταρδοι» του 2010, «Το Έπος των Ανελέητων Παλιοτόμαρων» του 2011, «Το Πολύσπορο Ζυμάρι από την Κόλαση» του 2012) και εξτρά απολαυστικό υλικό από έναν καλλιτέχνη που ακριβώς επειδή έχει βαθιά γνώση των κόμικς και της ιστορίας τους, μπορεί και να τα παρωδεί τόσο επιτυχημένα. Όπως επισημαίνει και ο Δημήτρης Βανέλλης στην προμετωπίδα του με τον ταιριαστό τίτλο «Ταπεινός πρόλογος σε ένα αριστούργημα. Μια διεπιστημονική προσέγγιση», το βιβλίο αυτό είναι μια απόδειξη της ύπαρξης χρονομηχανών, καθώς γίνονται άμεσα αντιληπτές οι επιρροές του Προυστ από τον Τομπαλίδη καθώς και γεννιούνται συνειρμοί για τις ομοιότητες μεταξύ Τομπαλίδη, Μπέκετ, Έλιοτ και Βέφας Αλεξιάδου. «Και για το σχέδιο; […] Κατά καιρούς έχει συγκριθεί με τις τοιχογραφίες του Τιντορέτο και με τα γκράφιτι της Θύρας 17 του Αλμωπού Αριδαίας αλλά και με τα σχέδια ενός Ρέμπραντ, ενός Τζακομέτι ή ενός άλλου που δεν θυμάμαι τώρα». Διαβάζοντας το «Έπος», ο αναγνώστης είναι βέβαιο ότι όπως και τα θύματα των αρχικακοποιών του, θα αναφωνήσει έντρομος: «Ζαλίζουμαι!» και «Τρελαίνουμαι!». Και το σχετικό link...

Οι απίθανες περιπέτειες του Σπιφ και του Σπαφ - Πριν χτυπήσει το κουδούνι (Καλό αλλά όχι σαν το πρώτο) Ο Σπιφ και ο Σπαφ επέστρεψαν. Κατανοούν πιο πολλά απ’ όσα ξέρουν, ή κατέχουν περισσότερα απ’ όσα καταλαβαίνουν; Είναι ιδιοφυΐες ή εντελώς ηλίθιοι; Έχουν αδέρφια; Είναι ο γείτονας τους αυτός που νομίζουμε ή ένας άλλος, ίδιος; Ισχύουν οι προφητείες αν είναι ανορθόγραφες; Ήταν το όπλο του Τσέχωφ ακτινοπίστολο; Πώς τελειώνει ο κόσμος; Ένα κόμικς που αφυπνίζει τις μάζες κλπ. Φτιαγμένο εξ ολοκλήρου με τεχνητή νοημοσύνη. Εκτός από το πρωτότυπο, μιμείται και τους/τις εξής: Αδαμοπούλου, Ανθηροπούλου, Βαβαγιάννη, Δερβενιώτη, Θεοδωροπούλου, Καμένο, Κιουτσιούκη, Κωνσταντίνου, Λαγκούση, Λαγουβάρδο, Μοσχόπουλο, Οθωναίου, Παν Παν, Πετρόπουλο, Πέτρου, Σκούρα, Σπυρλιάδου, Τasmar, Τζωρτζακάκη, Tomek, Flores, Χατζηδάκη & Χριστούλια. Σενάριο & Σχέδιο: Τάσος Ζαφειριάδης 80 σελίδες, Μ/Α Τιμή: 10,95€ ISBN: 978-618-5623-73-9 O Τηλέμαχος και το δέρας Ο Τηλέμαχος, ένας επιτυχημένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων, ζει ευτυχισμένος με τη σύντροφό του σε ένα διαμέρισμα στον Πεντάλοφο της Σαββάνα. Μια μέρα όμως, ένα τηλεφώνημα θα φέρει τα πάνω-κάτω, καθώς ο εκδοτικός οίκος που ο Τηλέμαχος συνεργάζεται, θα του αναθέσει να γράψει ένα βιβλίο για εκείνον, για τη ζωή του και τη φυλομετάβασή του. Ο Τηλέμαχος θα πρέπει να βουτήξει σε έναν ωκεανό οδυνηρών αναμνήσεων και να παλέψει ξανά με τα φαντάσματα του παρελθόντός του προκειμένου να τα καταφέρει. Σενάριο, σχέδιο & χρώμα: Xάρρυ Σάξov Εισαγωγή: Κάθριν Ράιλι 120 σελίδες, τετράχρωμο Τιμή: 15,95€ ISBN: 978-618-5623-76-0 Hard Rock vol.2 #8 Φινίτο λα μούζικα, πασάτο λα φιέστα… Σε αυτό το τεύχος όλοι, όλες τελειώνουν, μαζί και ο δεύτερος κύκλος του Hard Rock! Σενάριο, σχέδιο: Tasmar Fan art: Θανάσης Πετρόπουλος, Έφη Θεοδωροπούλου, Dani, Γεωργία Ζάχαρη, Γιώργος Παπαηλιού, Δημήτρης Κάσδαγλης 48 σελίδες, Μ/Α Τιμή: 7,95€ ISBN: 978-618-5623-77-7 Μυστήρια Πράματα - Ξυλόκαστρον & Πέριξ Κορινθία, δεκαετία του 1890. Λίγο πριν η Ελλάδα περάσει το κατώφλι του 20ου Αιώνα, οι δύο κυνηγοί μυστήριων πραγμάτων, Φιλήμων Καρτέρης και Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον, μέσα από τις πολυάριθμες περιπέτειές τους στον Νομό - κατώφλι της Πελοποννήσου θα ανακαλύψουν ότι τα στοιχειά, οι νεράιδες και τα ξωτικά παραμένουν ριζωμένα βαθειά, δραστήρια και με καμία διάθεση να χαθούν μαζί με τον αιώνα που φεύγει.. Αυτό είναι ένα κόμικς για τα μυστήρια πράματα, γι’ αυτούς που τα είδαν με τα μάτια τους και γι’ αυτούς που τα ‘βαλαν μαζί τους. «Αντλώντας έμπνευση από τις πιο αλαφροΐσκιωτες γωνιές της εγχώριας λαογραφίας, τα Μυστήρια Πράματα στήνουν απολαυστικές αιματοβαμμένες περιπέτειες σε σκοτεινές γωνιές της πάλαι ποτέ ελληνικής επαρχίας, την οποία νεκροζωντανεύουν με ανατριχιαστική επιτυχία. Ένας Έλληνας λαογράφος, ένας Ιρλανδός φιλέλληνας, θρύλοι και έθιμα βγαλμένα από τα κάρβουνα της σόμπας και τις διηγήσεις των γερόντων, συνθέτουν μαζί με μπόλικο χιούμορ ένα έργο που αναδύει την ανάσα του βουνού και τη αχλή των καντηλιών του τάφου». —Χρυσόστομος Τσαπραΐλης Συγγραφέας /Μεταφραστής (Παγανιστικές δοξασίες της Θεσσαλικής επαρχίας) Σενάριο, σχέδιο: Θανάσης Πετρόπουλος 48 σελίδες, Τετράχρωμο Τιμή: 7,95€ ISBN: 978-618-5623-80-7 Ένα Αρκούδι Μετράει τ’ άστρα ΜIΑ ΧΩΡΑ, ΜIΑ ΣΥΝΟIΚIΑ, ΕΝΑ ΑΡΚΟΥΔI Το χρονικό μιας Ελληνικής συνοικίας όπου ζει μια γριά χελώνα, μια αλεπού ινφλουένσερ, ένα νευρικό τσακάλι, ένας συνωμοσιολόγος κροκόδειλος, ένας ελληνορθόδοξος νίντζα, ένας σιωπηλός ματάκιας, ένας Μεξικανός μετανάστης, ένα υστερόβουλο Α.Ι. και ένας -εχμ- πολύ παρατηρητικός αρκούδος. Το βιβλίο αυτό συγκεντρώνει τα καλύτερα στριπ της σειράς «Ένα Αρκούδι Μετράει τ’ άστρα» που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο «Καρέ Καρέ» της Εφημερίδας των Συντακτών. Σενάριο, σχέδιο: Δημήτρης Καμένος Εισαγωγή: Σπύρος Δερβενιώτης 64 σελίδες, Τετράχρωμο Τιμή: 8,50€ ISBN: 978-618-5623-74-6 ZAWA + Η Κοιλιά του Κτήνους Το απροσδιόριστο πνεύμα-φύλακας Ζάουα είναι αιώνια παγιδευμένο μέσα στο βουνό του, ένας λαϊκός θρύλος που τρέφεται με βιομηχανικά απόβλητα χωρίς τίποτα το θρεπτικό. Αυτό γεννά πικρία, παράνοια, και μια ζωή που δεν θα τη ζήλευε κανείς. Όταν όμως δυο αδέρφια από ένα γειτονικό χωριό, ο Μπάντιτ και η Θάτσερ, το βοηθούν να αποδράσει, σύντομα θα ανακαλύψουν πως ο τρόπος για να ζεστάνεις την καρδιά της Ζάουα είναι ένα καλό γεύμα με φίλους! Βέβαια, θα χρειαστούν πολύ περισσότερα για να διορθωθούν τα πράγματα, μολαταύτα, με έναν διεφθαρμένο δήμαρχο και τον ιδιωτικό στρατό του να είναι έξω φρενών με την προοπτική του να κυκλοφορεί ελεύθερη η Ζάουα… Από τον βραβευμένο με GLAAD και υποψήφιο για το βραβείο Eisner δημιουργό MICHAEL DIALYNAS (Wynd, Teenage Mutant Ninja Turtles) αυτό το μακάβριο αλλά συνάμα γοητευτικό οικολογικό παραμύθι για την ελευθερία στη φιλία, θα ζεστάνει την καρδιά των αναγνωστών ανεξαρτήτου ηλικίας. Σενάριο, σχέδιο: Michael Dialynas Μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης 160 σελίδες, Τετράχρωμο Τιμή: 16,50€ ISBN: 978-618-5623-81-4 Πολύ Νορμάλ Μια συλλογή κόμικς στριπ Μια ανθολογία (Best of θα λέγαμε) με ξεκαρδιστικά στριπάκια της Δήμητρας Αδαμοπούλου από τα παλαιότερα έως και τα πιο πρόσφατα. Καθίστε αναπαυτικά, φτιάξτε μια φραπεδιά (όχι εσπρέσο, καπουτσίνο και τέτοια νεωτεριστικά) και βυθιστείτε στον Πολύ Νορμάλ καθημερινό σουρεαλισμό της ζωής της Δήμητρας. Σίγουρα θα βρείτε κοινά σημεία με τη δική σας καθημερινή τρέλα. Σενάριο, σχέδιο: Δήμητρα Αδαμοπούλου 200 σελίδες, Τετράχρωμο Τιμή: 17,95€ ISBN: 978-618-5623-79-1 Καταραμένα Νανουρίσματα Τέσσερις ιστορίες ιαπωνικού τρόμου από τον μεγάλο mangaka, Χιντέσι Χίνο! Ιστορίες από αποτρόπαια ακραίες έως και… συγκινητικές που θα «βοηθήσουν» να χάσετε τον ύπνο σας! 18+ Σενάριο, σχέδιο: Χιντέσι Χίνο Μετάφραση: Τζίνα Βάγια Επιμέλεια: Μυρτώ Τσελέντη 232 σελίδες, Μ/Α Τιμή: 15,50€ ISBN: 978-618-5623-78-4 Σλέιν: Ο Κερασφόρος Θεός Προϊόν της συνεργασίας του Pat Mills (σενάριο) και του Simon Bisley (σχέδιο), το Σλέιν: Ο Κερασφόρος Θεός θεωρείται μια από τις κορυφαίες ιστορίες του χαρακτήρα αλλά και ένα δημιουργικό επίτευγμα της 9ης τέχνης. Η δημοσίευση αυτής της ιστορίας στις σελίδες του 2000 AD αποτέλεσε μια από της λαμπρότερες στιγμές της ιστορίας των κόμικς, ενώ οι εικαστικά εντυπωσιακές σκηνές επικών μαχών που παραπέμπουν στο έργο του Frank Frazetta αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για γενιές καλλιτεχνών. Η επετειακή αυτή έκδοση για τα 35 χρόνια από την κυκλοφορία της πρωτοποριακής ιστορίας, έχει σκαναριστεί εκ νέου από τα πρωτότυπα φιλμ, προσφέροντας ένα εκπληκτικό οπτικό θέαμα της ζωγραφικής του Simon Bisley. Ο τόμος περιέχει έξτρα υλικό, σκίτσα του Bisley, αλλά και τα εξώφυλλα της αρχικής έκδοσης. Σενάριο: Pat Mills Σχέδιο: Simon Bisley Μετάφραση: Μπέλλα Σπυροπούλου 208 σελίδες, Τετράχρωμο Τιμή: 27,95€ ISBN: 978-618-5623-75-3 To Έπος των Απέθαντων (Tubanus Omnibus Edition) Αυτός ο τόμος συγκεντρώνει τα τρία, πλέον κλασικά και δυσεύρετα, έργα του Γαβριήλ Τομπαλίδη: «Οι 3 Απέθαντοι Μπάσταρδοι», «Το Έπος των Ανελέητων Παλιοτόμαρων» και «Το Πολύσπορο Ζυμάρι από την Κόλαση». Επιπλέον περιλαμβάνει τις ιστορίες: «Χαρούμφ το κεσεδάκι του Χάρου», «Το Σαρλοζόμπι περπατά στη Γη» καθώς και το μονοσέλιδο αριστούργημα «Σέρλοκ Χολμς vs Εραστή της Λαίδης Τσάτερλυ». Αξίζει να σημειωθεί πως ο Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι ο μοναδικός δημιουργός που εκδίδεται στην ξεχωριστή σειρά των εκδόσεων μας Jemma Press / Φέσι. Σενάριο & Σχέδιο: Γαβριήλ Τομπαλίδης Εισαγωγή: Δημήτρης Βανέλλης 56 σελίδες, Μ/Α Τιμή: 5,95€ ISBN: 978-618-5623-84-5 Επικίνδυνα Ζαχαρωτά Από τον δημιουργό του «Αταξινόμητα είδη», Κωστή Τζωρτζακάκη, μια ολοκαίνουργια συλλογή από 108 σχέδια, το καθένα τους συνοδευόμενο από ένα μικρό ποίημα. «Έτσι και στα ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΖΑΧΑΡΩΤΑ, οι γυναίκες του Κωστή δεν είναι ερωτικά σύμβολα, ακόμα και όταν είναι ντυμένες προκλητικά ή και εντελώς γυμνές. Καμιά τους δεν δείχνει να ντρέπεται. Αντιθέτως πρόκειται για γυναίκες που λάμπουν έχοντας βρει τη σεξουαλική τους δύναμη και όσα απορρέουν από αυτήν». —Μυρτώ Τσελέντη Από την εισαγωγή της Ποιήματά & Σχέδια: Κωστής Τζωρτζακάκης Εισαγωγή: Μυρτώ Τσελέντη 112 σελίδες, Μ/Α Τιμή: 9,95€ ISBN: 978-618-5623-82-1

Η νέα σειρά επιστημονικής φαντασίας «El Eternauta – Ο Κοσμοναύτης του Απείρου» στο Netflix, βασισμένη στο ομώνυμο κόμικς των Oesterheld – Lopez, υπενθυμίζει την ανάγκη του συλλογικού αγώνα ενάντια στην εξουσία που επιχειρεί να κυριεύσει όχι μόνο το σώμα αλλά κυρίως, το μυαλό. Από το 1957 ως το 1959 δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Hora Cero Semanal της Αργεντινής κι από τότε μέχρι σήμερα έχει αναδημοσιευτεί, αποσπασματικά ή ολοκληρωμένο, σε δεκάδες γλώσσες. Θεωρείται, όχι άδικα, ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιδραστικά κόμικς της ιστορίας λόγω κυρίως του πολιτικού περιεχομένου με το οποίο οι δημιουργοί του, Hector Oesterheld και Francisco Lopez, μπόλιασαν μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Το El Eternauta που κυκλοφορεί στα ελληνικά σε δύο τόμους από την Jemma Press με υπότιτλο «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου», αποτελεί ένα εμβληματικό και πολυεπίπεδο έργο με βαθιά νοήματα που αποκαλύπτονται σελίδα σελίδα μέχρι το συγκλονιστικό τέλος. Ο Oesterheld άλλωστε, ήταν ανέκαθεν ένας στρατευμένος στην Αριστερά συγγραφέας και σεναριογράφος που είχε φιλοτεχνήσει το αντιπολεμικό «Ερνι Πάικ» με τη συνεργασία του Hugo Pratt, ενώ το 1968 έγραψε το σενάριο μιας υπέροχης βιογραφίας του Τσε Γκεβάρα έναν μόλις χρόνο μετά τη δολοφονία του, την οποία σχεδίασαν οι Enrique και Alberto Breccia. Το έργο και η πολιτική του δράση ήταν και οι λόγοι για τους οποίους απήχθη από παρακρατικές ομάδες συνεργαζόμενες με το δικτατορικό καθεστώς το 1977 και κατά τα φαινόμενα δολοφονήθηκε λίγο αργότερα, ενώ το ίδιο τραγικό τέλος είχαν και οι τέσσερις κόρες του. Η υπόθεση του Eternauta αρχικά φαίνεται απλή και, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, αποτελεί επαναλαμβανόμενη συνταγή στην επιστημονική φαντασία. Σταδιακά όμως, γίνεται όλο και πιο σύνθετη και συνεχώς προκύπτουν ερωτήματα και προβληματισμοί γύρω από την έννοια της ελευθερίας της βούλησης, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης, του αγώνα ενάντια στην εξουσία και τους σκοπούς της. Μια παράξενη χιονόπτωση στην Αργεντινή αποδεικνύεται πολύ γρήγορα ότι έχει θανατηφόρες συνέπειες σε όσους εκτεθούν στις νιφάδες της. Οι τρομαγμένοι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους αλλά σύντομα αντιλαμβάνονται ότι αν θέλουν να επιβιώσουν πρέπει να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και τους οικείους τους και να βγουν αναζητώντας τρόφιμα και άλλους επιζώντες. Τότε θα καταλάβουν ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, καθώς στους δρόμους κυκλοφορούν ατέλειωτα αποκρουστικά πλάσματα που σπέρνουν το θάνατο καθοδηγούμενα από μια μεγαλύτερη δύναμη εξωγήινης προέλευσης. Κι ενώ η ήττα της ανθρωπότητας μοιάζει προδιαγεγραμμένη, η αλληλεγγύη, η αγάπη, η κατανόηση, η συλλογικότητα, η ενσυναίσθηση ακόμα και απέναντι στον εχθρό, αρχίζουν να αναπτερώνουν τις ελπίδες. Με αυτήν την κεντρική ιδέα προχώρησε ο Bruno Stagnaro στη σκηνοθεσία της σειράς El Eternauta για λογαριασμό του Netflix. Η υπόθεση μεταφέρθηκε στη σύγχρονη εποχή και τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν καθ’ ολοκληρίαν σε σημαντικά σημεία του Μπουένος Άϊρες όπως η Plaza Italia, το Στάδιο Monumental της ποδοσφαιρικής Ρίβερ Πλέιτ και η Plaza del Congreso που μεταμορφώθηκαν σε μετααποκαλυπτικές τοποθεσίες, καλυμμένες από χιόνι και πτώματα. Η επιτυχία των έξι επεισοδίων της πρώτης σεζόν ήταν μεγάλη με αποτέλεσμα να ανακοινωθεί ήδη η δεύτερη σεζόν με οκτώ επεισόδια στα οποία θα ολοκληρώνεται η σειρά. Μια σειρά γεμάτη αλληγορίες και συμβολισμούς που σέβεται σε μεγάλο βαθμό τις ιδέες του Oesterheld και την αισθητική του Lopez και υπενθυμίζει ότι η εξουσία είναι απάνθρωπη και αμείλικτη, αλλά όχι ανίκητη. Και το σχετικό link...

Με αφορμή την παρουσίαση του queer κόμικ του «Ο Τηλέμαχος και το Δέρας» στο 9ο Comic Con, ο Χάρρυ Σάξον μιλά για την επιστροφή του μετά από απουσία 13 ετών, για το ταξίδι της φυλομετάβασής του, και για την παρουσία όλων και περισσότερων ΛΟΑΤΚΙ+ δημιουργών στον χώρο. Ο Χάρρυ Σάξον είναι ένας αξιόλογος κομίστας ο οποίος, πέρα από την προσωπική του δουλειά, έχει προσφέρει από διάφορα πόστα στον χώρο του κόμικ. Επιστρέφει μετά από χρόνια απουσίας από το δημιουργικό κομμάτι με ένα πρωτότυπο queer κόμικ που σχετίζεται «με την καλλιτεχνική δημιουργία, τις αναμνήσεις, το τραύμα, τις έμφυλες ταυτότητες καθώς και την καθημερινή ζωή σε μια χώρα που μοιάζει με την Ελλάδα, αλλά κατοικείται από ανθρωπόμορφα ζώα − ή ζωόμορφους ανθρώπους, αν θέλετε». Το κόμικ «Ο Τηλέμαχος και το δέρας» (Jemma Press) θα παρουσιαστεί στο προσεχές 9ο Comic Con στη Θεσσαλονίκη, κι αμέσως μετά στο 19ο Comicdom Con στην Τεχνόπολη στην Αθήνα. ― Πώς εμπνεύστηκες τον «Τηλέμαχο και το Δέρας» και πόσο σχετίζεται με την Αργοναυτική Εκστρατεία της αρχαιοελληνικής μυθολογίας; Είναι η φυλομετάβαση του Τηλέμαχου μια αναφορά στη δική σου; Να πω αρχικά ότι το κόμικ αυτό είναι πράγματι ημιαυτοβιογραφικό. Πολλές από τις εμπειρίες του Τηλέμαχου είναι δικές μου 100%, άλλες κατά 75%, άλλες πάλι βασίζονται σε εμπειρίες φίλων και γνωστών μου. Εκείνο όμως που θέλω να βγάλουν αυτοί οι χαρακτήρες και οι εμπειρίες τους δεν είναι μυθολογικό αλλά εντελώς αυθεντικό. Η φυλομετάβαση του Τηλέμαχου σίγουρα παραπέμπει στη δική μου, παρότι κάποια στοιχεία και συνθήκες διαφέρουν, είναι επίσης νομίζω φανερό ότι δεν είμαι λιοντάρι! Όχι, δεν σχετίζεται με την Αργοναυτική Εκστρατεία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ιστορία που αφορά σε δύσκολα ταξίδια, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Υπάρχει βέβαια κι εδώ ένα «δέρας», απλώς δεν είναι χρυσόμαλλο ούτε από κριάρι, είναι λεοντή και δεν έχει υλική υπόσταση. ― H αυξημένη παρουσία και ορατότητα των τρανς ανθρώπων τα τελευταία χρόνια συνδυάστηκε με την κατοχύρωση μια σειράς δικαιωμάτων και την αύξηση των επαγγελματικών ευκαιριών σε αρκετές χώρες, εξελίξεις που υπονομεύει το τρανσφοβικό «τσουνάμι» που προκάλεσε η επανεκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ. Πόσο αισιοδοξείς για το μέλλον; Τείνω να είμαι απαισιόδοξος άνθρωπος, ίσως γι’ αυτόν τον λόγο έκανα το κόμικ μου να έχει ελπιδοφόρο μήνυμα, γιατί καμιά φορά ξεχνάω κι εγώ ότι δεν είναι όλα μαύρα. Κατοχυρώθηκαν πράγματι κάποια δικαιώματα ύστερα από μακροχρόνιους αγώνες, ακριβώς επειδή υπάρχουν άνθρωποι που τα χρειάζονται, κι αυτό θα συνεχιστεί. Προσωπικά εκτιμώ ότι σε βάθος χρόνου όλοι αυτοί οι τρανσφοβικοί τύποι και τα «τσουνάμι» τους θα εκλείψουν. Μπορεί να μην προλάβω να το δω, όμως η ιστορία δικαιώνει τους αδικημένους. Το να μπορούμε να ζούμε ελεύθερα, ανοιχτά και με αξιοπρέπεια δεν σηκώνει καμία συζήτηση, κι αυτό ισχύει για κάθε άνθρωπο, είτε είναι τρανς, είτε cis, είτε ημεδαπός, είτε αλλοδαπός κ.λ.π. ― Υπάρχει η εντύπωση ότι οι τρανς άντρες δεν στοχοποιούνται όσο οι τρανς γυναίκες, ούτε προκαλούν το ίδιο έντονες αντιδράσεις. Πόσο ισχύει αυτό από την προσωπική σου εμπειρία και ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες για έναν τρανς άντρα; Η αντίληψη αυτή καταρχάς υπονομεύει το τι περνούν οι τρανς θηλυκότητες, γιατί δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε τις τρανς γυναίκες με τους τρανς άντρες. Πιστεύω ότι ο λόγος που λέγεται αυτό είναι πως ακόμα και τώρα ο περισσότερος κόσμος δεν ξέρει ότι οι τρανς άντρες υπάρχουμε, και ας είμαστε ορατοί, και ας μιλάμε δημόσια. Έχουν μείνει πολύ πίσω, σε εποχές που ακούγονταν μόνο οι τρανς γυναίκες κι ακόμα και τότε, επειδή η πλειοψηφία δεν ήξερε, χρησιμοποιούσε τους ίδιους όρους για πολλές διαφορετικές ταυτότητες. Επίσης, επειδή ζούμε σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, μην ξεχνάμε πως σχεδόν όλα τα άτομα που τους αποδόθηκε το θηλυκό γένος κατά τη γέννηση έχουν μεγαλώσει ως κορίτσια, με πολύ έντονο το στοιχείο «μη μιλάς πολύ, μην ακούγεσαι». Αυτού του είδους η ανατροφή είναι καταστροφική και παίρνει πολλά χρόνια να καταλάβεις πως έχει περάσει στο υποσυνείδητό σου, πόσο μάλλον να καταφέρεις να την ξεμάθεις. Γι’ αυτό και πολλές τρανς αρρενωπότητες δεν εκφράζονται πολύ, ούτε είναι όσο θα μπορούσαν ορατές. Πιστεύω πώς οι μεγαλύτερες δυσκολίες για έναν τρανς άνδρα είναι να κάνει την κοινωνία να τον αποδεχτεί, να ξεπεράσει τη «θηλυκή» ανατροφή του, όπως και να αποφύγει την παγίδα της τοξικής αρρενωπότητας. Επίσης τα πιο πρακτικά ζητήματα, όπως τα θέματα αναπαραγωγικής υγείας και φυλομετάβασης στο σύστημα υγείας μας, είναι δυστυχώς μια πονεμένη ιστορία. ― Ο «Τηλέμαχος» σηματοδοτεί, καθώς γράφεις, την επιστροφή σου στα κόμικς ύστερα από δεκατρία χρόνια απουσίας. Είχες «στερέψει» δημιουργικά, στραφεί σε άλλες αναζητήσεις ή ασχολίες, ή συνέτρεχαν λόγοι ανωτέρας βίας; Η δημιουργία είναι, ξέρεις, περίεργο πράγμα. Όταν ήμουν ακόμα «στην ντουλάπα» κι έπρεπε να προστατεύω τον εαυτό μου, είχα πολλή όρεξη και χρόνο για κόμικς, αργότερα όμως, λόγω του ότι η τύχη το έφερε να καταλήξω να ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με τον χρωματισμό κόμικς, δεν σχεδίαζα αρκετά. Ό,τι δεξιότητες είχα, θεωρούσα ότι ατρόφησαν, ενώ παράλληλα δεν διέθετα χρόνο για κάτι δημιουργικό που να μη βοηθά ευθέως τον βιοπορισμό μου. Η αυτοπεποίθησή μου όσον αφορά τη δουλειά μου είχε καταβαραθρωθεί και κάθε μέρα που περνούσε και δεν σχεδίαζα το έκανε χειρότερο. H συγκυρία τού να θέλουμε την ίδια χρονική στιγμή καλλιτέχνες με παρόμοιες ταυτότητες και εμπειρίες για να φτιάξουμε κόμικς και για να εκφραστούμε υπήρξε καταλυτική. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το Project Μουτζούρα (ή «Project Ψυχοψάξιμο», αναλόγως ποιον θα ρωτήσεις, μιας και το λογότυπό μας είναι μια μουτζούρα που δεν προφέρεται!), το οποίο αποσκοπεί στο να δημιουργηθούν κόμικς που κατά πρώτο λόγο να εκφράζουν τις ανησυχίες μας μέσα από ιστορίες που είναι τόσο διαφορετικές όσο διαφορετικοί είμαστε κι εμείς. ― Πώς αποφάσισες όμως αρχικά να ασχοληθείς με τα κόμικς; Οι αγαπημένοι σου δημιουργοί; Κάποια κόμικς που θα ξεχώριζες; Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι πια τι με ώθησε να ασχοληθώ με τα κόμικς. Ήμουν πολύ μικρός όταν άρχισα να διαβάζω κόμικς και πάντα με συνάρπαζαν. Ίσως αυτό που με τραβάει είναι πως μπορείς να γνωρίσεις έτσι τον κόσμο και να ανακαλύψεις ζωές και εμπειρίες που πότε δεν είχες και ούτε ήξερες πως υπάρχουν. Είναι σπουδαίο εργαλείο οι ιστορίες. Μεγάλωσα με τις ιστορίες του Αστερίξ, οπότε το σχέδιο του Albert Uderzo κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Στην εφηβεία λάτρεψα τη δουλειά του Bruce Timm στα κόμικς του Μπάτμαν, αλλά και στη σειρά κινουμένων σχεδίων που πρόβαλλε τότε η τηλεόραση. Από ελληνικό σχέδιο έμαθα να ξεχωρίζω από πολύ μικρή ηλικία τη δουλειά του Σπύρου Ορνεράκη και του Γιάννη Καλαϊτζή∙ αμφότεροι έχουν υπέροχο σχέδιο. Από σχετικά πιο καινούργιες δουλειές που θα σκέφτομαι πάντα είναι το «20th Century Boys» του Naoki Urasawa. ― Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια άνθηση στον χώρο, βλέπουμε επιπλέον ολοένα περισσότερους ΛΟΑΤΚΙ+ δημιουργούς, πολλοί από τους οποίους μάλιστα συμμετείχαν πέρσι στο Queer Con. Τι είναι, πιστεύεις, αυτό που προσελκύει τους τελευταίους σε αυτό το είδος τέχνης; Ως ένας από τους διοργανωτές του Queer Con, χαίρομαι ιδιαίτερα για την επιτυχία που γνώρισε. Ναι, όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε περισσότερους καλλιτέχνες να καταπιάνονται με ΛΟΑΤΚΙ+ θεματικές επειδή αισθάνονται περισσότερη αποδοχή στον χώρο αυτό. Υπάρχει επίσης κοινό που διψάει για ιστορίες «αλλιώτικες» και χαρακτήρες μέσα στους οποίους μπορεί να δει στοιχεία του εαυτού του. ― Η κυκλοφορία της τελευταίας δουλειάς σου συμπίπτει σχεδόν με το φετινό, 19ο Comicdom Con. Πώς κρίνεις αυτή τη διοργάνωση και πόσο ικανοποιημένος είσαι από τη μέχρι τώρα πορεία της; Τι θα ξεχώριζες περισσότερο και τι επιπλέον θα ήθελες να δεις σε αυτή; Δεδομένου ότι θυμάμαι το Comicdom Con από τότε που το artist alley και οι αυτοεκδόσεις ήταν μόλις μερικά τραπέζια, είναι υπέροχο να βλέπεις πόσο έχει μεγαλώσει έκτοτε. Την αγαπώ αυτή την εκδήλωση, έχω βοηθήσει στη διοργάνωσή της αρκετά χρόνια και φαίνεται πόσο νοιάζεται για τα κόμικς, όπως και πόσο ενδιαφέρεται το κοινό της γι’ αυτά. Είμαι πολύ χαρούμενος που μετράει 19 διοργανώσεις μαζί με τη φετινή και ήδη ανυπομονώ για την επετειακή 20ή! Επιπλέον, μιας και μιλάμε για φεστιβάλ κόμικς, ο «Τηλέμαχος» θα πρωτοεμφανιστεί στο Comic Con 9 της Θεσσαλονίκης, για το οποίο θα ήθελα να πω πως − αν και δεν έχω πάει σε πολλές διοργανώσεις του, καθώς δημιουργήθηκε όσο έμενα στο εξωτερικό − είναι ένα πολύ καλόκαρδο con, με άρτια διοργάνωση. Δεν μπορούν όλα τα ενδιαφερόμενα άτομα να κατεβαίνουν Αθήνα για το Comicdom Con και η Βόρεια Ελλάδα έχει το δικό της con που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχα του εξωτερικού. Χαίρομαι όταν μπορώ να ταξιδέψω για να το επισκεφτώ. Έχουμε γενικά θαυμάσιες διοργανώσεις στην Ελλάδα και είναι νομίζω φανερό από την απήχηση που έχουν και τον κόσμο που συγκεντρώνουν πόσο τιμάμε την 9η τέχνη στη χώρα μας. Αυτό που μου λείπει λίγο ως δημιουργός που συμμετέχει σε comic cons, είναι πως δεν έχω χρόνο να παρακολουθήσω workshops και ομιλίες, μιας και πρέπει να είμαι στον πάγκο μου και να δουλεύω! Το κόμικ «Ο Τηλέμαχος και το δέρας» (Jemma Press) θα παρουσιαστεί στο 9ο Comic Con (Θεσσαλονίκη, Βελλίδειο 9-11/5) κι αμέσως μετά στο 19ο Comicdom Con (Αθήνα, Τεχνόπολη 16-18/5). Και το σχετικό link...

«Ο κοσμοναύτης του απείρου» έκανε πρεμιέρα πριν από μερικές μέρες, σε μια μεταφορά αντάξια του θρύλου που συνοδεύει τόσο το έργο όσο και τον δημιουργό του, ο οποίος βρήκε τραγικό τέλος στα χέρια της αργεντινής χούντας. Ένα από τα πιο σημαντικά κόμικς όλων των εποχών, και σίγουρα το πιο διάσημο στην Αργεντινή – μια χώρα με πολύ σοβαρή και βαθιά παράδοση στο είδος – αν όχι σε ολόκληρη τη Νότιο Αμερική, βρήκε τον δρόμο προς την μυθοπλασία της οθόνης, έξι δεκαετίες έστω μετά την πρώτη κυκλοφορία του. Το μνημειώδες αυτό έπος επιστημονικής φαντασίας (και πολιτικής αλληγορίας) γράφτηκε από τον Έκτορ Έστερχελντ και εικονογραφήθηκε από τον Φρανσίσκο Σολάνο Λόπες και είχε εμφανιστεί και στη χώρα μας σε βραχύβια περιοδικά κόμικς της δεκαετίας του ’80 όπως το «Σκαθάρι» και ο «Σκορπιός» – τίτλοι που χάθηκαν στην εκδοτική λήθη ή στην αιωνιότητα, σύμφωνα και με τον τίτλο του έργου: El Eternauta. Τελικά κυκλοφόρησε ολόκληρο στα ελληνικά σε δύο τόμους το 2008 και το 2009 από τον μικρό εκδοτικό οίκο Jemma, με τον (ιδανικά επεξηγηματικό) τίτλο «El Eternauta: Ο κοσμοναύτης του απείρου». Η μεταφορά του βιβλίου από το Netflix με πρωταγωνιστή τον γνωστό Αργεντινό ηθοποιό Ρικάρντο Νταρίν αποτελεί μια σύγχρονη και φιλόδοξη υπερπαραγωγή που κρατάει τα βασικά στοιχεία της δομής, της πλοκής και της ατμόσφαιρας του «ιερού» αυτού για τους Αργεντινούς έργου, μεταφέροντας την δράση στο σήμερα, ο θεατής όμως θα πρέπει να περιμένει μέχρι το τελευταίο από τα έξι επεισόδια του πρώτου κύκλου της σειράς, για να υποψιαστεί σε τι ή σε ποιον αναφέρεται ο τίτλος. (Αμέσως μετά την πρεμιέρα της σειράς, ανακοινώθηκε ότι θα υπάρξει και δεύτερος κύκλος όπου θα αναπτυχθούν περαιτέρω τα φιλοσοφικά / «χωροχρονικά» θέματα του έργου). Χρειάζεται συνεπώς μια κάποια υπομονή εκ μέρους του κοινού μέχρι να αποκαλυφθούν οι διαστάσεις του οράματος του Έκτορ Έστερχελντ, ο οποίος μέσω των ιστοριών του έβρισκε τον τρόπο να στηλιτεύει τις χούντες που ταλάνιζαν την πατρίδα του, στάση που πλήρωσε με την ίδια του την ζωή. Το 1977, και ενώ κυκλοφορούσε κρυφά από το ένα κρησφύγετο στο άλλο, υπαγορεύοντας τα σενάριά του από τηλεφωνικούς θαλάμους, απήχθη από το στυγνό καθεστώς του Στρατηγού Βιδέλα, και έκτοτε δεν τον ξαναείδε κανείς ποτέ. Την ίδια τραγική μοίρα είχαν και οι τέσσερις κόρες του. Ήδη όμως ο «Κοσμοναύτης του απείρου» είχε γίνει στην κοινή συνείδηση ένας «συλλογικός ήρωας», ένα σύμβολο αντίστασης ενάντια στον ολοκληρωτισμό και την καταπίεση. Η ιστορία ξεκινάει μια χριστουγεννιάτικη (δηλαδή ζεστή για το νότιο ημισφαίριο) μέρα στο Μπουένος Άιρες – που είναι ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής τόσο του κόμικ όσο και της σειράς, έστω και στην «μετα-αποκαλυπτική» εκδοχή του – όταν ξαφνικά μια μυστηριώδης τοξική χιονοθύελλα καλύπτει τα πάντα φονεύοντας ακαριαία οποιονδήποτε κυκλοφορεί στο δρόμο χωρίς πλήρη εξάρτηση προστασίας. Πώς συνέβη αυτό; Πρόκειται για ακραίο μετεωρολογικό φαινόμενο ή για κάτι άλλο ακόμα πιο απειλητικό; Τότε είναι που ξεκινάει η περιπλάνηση του κεντρικού ήρωα, του μεσόκοπου Χουάν Σάλβο – που βασανίζεται από οράματα ολέθρου και από έντονα déjà vu – και των οικείων του, σε μια υποβλητική όσο και τρομακτική αρένα επιβίωσης. Η σειρά φέρνει στο μυαλό μια αλληλουχία από γνωστά έργα επιστημονικής φαντασίας, από τον «Πόλεμο των κόσμων» του Χ.Τζ. Γουέλς και τα αμερικάνικα B-movies επιστημονικής φαντασίας του ’50 – φιλτραρισμένα τα περισσότερα από το κλίμα της ψυχροπολεμικής παράνοιας που επικρατούσε τότε – μέχρι τις σύγχρονες σειρές με φόντο έναν κόσμο «μετά την καταστροφή», όπως το The Last of Us. Διατηρεί όμως αυτούσια σχεδόν την ειδική του υπόσταση και την αργεντινή του ταυτότητα. Και το σχετικό link...

Φέτος το Netflix αποφάσισε να ζωντανέψει έναν ήρωα κόμικ και με την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ. Μιλάμε για τη σειρά (6 επεισοδίων) «El Eternauta: ο Κοσμοναύτης του Απείρου» ή ο «Αειναύτης» όπως εναλλακτικά θα μπορούσε να μεταφραστεί, αφού το «eternal» έχει σχέση με το αιώνιο και όχι το άπειρο (infinite). Η πλοκή της σειράς βασίζεται στο κόμικ επιστημονικής φαντασίας του Αργεντινού συγγραφέα Έκτορ Γερμάν Έστερχελντ, «The Eternaut» που κυκλοφόρησε το 1957, με εικονογράφηση του Φρανσίσκο Σολάνο Λόπεζ. Ο κεντρικός ήρωας, Χουάν Σάλβο, ένας μεσήλικας με γυναίκα και μια κόρη, παίζει χαρτιά στο σπίτι φίλων του στο Μπουένος Άιρες, όταν αρχίζει ξαφνικά να πέφτει χιόνι. Όλοι απορούν, αφού είναι καλοκαίρι, και θαυμάζουν – με κάποια αμηχανία βέβαια – το παράδοξο φυσικό φαινόμενο. Γρήγορα όμως καταλαβαίνουν ότι το χιόνι αυτό σκοτώνει όποιον ακουμπήσει. Σε λίγη ώρα, όσοι κυκλοφορούσαν στους δρόμους της πόλης είναι όλοι νεκροί. Ζωντανοί μένουν όσοι βρίσκονταν σε κλειστούς χώρους. Σε λίγες ώρες τα πάντα παραλύουν. Οι επιζήσαντες συνειδητοποιούν πως η «βασική συνθήκη της ζωής» έχει αλλάξει απότομα. Δεν υπάρχει μόνο ο εξωτερικός κίνδυνος, αλλά και οι άνθρωποι που όταν βρίσκονται σε κατάσταση αστάθειας γίνονται επικίνδυνοι για τους ίδιους. Μελέτες δείχνουν πως πέντε (5) ώρες κοινωνικής αστάθειας, ασχέτως αν η αιτία είναι γνωστή ή άγνωστη, είναι αρκετές για να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό κάθε συντεταγμένης χώρας. Κάθε απότομη μεταβολή στο «κοινωνικό συνεχές», είτε λόγω μιας πανδημίας, είτε λόγω μιας γενικευμένης διακοπής ρεύματος (Black Out), είτε λόγω πτώσης των επικοινωνιών, είτε λόγω εισβολής από εχθρό, είτε λόγω εισβολής εξωγήινων, οδηγεί αναπόφευκτα σε κοινωνικές ταραχές. Η Αργεντινή περνά απότομα σε μια κατάσταση γενικευμένης αναρχίας. Οι λίγοι επιζήσαντες φτιάχνουν στολές για να προστατευτούν από το θανατηφόρο άγγιγμα του χιονιού, μαζεύουν προμήθειες και εξοπλίζονται. Τελικά αντιλαμβάνονται ότι δεν πρόκειται για φυσικό φαινόμενο, αλλά για εισβολή εξωγήινων όντων, που με τον τρόπο αυτό καταλαμβάνουν την εξουσία του πλανήτη. To 1969, το κόμικ επιστρέφει με μια πιο πολιτικοποιημένη δεύτερη ιστορία. Τα σχέδια κάνει ο Αλμπέρτο Μπρέτσια. Εδώ, ο Όστερχελντ κριτικάρει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και τις χούντες της Λατινικής Αμερικής. Η ιστορία διηγείται πως οι ΗΠΑ και οι «Μεγάλες Δυνάμεις» συνθηκολογούν με τον «εχθρό», και παραχωρούν τη Λ. Αμερική στους εξωγήινους με αντάλλαγμα τη δική τους ασφάλεια. Το 1975, κυκλοφορεί το «El Eternauta: secunda parte», πάλι σε σχέδια του Σολάνο Λόπεζ. Την εποχή εκείνη ο συγγραφέας, Όστερχελντ, έχει γίνει πλέον εκπρόσωπος των Αργεντινών ανταρτών «Μοντονέρος» και αναγκάζεται να διαφύγει κυνηγημένος από το Μπουένος Άιρες, και να ολοκληρώσει την ιστορία του κρυμμένος στα βουνά. Η ιστορία αυτή περιγράφει τον αγώνα των «Μοντονέρος» και ο Όστερχελντ εμφανίζεται σαν αφηγητής στην αρχή και το τέλος της ιστορίας. Το 1976, ο αιμοσταγής στρατηγός Χόρχε Ραφαέλ Βιντέλα κάνει πραξικόπημα και κηρύσσει δικτατορία στην Αργεντινή. Στο κόμικ οι εξωγήινοι σκοτώνουν τον πληθυσμό του Μπουένος Άιρες, τώρα τη θέση τους έχουν πάρει οι δικτάτορες και οι παραστρατιωτικές ομάδες που σκοτώνουν τους σαστισμένους κατοίκους. Ένα χρόνο αργότερα, το 1977, ο Όστερχελντ θα πέσει θύμα «απαγωγής και εξαφάνισης» από Αργεντινούς παρακρατικούς και το πτώμα του δεν θα βρεθεί ποτέ. Ήταν ένας από τους δεκάδες χιλιάδες «desaparecidos», δηλαδή εξαφανισμένους της Αργεντινής. Τον επόμενο χρόνο απήχθησαν και οι τέσσερεις (4) κόρες του Όστερχελντ, Εστέλα (25), Νταϊάνα (23), Μπέατρις (19) και Μαρίνα (18), από τις δυνάμεις του δικτατορικού στρατού. Δεν τις ξαναείδε ποτέ κανείς. Η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως στο κόμικ. Η εισβολή και η επιβολή μιας «ξένης ανώτερης δύναμης», ομάδες πολιτών που αντιστέκονται για να κρατήσουν την ανθρωπιά τους, αιχμαλωσία, στρατόπεδα και βασανιστήρια, εξαφανίσεις πολιτών. Ο ήρωας, Χουάν Σάλβο, είναι ένας άνθρωπος αποστεγνωμένος, μόνος κι έρημος. Είναι καταδικασμένος να μάχεται και να αναζητά την οικογένειά του μέσα στο Χώρο και το Χρόνο. Καταδικασμένος να αναζητά τη ζωή μέσα στον Αιώνα του θανάτου. Δεν πρόκειται για μια απλή ιστορία κόμικ, αλλά για τη βιωμένη μας δυστοπία. Και το σχετικό link...

Μια από τις πιο δυσάρεστες εκπλήξεις που μπορεί να περιμένει ένας φανατικός αναγνώστης κόμικς είναι η διακοπή της σειράς την οποία με ευλάβεια παρακολουθεί. Έχει συμβεί αρκετές φορές κατά το παρελθόν και για ποικίλους λόγους, οι οποίοι όσο κι αν γίνονται κατανοητοί μέσα σε ένα βαρύ κλίμα οικονομικής δυσπραγίας και αναγκαστικών εκδοτικών αποφάσεων που ξεπερνούν τη θέληση και τις καλές προθέσεις, δεν παύουν να έχουν ως αποτέλεσμα μια βαθιά ενόχληση του αναγνώστη, στα όρια της προδοσίας και του αισθήματος της εγκατάλειψης. Αντιθέτως, όταν μια σειρά προχωρά απρόσκοπτα έστω και σε αυτοτελείς ιστορίες, και γνωρίζεις ότι σε τακτά διαστήματα ο αγαπημένος σου τίτλος θα επιστρέψει για να τον απολαύσεις μέχρι την ολοκλήρωση της σειράς, χτίζεται ένα κλίμα εμπιστοσύνης και, σε κάποιο βαθμό, αλληλεγγύης και συνευθύνης απέναντι στον εκδότη που είναι συνεπής. Ακόμα πιο έντονο είναι το ευχάριστο αίσθημα όταν η σειρά είναι «δύσκολη» και ο εκδότης δεν προσδοκά πως θα μετατραπεί σε μπεστ σέλερ αλλά, αντιλαμβανόμενος την ευθύνη του, παίρνει το ρίσκο και, στο μέτρο του δυνατού, αναλαμβάνει το κόστος. Μια τέτοια περίπτωση είναι αναμφίβολα η σειρά Diabolik που εκδίδει με συνέπεια εδώ και μερικά χρόνια η Jemma Press. Ο Diabolik, προϊόν της έμπνευσης των Angela και Luciana Giusani, άσος των μεταμφιέσεων και πολυμήχανος κακοποιός αλλά με απαράβατες ηθικές αρχές στις πράξεις του, είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες στην Ιταλία από το 1962 που πρωτοκυκλοφόρησαν οι ιστορίες του. Στην Ελλάδα αργήσαμε να τον γνωρίσουμε αλλά από τότε που η Jemma Press ξεκίνησε να δημοσιεύει τους ογκώδεις τόμους με τις περιπέτειές του, η γνωριμία έγινε φιλία και εξελίσσεται με συνέπεια και περιοδικότητα. Η πιο πρόσφατη ιστορία του έχει τίτλο «Χρόνια πνιγμένα στο αίμα» και βασίζεται σε μια ιδέα των Mario Gomboli και Tito Faraci, σε σενάριο του τελευταίου και σχέδια των Giuseppe Palumbo και Pierluigi Cerveglieri (μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 176 σελίδες). Και είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα καθώς εκτυλίσσεται στα βάθη και στις ζούγκλες της Ανατολής κι όχι σε πολυτελείς επαύλεις και απαστράπτοντα σαλόνια, σε ένα σκοτεινό περιβάλλον που βαραίνει από τις πολιτικοοικονομικές ίντριγκες και τα μυστικά του παρελθόντος που βγαίνουν στην επιφάνεια. Και σύντομα ακολουθεί η επόμενη! Και το σχετικό link...

Σε μια από τις κορυφαίες και πιο ανατριχιαστικές στιγμές των manga τρόμου, ο Hideshi Hino «οδηγεί» ένα τερατόμορφο κοριτσάκι από τη χωματερή του Τόκιο στην εκδίκηση και την ανθρωπιά. Διακριτό είδος μέσα στην πανσπερμία της τεράστιας παραγωγής των ιαπωνικών κόμικς είναι τα body horror manga, με πιο χαρακτηριστικό εκπρόσωπό τους τον πρωτοπόρο Hideshi Hino. Γεννημένος το 1946 στην κατεχόμενη από τους Ιάπωνες Μαντζουρία στη βορειοανατολική Κίνα, ο Hino επέστρεψε με τους γονείς του στο Τόκιο υπό τον φόβο των διωγμών μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, σε μια πόλη κατεστραμμένη και σε μια χώρα ηττημένη και βαθιά τραυματισμένη. Αν και ξεκίνησε να δημιουργεί χιουμοριστικά κόμικς σε ηλικία μόλις 21 ετών, σύντομα τον τράβηξε ο τρόμος και το 1971 εγκαινίασε τη σειρά «Το σοκαριστικό θέατρο του Hideshi Hino», ενώ το 1985 άρχισε τη σειρά σπλάτερ κινηματογραφικών ταινιών «Γκίνι Πίγκου». «Η σειρά αποτελείται από έξι ταινίες μυθοπλασίας και δύο ντοκιμαντέρ για την παραγωγή τους. Οι ταινίες αυτές αποτελούν έναν ύμνο βίας, αίματος, βασανισμών, ακρωτηριασμών και φόνων και έχουν μια ξεχωριστή, θρυλική θέση στο σύμπαν των ταινιών τρόμου, καθώς φημολογείται ότι αφενός επηρέασαν τον κατά συρροή δολοφόνο Τσουτάμου Μιγιαζάκι και αφετέρου αποτέλεσαν πηγή μιας ολόκληρης παραφιλολογίας για το αν πρόκειται για ταινίες σναφ, δηλαδή αν οι φόνοι και οι βασανισμοί που διαδραματίζονται στο σελιλόιντ είναι αληθινοί» όπως εξηγεί η Μυρτώ Τσελέντη στο επιλογικό της σημείωμα στο «Η Κόρη της Κολάσεως» (μετάφραση: Τζίνα Βάγια, 192 σελίδες). Το πρώτο έργο του Hino (1982), που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Jemma Press, οι οποίες έχουν εκδώσει τα τελευταία χρόνια και άλλα ανάλογα manga όπως τους «Σεληνιασμένους Εραστές» του Suehiro Maruo, τις «12 Πριγκίπισσες του Αέναου Κάστρου» του Shintaro Kago, τις «Ψηφίδες Τρόμου» του Junji Ito κ.ά., αποτελεί μια κλασική πλέον ιστορία σωματικού τρόμου γύρω από το προσωπικό τραύμα, την κοινωνική αποξένωση, τη διαφορετικότητα και την απόρριψη και παράλληλα μια τραγική αλληγορία για την κακοποίηση, την εγκατάλειψη, την αναζήτηση της θέσης στον κόσμο και τη διαμόρφωση της συνείδησης. Πρωταγωνίστρια είναι ένα μικρό κορίτσι που γεννιέται φριχτά παραμορφωμένο και πετιέται κυριολεκτικά στη χωματερή από τον πατέρα της, ο οποίος επιλέγει να κρατήσει μόνο την «κανονική» δίδυμη αδελφή της. Μεγαλώνοντας στα σκουπίδια και τρώγοντας ωμά ζώα για να επιβιώσει, η «Κόρη της Κολάσεως» κάποια μέρα θα γίνει «Η Βασίλισσα του Νεκροταφείου» και θα σαγηνευτεί από «Τα Φώτα της Πόλης» (όπως ονομάζονται τα αντίστοιχα κεφάλαια). Θα αναδυθεί από τον μεταφορικό Κάτω Κόσμο και θα βυθιστεί στα σκοτάδια και την υποκρισία ενός ακόμα χειρότερου, του πραγματικού, για να σκορπίσει κι εκεί τον τρόμο ακρωτηριάζοντας και τρώγοντας ανθρώπους μέσα σε λουτρά αίματος. Για να φτάσει καταδιωκόμενη σε έναν απρόσμενο «προορισμό», που της ξυπνά μια αίσθηση οικειότητας. Εκεί θα αισθανθεί για πρώτη φορά άνθρωπος και σε ένα συγκινητικό, συναισθηματικό και διόλου «ευτυχισμένο» τέλος, θα λυτρωθεί από τον εφιάλτη στον οποίο καταδικάστηκε από μια κοινωνία που δεν ανέχεται καμιά παρέκκλιση, καμιά διαφορά. Και το σχετικό link...

Οι περιπέτειες του ΒΟΝΕ ξεκίνησαν να δημοσιεύονται στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2006 και ολοκληρώθηκαν σε 9 τόμους στις 12 Σεπτεμβρίου 2011. Η σειρά κυκλοφορεί από την Jemma Press σε πολυτελές χαρτί με σκληρο-μαλακό εξώφυλλο. Δεν είναι Hardcover, όμως είναι πιο ανθεκτικό από τα τυπικά Paperbacks. Η μετάφραση είναι πολύ πετυχημένη και ταιριαστή επίσης. Το σκανάρισμα αδικεί τα εξώφυλλα επειδή έχουν γυαλιστερά κόκκινα γράμματα και το scanner δεν τα αναγνωρίζει. Οι σελίδες, η ονομαστική τιμή και και η αναγραφόμενη ημερομηνία κυκλοφορίας ανά τόμο ακολουθούν παρακάτω. Οι διαστάσεις των τόμων είναι 16,50 Χ 23: 1ος τόμος: Σελίδες: 144 + 4, Τιμή: 10,95€, Οκτώβριος 2006 (Η επανέκδοση κοστίζει 12,95€) 2ος τόμος: Σελίδες: 144 + 4, Τιμή: 12,95€, Σεπτέμβριος 2007 3ος τόμος: Σελίδες: 192 + 4, Τιμή: 12,95€, Ιούλιος 2008 4ος τόμος: Σελίδες: 176 + 4, Τιμή: 12,95€, Μάιος 2009 5ος τόμος: Σελίδες: 128 + 4, Τιμή: 12,95€, Νοέμβριος 2009 6ος τόμος: Σελίδες: 128 + 4, Τιμή: 12,95€, Μάιος 2010 7ος τόμος: Σελίδες: 160 + 4, Τιμή: 12,95€, Οκτώβριος 2010 8ος τόμος: Σελίδες: 144 + 4, Τιμή: 13,50€, Ιούλιος 2011 9ος τόμος: Σελίδες: 224 + 4, Τιμή: 16,00€, Αύγουστος 2011 Η ιστορία του Jeff Smith δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1991 και ολοκληρώθηκε το 2004 σε 55 τεύχη. Μπορείτε να βρείτε τα εξώφυλλα αυτών των τευχών εδώ. Με το που ολοκληρώθηκε το 2004, βγήκε όλη η ιστορία συγκεντρωμένη σε έναν τόμο περίπου 1.350 σελίδων Μέχρι τότε το Bone είχε αποσπάσει ένα σωρό βραβεία, μεταξύ άλλων 10 βραβεία Eisner και 11 Harvey. Το 2005 η Scholastic Graphics ανέλαβε να χρωματίσει και να εκδώσει εκ νέου όλη την ιστορία. Βγάζοντας έναν τόμο κάθε εξάμηνο, ολοκλήρωσε τη σειρά στα αγγλικά το 2009 σε 9 τόμους. Η ελληνική εκδοτική Jemma εξέδωσε την έκδοση της Scholastic και τελείωσε την έκδοση στα ελληνικά τον Σεπτέμβρη 2011. Η Jemma ξεκίνησε με έναν τόμο ανά χρόνο, όμως τελικά τελείωσε τη σειρά πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι ελπίζαμε (το 2014 δηλαδή αν συνέχιζε να βγάζει έναν τόμο ανά χρόνο). Παρακάτω παραθέτω τα εξώφυλλα των τόμων της Scholastic Graphix. Το Bone μέχρι στιγμής έχει κυκλοφορήσει σε 17 χώρες. Η Jemma εξέδωσε την ιστορία στα ελληνικά στο πλαίσιο της ταυτόχρονης έκδοσής του σε 7 ευρωπαϊκές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Αγγλία, Νορβηγία) και Καναδά. Στα μέσα Δεκέμβρη 2011 για τα 20 χρόνια του Bone, θα κυκλοφορήσει από τη Scholastic Graphix η έγχρωμη έκδοση (που εξέδωσε και η Jemma), σε έναν επίτομο Hardcover τόμο. Κι αυτός θα έχει περί τις 1.350 σελίδες όπως ο προηγούμενος, όμως με σαφώς μεγαλύτερη τιμή. Αυτό οφείλεται στο ότι αυτός είναι έγχρωμος, το χαρτί πιάνει περισσότερο χώρο επειδή είναι κλάσεις ανώτερης ποιότητας και έχει σκληρό εξώφυλλο. Για να προλάβω ερωτήσεις, αναφέρω πως λόγω τιμής, αγοραστικού κοινού και της γενικότερης οικονομικής κατάστασης της χώρας μας, το να κυκλοφορήσει τέτοιο τούβλο στα ελληνικά από την Jemma (και όχι μόνο) είναι όνειρο θερινής νυκτός. Όλες οι εκδόσεις είναι πλήρεις, δεν υπάρχει κάποια έκδοση που να μην περιλαμβάνει όλη την ιστορία. Οι 9 τόμοι της Scholastic Graphix (κατ' επέκταση και της ελληνικής Jemma) περιλαμβάνουν την ίδια ακριβώς ιστορία που περιλαμβάνει και το ασπρόμαυρο επίτομο. Οι τόμοι της Jemma έχω παρατηρήσει πως περιλαμβάνουν πολλά και διάφορα illustrations που παρεμβάλλονται στα κεφάλαια, τα οποία illustrations δεν περιλαμβάνονται στο αγγλικό ασπρόμαυρο επίτομο. Το μοναδικό πράγμα που δεν είδα στους τόμους της Jemma, είναι ο χάρτης του κόσμου του Bone που περιλαμβάνεται στην τελευταία σελίδα του ασπρόμαυρου επίτομου. Σαν σύνολο όμως, η έκδοση της Jemma μου φάνηκε πιο πλήρης σε extras. Η ιστορία ξεκινάει με τα ξαδέρφια Bone να διώχνονται από την Μπόουνβιλ, το μέρος όπου έμεναν. Αντί να καταφέρουν να επιστρέψουν, χάνονται σε περιοχές που δεν τις έχει καν ο χάρτης τους. Στην συνέχεια βρίσκουν ο ένας τον άλλον αλλά γεννιόνται πολλά ερωτηματικά που έχουν να κάνουν κυρίως με τους αγριοπόντικες, οι οποίοι έχουν λάβει οδηγίες να εξοντώσουν τους Bone. Στην περιπέτειά τους θα τους βοηθήσουν η Θορν, η γιαγιά Μπεν και ένας μυστηριώδης κόκκινος δράκος. Αυτά περιληπτικά όσον αφορά την ιστορία, η συνέχεια στους τόμους Οι κύριοι χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι: Αυτό που μου αρέσει στο Bone δεν είναι τόσο η ιστορία, όσο η φοβερή αίσθηση του χιούμορ που το διακατέχει. Είναι πραγματικά πολύ απολαυστικό να βλέπω τις γκριμάτσες του Smiley, την γαϊδουριά και το πείσμα του Phoney και την αθωότητα του Fone. Σε συνδυασμό με τον περίγυρό τους συνθέτουν μία ιστορία που με κάνει να σχηματίζω ένα χαμόγελο ικανοποίησης όποτε το πιάνω στα χέρια μου. Η αρχή όμως δεν προδίδει καθόλου την επική ιστορία που πρόκειται να επακολουθήσει, η οποία γίνεται σαφώς πιο σκοτεινή από τους πρώτους τόμους, όμως χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι ακατάλληλο για μικρές ηλικίες. Ιδού και 2 σελίδες από τον πρώτο τόμο Η άποψή μου για την ελληνική έκδοση είναι η καλύτερη και πραγματικά προτείνω να αγοράσετε τους τόμους από την Jemma αν νιώθετε πως θα σας αρέσει σαν ιστορία. Από εκεί και πέρα, υπάρχει η φθηνή λύση του ασπρόμαυρου επίτομου για όσους δεν θέλουν να ξοδευτούν, και ο "κυριλάτος" έγχρωμος hardcover τόμος της Scholastic που θα κυκλοφορήσει εντός ολίγου. Όμως προσωπικά πιστεύω πως το Bone ήταν ένα επιχειρηματικό στοίχημα του εκδότη και αξίζει να το στηρίξουμε, δεδομένου του ότι έγινε καλή δουλειά σε όλους τους τομείς (μετάφραση, έκδοση, ποιότητα χαρτιού, τιμή, συχνότητα κυκλοφορίας, κλπ). Αναμένω σχόλια απ' όσους το έχουν διαβάσει Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους Valtasar, ramirez & Yioshimitsu. Μπορείτε να βρείτε τη σειρά διαθέσιμη για ανάγνωση στη βιβλιοθήκη της Λέσχης Φίλων Κόμικς. Τον χάρτη του κόσμου μπορείτε να τον βρείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση εδώ Τελευταίο update 18/01/2018

Αν και στο Ανατολικό Μέτωπο γράφτηκαν οι πιο χρυσές σελίδες της ανθρωπότητας ενάντια στον ναζισμό κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτό δεν αντανακλάται στις κινηματογραφικές ταινίες, τις τηλεοπτικές σειρές, τα κόμικς που δημιουργήθηκαν από τότε μέχρι σήμερα. Προφανώς επειδή ήταν ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης που, παρά τις τεράστιες απώλειές του, κατατρόπωσε τον Χίτλερ, η Δυτική Τέχνη έκτοτε αποφάσισε να παραδώσει το Ανατολικό Μέτωπο στη λήθη και να ασχοληθεί με όλα όσα συνέβησαν στη Δυτική Ευρώπη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία. Σ’ αυτό το ξεχασμένο και πάντα χιονισμένο Ανατολικό Μέτωπο τοποθετούν την ιστορία τους με τίτλο «Τα Τέρατα του Ανατολικού Μετώπου» οι Gerry Finley-Day και Carlos Ezquerra, μια ιστορία που πρωτοδημοσιεύτηκε στο εμβληματικό αγγλικό περιοδικό 2000 AD το 1980 και κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Jemma Press (μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 48 σελίδες). Μόνο που το θέμα τους δεν είναι οι σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ του γερμανικού και του σοβιετικού στρατού, ούτε η αρχική προέλαση των ναζί και η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού που ήταν η αρχή του τέλους για τον Χίτλερ. Οι Finley-Day και Ezquerra αφηγούνται μια φανταστική και άκρως συμβολική ιστορία τρόμου που εκτυλίσσεται στα παγωμένα χαρακώματα κατά τη διάρκεια των αρχών της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα το 1941, στην καρδιά του ρωσικού χειμώνα. Πρωταγωνιστής είναι ένας φιλόδοξος Γερμανός στρατιώτης που ονειρεύεται να παρασημοφορηθεί για την ανδρεία του αλλά αντί γι’ αυτό, την πρώτη νύχτα του στο μέτωπο αντικρίζει τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου και φτάνει μια ανάσα από τον θάνατο. Την τελευταία στιγμή θα τον σώσει όμως μια ομάδα αλλόκοτων, ανατριχιαστικών Ρουμάνων πολεμιστών που δηλώνουν σύμμαχοι των Γερμανών. Για να αποκαλυφθεί πολύ σύντομα ότι οι παράξενοι Ρουμάνοι κοιμούνται σε φέρετρα, απεχθάνονται το φως, μεταμορφώνονται σε λύκους και νυχτερίδες, τρώνε ανθρώπινη σάρκα, είναι αθάνατοι. Οι Ρουμάνοι ναζί, τα Τέρατα του Ανατολικού Μετώπου, είναι βρικόλακες! Αλλά ακόμα κι έτσι, οι ναζί θα ηττηθούν με ένα παλούκι στην καρδιά. Και όσες φορές κι αν ξαναγεννηθούν από τις στάχτες τους θα τους αξίζει το ίδιο τέλος. Και το σχετικό link...

Οι περισσότεροι έφηβοι της δεκαετίας του 1970 έμαθαν σημαντικές λεπτομέρειες για το σεξ από τα φθηνά περιοδικά κόμικς ελαφράς πορνογραφίας, πολύ πριν από το internet και την ευκολία πρόσβασης σε αμέτρητα sites κλιμακούμενης χυδαιότητας με τη λέξη «porn» στον τίτλο τους. Συνήθως τα αγόρια, κάτω από τα σχολικά θρανία, περιφέρανε τα τσαλακωμένα και σχισμένα περιοδικά και τα έκρυβαν κάτω από τα κρεβάτια τους μέχρι να τα ανακαλύψουν οι δάσκαλοι και οι γονείς και να αρχίσουν οι ηθικοπλαστικές κατσάδες. Στην Ελλάδα, ίσως η πιο δημοφιλής πρωταγωνίστρια τέτοιων κόμικς να ήταν η ξανθιά βρικόλακας Ζάκουλα, της οποίας οι περιπέτειες ξεκίνησαν να δημοσιεύονται το 1977 από τις εκδόσεις Πολυεκδοτική και ολοκληρώθηκαν μετά από 196 τεύχη. Στην Ιταλία ήταν ήδη σούπερ σταρ από το 1969 στο πλαίσιο του φαινομένου των fumetti neri, των ασπρόμαυρων περιοδικών τσέπης με το φθηνό χαρτί και τις χιλιάδες πωλήσεις. Δημιουργοί της ήταν οι Renzo Barbieri και Rubino Ventura στα σενάρια και αρχικοί σχεδιαστές οι Giorgio Cambiotti και Massimo Belardinelli, ενώ η δεκαπενθήμερη έκδοση κυκλοφόρησε συνολικά 327 τεύχη με αιματοβαμμένες σέξι ιστορίες γοτθικού τρόμου στις οποίες εμφανίστηκαν αμέτρητα μυθολογικά τέρατα, φαντάσματα, ζόμπι, μάγισσες, περιβόητοι εγκληματίες και δημοφιλείς χαρακτήρες όπως ο Σέρλοκ Χολμς, ο Αρσέν Λουπέν, ο Βαν Χέλσινγκ και η Κοκκινοσκουφίτσα, αλλά και ιστορικά πρόσωπα όπως ο Σίγκμουντ Φρόιντ και ο Τουλούζ Λοτρέκ. Σε παρόμοιες ιστορίες αλλά σε ένα σκοτεινό μεσαιωνικό περιβάλλον έγινε διάσημη η Λουσιφέρα (1971-1980) ανάμεσα σε δαίμονες, ιεροεξεταστές, τέκτονες ιππότες, αριστοκράτες, δήμιους και βασανιστές, τον Δρα Φάουστ και τον Αδόλφο Χίτλερ. Ως συνεχίστρια της παράδοσης αυτής «γεννήθηκε» η Σουσπίρια του Λούκα Λάκα Μονταλιάνι, που επιχειρεί εδώ και χρόνια να αναβιώσει το είδος του ερωτικού τρόμου των μαύρων ιταλικών κόμικς. Στον τόμο «Διαβολικές Αδελφές» (εκδόσεις Jemma Press, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 80 σελίδες), με εξαιρετικά εισαγωγικά και ιστορικά κείμενα, ο Μονταλιάνι συγκεντρώνει τρεις ιστορίες με αυτές τις πρωταγωνίστριες («Ζάκουλα» σε σενάριο και σχέδια του Μονταλιάνι, «Λουσιφέρα» σε σενάριο του Fabio Celoni και σχέδια του Alex Horley και «Σουσπίρια» σε σενάριο του Μονταλιάνι και σχέδια του Franco Saudelli) και θυμίζει στους ενήλικους αναγνώστες αυτό το ενδιαφέρον είδος του συνδυασμού σεξ και τρόμου μιας άλλης εποχής. Και το σχετικό link...

1800. Τουρκοκρατία. Ελασσόνα. Δίπλα από τη Μελούνα. Εκεί που θα είναι τα όρια του Ελληνικού Κράτους μετά τη προσάρτηση της Θεσσαλίας το 1881 και κατά τον πόλεμο του 1897. Ο Δήμος Καραμάνος έχει τη φαμέλια του, έχει τα 5 παιδιά του, ζει μια φυσιολογική φτωχική ζωή. Έχει όμως ένα παρελθόν. Το οποίο τον βρίσκει. Και μαζί με αυτό το παρελθόν συναντάμε και εμείς ονόματα τόσο από το 1821, όσο κυρίως από την περίοδο λίγο πριν το 1821. Δεν τα αναφέρω για να μειώσω τα σπόιλερ Δημιουργός ο πρωτοεμφανιζόμενος (σε εμένα έστω) Θανάσης Καραμπάλιος. Από την Ελασσόνα Στη σελίδα του στο φβ έχει καμπόσες σελίδες μέσα από το κόμικ. Χωρίς μπαλονάκια και αναρτημένες το 2016. Άρα προφανώς το δουλεύει καιρό Παραθέτω μερικές για να έχετε μια ιδέα για το σχέδιο. Το κόμικ περιέχει 2σέλιδη εισαγωγή από τον Πάνο Ζαχαρη, 2 σελίδες με βιογραφικά ιστορικών χαρακτήρων που εμφανίστηκαν στον τόμο (η βιογραφία τους μέχρι το 1800 αλλά και με τα στοιχεία που εξηγούν τα όσα είδαμε στο κόμικ) και μια σελίδα με μια βιβλιογραφία που αποτελείται κυρίως από πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές. === Σχόλια? Με το που έμαθα πριν κανά μήνα από το τόπικ Νέα Κόμικς από την Jemma και το λαγωνικό τον GCF ότι βγαίνει και εν συνεχεία είδα τις σελίδες στο φβ του δημιουργού, έπαθα κάτι τις. Το υλικό με αφορούσε 132%. (α) Ελλαδάρα (β) Ελληνική Ιστορία (γ) μια περίοδος που δεν "πολυεπισκεπτόμαστε". Χτες είπαν από τη Jemma στο φβ ότι το παρέλαβαν (αφού σκοπεύουν να το κάνουν επίσημη πρεμιέρα στο Γαλλικό στη Θεσ/νικη το ερχόμενο ΣΚ), σήμερα με το που άνοιξαν το μαγαζί ήμουν εκεί για να το τσιμπήσω Δεν τα συνηθίζω αυτά Expectations στο Θεό λοιπόν, κάτι που συνήθως μεταφράζεται σε απογοήτευση Συνήθως. Διότι εδώ δεν απογοητεύθηκα Το σχέδιο μου άρεσε πάρα πολύ. Υπάρχουν κάποια καρέ που δε με ενθουσίασε η απουσία φόντου, υπάρχουν καρέ που με μάγεψαν με την Ελλαδάρα του 1800 που δείχνουν. Ο ρυθμός πάρα πολύ καλός. Άμα ξεκινάει τις επίσημες εκδόσεις του ο Καραμπάλιος με αυτό τον τρόπο, τι ακριβώς θα κάνει στο μέλλον? Δηλώνω πάντως φαν Σενάριο. Δεν είναι το Watchmen το 1986 ή το Batman Year One το 1987. Δεν αφηγείται μια περιπέτεια που δεν έχει ξανααφηγηθεί κανείς Τα μοτίβα είναι γνώριμα. Δεν την βρήκα όμως κλισαρισμένη. Είναι μια δετή σφιχτή περιπέτεια, έχει ρυθμό, ήταν ένα άγριο αχαλίνωτο σεξ με τον εγκέφαλό μου Συν τοις άλλοις καραγουστάρησα μέχρι εκεί που δεν πάει κάποια από τα ιστορικά πρόσωπα που εμφανίζονται. Σε τεράστιο βαθμό διότι εμφανίζονται με την ηλικία που είχαν το 1800 (και πάντα με σεβασμό στα όσα ξέρουμε από τις πηγές για τον χαρακτήρα τους). Πάρα πολύ μεγάλη απόλαυση. Συνήθως μνημονεύουμε κάποιους ανθρώπους από το 1821, χωρίς όμως να λέμε τι ηλικία είχαν ανά πάσα στιγμή. Για παράδειγμα, εκτιμώ πως το 99% εξ ημών δεν γνωρίζει εάν το 1821 στην Αλαμάνα ο Αθανάσιος Διάκος ήταν 23 ετών, 33 ετών, 43 ετών ή κάτι άλλο Τεράστια όμως η κουβέντα του Ζάχαρη όπως εμφανίζεται στο οπισθόφυλλο. "Οι πρωταγωνιστές της περιόδου, οι καπεταναίοι, οι κλέφτες και οι αρματολοί, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε γοητεία από τους πολυσκιτσαρισμένους ντεσπεράντο και τους σκοτεινούς παρανόμους των μαύρων ευρωπαϊκών δασών". Τεράστια. Και 100% αληθινή Το κακό είναι ότι το τέλειωσα... Και η ιστορία συνεχίζεται. 48 σελίδες και έχω την αίσθηση πως είμαστε ακόμα στον προλογο. Έχουν εμφανιστεί πολλοί "παίχτες", έχει απλωθεί πολύς τραχανάς, θέλω τους επόμενους τόμους (που δεν ξέρω πόσοι θα είναι) ΤΩΡΑ Ελπίζω επίσης να πατήσει πολλούς κάλλους και να εκνευρίσει πολλούς Διότι υπάρχει η ιστορία, όπως συνέβη, με τα καλά της και με τα κακά της, υπάρχουν όμως και οι εθνικοί μύθοι Που, well... είναι μυθοι. Εθνικοι Καραγουστάρησα Φέρτε μου τα επόμενα λέμε Τώρα που γυρίζει Ευχαριστούμε για το υπόλοιπα εξώφυλλα τους albertus magnus, Jack62, Comichunter & albert.

Υπάρχει ακόμα έρωτας και ρομαντισμός; Ή όλοι και όλες κλείνονται στον εαυτό τους αναζητώντας μόνο σεξ; Πώς εξελίχτηκαν οι ανθρώπινες σχέσεις από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι τα σύγχρονα ριάλιτι; Η Λιβ Στρόμκβιστ ιχνηλατεί την έννοια της αγάπης και επιχειρεί να δώσει απαντήσεις. Με παράδειγμα τις αμέτρητες, εφήμερες και πολυδιαφημισμένες «σχέσεις» του Λεονάρντο ντι Κάπριο με μοντέλα και άλλες σελέμπριτι, η Λιβ Στρόμκβιστ συμπεραίνει πως στην εποχή μας «το συναίσθημα συναντάται ολοένα και πιο σπάνια ή και καθόλου. Όλοι μας είμαστε ο Λεονάρντο». Για να εντοπίσει τις αιτίες ανατρέχει στη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία, την ψυχολογία, την πολιτική θεωρία, τις σχέσεις διασημοτήτων του παρελθόντος, σε έργα τέχνης και κόμικς, στον Πλάτωνα και τα Στρουμφάκια, σε τηλεοπτικά σίριαλ, κινηματογραφικές ταινίες και λογοτεχνικά έργα. Κι όσο προσεγγίζει τις απαντήσεις τόσο αυξάνονται οι ερωτήσεις. Μετά «Το Φρούτο της Γνώσης – Το Αιδοίο εναντίον της Πατριαρχίας», μια μελέτη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας από φεμινιστική οπτική, η Σουηδή δημιουργός κόμικς, κοινωνιολόγος, πολιτική επιστήμων και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Μάλμε επιστρέφει σε μια ανάλογη μελέτη για το παρελθόν και το παρόν του συναισθήματος, του έρωτα, της αγάπης με τίτλο «Το πιο Κόκκινο Τριαντάφυλλο Ανθίζει – Ο ρομαντικός έρωτας από την Αρχαία Ελλάδα έως τα ριάλιτι» (μετάφραση: Βαγγέλης Γιαννίσης, εκδόσεις Jemma Press). Κι αν το θέμα ακούγεται «βαρύ» και «δύσκολο», η Στρόμκβιστ έχει έναν μοναδικό τρόπο να το κάνει προσιτό κι ανάλαφρο τόσο μέσω της ρέουσας γλώσσας της με τις κατάλληλες παραπομπές, τις εύστοχες ερωταπαντήσεις και την έμφαση στα πιο σημαντικά σημεία όσο και μέσω της έξυπνης εικονογράφησης. Γιατί, πάνω απ’ όλα, το βιβλίο της είναι κόμικς και η Στρόμκβιστ γνωρίζει πολύ καλά τη γλώσσα του μέσου ώστε να διατηρεί διαρκώς το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού, οδηγώντας το με λογικές συνεπαγωγές από τη μια άποψη στην άλλη, από τη μια εποχή στην επόμενη, από την αρχαιότητα στους μεταμοντέρνους καιρούς του ύστερου καπιταλισμού. «Αρωγούς» στην πορεία αυτή βρίσκει μια σειρά από φιλοσόφους, επιστήμονες, συγγραφείς, τραγουδίστριες, ηθοποιούς και κόμικς χαρακτήρες που εισβάλλουν στην αφήγησή της σε κάθε σελίδα και την κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο κεφάλαια, με το πρώτο να καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος και να διαιρείται στις ενότητες «Οι Άλλοι έχουν εξαφανιστεί», «Η προώθηση της λογικής επιλογής», «Ο νέος τρόπος για να γίνεις επιτυχημένος άντρας», «Η απομάγευση του κόσμου» και «Δεν ξέρουμε πώς να πεθάνουμε» και το δεύτερο με τίτλο «Έναν άλλο σαν κι εσένα στο λεπτό» να ξεκινά με την Μπιγιονσέ και να συνεχίζεται με τον Κίρκεγκορ, τον Μπιουνγκ Τσουλ Χαν, την Εύα Ιλούζ, τον λόρδο Βύρωνα, τον θεό Σίβα και την πριγκίπισσα Παρβάτι, τον Θησέα και την Αριάδνη, για να καταλήξει σε έναν συγκινητικό επίλογο εν είδει συμπεράσματος της ίδιας της Στρόμκβιστ γύρω από όσα μπορούμε να κάνουμε αν θέλουμε να έχουμε σχέσεις, να γνωρίζουμε το πρόσωπο που ζει δίπλα μας, να ανοίγουμε τον εαυτό μας στους άλλους και να μοιραζόμαστε τις ζωές μας: «…αν θέλουμε αυτή η μαγεία να εξακολουθήσει να υπάρχει, θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν δύο πιστοί σε μια ιδιωτική εκκλησία οι οποίοι αφιερώνουν χρόνο μαζί για να φάνε τάπας, να θυμιατίζουμε, να γιορτάζουμε επετείους, να κοινωνάμε, να θυμόμαστε κάτι σημαντικό που μας έχει πει ο σύντροφός μας […], να ακούμε μαζί το “τραγούδι μας” για να θυμόμαστε πώς γεννήθηκε αυτό το θαύμα, να επαναλαμβάνουμε σαν μάντρα το “σ’ αγαπώ”…». Και το σχετικό link...

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Σε ένα παράλληλο σύμπαν, τα διάφορα είδη ανθρώπων (Homo: άνθρωπος στα Λατινικά, εξού και ο τίτλος, για να μην πάει το μυαλό σας αλλού), όπως ο Homo Sapiens, ο Άνθρωπος του Νεάντερταλ, ο Άνθρωπος της Χαϊδελβέργης και άλλα ζουν αρμονικά (ή σχεδόν), μέχρι που ο φυσιοδίφης Κάρολος Δαρβίνος ανακαλύπτει, ότι, σε αντίθεση με την κατεστημένη αντίληψη, τα ανθρώπινα είδη δεν εμφανίσθηκαν την ίδια χρονική στιγμή, αλλά κάποια προϋπήρχαν και ενδεχομένως, κάποια άλλα να είναι περισσότερο και άλλα λιγότερο εξελιγμένα. Η ανακάλυψη αυτή πυροδοτεί συγκρούσεις, που θα καταλήξουν στον αιματηρό Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο καθοριστικό ρόλο θα έχει, από ό,τι φαίνεται, ο Νεκρομάντης Μπάρετ. Η ΑΠΟΨΗ: Απίστευτη σεναριακή ιδέα, έτσι; Απολύτως πρωτότυπη και γεμάτη αλληγορίες. Και συνοδεύεται και από ένα εντυπωσιακό σχέδιο. Να πω ότι έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από τις πρώτες 24 σελίδες; Θα πω ψέματα; Να πω όμως ότι δεν θα αγοράσω και το επόμενο; Πάλι θα πω ψέματα. Δύσκολο το θέμα, είναι σαφές ότι ο δημιουργός κάπου θέλει να το πάει, πρέπει να περιμένουμε και θα δούμε. Ελπίζω να υπάρχει κάποιο σχέδιο και να μη γίνονται όλα χάριν εντυπωσιασμού. Και ελπίζω να μη βάζει πολλά καρπούζια κάτω από τη μασχάλη του, γιατί, για να πω την αμαρτία μου, μια τέτοια εντύπωση μου δόθηκε. Από την άλλη, πολλά πράγματα θέλουν μια κάποια επεξήγηση και σίγουρα θέλω να δω πώς (και εάν) θα αποσαφηνιστούν στα προσεχή τεύχη. Επιπλέον μπόνους πόντοι δίδονται για το χιούμορ και την εν γένει ανατρεπτική διάθεση. Είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός και ίσως υπέρ το δέον αυστηρός, ακριβώς επειδή η ιδέα και η αρχική σύλληψη με εντυπωσίασε, αλλά θεωρώ ότι οι λεπτομέριες θέλουν δουλειά και πιθανόν και υπομονή εκ μέρους των αναγνωστών. Εύχομαι να μην προδοθεί ο δημιουργός από μια τυχόν ακανόνιστη συχνότητα έκδοσης. Η οποία έκδοση είναι φυσικά εξαιρετική, αλλά και κομματάκι ακριβή για τον αριθμό των σελίδων. Ειλικρινά εύχομαι να μακροημερεύσει η σειρά, αφού είναι σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια δυνητικά πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Ελπίζω να την διαβάσετε και να γράψετε κι εσείς την άποψή σας. Και ελπίζω διπλά να μην σας πάρω στο λαιμό μου εάν απογοητευτείτε και με βλαστηματε μετά.. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους The_Sandman & Indian.

Από το κείμενο στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Κάτω από τα φώτα των Ναζί κοιμάται η Σαλονίκη Ο Νεκρομάντης Άρθουρ Μπάρετ καταλήγει στην πρωτεύουσα της Άνω Γραικίας που διαθέτει Νεάντερταλ, Αυστραλοπιθήκους και πλήθος άλλους παρανθρώπους, αλλά οπωσδήποτε όχι μετρό. Ένας ντόπιος μεσεγγυούχος, μια καλλίγραμμη Αυστριακή αρχαιολόγος και ο ίδιος ο Υπερνεκρομάντης Κρώλεϊ θα τον συνοδέψουν σε μια επικίνδυνη αποστολή. Θα βρουν άραγε τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή απλά σκάβουν το λάκκο τους; Μία συνεργασία στο σενάριο του Δημήτρη Καμένου με τον σχεδιαστή Χρήστο Σταμπουλή, η οποία διαδραματίζεται στον κοσμο του "WWS" (World War Sapiens) σε 32 ασπρόμαυρες σελίδες μεγέθους 17x24. Ονομαστική τιμή 5.50€.