Search the Community

Οι περιπέτειες του ΒΟΝΕ ξεκίνησαν να δημοσιεύονται στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2006 και ολοκληρώθηκαν σε 9 τόμους στις 12 Σεπτεμβρίου 2011. Η σειρά κυκλοφορεί από την Jemma Press σε πολυτελές χαρτί με σκληρο-μαλακό εξώφυλλο. Δεν είναι Hardcover, όμως είναι πιο ανθεκτικό από τα τυπικά Paperbacks. Η μετάφραση είναι πολύ πετυχημένη και ταιριαστή επίσης. Το σκανάρισμα αδικεί τα εξώφυλλα επειδή έχουν γυαλιστερά κόκκινα γράμματα και το scanner δεν τα αναγνωρίζει. Οι σελίδες, η ονομαστική τιμή και και η αναγραφόμενη ημερομηνία κυκλοφορίας ανά τόμο ακολουθούν παρακάτω. Οι διαστάσεις των τόμων είναι 16,50 Χ 23: 1ος τόμος: Σελίδες: 144 + 4, Τιμή: 10,95€, Οκτώβριος 2006 (Η επανέκδοση κοστίζει 12,95€) 2ος τόμος: Σελίδες: 144 + 4, Τιμή: 12,95€, Σεπτέμβριος 2007 3ος τόμος: Σελίδες: 192 + 4, Τιμή: 12,95€, Ιούλιος 2008 4ος τόμος: Σελίδες: 176 + 4, Τιμή: 12,95€, Μάιος 2009 5ος τόμος: Σελίδες: 128 + 4, Τιμή: 12,95€, Νοέμβριος 2009 6ος τόμος: Σελίδες: 128 + 4, Τιμή: 12,95€, Μάιος 2010 7ος τόμος: Σελίδες: 160 + 4, Τιμή: 12,95€, Οκτώβριος 2010 8ος τόμος: Σελίδες: 144 + 4, Τιμή: 13,50€, Ιούλιος 2011 9ος τόμος: Σελίδες: 224 + 4, Τιμή: 16,00€, Αύγουστος 2011 Η ιστορία του Jeff Smith δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1991 και ολοκληρώθηκε το 2004 σε 55 τεύχη. Μπορείτε να βρείτε τα εξώφυλλα αυτών των τευχών εδώ. Με το που ολοκληρώθηκε το 2004, βγήκε όλη η ιστορία συγκεντρωμένη σε έναν τόμο περίπου 1.350 σελίδων Μέχρι τότε το Bone είχε αποσπάσει ένα σωρό βραβεία, μεταξύ άλλων 10 βραβεία Eisner και 11 Harvey. Το 2005 η Scholastic Graphics ανέλαβε να χρωματίσει και να εκδώσει εκ νέου όλη την ιστορία. Βγάζοντας έναν τόμο κάθε εξάμηνο, ολοκλήρωσε τη σειρά στα αγγλικά το 2009 σε 9 τόμους. Η ελληνική εκδοτική Jemma εξέδωσε την έκδοση της Scholastic και τελείωσε την έκδοση στα ελληνικά τον Σεπτέμβρη 2011. Η Jemma ξεκίνησε με έναν τόμο ανά χρόνο, όμως τελικά τελείωσε τη σειρά πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι ελπίζαμε (το 2014 δηλαδή αν συνέχιζε να βγάζει έναν τόμο ανά χρόνο). Παρακάτω παραθέτω τα εξώφυλλα των τόμων της Scholastic Graphix. Το Bone μέχρι στιγμής έχει κυκλοφορήσει σε 17 χώρες. Η Jemma εξέδωσε την ιστορία στα ελληνικά στο πλαίσιο της ταυτόχρονης έκδοσής του σε 7 ευρωπαϊκές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Αγγλία, Νορβηγία) και Καναδά. Στα μέσα Δεκέμβρη 2011 για τα 20 χρόνια του Bone, θα κυκλοφορήσει από τη Scholastic Graphix η έγχρωμη έκδοση (που εξέδωσε και η Jemma), σε έναν επίτομο Hardcover τόμο. Κι αυτός θα έχει περί τις 1.350 σελίδες όπως ο προηγούμενος, όμως με σαφώς μεγαλύτερη τιμή. Αυτό οφείλεται στο ότι αυτός είναι έγχρωμος, το χαρτί πιάνει περισσότερο χώρο επειδή είναι κλάσεις ανώτερης ποιότητας και έχει σκληρό εξώφυλλο. Για να προλάβω ερωτήσεις, αναφέρω πως λόγω τιμής, αγοραστικού κοινού και της γενικότερης οικονομικής κατάστασης της χώρας μας, το να κυκλοφορήσει τέτοιο τούβλο στα ελληνικά από την Jemma (και όχι μόνο) είναι όνειρο θερινής νυκτός. Όλες οι εκδόσεις είναι πλήρεις, δεν υπάρχει κάποια έκδοση που να μην περιλαμβάνει όλη την ιστορία. Οι 9 τόμοι της Scholastic Graphix (κατ' επέκταση και της ελληνικής Jemma) περιλαμβάνουν την ίδια ακριβώς ιστορία που περιλαμβάνει και το ασπρόμαυρο επίτομο. Οι τόμοι της Jemma έχω παρατηρήσει πως περιλαμβάνουν πολλά και διάφορα illustrations που παρεμβάλλονται στα κεφάλαια, τα οποία illustrations δεν περιλαμβάνονται στο αγγλικό ασπρόμαυρο επίτομο. Το μοναδικό πράγμα που δεν είδα στους τόμους της Jemma, είναι ο χάρτης του κόσμου του Bone που περιλαμβάνεται στην τελευταία σελίδα του ασπρόμαυρου επίτομου. Σαν σύνολο όμως, η έκδοση της Jemma μου φάνηκε πιο πλήρης σε extras. Η ιστορία ξεκινάει με τα ξαδέρφια Bone να διώχνονται από την Μπόουνβιλ, το μέρος όπου έμεναν. Αντί να καταφέρουν να επιστρέψουν, χάνονται σε περιοχές που δεν τις έχει καν ο χάρτης τους. Στην συνέχεια βρίσκουν ο ένας τον άλλον αλλά γεννιόνται πολλά ερωτηματικά που έχουν να κάνουν κυρίως με τους αγριοπόντικες, οι οποίοι έχουν λάβει οδηγίες να εξοντώσουν τους Bone. Στην περιπέτειά τους θα τους βοηθήσουν η Θορν, η γιαγιά Μπεν και ένας μυστηριώδης κόκκινος δράκος. Αυτά περιληπτικά όσον αφορά την ιστορία, η συνέχεια στους τόμους Οι κύριοι χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι: Αυτό που μου αρέσει στο Bone δεν είναι τόσο η ιστορία, όσο η φοβερή αίσθηση του χιούμορ που το διακατέχει. Είναι πραγματικά πολύ απολαυστικό να βλέπω τις γκριμάτσες του Smiley, την γαϊδουριά και το πείσμα του Phoney και την αθωότητα του Fone. Σε συνδυασμό με τον περίγυρό τους συνθέτουν μία ιστορία που με κάνει να σχηματίζω ένα χαμόγελο ικανοποίησης όποτε το πιάνω στα χέρια μου. Η αρχή όμως δεν προδίδει καθόλου την επική ιστορία που πρόκειται να επακολουθήσει, η οποία γίνεται σαφώς πιο σκοτεινή από τους πρώτους τόμους, όμως χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι ακατάλληλο για μικρές ηλικίες. Ιδού και 2 σελίδες από τον πρώτο τόμο Η άποψή μου για την ελληνική έκδοση είναι η καλύτερη και πραγματικά προτείνω να αγοράσετε τους τόμους από την Jemma αν νιώθετε πως θα σας αρέσει σαν ιστορία. Από εκεί και πέρα, υπάρχει η φθηνή λύση του ασπρόμαυρου επίτομου για όσους δεν θέλουν να ξοδευτούν, και ο "κυριλάτος" έγχρωμος hardcover τόμος της Scholastic που θα κυκλοφορήσει εντός ολίγου. Όμως προσωπικά πιστεύω πως το Bone ήταν ένα επιχειρηματικό στοίχημα του εκδότη και αξίζει να το στηρίξουμε, δεδομένου του ότι έγινε καλή δουλειά σε όλους τους τομείς (μετάφραση, έκδοση, ποιότητα χαρτιού, τιμή, συχνότητα κυκλοφορίας, κλπ). Αναμένω σχόλια απ' όσους το έχουν διαβάσει Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους Valtasar, ramirez & Yioshimitsu. Μπορείτε να βρείτε τη σειρά διαθέσιμη για ανάγνωση στη βιβλιοθήκη της Λέσχης Φίλων Κόμικς. Τον χάρτη του κόσμου μπορείτε να τον βρείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση εδώ Τελευταίο update 18/01/2018

Τίποτα δεν φυτρώνει στην έρημο; Όχι ακριβώς. Ο Πάνος Ζάχαρης στο νέο του βιβλίο αναιρεί εσκεμμένα τον ίδιο του τον τίτλο και αφηγείται μια συγκινητική ιστορία για την ελπίδα που μπορεί να φυτρώσει όπου υπάρχουν συνεργασία και αγώνας Δεν είναι σπάνιο είδος οι δυστοπικές αφηγήσεις που στο επίκεντρό τους έχουν κάποιον χωρικό κοινωνικό αποκλεισμό (ταξικό, υγειονομικό, εθνικό ή οποιονδήποτε άλλο). Η έννοια ενός απομονωμένου και ασφαλούς «χώρου» που μοιράζονται οι λίγοι προνομιούχοι έχοντας απαγορεύσει την πρόσβαση στους πολλούς, οι οποίοι συνωστίζονται σε ένα γενικό «έξω», έχει απασχολήσει κατ’ επανάληψη τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα κόμικς. Στο «Elysium» οι πλούσιοι ζουν σε έναν διαστημικό σταθμό όταν όλοι οι υπόλοιποι πασχίζουν να επιβιώσουν στην κατεστραμμένη Γη, στο «Snowpiercer» ακόμα και οι λιγοστοί επιζώντες ενός μετα-αποκαλυπτικού κόσμου διαμένουν σε ξεχωριστά βαγόνια ενός τρένου που κινείται διαρκώς, οι πλούσιοι στα μπροστινά και οι φτωχοί στα πίσω, στο «District 9» οι εξωγήινοι είναι «φυλακισμένοι» σε ένα αχανές γκέτο της Νοτίου Αφρικής σε μια εναλλακτική εκδοχή του καθεστώτος του απαρτχάιντ κ.ο.κ. Σ’ αυτήν την παράδοση εντάσσεται και το «Τίποτα δεν φυτρώνει στην έρημο» του δικού μας Πάνου Ζάχαρη (εκδ. Jemma Press, 48 σελίδες). Γνωστός για το πολιτικό χιούμορ του ο Πάνος εδώ και χρόνια, φιλοτεχνεί για πρώτη φορά στην καριέρα του μια ιστορία πολιτικής φαντασίας διόλου χιουμοριστική, που εκτυλίσσεται σε ένα κοντινό μέλλον έντονης ανισότητας μεταξύ των «χρήσιμων» και «αποδοτικών» πολιτών από τη μια και των «απόβλητων» με το στίγμα του παράσιτου από την άλλη. «Όπως αφαιρείς έναν ακαλαίσθητο αλλά κυρίως δυνητικά επικίνδυνο σπίλο από το υγιές δέρμα, με τον ίδιο τρόπο αποβάλλεις από την κοινωνία τα άτομα που απειλούν τη συλλογική ευημερία και την ευρωστία. Απομακρύνεις τα άρρωστα, τα γερασμένα, τα ελαττωματικά κύτταρα δίνοντας χώρο στα υγιή. Προλαμβάνεις για να μη χρειαστεί να θεραπεύσεις και μάλιστα με αδιανόητο κόστος και εντελώς αμφίβολα αποτελέσματα» λέει με ωμότητα και κυνισμό ο απολογητής του καθεστώτος σε μια κρίση αποθέωσης του κοινωνικού δαρβινισμού. Σε ένα τέτοιο καθεστώς, οι ανήμποροι, οι ηλικιωμένοι, οι ασθενείς, οι φτωχοί, κοντολογίς οι πολλοί, κρίνονται περιττοί. Και ρίχνονται στον Καιάδα, σε μια τεράστια έρημο πίσω από τα ψηλά τείχη, για να πεθάνουν χωρίς να κοστίσουν τίποτα στο κράτος και, κυρίως, χωρίς να φαίνονται και να προκαλούν τύψεις, αμφιβολίες και συναισθηματικές ανασφάλειες στους συμβιβασμένους με την αδικία πολίτες. Μπορεί σε μια έρημο να μη φυτρώνει τίποτα όπως λέει ο τίτλος, αλλά η αλληλεγγύη, η κατανόηση και η συνεργασία των ταπεινών και καταφρονεμένων θα κάνουν την επανάσταση να ανθίσει και θα φέρουν τον κοινωνικό ξεσηκωμό. Οι καταδικασμένοι σε βασανιστικό θάνατο θα σηκώσουν κεφάλι και θα βαδίσουν όλοι μαζί προς τα «ανάκτορα» κραδαίνοντας τα αυτοσχέδια όπλα τους, όπως έχει γίνει πολλές φορές ώς τώρα στην Ιστορία και σίγουρα θα ξαναγίνει. Και οι αντιδράσεις τους δεν θα είναι ειρηνικές. Η οργή τους δεν θα σταματήσει πουθενά. Και το σχετικό link...

Το σύνολο των στριπ της σειράς ΣΠΑΛΤΣ! των Σταύρου Ντίλιου και Γαβριήλ Παγώνη, που δημοσιευόταν για περίπου δύο χρόνια στο Καρέ Καρέ, συγκεντρώνεται σε έναν ενιαίο και απολαυστικό τόμο. Από το πρώτο τεύχος του Καρέ Καρέ, τον Απρίλιο του 2014, και για περισσότερα από δύο χρόνια, χαμηλά στην πρώτη σελίδα δημοσιευόταν ένα παράξενο στριπ. Πάντα αυτοτελές, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και χαρακτήρες και ορισμένες φορές χωρίς καν τέτοιους, χωρίς καμιά σύνδεση από βδομάδα σε βδομάδα και με ένα χιούμορ πικρό, εγκεφαλικό, δυσερμήνευτο, το ΣΠΑΛΤΣ! των Σταύρου Ντίλιου (σενάριο) και Γαβριήλ Παγώνη (σχέδια), που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Jemma Press (74 σελίδες), είναι μια αλλόκοτη σειρά. Οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, σε μια αποθέωση δημιουργικής ασάφειας, από την αρχή της έκδοσης (δεν) ξεκαθαρίζουν το νόημα του τίτλου: «ΣΠΑΛΤΣ! το [spalts!]: α. Ακούσιος αναγραμματισμός της λέξης “σπλατς”. β. Αποτυχημένη προσπάθεια που ξεκίνησε με καλές προθέσεις. γ. Τυχαία ανατροπή αρχικών προσδοκιών που οδήγησε στην αποτυχία. δ. Ακούσιος αναγραμματισμός της λέξης “ατσπλς”. [λόγ < αρχ. σπαλτς]». Αφού λοιπόν ο τίτλος δεν αντιστοιχεί στο περιεχόμενο ούτε το περιγράφει παρά μόνο αναιρεί κάθε πιθανότητα πρόβλεψης του αναγνώστη, οι δημιουργοί δεν δεσμεύονται για τίποτα. Έχουν κάθε ελευθερία να πουν και να δείξουν ό,τι θέλουν και κάθε σιγουριά να μη φοβούνται πως θα κατηγορηθούν για ανακολουθία ή ψευδείς υποσχέσεις. Όπως γράφει κι ο Αντώνης Βαβαγιάννης, δημιουργός των Κουραφέλκυθρων – γνωστής και πολυβραβευμένης σειράς με σλόγκαν «δεν είναι καν λέξη» – στον πρόλογό του: «Πολλοί θα πουν ότι ο λόγος που είμαι τόσο φανατικός οπαδός του ΣΠΑΛΤΣ! είναι ότι “σπαλτς” δεν είναι καν λέξη». Ακόμα κι αν δεν είναι λέξη, ωστόσο, είναι ένα εντυπωσιακό δημιούργημα από ένα δίδυμο συνεργατών που φαίνεται να είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. «Η συναστρία που έφερε αυτούς τους δυο ανθρώπους να συνεργαστούν είναι αντίστοιχη αυτής που έφερε μαζί τον Σάιμον και τον Γκαρφάνκελ, τον Τομ και τον Τζέρι, τον Σιλβέστρο και τον Σταλόνε. Μια καρμική δύναμη με σκοπό τη δημιουργία του πιο απρόβλεπτου, απροσάρμοστου και μεγαλοφυώς ηλίθιου (με την καλύτερη δυνατή έννοια του όρου) κόμικς του σύμπαντος» συμπληρώνει χιουμοριστικά ο Βαβαγιάννης. Τι μπορεί να περιμένει κανείς μετά από αυτές τις «διευκρινίσεις»; Τίποτα λιγότερο από έναν μεταφορέα με το όνομα Σίσυφος να ανεβάζει πλυντήρια σε πολυκατοικίες για να ανακαλύπτει αμέσως μετά ότι έχει κι άλλα, μια μπαμπούσκα στον ψυχαναλυτή, ένα μισογεμάτο ποτήρι που οδηγεί βέσπα, δυο αστροναύτες που αφήνουν ψίχουλα για να μη χάσουν τον δρόμο της επιστροφής, μερικούς πιθήκους μπροστά στον μονόλιθο του Κιούμπρικ, έναν ιδιοκτήτη φροντιστηρίου ξένων γλωσσών να δωροδοκεί τον Θεό για να γκρεμίσει τον Πύργο της Βαβέλ. Κάθε ιστορία στο ΣΠΑΛΤΣ! κρύβει μια μεγάλη ανατροπή. Κι αυτό είναι, ίσως, το μυστικό της επιτυχίας του (Βραβείο Καλύτερου Ενθέτου το 2017 στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς) σε έναν κόσμο όπου το αναμενόμενο και το προβλέψιμο αποτελούν τον κανόνα. Και το σχετικό link...

Γ.Π.Ε.Α. ( Γραφείο Παραφυσικής Έρευνας Και Αμύνης ) Η ιστορία ξεκινάει από το τέλος του ''Conqueror Worm''. Ο Hellboy έχει εγκαταλείψει το Γ.Π.Ε.Α. και η υπόλοιπη ομάδα οδηγείται στην ''κούφια γη'', προκειμένου να φέρει σε πέρας την αποστολή της. Εκεί, εκτός από το υπερφυσικό, συναντά και ναζιστική τεχνολογία. Πολύ καλή ιστορία του Hellboy, που σίγουρα θα αρέσει στους φαν του, αλλά και γενικότερα στους φίλους αυτού του τομέα των κόμικς. Δελτίο τύπου και ενημέρωση εδώ από τον germanicus19. Ευχαριστούμε για το εξώφυλλο τον GreekComicFan.

Χμμμ...! Αναφορές στον χαρακτήρα από εδώ και από εκεί, αλλά καμιά παρουσίαση της Ελληνικής έκδοσης. GreekComicFan to the rescue! Στις αρχές του 2005, η Jemma Press κυκλοφορεί λοιπόν τον πρώτο τόμο (TPB) του HELLBOY, το ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ (Seed of Destruction) του MIKE MIGNOLA και σε σενάριο του γνωστού JOHN BYRNE (τα... πάντα από MARVEL & DC) σε χαρτί μεγάλης απορροφητικότητας (όπως αναφέρει και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της Jemma Press εδώ ) και σε γκρίζους τόνους κατ' αποκλειστικότητα για την Ελληνική έκδοση από τον δημιουργό προς 9,95 ευρώ. Πρώτη έκδοση: 2005 Σελίδες: 128 Τιμή: 9,95 ISBN: 960-87829-7-Χ Η έκδοση περιλαμβάνει πρόλογο του ROBERT BLOCH ο οποίος είναι ο συγγραφέας του ΨΥΧΩ, ενώ πολλοί από εσάς τον γνωρίζετε πιστεύω από τις ανθολογίες της ΩΡΟΡΑ... Περίπου 8 μήνες αργότερα, στις αρχές του 2006, κυκλοφορεί και το δεύτερο TPB, ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ (Wake the Devil), αυτή την φορά σε ιλουστρασιόν το οποίο δίνει καλύτερα αποτελέσματα στους γκρίζους τόνους που χρησιμοποιήθηκαν ξανά. Ο MIKE MIGNOLA - που μην ξεχνάμε είναι ο δημιουργός του χαρακτήρα - εδώ αναλαμβάνει και το σενάριο με ικανοποιητικά αποτελέσματα, σε πολύ διαφορετικό ύφος βέβαια. Ο δεύτερος τόμος κόστιζε 11,95 ευρώ. Πρώτη έκδοση: 2006 Σελίδες: 143 Τιμή: 11,95 ISBN: 960-87829-6-1 Ο πρόλογος αυτή την φορά ανήκει στον ALAN MOORE, (σιγά μην εξηγήσω ποιος είναι ο εν λόγω κύριος, μην τρελαθούμε κιόλας! Υπάρχει και αφιέρωμα εξάλλου εδώ .) Τον Οκτώβριο του 2007, περιμέναμε και τον τρίτο τομο, το ΤΟ ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (The Chained Coffin and Others) , όπου 6 σχέδια οπαδών που θα επίλεγε ο MIGNOLA, θα κοσμούσαν την γκαλερί του τεύχους. Το flyer για τον σχετικο διαγωνισμο: Τελικά όμως κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους (στις εκπνοές), λόγω καθυστέρησης της επιλογής των νικητών. Αυτή την φορά, ο τόμος ήταν έγχρωμος και με περισσότερες σελίδες , επιφέροντας την ανάλογη αύξηση στην τιμή - πλέον στα 18,90. Πρώτη έκδοση: Δεκέμβριος 2007 Μετάφραση: ΜΠΕΛΛΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ Σελίδες: 180 Τιμή: 18,90 ISBN: 978-960-6732-05-8 Ο πρόλογος αυτού του τόμου είναι από τον P.GRAIG RUSSELL, γνωστό πλέον και στην Ελλάδα από την έκδοση του Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν. Τον Μάιο του 2008 βγήκε και ένα μυθιστόρημα με τίτλο ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ από τον Christopher Golden με εικονογράφηση από τον MIKE MIGNOLA Το scan είναι του Pavlos. Μετάφραση: Μπέλλα Σπυροπούλου Σελίδες: 272 Σελ Τιμή: 15,00 € ISBN: 978-960-6732-09-6 Παρουσίαση του θα βρείτε ΕΔΩ. Σύνδεσμος για την ιστοσελίδα του Jemma εδώ.

Πριν από 20 σχεδόν χρόνια, από τις εκδόσεις Jemma Press, κυκλοφόρησε το περιοδικό «Γκραν Γκινιόλ» με υπότιτλο «Η Τέχνη του Αισθητικά Ακραίου». Τα περιεχόμενά του αφορούσαν τη λογοτεχνία τρόμου, τις σπλάτερ ταινίες, τα βουτηγμένα στο αίμα κόμικς και γενικά οτιδήποτε καλλιτεχνικό μπορεί να χαρακτηριστεί ξεκάθαρα σοκαριστικό. Παρά το υψηλότατο επίπεδο της αρθρογραφίας και τα σημαντικά του θέματα, το «Γκραν Γκινιόλ», λόγω της εξεζητημένης θεματολογίας του δεν κατάφερε να μακροημερεύσει. Τρία χρόνια αργότερα, από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το, καλτ πλέον και παρωδιακά χιουμοριστικό, «Οι 3 Απέθαντοι Μπάσταρδοι» του Γαβριήλ Τομπαλίδη που συνεχίστηκε με «Το Έπος των Ανελέητων Παλιοτόμαρων» και «Το Πολύσπορο Ζυμάρι από την Κόλαση». Και τα τρία εντάχθηκαν στη σειρά «Jemma Φέσι» που δημιουργήθηκε μόνο για τα συγκεκριμένα κόμικς και δεν είχε συνέχεια. Μέχρι τώρα. Γιατί τώρα κυκλοφόρησε στην ίδια σειρά το πρώτο τεύχος του νέου περιοδικού «Γκραν Γκρινιόλ» (64 σελίδες) που δανείζεται στοιχεία από τον τρόμο του «Γκραν Γκινιόλ» και τις παρωδίες του Τομπαλίδη. Προλογίζει ο Τάσος Ζαφειριάδης, την πρώτη ιστορία («Το βαμπίρ τιμωρός με την γκάιντα») υπογράφει ο Σταύρος Κιουτσιούκης, τη δεύτερη («Μεγάλη Μαλακία») ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος και το εξώφυλλο ο Γιώργος Παπαηλιού. Σε μια απολαυστική και ξεκαρδιστική έκδοση γεμάτη φρίκη, σουβλερά δόντια, απειλητικά ζόμπι, χυμένα μυαλά και άλλα σωματικά υγρά που πλημμυρίζουν τα καρέ και τις σελίδες. Και το σχετικό link...

Ο δημιουργός των «Κουραφέλκυθρων», μουσικός και πιο πρόσφατα πολιτικός γελοιογράφος, είναι ο τιμώμενος του φετινού Comicdom Con Athens. Γεννημένος το 1981 στην Αθήνα, με σπουδές στην Παιδαγωγική και στη μουσική, έχει δουλέψει ως δάσκαλος, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Empty Frame, με συμμετοχή στις πέντε πρώτες επίσημες κυκλοφορίες τους. Κυρίως, όμως, ο Αντώνης Βαβαγιάννης είναι γνωστός ως σχεδιαστής της σειράς κόμικς «Κουραφέλκυθρα», η οποία μετράει 17 χρόνια και πάνω από 10 εκδόσεις. Σήμερα δουλεύει ως γελοιογράφος στο News24/7, ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Nostos 100.6 και ως οικοδεσπότης του «Δεν Είναι Καν Κουίζ» podcast. Εκτός όλων αυτών, ο Αντώνης «Κουραφέλκυθρος» Βαβαγιάννης είναι ο τιμώμενος του φετινού Comicdom Con Athens (που ξεκίνησε χθες και ολοκληρώνεται αύριο, στην Τεχνόπολη), το οποίο κλείνει αισίως τα 20 χρόνια του. Με αυτή την αφορμή κουβεντιάσαμε μαζί του για τα κόμικς, και όχι μόνο. Είσαι δάσκαλος, μουσικός και δημιουργός κόμικς. Υπάρχει κάποια ιδιότητα με την οποία ταυτίζεσαι περισσότερο ή όλα αυτά αλληλοσυμπληρώνονται; «Αν με ρωτούσες όταν ήμουνα έφηβος και μέχρι τα 24-25 μου, θα σου ’λεγα χωρίς δεύτερη σκέψη ότι είμαι πάνω από όλα μουσικός. Μετά, όταν πια δούλευα σε σχολείο, έφτιαχνα τα Κουραφέλκυθρα κι έπαιζα στους Empty Frame, έδινα στον εαυτό μου τον τίτλο του “πολυατάλαντου”. Τώρα πια, η ζωή (ή η αδυναμία να τα κάνω όλα μαζί) τα ’φερε έτσι που θα έλεγα ότι είμαι πρωτίστως κομιξάς, κομίστας κομιξάκιας, σκιτσογράφος, comic artist ή τέλος πάντων όπως λες αυτούς που ζωγραφίζουν καραγκιοζάκια». Είσαι ο δημιουργός της μακροβιότερης ελληνικής σειράς κόμικς και ταυτόχρονα ο πιο αναγνωρίσιμος κομιξάς στην Ελλάδα, μετά τον Αρκά. Είχες φανταστεί ποτέ για σένα αυτή την προοπτική; «Καλά, μην τρελαθούμε! Είμαι αναγνωρίσιμος σε έναν μικρό κύκλο ανθρώπων ακόμα. Αν και υπάρχουν κόμικς μου που χάρη στα σόσιαλ μίντια φτάνουν σε εκατοντάδες χιλιάδες λογαριασμούς, στον αληθινό κόσμο εκεί έξω ακόμα με κοιτάζουν περίεργα όταν πω τη λέξη “Κουραφέλκυθρα”. Σε φεστιβάλ που πάω με τη Midnight Circus (τις μπύρες με τις οποίες συνεργάζομαι) συχνά μου ζητάνε να τους βάλω μια lager. Δεν έχω όμως παράπονο, σίγουρα έχω καταφέρει μετά από πολλά χρόνια να βρω το κοινό μου και γι’ αυτό είμαι πολύ ευγνώμων, γιατί είναι ένα πολύ υποστηρικτικό και φανατικό κοινό. »Όταν ξεκινούσα, αν μου έλεγες ότι θα βγάλω ένα βιβλίο θα ήμουν υπερευχαριστημένος, σε καμία περίπτωση δεν θα φανταζόμουν ότι μια μέρα θα είχα στο δυναμικό μου κοντά στους 20 τίτλους. Να ’ναι καλά η Jemma Press και το socomic.gr που με εμπιστεύτηκαν όταν ξεκίνησα τα Κουραφέλκυθρα, κι ο Σπύρος ο Δερβενιώτης πιο πριν, που κάτι είδε στα σενάριά μου και μαζί φτιάξαμε τον “Φωτογράφο”. Α, και μην ξεχάσω και την Comicdom Press, που μαζί βγάλαμε το πρώτο-πρώτο τευχάκι των Κουραφέλκυθρων». Είσαι ο φετινός τιμώμενος του Comicdom Con Athens, στην επέτειο των 20 χρόνων του. Το Comicdom σου έδειξε τι σημαίνεις εσύ για αυτό. Αλλά τι σημαίνει για εσένα το Comicdom; «Η τιμή που μου έκαναν είναι τεράστια, γιατί το Comicdom είναι ο απόλυτος θεσμός των κόμικς στην Ελλάδα. Νιώθω ότι με το Comicdom κάπως μεγαλώσαμε μαζί. Στα πρώτα 2-3 χρόνια πήγαινα σαν ένας απλός επισκέπτης, αλλά σιγά σιγά μπήκα κι εγώ από “την άλλη πλευρά”, αυτή του δημιουργού. Όπως και κάθε comic artist αυτής της χώρας, το Comicdom με βοήθησε να βρω το κοινό μου και να βρω νόημα στο να βγάλω προς τα έξω αυτό που κάνω. Είναι και μεγάλη μου χαρά που μπορώ να αποκαλέσω τα παιδιά που διοργανώνουν αυτό το φεστιβάλ, φίλους μου». Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για τα κόμικς; Σου αγόραζαν και σένα «μικιμάου» όταν ήσουνα μικρός; «Ναι, κάθε εβδομάδα υπήρχε φρέσκια “Βαβούρα” στο σπίτι (γι’ αυτό και είναι μεγάλη χαρά μου που σήμερα γράφω στη νέα “Βαβούρα”), αλλά είχα και την τύχη να “κληρονομήσω” από τον μεγαλύτερο αδερφό μου τη συλλογή με όλα τα Αστερίξ, Λούκι Λουκ και Ιζνογκούντ. Από τις πρώτες μου αναμνήσεις είναι να μου διαβάζει Αστερίξ ο πατέρας μου, πριν καλά καλά μάθω να διαβάζω. Οπότε μπορείς να πεις ότι ήμουν καταδικασμένος να αγαπήσω αυτό το μέσο». Είναι τα πάντα διακωμωδήσιμα; Αναγνωρίζεις κάποια ηθική στο χιούμορ ή κάτι τέτοιο ταυτίζεται με τη «δικτατορία της πολιτικής ορθότητας»; «Όλα είναι διακωμωδήσιμα κι όλα μπορούν να μπουν υπό κριτική. Αυτό που δεν μπορώ είναι αυτοί που ξεπουλάνε θέατρα κάνοντας χιούμορ που στρέφεται στον αδύναμο, αλλά όταν δεχτούν κριτική αρχίζουν και κλαίγονται. Ειδικά στην Ελλάδα είναι αστείο». Ποια είναι η γνώμη σου για τον κατακλυσμό εικόνων, γελοιογραφιών, κόμικς και γραπτού λόγου που έχουν παραχθεί μέσω ΑΙ; Μπορεί να αντισταθεί η ανθρώπινη δημιουργικότητα ή έχουμε χάσει τη μάχη; «Εδώ υπάρχει για μένα μια βασική παρανόηση, του τι είναι τέχνη και τι είναι content. Δυστυχώς είμαστε στην εποχή του content, και όταν ο άλλος μπορεί να παράγει με μηδενικό ταλέντο και μηδενική δουλειά εύκολο περιεχόμενο για εύκολα like, σε αυτό δεν μπορείς να ανταγωνιστείς. Στο τέλος της ημέρας όμως, αυτοί απλά παράγουν ένα τελικό προϊόν αλλά προσπερνάνε όλο το δημιουργικό κομμάτι. Δεν έχουν φτιάξει απολύτως τίποτα. Είναι σαν ο τύπος που χειρίζεται τον προτζέκτορα στο σινεμά να θεωρεί ότι γύρισε την Καζαμπλάνκα. Κι επιπλέον κάθε “δημιούργημά” τους είναι απλά μια κλοπή, χωρίς συναίνεση, ανθρώπινης δημιουργίας και τέχνης από μια μηχανή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των tech bros της Silicon Valley. »Η χαρά της τέχνης όμως δεν είναι το αποτέλεσμα, ούτε η παραγωγή content, είναι η ίδια η δημιουργία. Τη χαρά που αντλώ από τα κόμικς δεν την παίρνω όταν ανοίξω το facebook και δω πόσα like πήρα, την παίρνω όταν έχω μια καλή ιδέα κι ανυπομονώ να βάλω το μολύβι στο χαρτί. Όμως δουλειές χάνονται στον τομέα μας από τις μηχανές που έκλεψαν τη δουλειά μας, γιατί στο τέλος ο καπιταλισμός θα προτιμήσει τη φτηνή και εύκολη λύση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη τέχνη. Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι για τις επόμενες γενιές που θα μεγαλώσουν σ’ έναν κόσμο όπου έχουν έτοιμο τον μεσάζοντα που θα τους αποκόψει από τη δημιουργία και θα τους πάει κατευθείαν από την επιθυμία στο αποτέλεσμα, σε έναν κόσμο που αποζητά μόνο αποτελέσματα». Τα «Κουραφέλκυθρα» κυκλοφορούν σε διαδικτυακή μορφή στο patreon.com/kourafelkythra και σε έντυπη από την «Jemma Press». Τα τελευταία χρόνια καταπιάνεσαι και με την καθημερινή πολιτική γελοιογραφία (για το News24/7). Πώς είναι αυτή η εμπειρία για σένα, το να αντλείς δηλαδή χιούμορ από μια βάναυση επικαιρότητα που πρέπει να την παρακολουθείς συστηματικά; «Παρακολουθούσα έτσι κι αλλιώς την επικαιρότητα, οπότε τώρα μπορεί να μαυρίζει καθημερινά η ψυχούλα μου, αλλά τουλάχιστον βγάζω λεφτά από αυτό» (γέλια). Σύμφωνα με το γνωστό κλισέ, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Εκτός από δημιουργός κόμικς όμως, χειρίζεσαι επίσης τον λόγο, π.χ. στα ραδιοφωνικά σου πόντκαστ. Με τι από τα δύο εκφράζεσαι πληρέστερα σε μια ψηφιακή εποχή που κατακλύζεται τόσο από την εικόνα, όσο και από την ακατάπαυστη φλυαρία; «Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα τι συμβαίνει στην εποχή μας, να σου πω την αλήθεια· εμένα πάντα η πυξίδα μου είναι να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να φτιάχνω κόμικς που θα διάβαζα και να κάνω εκπομπές ή podcast που θα άκουγα. Το ραδιόφωνο ήταν επίσης κάτι το οποίο πάντα θα μου άρεσε να κάνω αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μου δινόταν η ευκαιρία. Κι όλο αυτό έγινε σχεδόν τυχαία. Είχα πάει ως καλεσμένος στην εκπομπή Early Birds και τους άρεσε τόσο που μου πρότειναν να ξεκινήσω την επόμενη χρονιά με δική μου εκπομπή. Στην πραγματικότητα χρησιμοποιώ σαν τυράκι το χιούμορ μου για να πιάσω τους ακροατές στη φάκα του να ακούσουν μουσική που μου αρέσει». Πώς θα ένιωθες αν ο πρόεδρος ενός κόμματος, ακόμη κι αν συμφωνούσες με αυτό, χρησιμοποιούσε σκίτσα σου στον κοινοβουλευτικό διαξιφισμό για να την «πει» στους πολιτικούς του αντιπάλους; «Από τη στιγμή που το σκίτσο κυκλοφορεί εκεί έξω, αποκτά τη δική του ζωή, οπότε δεν θα με πείραζε. Εδώ έχει ποστάρει κόμικ μου ο Μπογδάνος, τι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί;». Αν μια μέρα ξυπνούσες και τα Κουραφέλκυθρα είχαν γίνει θρησκεία, θα δεχόσουν να αναγνωριστείς ως προφήτης της ή θα γινόσουν αιρετικός; «Οι θρησκείες, οι προφήτες και κάθε μορφή αγιοποίησης, θρησκευτικής, ιστορικής ή και πολιτικής, μου προκαλούν απέχθεια. Η φάση θα κατέληγε σίγουρα στο να μου γράφουν: “γιατί μισείς τόσο πολύ τον Κουραφελκυθρισμό;”». Τελικά, Αντώνη Βαβαγιάννη, σε έχει πατήσει Επιτάφιος τα Χριστούγεννα; «Όχι, αλλά με έχει πλακώσει στο ξύλο κύκνος (η κονσέρβα)». Και το σχετικό link...

To Φεστιβάλ Comicdom Con Athens γιορτάζει τα εικοστά του γενέθλια στην Τεχνόπολη στο Γκάζι με ένα πλούσιο πρόγραμμα γεμάτο εκθέσεις, ομιλίες, παρουσιάσεις, διαγωνισμούς, συζητήσεις και προβολές για μικρούς και μεγάλους. Η αφίσα του φεστιβάλ από τον Αντώνη Βαβαγιάννη. Μπορεί να έχουν περάσει 20 χρόνια από την πρώτη διεξαγωγή τού Comicdom Con Athens, αλλά όλα δείχνουν πως οι διοργανωτές του δεν έχουν κουραστεί. Παραμένουν αποφασισμένοι και συνεπείς σε όσα σχεδιάζουν και υλοποιούν ενώ οι επισκέπτες του φεστιβάλ αυξάνονται κάθε χρόνο και ανανεώνονται με την προσθήκη νεότερων φίλων των κόμικς. Από το κτίριο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης και στη συνέχεια του Γαλλικού Ινστιτούτου, που στέγασαν το φεστιβάλ για πολλά χρόνια αλλά αποδείχτηκαν μικρά για τις χιλιάδες των επισκεπτών, μέχρι την πλατεία Κλαυθμώνος στην εποχή του Covid, το Comicdom δίνει σταθερά το ραντεβού με το πολυπληθές κοινό της ένατης τέχνης κάθε άνοιξη. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα το Comicdom διοργανώνει και άλλες εκδηλώσεις, εκθέσεις, ομιλίες και συζητήσεις κατά τη διάρκεια του έτους για να κρατά ζεστή τη σχέση με τους φίλους του, ενώ η μετακόμιση στην Τεχνόπολη επιτρέπει ένα ακόμη πλουσιότερο πρόγραμμα με περισσότερους καλλιτέχνες και ποικίλες εκδηλώσεις με τα κόμικς στο επίκεντρο. Όπως κάθε χρόνο τον τόνο στο φεστιβάλ δίνουν οι εκθέσεις. 20 χρόνια Comicdom Con Athens, 30 χρόνια Comicdom Πολύ πριν από το φεστιβάλ, το Comicdom ήταν ένα fanzine που γραφόταν από μια παρέα φίλων με πάθος για τα κόμικς και κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι. Στην κεντρική επετειακή έκθεση, σε επιμέλεια της Λήδας Τσενέ, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την πορεία από το fanzine των λίγων δεκάδων αντιτύπων στο φεστιβάλ των δεκάδων χιλιάδων επισκεπτών μέσα από πρωτότυπο αρχειακό υλικό, εκδόσεις, αφίσες, φωτογραφίες και σπάνια τεκμήρια. Σχέδια του Μίλο Μανάρα. Στην έκθεση φιλοξενούνται επίσης τα έργα που φιλοτέχνησαν ειδικά για το φεστιβάλ οι προσκεκλημένοι δημιουργοί (Milo Manara, John Romita Jr, Mark Buckingham, David Lloyd, Emanuela Lupacchino, Μιχάλης Διαλυνάς, Ηλίας Κυριαζής, Τόμεκ, DaNi, Αγγελική Σαλαμαλίκη, Θανάσης Πέτρου κ.ά.), ενώ παρουσιάζονται και 8 νέες εικονογραφήσεις που έγιναν ειδικά για τα εικοστά γενέθλια. 20 έργα-σταθμοί: η άνθηση των ελληνικών κόμικς Μαζί με το Comicdom αυτά τα 20 χρόνια μεγάλωσε και η ελληνική σκηνή. Σε επιμέλεια Αριστείδη Κώτση, Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου και Μέλανδρου Γκανά η έκθεση ανατρέχει στην πορεία των ελληνικών κόμικς και παρουσιάζει 20 από τα σπουδαιότερα ελληνικά έργα της τελευταίας εικοσαετίας («Αϊβαλί» του Soloup, «Ερωτόκριτος» των Δημοσθένη Παπαμάρκου, Γιάννη Ράγκου και Γιώργου Γούση, «Θανάσης Βέγγος: Η Γαλέρα της Ζωής μου» των Σπύρου Δερβενιώτη και Θανάση Πέτρου, «Σκουριές» των Λεωνίδα Οικονομάκη, Δημήτρη Δαλάκογλου και Αποστόλη Ιωάννου κ.ά.) που αντανακλούν την εντυπωσιακή, θεματικά και εικαστικά, ανάπτυξη της σκηνής. Παύλος Σιδηρόπουλος: Εν Κατακλείδι Απόσπασμα από το βιβλίο για τον Παύλο Σιδηρόπουλο των Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου και Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη. Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Παύλος Σιδηρόπουλος – Εν Κατακλείδι» σε σενάριο του Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου και σχέδια του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη (εκδόσεις Μικρός Ήρως), η έκθεση, σε επιμέλεια του Γαβριήλ Τομπαλίδη, παρουσιάζει εικονογραφήσεις, καρέ και προσχέδια από το έργο και πλαισιώνεται από την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου με τη συμμετοχή ανθρώπων που έζησαν και συνεργάστηκαν στενά με τον αντισυμβατικό «πρίγκιπα» του ελληνικού ροκ. Πολυκατοικίες Οι «Πολυκατοικίες» σε σχέδιο του Δημήτρη-Κρις Αγκαράι. Ο Λεξ τραγουδά για τις «Πολυκατοικίες» και οι Μι Δέλτα (σενάριο) και Δημήτρης-Κρις Αγκαράι (σχέδια) εμπνέονται από τα λόγια του δημοφιλούς ράπερ και μεταφέρουν σε κόμικς τους στίχους του (εκδόσεις Μικρός Ήρως). Σε επιμέλεια του Γαβριήλ Τομπαλίδη η ομώνυμη έκθεση περιγράφει την πορεία του βιβλίου και της ιστορίας από τα προσχέδια μέχρι τα ράφια των βιβλιοπωλείων και συνοδεύεται από την παρουσίαση της έκδοσης. Τιμώμενος καλλιτέχνης: Αντώνης Βαβαγιάννης Με περισσότερα από 17 χρόνια συνεχούς παρουσίας στον έντυπο και ηλεκτρονικό κόσμο, δέκα βιβλία στο ενεργητικό του και χιλιάδες followers στα social media, ο Αντώνης Βαβαγιάννης είναι από τους πιο επιτυχημένους Έλληνες δημιουργούς κόμικς με τα «Κουραφέλκυθρά» του να αποτελούν ένα διαρκές best-seller (εκδόσεις Jemma Press). Στην έκθεση της οποίας τα έργα επιλέγει ο ίδιος καταγράφεται η εξέλιξη της σειράς μέσα στον χρόνο, ενώ ως τιμώμενος καλλιτέχνης επιμελείται το επίσημο εικαστικό του φετινού φεστιβάλ. Ο David Lloyd, σχεδιαστής του «V for Vendetta». Εκτός από τις εκθέσεις, στο 20ό Comicdom Con Athens ξεχωρίζει η παρουσία του David Lloyd, σχεδιαστή του εμβληματικού «V for Vendetta» που συνδημιούργησε με τον Alan Moore για να αναδειχτεί η εικονογραφία του σπουδαίου αυτού έργου σε σύμβολο των κοινωνικών κινημάτων. Δίπλα του θα βρεθεί ο P.J. Holden με τη μεγάλη καριέρα ως δημιουργός τού «Judge Dredd» στο βρετανικό 2000AD, η Arianna Turturro, καταξιωμένη επιμελήτρια της DC, και οι Simon Davis και Boo Cook, επίσης γνωστοί για τις δουλειές τους στο 2000AD. Το Artists' Alley. Στο artists' alley θα βρεθούν περίπου 200 δημιουργοί κόμικς και εικονογράφοι για να παρουσιάσουν τις δουλειές τους και να μιλήσουν με το κοινό, ενώ θα δώσουν το «παρών» και περισσότερες από 60 επιχειρήσεις με βιβλία, παιχνίδια, ρούχα και άλλα προϊόντα σχετικά με την pop κουλτούρα. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται με προβολές, διαγωνισμό cosplay, παιχνίδια, θεματικές συζητήσεις, συναυλίες, εργαστήρια και sketch events καθώς και με την απονομή των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς την Παρασκευή στις 21.30. ℹ️ 20ό Comicdom Con Athens | Παρασκευή 15 έως Κυριακή 17 Μαΐου 2026, 11.00-21.30 | Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100, Γκάζι | Για το πλήρες πρόγραμμα: www.comicdom-con.gr | Είσοδος ελεύθερη Και το σχετικό link...

Η ιστορία των κόμικς στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1980. Με τον όρο κόμικς, εννοούμε σειρά σχεδίων, συνήθως οργανωμένων σε πλαίσια (καρέ), τα οποία περιλαμβάνουν κείμενα σε μορφή διαλόγου ή λεζάντας. Η λέξη κόμικς προέρχεται από το αμερικάνικο comic (strip και strips), που χρονολογείται από το 1911. Οι πρόδρομοι των κόμικς στην Ελλάδα ως το 1950 Ο Αθανάσιος Ιατρίδης και ο Στέφανος Ξένος, που θεωρείται και «πατέρας» του ιστορικού μυθιστορήματος στη χώρα μας παρουσίασαν γύρω στο 1860 εικόνες πολιτικής σάτιρας και σκίτσα. «Πατέρας» της ελληνικής γελοιογραφίας και κορυφαίος γελοιογράφος του 19ου αιώνα ήταν ο Θέμος Άννινος (1845-1916). Ο Θέμος Άννινος Το 1904 εμφανίστηκε το πρώτο ελληνικό κόμικ με καρέ, το «Διπλωματία εν τη λωποδυτική» του Σταμάτη Σταματίου (1881-1946), γνωστότερου ως Σταμ-Σταμ. Αυτό, δημοσιεύθηκε στο ετήσιο «Εθνικόν Ημερολόγιον» του Κωνσταντίνου Σκόκου. Σταδιακά, εφημερίδες και περιοδικά εντάσσουν τα σκίτσα στην ύλη τους. Από το 1927 ως το 1929, στο περιοδικό «Παιδική Ζωή» δημοσιευόταν η «Ιστορία κωμική του Φούρκα και του Φασαρή», το πρώτο ελληνικό στριπ κόμικ. Ο σπουδαίος Φωκίων (Φώκος) Δημητριάδης (1894-1977), κορυφαίος σκιτσογράφος και πολιτικός, κυρίως, γελοιογράφος δημοσίευσε από το 1927 στην κυριακάτικη έκδοση του «Ελεύθερου Βήματος» ολοσέλιδες «αφηγήσεις», που θεωρούνται επίσης κόμικς. Ο Σταμάτης Σταματίου Τον Ιανουάριο του 1939 κυκλοφόρησε «Το Περιοδικό μας», το παλαιότερο καταγεγραμμένο ελληνικό περιοδικό που περιείχε κόμικς. Υπεύθυνος γι' αυτά ήταν ο Νίκος Καστανάκης. «Το Περιοδικό μας» κυκλοφόρησε 25 τεύχη λόγω της έναρξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Γύρω στο 1948 κυκλοφόρησε το αυτόνομο έντυπο κόμικ, «Ο Μπιμπίκος εφευρέτης», που δημοσιευόταν στην τελευταία σελίδα του «Ελληνόπουλου», ενός σημαντικού περιοδικού της εποχής. Το «Ταμ-Ταμ» και τα «Κλασικά Εικονογραφημένα" Το 1950 κυκλοφόρησε το πρώτο ελληνικό περιοδικό που περιείχε αποκλειστικά κόμικς. Ήταν το «Ταμ-Ταμ». Ένας από τους βασικούς συντελεστές του ήταν ο Βύρων Απτόσογλου (1923-1990), σχεδιαστής και εικονογράφος, ο οποίος τα επόμενα χρόνια συνέδεσε το όνομά του με την εικονογράφηση πολλών ελληνικών περιοδικών κόμικς. Το «Ταμ-Ταμ» δημοσίευε περιπετειώδεις ιστορίες εμπνευσμένες από ήρωες αμερικανικών περιοδικών. Αν και κυκλοφόρησαν μόλις 18 τεύχη του «Ταμ-Ταμ», η κυκλοφορία του ήταν αξιόλογη, φτάνοντας και τις 7.500. Σταθμός για τα ελληνικά κόμικς ήταν τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», που ξεκίνησαν να εκδίδονται τον Μάρτιο του 1951 από τις Εκδόσεις Ατλαντίς των αδελφών Πεχλιβανίδη (Μιχάλη, Γιώργου και Κώστα). Επρόκειτο για διασκευή έργων της κλασικής λογοτεχνίας. Ήταν ιδέα του Αμερικανού Albert Lewis Canter (1897-1973). Κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ από το 1941, ως «Classic Comics», ενώ από το 1947 ο τίτλος τους έγινε «Classics Illustrated». Οι αδελφοί Πεχλιβανίδη, με εμπειρία στον χώρο των εκτυπώσεων γνώρισαν τον Canter σε ένα ταξίδι τους στην Αμερική και θεώρησαν ως μεγάλη ευκαιρία τη μεταφορά της ιδέας του στην Ελλάδα. Στα «Κλασικά Εικονογραφημένα» συναντάμε για πρώτη φορά τα «μπαλονάκια διαλόγου» και τα «συννεφάκια σκέψης», καθαρά αμερικανικής προέλευσης και τα δύο. Το πρώτο τεύχος ήταν η διασκευή των «Άθλιων» του Ουγκό, το οποίο πούλησε συνολικά, με τις επανεκδόσεις, γύρω στο 1.000.000 αντίτυπα! Η υποδοχή των «Κλασικών Εικονογραφημένων» από το κοινό ήταν ενθουσιώδης. Κυκλοφόρησαν συνολικά 153 τεύχη, τα οποία στη συνέχεια επανεκδίδονταν. Η κυκλοφορία των τευχών ήταν εξωπραγματική για τα σημερινά δεδομένα: 200.000-300.000 το καθένα! Το τεύχος 43 ήταν ξεχωριστό για το περιοδικό. Για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε ιστορία «ελληνικού περιεχομένου». Ήταν το «Περσέας και Ανδρομάχη», σε κείμενα του Βασίλη Ρώτα και εικονογράφηση του σπουδαίου Κώστα Γραμματόπουλου. Ακολούθησαν και άλλα ανάλογα τεύχη με θέματα εμπνευσμένα από την ελληνική μυθολογία, το Βυζάντιο, την Ελληνική Επανάσταση κ.ά. Πέρα όμως από τη μεγάλη απήχηση που είχαν στο αναγνωστικό κοινό τα «Κλασικά Εικονογραφημένα» προκάλεσαν και «φωνές» αντίδρασης από τον πνευματικό κόσμο, ιδιαίτερα για την εκλαΐκευση κορυφαίων έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά και για τη μεταφορά της αμερικανικής κουλτούρας στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά το τέλος και του εμφυλίου και η «αμερικανοποίηση» της ελληνικής ζωής είναι κάτι που τρομάζει πολλούς και δαιμονοποιείται. Ωστόσο, τα «Κλασικά Εικονογραφημένα» είχαν τεράστια προσφορά, ιδιαίτερα στην ελληνική νεολαία, η οποία ήρθε σε επαφή με κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έστω και σε μια εκλαϊκευμένη απόδοση, κάτι που θα ήταν αδύνατο κάτω από άλλες συνθήκες, ενώ παράλληλα οι Έλληνες γνώριζαν πολύ καλά τα κόμικς, τα οποία, παρά το ότι λοιδορήθηκαν από πολλούς, καθιερώθηκαν και σήμερα είναι γνωστά και ως «ένατη τέχνη». Στέλιος Ανεμοδουράς: ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με τον «Περιοδικό Τύπο» στην Ελλάδα Ίσως η μεγαλύτερη μορφή των περιοδικών στην Ελλάδα ήταν ο αείμνηστος Στέλιος (Στυλιανός) Ανεμοδουράς (1917-2000). Άλλωστε και η εταιρεία που ίδρυσε και εξέδιδε δεκάδες τίτλους περιοδικών κόμικς και άλλων (σταυρόλεξων κ.λ.π.) ονομαζόταν… «Περιοδικός Τύπος» (αρχική ονομασία «Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις»). Όταν έφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Ανεμοδουράς, η εταιρεία απασχολούσε γύρω στα 140 άτομα ως μόνιμο προσωπικό, ενώ δεκάδες ήταν οι λεγόμενοι «εξωτερικοί συνεργάτες» της εταιρείας και πολλές οι άλλες εταιρείες (τυπογραφεία κ.λ.π.) που συνεργάζονταν με τον «Περιοδικό Τύπο». Ο Στέλιος Ανεμοδουράς Ο Στέλιος Ανεμοδουράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917. Μεγάλωσε στον Πειραιά. Τελείωσε το γυμνάσιο στην Καλλιθέα και εκεί δημιούργησε το πρώτο έντυπο του, την «Αργώ», που είχε λογοτεχνικό περιεχόμενο. Την 1η Οκτωβρίου 1935, η ιστορία που έγραψε ο 18χρονος τότε Ανεμοδουράς, υπήρχε στο πρώτο τεύχος του θρυλικού αστυνομικού περιοδικού «Μάσκα». Εκδότης του, ο Μιχάλης Σαλίβερος, γνωστός και από τους «Καζαμίες» που εξέδιδε κάθε χρόνο και διευθυντής ο σπουδαίος Απόστολος Μαγγανάρης, μέγας δάσκαλος, κατά τον Ανεμοδουρά. Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Ανεμοδουράς βρέθηκε στη Σίφνο, έχοντας τελειώσει πλέον τη Νομική Σχολή. Εκεί, παράλληλα με τη μελέτη σπουδαίων λογοτεχνικών έργων, τύπωνε και προκηρύξεις ενάντια στους κατακτητές. Έχοντας εργαστεί σε διάφορες εφημερίδες, αποφασίζει το 1951 να μπει στον χώρο των εκδόσεων. Μαζί με τον Γ. Γεωργιάδη εκδίδουν τον «Υπεράνθρωπο». Επρόκειτο για δημιούργημα του ευφάνταστου Ανεμοδουρά, που πλαισιωνόταν από τα σκίτσα του απόφοιτου της ΑΣΚΤ Βύρωνα Απτόσογλου, που υπέγραφε συνήθως ως Byron. Ο «Υπεράνθρωπος» ταξίδεψε στο Διάστημα με ειδικό αεροσκάφος! Με συμμάχους του τα όπλα που κατασκεύαζε ο δαιμόνιος εφευρέτης Ελ Γκρέκο κατατρόπωνε όλα τα διαστημικά πλάσματα που επιβουλεύονταν τη Γη. Ο «Υπεράνθρωπος» κυκλοφόρησε για 96 τεύχη. Το 1952 όμως, ο Στέλιος Ανεμοδουράς (κείμενα) και ο Βύρων Απτόσογλου (εικονογράφηση) δημιούργησαν τον «Μικρό Ήρωα», ένα περιοδικό που έμεινε στην ιστορία. Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση από τον κατοχικό ζυγό, ξύπνησε ο πατριωτισμός εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων και χάρη στην πένα του Ανεμοδουρά, που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Θάνος Αστρίτης και τα σκίτσα του Απτόσογλου έδωσαν τη δυνατότητα στο περιοδικό να γίνει θρύλος. Ο Γιώργος Θαλάσσης, το θρυλικό «παιδί- φάντασμα», η Κατερίνα και ο πάντα πεινασμένος Σπίθας έγιναν ήρωες πρώτης τάξης σε παιδιά, εφήβους και μεγαλύτερους. Οι Γερμανοί τα έβρισκαν σκούρα με τους ήρωες του Ανεμοδουρά, που, παρά τις αντιξοότητες, θριάμβευαν στο τέλος. Οι κυκλοφορίες του «Μικρού Ήρωα» ήταν τεράστιες. Μάλιστα, το 1966 έφτασε να πουλά 100.000 τεύχη! Τον επόμενο χρόνο, η δικτατορία των συνταγματαρχών θεώρησε ότι το περιοδικό έβλαπτε τη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων και βέβαια, καθώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά της, σταμάτησε την κυκλοφορία του στο νούμερο 798. Το 1995, το περιοδικό «Αντί» ανέλαβε την έκδοση δύο έξτρα τευχών του «Μικρού Ήρωα». Έτσι, τυπώθηκαν το νούμερο 799, με τίτλο «Θανάσιμη Υποψία», την ιστορία του οποίου έγραψαν 4 συγγραφείς διαδοχικά: Σωτήρης Δημητρίου, Ξενοφών Μπρουντζάκης, Αλέξης Πανσέληνος και Ηλίας Λάγιος. Ακολούθησε το 800ο και τελευταίο τεύχος του «Μικρού Ήρωα» με τίτλο «Ένα φάντασμα από το παρελθόν». Την ιστορία έγραψε ο ίδιος o Σ. Ανεμοδουράς. Πηδάλιο Πρεςς: Ιωάννης Δραγούνης Ένας άλλος εκδότης που συνέδεσε το όνομά του με τα κόμικς στην Ελλάδα ήταν ο Ιωάννης Δραγούνης. Η εταιρεία του, «Πηδάλιο Πρεςς» ξεκίνησε τις εκδόσεις της επί χούντας, με το περιοδικό «Καρδιοχτύπι». Το περιεχόμενο του περιοδικού θεωρήθηκε πολύ τολμηρό από τη δικτατορία και οι περιορισμοί ήταν συνεχείς. Υπήρχαν αγωγές από θρησκευτικές οργανώσεις, ακόμα και κατασχέσεις στα περίπτερα! Έτσι, ο Γιάννης Δραγούνης αποφάσισε να κλείσει το «Καρδιοχτύπι» και να ασχοληθεί με την έκδοση κόμικς. Τα καουμπόικα «Τεξ Τον» και «Κιτ Κάρσον» ήταν τα πρώτα που εξέδωσε και είχαν τεράστια επιτυχία. Τα περιοδικά που δεν πουλιούνταν, επέστρεφαν στην αγορά ως τόμοι (π.χ. τρία περιοδικά, στην τιμή των δύο). Έτσι κανένα περιοδικό δεν έμεινε απούλητο. Το περιοδικό όμως που έγινε η ναυαρχίδα της «Πηδάλιο Πρεςς» ήταν ο θρυλικός «Ποπάυ», που συναγωνιζόταν σε πωλήσεις τον «Μίκυ Μάους», που εξέδιδε ο Ευάγγελος Τερζόπουλος. Ακολουθούσαν στη λίστα με τα πιο πετυχημένα περιοδικά της «Πηδάλιο Πρεςς», ο «Μπαγκς Μπάνυ», ο «Ταρζάν», τα πολεμικά («Έφοδος», Κράνος») κ.ά. Και σ’ αυτά τα περιοδικά, οι τόμοι ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν έμεινε τίποτα απούλητο. Ο Γιάννης Δραγούνης κυκλοφόρησε επίσης το σταυρολεξικό περιοδικό «ΚΟΥΙΖ», που συμπληρώνει, με άλλη ιδιοκτησία, 50 χρόνια στην αγορά και την αθλητική εφημερίδα «Φλόγα των Σπορ» (στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980), η οποία όμως έκλεισε σχετικά σύντομα. Όσο για τον «Μίκυ Μάους», ο Γιώργος Δραγούνης, ένας από τους δύο γιους του Ι. Δραγούνη αποκάλυψε ότι η αρχική πρόταση για την έκδοσή του είχε γίνει στον πατέρα του. Αυτός όμως αρνήθηκε. Ο αντιπρόσωπος της King Feature Syndicate στην Ελλάδα, Αγγελόπουλος, πρότεινε τότε στον Ευάγγελο Τερζόπουλο, εκδότη του πετυχημένου περιοδικού «Γυναίκα», να εκδώσει αυτός τον «Μίκυ Μάους». Διστακτικός αρχικά Τερζόπουλος, δέχτηκε τελικά. Το αποτέλεσμα; Θρίαμβος του «Μίκυ Μάους» που ήταν πιο κερδοφόρος για τον Ε. Τερζόπουλο, από την… υπερκερδοφόρα «Γυναίκα». Βλέποντας την επιτυχία του «Μίκυ Μάους», ο Δραγούνης ζήτησε από τον Αγγελόπουλο τα δικαιώματά του «Ποπάυ», κάτι που έγινε. Ο «Μίκυ Μάους» ήταν πρώτος σε κυκλοφορία και τον ακολουθούσε με διαφορά 10.000-15.000 φύλλων ο «Ποπάυ». Ο Μίκυ Μάους, δημιουργία του Γουόλτ Ντίσνεϊ (1928) εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ως περιοδικό, τον Σεπτέμβριο του 1967. Κόστιζε 10 δραχμές. Πολύ σύντομα, ο Μίκυ και οι υπόλοιποι ήρωες του Ντίσνεϊ αγαπήθηκαν από τα Ελληνόπουλα και έγιναν μανία, ενώ αποτέλεσαν και προϊόντα ολόκληρης βιομηχανίας! Μπλεκ: ο «ξανθός γίγαντας» των 130.000 τευχών! Στις 3 Οκτωβρίου 1954 κυκλοφόρησε στην Ιταλία το δημιούργημα των σπουδαίων σχεδιαστών Sartoris, Sinchetto και Guzzon με τίτλο «Il Grande Blek». Στο περιοδικό περιγράφονταν οι περιπέτειες ενός ξανθού γίγαντα, του Μπλεκ, ο οποίος αγωνιζόταν για την ελευθερία της Αμερικής τον 18ο αιώνα. Σύντροφοί του, ο Ρόντι και ο Καθηγητής Μυστήριος. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1969 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά. Τα εξώφυλλα των, αρχικών τουλάχιστον, τευχών του Μπλεκ είχε φιλοτεχνήσει ο Βύρων Απτόσογλου. Πολύ σύντομα έγινε αγαπημένος ήρωας των αγοριών προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας και έφτασε στο σημείο να πουλάει 130.000 τεύχη την εβδομάδα! Από τον Δεκέμβριο του 1970, ως το Φεβρουάριο του 1977 κυκλοφόρησαν 175 τεύχη του «Μεγάλου Μπλεκ» που, εκτός από αδημοσίευτες ιστορίες του Μπλεκ, είχε και περιπέτειες ενός άλλου «χάρτινου ήρωα» του Ζαγκόρ. Τα τεύχη του «Μεγάλου Μπλεκ» είναι δυσεύρετα σήμερα. Το 1970 κυκλοφόρησαν επίσης δύο τόμοι (168 σελίδες ο καθένας) του «Μπλεκ των Διακοπών». Το 1975, ο… αρχικός Μπλεκ ολοκληρώνει τον κύκλο του. Την θέση του παίρνει ο «Νέος Δυναμικός Μπλεκ», από το 1976, με νέο, μεγάλο σχήμα για τις ιστορίες άλλων ηρώων, όπως ο Κάπτεν Μαρκ. Η δεύτερη αυτή περίοδος ολοκληρώθηκε το 1979, μετά την κυκλοφορία 120 τευχών. Τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων του 1979 άρχισε η τρίτη περίοδος του «Μπλεκ», με τον αρχικό του τίτλο, που διήρκησε ως το 1994. Τα... καουμπόικα: ο Τζιμ Άνταμς και ο Τεξ ή Ροκ Τα περιοδικά κόμικς που κυκλοφόρησαν από το 1950 ως περίπου τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν εκατοντάδες. Εξέχουσα θέση σ' αυτά κατέχουν τα "καουμπόικα", με κυρίαρχο τον θρυλικό Τζιμ Άνταμς, τον "Μικρό Σερίφη". Φυσικά και αυτός ήταν Έλληνας. Λεγόταν Δημήτρης Αδαμόπουλος και καταγόταν από τη Σπάρτη. Βρέθηκε στην Αμερική σε ηλικία 18 ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του, που ήταν σερίφης. Και ο Τζιμ Άνταμς έγινε επίσης σερίφης. Μαζί του, στις περιπέτειές του, η αγαπημένη του Ντιάνα, ο Μεξικανός γκαφατζής Πεπίτο και ο μικρός Ινδιάνος Τσιπιρίπο. Τα κείμενα του "Μικρού Σερίφη", έγραφε (στα περισσότερα τεύχη τουλάχιστον), ο Πότης Στρατίκης, με το ψευδώνυμο Κώστας Φωτεινός. Την εικονογράφηση του περιοδικού είχε αναλάβει ο Θέμος Ανδρεόπουλος, ενώ την επιμέλεια της έκδοσης είχε ο Κώστας Ραμπατζής. Η κυκλοφορία του περιοδικού ήταν εξαιρετική: 35.000 τεύχη την εβδομάδα. Παράλληλα με τον "Μικρό Σερίφη" κυκλοφορεί ένα ακόμα περιοδικό με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Άνταμς: ο "Μικρός Καουμπόυ". Οι έξι τελευταίες σελίδες του "Μικρού Καουμπόυ" φιλοξενούν τις εικονογραφημένες περιπέτειες του μικρού ινδιάνου Χαγιαβάθα. Το 1975 οι συντελεστές των περιοδικών χωρίζουν. Έτσι, ο "Μικρός Σερίφης" εκδίδεται από τους αδελφούς Στρατίκη και έχει πλέον σκίτσα του Μάκη Γιακουμάτου, ενώ οι Ανδρεόπουλος – Ραμπατζής εκδίδουν, από τις εκδόσεις "Μονόκερος" τον "Μικρό Καουμπόυ". Ο "Μικρός Σερίφης" κυκλοφόρησε αδιάλειπτα για 33 χρόνια (1963-1996)! Ξεχωριστή περίπτωση στα καουμπόικα περιοδικά, κατέχει ο Τεξ Γουίλερ, δημιούργημα του Ιταλού Gian Luigi Bonelli το 1948! Αρχικά, ο τίτλος προτάθηκε, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στον Στέλιο Ανεμοδουρά, που όμως θεώρησε ότι δεν θα έχει επιτυχία. Ο ιδιοκτήτης όμως των εκδόσεων "Νέος Παρνασσός" Κ. Δρόσος εμπιστεύτηκε τον Τεξ, τον λευκό αρχηγό των ινδιάνων Ναβάχο, άλλαξε όμως το όνομά του... σε Ροκ. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1969 σε ένα τόμο 146 (!) σελίδων και, απαγορευτική τιμή (10 δραχμές). Σύντομα, ο Δρόσος μειώνει τις σελίδες και την τιμή σε 6 δραχμές. Ο... Ροκ όμως, με τους εκπληκτικούς διαλόγους και τη σπουδαία εικονογράφηση αντέχει μόνο για 36 τεύχη. Το τεύχος Νο 37 με τίτλο "Ο ανελέητος" που προαναγγέλθηκε στο τ. 36, δεν κυκλοφόρησε ποτέ... Ο Τεξ Γουίλερ, επανήλθε τη δεκαετία του 1980 από τις εκδόσεις Παπαχρυσάνθου, για λίγα όμως τεύχη. Νέα εμφάνιση του Τεξ, έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά. Τίτλος του περιοδικού; "ΡΟΝΤΕΟ". Αυτή ήταν και η πιο εκτεταμένη χρονικά έκδοση των περιπετειών του Τεξ Γουίλερ, καθώς κυκλοφόρησαν περισσότερα από 110 τεύχη. Το 2007 κυκλοφόρησε ένας συλλεκτικός τόμος 240 σελίδων, από την Jemma Press, με τίτλο "ΤΕΞ, Ο Μοναχικός Καβαλάρης", με αδημοσίευτη στη χώρα μας ιστορία του Τεξ. Το 1986, ο Ντούσιο Τεσάρι σκηνοθέτησε την ταινία "Τεξ, ο αετός της δύσης", με τον Μοντγκόμερι Γουντ (Τζουλιάνο Τζέμα), στον ρόλο του Τεξ. Άλλοι... "χάρτινοι" ήρωες Από τα εκατοντάδες κόμικς που κυκλοφόρησαν όλα αυτά τα χρόνια αναφέρουμε, ενδεικτικά: "Όμπραξ", "Zagor" ("Ζαγκόρ), τα αθλητικά "Γκολ" και "Φίλαθλος" (καμία σχέση με την αθλητική εφημερίδα που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1980), ο θρυλικός "Λούκι Λουκ", που δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις, το... χαρούμενο παιδικό περιοδικό "Τιραμόλα", με πρωταγωνιστή τον... άνθρωπο λάστιχο, ο γνωστός "Τεν Τεν", ο "Ταρζάν", σε διάφορες εκδοχές, τα πολεμικά "Μάχη", "Τανκς" και "Δράσις", το "Μπίγκο", ο "Ρακάρ", ο "Σεραφίνο", ο... γιος του Ταρζάν "Ακίμ", ο μασκοφόρος "Φάντομ", από τον Ηλία Καμπανά, ο "Κοκομπίλ", ο "Mister No", ο "Πεπίτο" κ.ά. Το "Δυναμικό Αγόρι" και τα περιοδικά της "σκληρής γενιάς" Το 1975, ο Νίκος Δεληγιώργης κυκλοφορεί το περιοδικό "Δυναμικό Αγόρι", με... χάρτινους ήρωες από την Αγγλία και την Ισπανία. Το 1977 αφαίρεσε τη λέξη "Δυναμικό", αλλά, ως τις αρχές της δεκαετίας του '90 που τερμάτισε... την καριέρα του, κυκλοφόρησε άλλα 700 τεύχη! Βασικοί του ήρωες; Ο Ελ Ζαμπάτο, ο Δικαστής Ντρεντ και ο Ρου Ρόβερς. Αντίπαλός του; Το περιοδικό "Τρουένο", των "Ελληνικών Περιοδικών Εκδόσεων" που κυκλοφόρησε για 200 τεύχη. Το 1978, ο εκδοτικός οίκος του Ηλία Καμπανά φέρνει στην Ελλάδα τα "περιοδικά της σκληρής γενιάς". Το σύμπαν της Marvel Comics, δημιουργίες, κυρίως του Stan Lee: "Captain America", "Iron Man", "Hulk", "Black Panther" κ.ά. Τα περιοδικά κυκλοφορούν απρογραμμάτιστα και "αντέχουν" για δύο χρόνια μόνο. 15 χρόνια αργότερα επανακυκλοφορούν, με σαφώς καλύτερη τύχη από άλλους εκδότες. Τα ερωτικά κόμικς Το 1962 κυκλοφόρησε στην Ιταλία το περιοδικό "Diabolik". Ήταν το πρώτο ερωτικό κόμικ. Το ακολούθησε το "Kriminal". Για πρώτη φορά, το γυμνό εμφανιζόταν σε περιοδικά κόμικς. Την ίδια χρονιά, το 1977 το "Ζάκουλα" είναι το πρώτο ερωτικό περιοδικό κόμικ που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Ακολουθούν το "Terror" και το "Orribile" και άλλοι 25 τίτλοι σε τρία χρόνια! Το είδος... κάηκε μ' αυτό τον τρόπο στη χώρα μας. Πάντως, οι νέοι της εποχής εκείνης, θα θυμούνται τη σαφή αναφορά σε αυτά τα περιοδικά: "... Απαγορεύεται κάτω των 17". Τα κοριτσίστικα περιοδικά Το 1972, ο Νίκος Δεληγιώργης κυκλοφόρησε το περιοδικό "Μανίνα", που απευθυνόταν σε κορίτσια. Το όνομα αυτό, Μανίνα, το είχε η κόρη ενός από τους εκδότες, αλλά και η εγγονή της θρυλικής "Θείας Λένας", της Αντιγόνης Μεταξά. Στη "Μανίνα" αρθρογραφούσαν η Λιάνα Κανέλλη, ο Νίκος Μουρατίδης και ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης. Η "Μανίνα" έφτασε σε κυκλοφορία τα 140.000-150.000 τεύχη! Στις 21 Δεκεμβρίου 1972 ο Ι. Δραγούνης κυκλοφορεί το κοριτσίστικο περιοδικό "Βίκυ", με πενιχρά αποτελέσματα, καθώς εκδόθηκαν ελάχιστα τεύχη. Αντίθετα, στις 26 Ιουνίου 1973, ο Στέλιος Ανεμοδουράς κυκλοφόρησε το περιοδικό "Κατερίνα", που πήρε το όνομά του από την Κατερίνα, σύζυγο του γιου του Γιώργου. Η "Κατερίνα" σπάει όλα τα ρεκόρ κυκλοφορίας. Το 1979 κυκλοφόρησε και η "Σούπερ Κατερίνα". Το πρώτο τεύχος της, με τον Τζον Τραβόλτα, πούλησε 70.000 αντίτυπα. Ο Ηλίας Καμπανάς προσπάθησε να συναγωνιστεί την "Κατερίνα", με το "Χαρούμενο Κορίτσι", δεν τα κατάφερε όμως, καθώς το περιοδικό κυκλοφόρησε από το 1973 ως το 1975. Άλλοι εκδότες, που κυκλοφόρησαν τα περιοδικά "Νόβη" και "Μαριλένα" απέτυχαν επίσης, όπως και ο Η. Καμπανάς, εκ νέου, με τα περιοδικά "Ελεάννα" και "Μπάρμπαρα". Το 1977, η Λίνα Δεληγιώργη κυκλοφόρησε την "Πάττυ", μηνιαίο περιοδικό που ξεπέρασε τα 200 τεύχη και ο Θεοφάνης Πάγκαλος, στις 23/6/1978 το περιοδικό "Φλερτ", που έφτασε, τουλάχιστον, τα 243 τεύχη. Όλα τα στοιχεία αφορούν τα περιοδικά ως την εποχή που κυκλοφορούσαν "κανονικά" σε έντυπη μορφή και αναφέρονται στην περίοδο ως τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Και το σχετικό link...

Κυκλοφορία: Δεκέμβριος 2008 & Ιούλιος 2009 Τιμή: 24,90 € Μου είναι αρκετά δύσκολο να κάνω την παρουσίαση στο Eternauta. Τι μπορείς να γράψεις για το καλύτερο Λατινοαμερικάνικο κόμικ όλων των εποχών και ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως; Τι μπορείς να γράψεις που δεν έχει γραφτεί ήδη; Επιλέγω λοιπόν τα απολύτως απαραίτητα. Το οφθαλμοφανές της υπόθεσης είναι πως παρ΄ όλο που δημιουργήθηκε πριν 50 χρόνια, το σενάριο είναι απολύτως σύγχρονο σε ιδέες, ρυθμό και εκτέλεση. Στο τελευταίο βάζει φυσικά το χεράκι του ο Solano Lopez, αυθεντικός μάστορας του σκίτσου και με τεράστια καριέρα σε παραγωγή κόμικς. Ο Κοσμοναύτης του Απείρου πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα στο περιοδικό Σκαθάρι, όπου και πήραμε μια πρώτη γεύση από τι εστί Eternauta, ενώ μια πληρέστερη εικόνα πήραμε από τη δεύτερη δημοσίευσή του στο περιοδικό Σκορπιός, όπου καταφέραμε να διαβάσουμε ουσιαστικά όλο το υλικό του 1ου τόμου της Jemma. Αρκετά χρόνια μετά, η super μικρή (στα χαρτιά μόνο ) εκδοτική εταιρεία Jemma αποκτά τα δικαιώματα και τυπώνει σε δύο πολυτελείς τόμους όλη την ιστορία του Κοσμοναύτη. Πολυεπίπεδο έργο, ξεκίνησε ως μια αλληγορία στην ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου και τη μοναξιά του ανθρώπου σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, αλλά στην πορεία εξελίχθηκε σε πλάγια καταγραφή της επερχόμενης πολιτικής ανωμαλίας που κυρίευσε τον πλανήτη τις δεκαετίες του '60 και του '70. Η τραγική ιστορία του Oesterheld και της οικογένειάς του ως αποτέλεσμα της χούντας είναι λίγο-πολύ γνωστή, και όσοι τυχόν δεν γνωρίζουν σχετικά ας διαβάσουν το πολύ όμορφο αφιέρωμα του germanicus εδώ. Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους, θα ήθελα να δείξω μόνο τη διαφορά του αρχικού στενόμακρου φορμάτ της ιστορίας (που είναι αυτή που δημοσίευσε η Jemma) σε σχέση με τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις για να "χωρέσει" σε εκδόσεις μικρότερου μεγέθους ή και περιοδικών κλασσικού τύπου. Οι 2 πρώτες σελίδες από την έκδοση της Jemma. Οι 4 πρώτες σελίδες όπως δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Σκορπιός.

Η σειρά Krak Komiks ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2007 από την εκδοτική giganto books στο 12ο Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ έχοντας εσωτερικά ως τίτλο της κεντρικής ιστορίας τον ξενικό Hard Rock. Σύντομα οι περιπέτειες του νεαρού Μάρκου από την Σύρο και του φίλου του Γόγο έγιναν ανάρπαστες θα έλεγα και ιδιαίτερα αγαπητές στο κοινό των Ελληνικών κόμικ (και αν δεν συμφωνείτε σκασίλα μου, εγώ είμαι φαν) και έτσι ως αποτέλεσμα αυτής της πέρασης που είχαν οι δύο φίλοι ήταν το κόμικ να έχει φυσικά συνέχεια και παράλληλα οι ιστορίες του Μάρκου, του Γόγου και του τρίτου της παρέας πλέον φίλου τους Τζίμη, να έχουν μία σχεδόν και τουλάχιστον ετήσια σταθερή παρουσία (αν και πολλοί από εμάς θα θέλαμε και πιο συχνή). Ακόμη και όταν η εκδοτική giganto έκλεισε τον κύκλο της με την κυκλοφορία του 5ου τεύχους, το Krak δεν σταμάτησε εκεί αφού σύντομα βρήκε στέγη σε άλλη αγαπημένη εκδοτική την Jemma Press και οι συνέχειες συνεχίστηκαν πλέον έγχρωμες. Το Hard Rock εξιστορεί τις ανησυχίες και τις αγωνίες του πρωταγωνιστή Μάρκου, ενός ατίθασου νεαρού στην μικρή κοινωνία του νησιού που μένει, όπου παλεύει και ονειρεύεται την ώρα που θα καταφέρει να ξεφύγει από αυτή. Τα νεανικά του σκιρτήματα, έρωτες, μικρές ή λίγο μεγαλύτερες περιπέτειες, σκέψεις, αγωνίες, τα θέλω και δεν θέλω του. Τα παιδάτα του που λίγο πολύ κάτι έχουμε να συνδεθούμε όλοι μας και να ταιριάξουμε με τα δικά μας. Τελικά καταφέρνει να φύγει από το νησί... εν μέρει θα έλεγα, όχι με τον καλύτερο τρόπο καθώς η "ηρωική" (λέμε τώρα) έξοδος του ήταν η υποχρεωτική του υπηρεσία στον Ελληνικό στρατό, μάλλον όχι αυτό ακριβώς που είχε στο μυαλό του ότι θα έκανε όταν θα πρωτοέφευγε από το νησί. Τουλάχιστον έχει μαζί του τον καλύτερο του φίλο τον Γόγο... θα μου πεις είναι καλό αυτό; Τον Μάιο του 2017 (στις 5 του μπι εξάκτ) η Jemma κυκλοφορεί στην Θεσσαλονίκη και το εκεί φεστιβάλ κόμικς (the Comic Con 3) έναν πλούσιο και παχύ τόμο που περιέχει συγκεντρωμένες όλες τις περιπέτειες του Μάρκου και των φίλων του, έχοντας επιπλέον και δύο εντελώς νέες ιστορίες στο πακέτο με το ίδιο όμως ύφος που ξέραμε και μας άρεσε. Επιπλέον μέσα θα βρείτε και τις δύο sortie ιστορίες Gogos + Tzimis, Hitting on girls! και Markos + Judy on Teenage Kicks, που δεν είχαν δημοσιευθεί στα Ελληνικά Krak αλλά υπήρχαν στην Αγγλική έκδοση Hard rock #1 της Jemma που κυκλοφόρησε το 2012. ΔΕΝ περιλαμβάνει την ιστορία των τευχών Krak 9 έως 11 μιας και είναι άσχετες με τον Μάρκο και πραγματεύονται τις περιπέτειες των τριών φίλων Φράνκι, Πόρθο και Ντάνι. Επίσης, δεν περιλαμβάνει κανένα από τα πρόσθετα στριπάκια - ιστορίες των τευχών 1 έως 8 με ήρωες όπως τον Κομίστα, Ελληνόπουλο, Fanboy με Τζατζίκια, Greek Comics Wonderworld και λοιπά άσχετα. Όπως είπαμε παντελώς άσχετο περιεχόμενο με Σύρο, Μάρκο, Γώγο, Τζίμη, νεανικές ανησυχίες κλπ σχετικά δεν θα βρείτε σε αυτόν τον Hard Rock τόμο, κοπρέντε; Χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε από τόσο νωρίς. Δυστυχώς σαν έλλειψη θα μπορούσε να θεωρηθεί κυρίως η απουσία της μονοσέλιδης: Μάρκος ο μικρός Αντίχριστος που δημοσιεύθηκε στο οπισθόφυλλο του Krak #10, λιγότερο η επίσης μονοσέλιδη από το οπισθόφυλλο του #9: Μια μέρα στην αυτοκρατορία του Krak Komiks που έχουν μικρή παρουσία οι Μάρκος και Γόγος. Ο τόμος αυτός της Jemma είναι σε διαστάσεις ίδιος με τα αλμπουμάκια, ήτοι 16,5 πλάτος Χ 24 εκατοστά ύψος, όμως πιο παχύς, πολύ πιο παχύς. ΟΚ, άντε όσο είναι τα 6 πρώτα όταν τα βάλεις το ένα πάνω στο άλλο και τα πατήσεις λίγο κάτω στο γραφείο σου, μάλιστα 18 ολόκληρα χιλιοστά ράχη σας λέω. Σας φαίνεται λίγο; Τότε οι 292 σελίδες (μαζί με τα εξώφυλλα) θα σας αλλάξουν σίγουρα γνώμη, μαζί με την ποιοτική δουλειά της εκδοτικής που μας έχει κακομάθει. Η αλήθεια είναι ότι ίσως το χαρτί να μπορούσε να ήταν λίγο καλύτερο ώστε να αποφεύγεται αυτή η μικρή υποψία διαφάνειας που μερικοί περίεργοι (ποιος κοιτάει εμένα) βλέπουν εκεί που άλλοι δεν χαμπαριάζουν που παν τα τέσσερα (εμένα η κιτρινίλα που έχει δεν με ενοχλεί αλήθεια είναι κι ας μην είναι φυσική παλαίωση), αλλά γενικά η έκδοση είναι εξαιρετική και σαν κερασάκι έρχεται και η τιμούλα η οποία ονομαστική κουμπώνει εκεί στα 14,50€ (να το αφήσω;). Ο τόμος φυσικά πλέον στερείται του χρώματος που είχαν τα τεύχη της Jemma (6 έως 8) και παρότι από όσο είδα και κρίνω, δεν έγινε κάποια ιδιαίτερη επεξεργασία πέραν της μετατροπής τους από έγχρωμα σε αποχρώσεις του γκρι, δεν είναι ευτυχώς άσχημα. Σε όποιους άρεσε το Krak Komiks και οι ιστορίες του Μάρκου, νομίζω ότι θα τους αρέσει και το παρόν πακέτο το οποίο περιέχει ακόμη και τις μικρές ιστοριούλες, τα "παιχνίδια" (Ντύσε τον Μάρκο και το επιτραπέζιο) αλλά και νέο περιεχόμενο, προλόγους από τους δύο εκδότες που έδωσαν στέγη στις δημιουργίες του Τάσου Μαραγκού τους Τάσσο Παπαϊωάννου της giganto και τον Λευτέρη Σταυριανό της Jemma. Στην αρχή υπάρχει και μία σελίδα που αποκαλείται σημειώσεις προς τους αναγνώστες και αναφέρει επιγραμματικά που δημοσιεύθηκε πρώτη φορά κάθε κεφάλαιο/ιστορία του παρόντος, ενώ στο τέλος υπάρχει ένα μικρό βιογραφικό του δημιουργού. Κρίνεται έτσι ως μία σχεδόν πλήρης (λόγω της έλλειψης του: Μάρκος ο μικρός Αντίχριστος από το Krak #10) και ιδιαίτερα προσεγμένη συλλογή όσον αφορά το θέμα Hard Rock και περιπέτειες του Μάρκου. Ο τόμος περιέχει τα παρακάτω: Σελίδα 2: Σημειώσεις προς τους αναγνώστες (όπως είπα ήδη αναφέρει που δημοσιεύθηκαν οι ιστορίες πρώτη φορά - σε ποιο τεύχος Krak ουσιαστικά) Σελίδα 3: τα περιεχόμενα Περιεχόμενα (όπως δημοσιεύονται και στον τόμο - εντός παρενθέσεων δικά μου σχόλια): σελ. 4: πρόλογος από τον Τάσσο Παπαϊωάννου σελ. 5: πρόλογος από τον Λευτέρη Σταυριανό σελ. 9: Hard Rock 1 σελ. 33: Gogos + Tzimis, Hitting on girls! σελ. 34: Sea, Sex, Sun and Watermelons σελ. 39: Markos + Judy on Teenage Kicks σελ. 43: Hard Rock 2 σελ. 67: Extra special Hard Rock Comic με τους Τζίμη και Μπρούνο σελ. 68: Ο Γόγος και η καθηγήτρια μαθηματικών σελ. 71: Hard Rock 3 σελ. 95: Η τελευταία εξομολόγηση του Μάρκου σελ. 96: Ο δακρύβρεχτος χωρισμός του Μάρκου και της Τζούντη σελ. 99: Hard Rock 4 σελ. 123: Go! Go! Gogos! σελ. 124: 3 καυτά αγόρια σελ. 126: Ο Κος Κλάνης μας εξηγεί σελ. 129: Hard Rock 5 σελ. 155: Γόγος + Τζίμης: το άπαικτο ντουέτο ξαναχτυπά! σελ. 156: Γδύσε και ντύσε τον Μάρκο (σημ.: το ένα παιχνίδι που λέγαμε) σελ. 159: Hard Rock 6 σελ. 185: Hard Rock 7 σελ. 209: Συνέντευξη με τον Μάρκο σελ. 210: Βοήθα Μάρκο και Γόγο να φτάσουν στην Ροζαλία (σημ: το έτερο παιχνίδι που λέγαμε) σελ. 213: Hard Rock 8 σελ. 237: Συνέντευξη με τον Γόγο σελ. 238: Γιουβαρλάκια με κόκκινη σάλτσα (σημ.: μμμ συνταγή από την μαμά του Μάρκου) σελ. 240: Μάρκος και Γόγος σε ένα ανοιξιάτικο καφεδάκι σελ. 248: Η σπηλιά της Χαρίκλειας σελ. 257: Hard Rock 9 (σημ.: νέα ιστορία πρώτη δημοσίευση) σελ. 284: Markos & Gogos Psychedelic Experience (σημ.: νέα ιστορία πρώτη δημοσίευση) σελ. 288: Βιογραφικό Tasmar Μάρκος + Γόγος Στο Markos & Gogos Psychedelic Experience, έχουν μικρή συμμετοχη διάφοροι Έλληνες δημιουργοί (18 τον αριθμό αν τους μέτρησα σωστά), αναλαμβάνοντας από ένα καρεδάκι ο καθένας τους. Ο τόμος αυτός είναι αφιερωμένος στην μητέρα του δημιουργού, Ελπίδα την οποία έχασε το 2009. Θέλετε και την κριτική μου; Δεν σας έφτασαν τα παραπάνω; Δεν είχατε κανένα από τα Krak και δεν το πήρατε; Ακόμη εδώ είστε; ------------------------------ Στις 20 Απριλίου, στο Comicdom CON Athens 2018, κυκλοφόρησε η δεύτερη έκδοση του Hard Rock - School, Drugs & Rock N' Roll, με καινούριο εξώφυλλο Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα της επανέκδοσης τους ramirez & hudson.

Μια ανθολογία με τις αυτοβιογραφικές περιπέτειες αστικής παράνοιας της Δήμητρας Αδαμοπούλου που φαίνονται εξωφρενικές αλλά είναι τελικά «Πολύ Νορμάλ». Τα αυτοβιογραφικά κόμικς αποτελούν εδώ και χρόνια μια διακριτή κατηγορία της ένατης τέχνης, καθώς πολλοί δημιουργοί φιλοτεχνούν τμήματα της ζωής τους συχνά με λυτρωτικό γι’ αυτούς τρόπο και συναρπαστικό για τους αναγνώστες. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις δημιουργών οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται να φτιάξουν «μεγάλες» αυτοβιογραφίες για συγκλονιστικά γεγονότα, ταραγμένες ζωές και πολυκύμαντες καριέρες, αλλά αρκούνται σε «μικρές» περιπέτειες της καθημερινότητάς, σε αποσπασματικές ιστορίες χωρίς ηρωισμούς και διδάγματα, συνήθως με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Η Δήμητρα Αδαμοπούλου στη συλλογή «Πολύ Νορμάλ» (εκδόσεις Jemma Press, 200 σελίδες) κάνει ακριβώς αυτό συνθέτοντας έναν απολαυστικό τόμο από μικρά συμβάντα που αποτελούν το αλατοπίπερο της ζωής και όσο κι αν φαινομενικά δεν είναι σπουδαία, τελικά την επηρεάζουν καθοριστικά. Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος με τίτλο «True Story» περιλαμβάνονται στριπ που δημοσιεύονταν από το 2015 ώς το 2021 στην πλατφόρμα Socomic.gr και για τα οποία η δημιουργός τους γράφει στον πρόλογό της: «Θυμάμαι αυτή τη χρυσή εποχή (μαζί με την εποχή του περιοδικού “9”) με δάκρυα στα γέρικά μου μάτια σαν το “ΠΑΣΟΚ του ‘80” των ελληνικών κόμικς. Όλα τα True Story είναι αυτοβιογραφικά ή ιστορίες που έχουν συμβεί σε φίλες/φίλους μου». Σε πολλές από αυτές τις ιστορίες, τις βγαλμένες μέσα από τη ζωή, επίκεντρο είναι οι επαναλαμβανόμενες ατυχίες, οι κακές συμπτώσεις, οι απρόβλεπτες συναντήσεις, οι αντιπαθητικοί άνθρωποι που συναντούμε και μας χαλούν τη διάθεση. Με άλλα λόγια είναι οι μικρές στιγμές που ξεχνιούνται αμέσως αλλά αφήνουν πάνω μας ίχνη ανεξίτηλα κι αποτυπώματα βαθιά. Το δεύτερο μέρος έχει τίτλο «Reality Check», ξεκίνησε την εποχή της καραντίνας επί κορονοϊού και ανεβαίνει μέχρι σήμερα στο προσωπικό προφίλ της Αδαμοπούλου στο Instagram. «Το “μαυρομάλλικο κοριτσάκι” του True Story, από φουλ αυτοβιογραφικός χαρακτήρας, μετατρέπεται συχνά σε μια απεικόνιση/σύμβολο της εμπειρίας πολλών και διαφόρων ανθρώπων, ειδικά των γυναικών και των προβλημάτων τους», σημειώνει η δημιουργός. Εδώ συγκεντρώνονται ιστορίες για τις κρίσεις πανικού, για τη μόδα της «ολιστικής» ζωής όταν δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για τα στοιχειώδη, για τα τρομοκρατικά μηνύματα της Πολιτικής Προστασίας, για τις εκτός πραγματικότητας διαφημίσεις, για τα βιβλία αυτοβελτίωσης και όσα υπόσχονται, για το gentrification κ.ά. Τέλος, στο τρίτο μέρος με τίτλο «Ψυχοθεραπεία» που ξεκίνησε το 2021 περιέχονται «κυρίως αστεία και όχι διδακτικά» στριπ, όπως επισημαίνει η Αδαμοπούλου, γύρω από τη διαδικασία, τους μύθους και τις αλήθειες της ψυχοθεραπείας μέσω γνωστών λογοτεχνικών έργων, όπως «Η Αλίκη στη χώρα των (θεραπευμένων) τραυμάτων», και χαρακτήρων όπως ο Κάπτεν Άχαμπ από το «Μόμπι Ντικ» πριν και μετά την ψυχοθεραπεία, ο Άϊ-Βασίλης, ο Σούπερμαν, ο Μπάτμαν και ο Βόλντεμορτ. Σε μια ανθολογία γεμάτη καταστάσεις που όταν τις διαβάζεις φαίνονται σουρεαλιστικά εξωφρενικές, αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι η ζωή σου. Και το σχετικό link...

Με το ΒΙΝΤΕΟ ΝΟΥΑΡ που εκδοθηκε τον Σεπτεμβριο του 2003 σε μεταφραση Γιωργου Γριβα, η Jemma πηρε... δευτερη ειδικοτητα, και πλεον εκτος απο comic book store (ταιριαζει καλυτερα πιστευω για τα Ελληνικα δρωμενα ο ορος απο το comic shop) ειναι και εκδοτικη εταιρια. Δημιουργημα των CARLOS TRILLO & EDUARDO RISSO ( ο δευτερος εχει κανει ονομα χαρη στο 100 Bullets της DC-VERTIGO) , ειναι μια εκδοση 100 σελιδων( 96+4) σε ασπρομαυρο με καλη εκτυπωση το οποιο στοιχιζει 9,50 ευρω. Οταν ειχε βγει το καταστημα του Πειραια (δεν θυμαμαι αν υπηρχε αυτο της Καλλιθεας τοτε), χαριζε και ενα λευκο μπλουζακι με το λογοτυπο του τιτλου. Δεν ειναι ευκολο αναγνωσμα, εχει απαισιοδοξο τελος, και πιθανον σε αρκετους μπορει να μην αρεσει, αλλα αξιζει να το διαβασεις κανεις, εστω για να εχει αποψη... Μεταφορά του tpb από την Dark Horse.

Οι αμφίβολης αποτελεσματικότητας συνεδρίες μεταξύ ενός ετοιμόλογου ψυχαναλυτή στην άνετη πολυθρόνα του και των ευάλωτων πελατών του είναι το επίκεντρο του «Χ εις τον Ψ» της Αλέξιας Οθωναίου. Από το 2018 μέχρι σήμερα, στην τελευταία σελίδα του Καρέ Καρέ κάθε εβδομάδα, η Αλέξια Οθωναίου μας κάνει μάρτυρες σε απολαυστικά στιγμιότυπα ψυχαναλυτικών συνεδριών μεταξύ του ίδιου πάντα, απρόσωπου και βουλιαγμένου στην τεράστια μπερζέρα του, θεραπευτή και των ετερόκλητων wannabe θεραπευόμενων του. Με λιγοστές εικόνες μας μεταφέρει με χιούμορ και σαρκασμό στο κλίμα των συναντήσεων ανάμεσα στους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και σε όσους τη βλέπουν να απομακρύνεται ή την έχουν απολέσει οριστικά. Γι’ αυτό και καταφεύγουν στον «ειδικό» που θα τους λύσει τα προβλήματα. Η, τουλάχιστον, έτσι νομίζουν. Μια επιλογή από αυτά τα στιγμιότυπα περιλαμβάνει το «Χ εις τον Ψ» (εκδόσεις Jemma Press, 208 σελίδες) με τον αναγνώστη να μεταφέρεται νοερά στο κατά κανόνα υποφωτισμένο δωμάτιο της θεραπείας, να παρατηρεί απελπισμένους ασθενείς να εξωτερικεύουν τον ταραγμένο ψυχικό κόσμο τους και τον άγνωστο «Ψ» απέναντί τους να απαντά χαμηλόφωνα και αινιγματικά σε μια, άλλες φορές λυτρωτική και άλλες αλυσιτελή, διαδικασία. «Η Αλέξια Οθωναίου ακτινογραφεί εδώ και επτά χρόνια την κοινωνία των καταθλιπτικών, νευρωτικών, ψυχωσικών, αγχωτικών, διπολικών, σχιζοφρενών αλλά και όσων νομίζουν ή έχουν πειστεί ότι πάσχουν με κάτι απ’ όλα αυτά» επισημαίνει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος της «Εφ.Συν.» στον εύστοχο πρόλογό του με τίτλο «Ψ εις τους Χ ή Καταθλιπτικοί όλου του κόσμου ενωθείτε! Το μόνο που έχετε να χάσετε είναι οι ψυχαναλυτές σας!» Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως όσο κι αν ενωθούν οι «Χ» κι όσο καλά κι αν κάνουν τη δουλειά τους οι «Ψ», λίγα θα αλλάξουν. Οι αιτίες που οδηγούν τόσους ανθρώπους στην ψυχοθεραπεία είναι πολλές. Και έχουν τις ρίζες τους σε μια σειρά από κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα τα οποία οξύνονται και μεγεθύνονται επικίνδυνα σε περιόδους κρίσης. Ακριβώς όπως η δική μας. Εκεί μπορεί να εντοπιστεί η απαρχή από αυτό «το τσουνάμι ψυχοπαθολογίας και ψυχοθεραπείας που σαρώνει την ελληνική κοινωνία, ως απότοκο της δεκαετούς κρίσης η οποία έφερε εκατομμύρια ανθρώπους στα όριά τους. Η ψυχική διαταραχή αποδαιμονοποιήθηκε, η ψυχο-θεραπεία “εκδημοκρατίστηκε”. Αλλά σε αυτή τη νέα, προσοδοφόρα αγορά, που σχετικά καθυστερημένα αναπτύχθηκε στην Ελλάδα, εισέβαλε αρκετή κοινοτοπία από την πλευρά των θεραπευτών και άφθονη ψευδαίσθηση από την πλευρά των ασθενών» τονίζει ο Κιμπουρόπουλος. Τέτοιες ψευδαισθήσεις σωτηρίας συγκεντρώνει η Οθωναίου στα πέντε κεφάλαια του βιβλίου της. Στο πρώτο με τίτλο «Μάμα Μία (αλλά Ψ πολλοί)», στο κάδρο της ευθύνης για κάθε ψυχική νόσο βρίσκεται η μητέρα, στο δεύτερο («Έρωτας & Θάνατος») οι ασθενείς παλεύουν να ξεπεράσουν τον φόβο του θανάτου και την απογοήτευση ενός αποτυχημένου έρωτα, στο τρίτο («Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!») κεντρικό θέμα είναι οι τιμές της ψυχοθεραπείας, στο τέταρτο πρωταγωνιστές γίνονται οι θεραπευτές καθώς «Και οι Ψ έχουν Ψυχή», ενώ στο πέμπτο συγκεντρώνονται τα «Αδιάγνωστα» περιστατικά. Για να συντεθεί, έτσι, ένας τόμος – εγχειρίδιο πάνω στα στερεότυπα που συνοδεύουν την ψυχανάλυση, τη μοναδική σχέση μεταξύ Χ και Ψ, αλλά και την ελπίδα που γεννιέται όταν αυτή η σχέση λειτουργεί. Και το σχετικό link...

Στα πρότυπα των κλασικών ερωτικών fumetti τρόμου των δεκαετιών του '60 και '70, όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο, η Jemma Press φέρνει στην Ελλάδα τη σειρά Suspiria του Luca Montagliani. H Suspiria και οι 3 αδερφές της Νένια Καντελάρια, Σουντάρια και Γριμόρια είναι οι σκοτεινές θεές, κόρες του Εωσφόρου, που βασανίζουν τις ψυχές των αμαρτολών στο βασίλειο του σκότους. Το άλμπουμ αποτελείται από 3 ιστορίες, όπου στη μεν πρώτη η Suspiria μας συστήνει τις αδερφές της και το έργο τους, ενώ στις άλλες δύο βλέπουμε τη μεν Γριμόρια να ερωτεύεται και τη δε Νένια να ικανοποιεί τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των ψυχών. Οι ιστορίες είναι οι εξής: - Η κόλαση υπάρχει (σενάριο, σχέδιο Luca Laca Montagliani) - H ιστορία του Μ (σενάριο Luca Laca Montagliani, σχέδιο Andrea Jula) - Εκεί που πεθαίνουν οι ψυχές (σενάριο Luca Laca Montagliani, σχέδιο Andrea Jula) Το τεύχος κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2022 στο AthensCon, όπου ο δημιουργός του Montagliani ήταν προσκεκλημένος της Jemma και υπέγραφε/σχεδίαζε τα τεύχη. Ευχαριστούμε για υπόλοιπα εξώφυλλα τον albert.

Διαγράφηκε το κείμενο της αρχικής παρουσίασης που περιείχε και τα 2 κόμικ αφού στην Ελλάδα δεν είναι προφανές/εμφανές ότι ανήκουν στην ίδια σειρά. Η Μεγάλη Απάτη είναι ένα από αριστουργηματικό κόμικ που μεταφέρει ανάγλυφα την αύρα της Λατινικής Αμερικής όπως την γνωρίσαμε μέσα από λογοτεχνικά κείμενα και τον μαγικό ρεαλισμό. Τίτλος πρωτοτύπου La grande arnaque Άτυπη συνέχεια ήταν το υποδεέστερο Ιγκουάνα. Κακώς το γράφω αυτό τώρα με αυτή τη ψυχοσύνθεση... Κανονικά στην παρουσίαση αυτής της σειράς θα άξιζε ένα tango του Gardel, ένα ραδιάκι που στριγγλίζει ένα απομεσήμερο κάτω από τον καυτό ήλιο, ένας σκύλος να κοιμάται στην άκρη του δρόμου, 2 "κοπέλες" μπροστά από ένα σπίτι να σε καλούν μέσα, μια Μαργαρίτα με λιωμένο τον πάγο λίγο πριν φτάσει τα όρια του βρασμού, ένα σιδερένιο κρεββάτι να τρίζει, 5 βρωμιάρηδες ψωραλαίοι νοτιοαμερικάνοι στρατιώτες σε μια καντίνα, λίγδα, αξυρησιά, ζέστη και μια χυμώδης θεά ξεκάλτσωτη με βεντάλια. Ελλείψει των ανωτέρω (πλην της ζέστης) ας πορευθούμε ως έχει. 2 εκπληκτικά τομίδια που με κάναν να αγαπήσω την Jemma Press. "Η Μεγάλη Απάτη" και η συνέχειά της (ή μάλλον μια ιστορία στο ίδιο σύμπαν, εξ΄ίσου αυτοτελής) "Ο Ιγκουάνα". Σκέφτηκα να το σπάσω σε 2 παρουσιάσεις, αλλά μιας και οι Γάλλοι το ονομάζουν "La grande arnaque" και "La grande arnaque 2: L'iguane", προτίμησα τη μία. Παρατήρηση: δεν γνωρίζω ισπανικά, ίσως να πρωτοεκδόθηκαν εκεί με κάποια άλλη μορφή. 128 α/μ σελίδες "Η Μεγάλη Απάτη", 84 α/μ "Ο Ιγκουάνα". Αμφότερα κυκλοφόρησαν τον Ιανουάριο του 2004, και σε μετάφραση από την Ηρώ Τσάκα. 17χ24 εκ. Μη διαβάσετε το οπισθόφυλλο του Ιγκουάνα πριν τελειώσετε τη Μεγάλη Απάτη. Bedetheque

Σύνοψη από την εκδοτική: Όταν ένα τραγικό ατύχημα θα κοστίσει τις ζωές των αγαπημένων του, ο Γρηγόρης θα αποτραβηχτεί σε ένα απόμερο σπίτι στο βουνό, προσπαθώντας να διαχειριστεί τον πόνο της απώλειας και να μπορέσει να πολεμήσει την κατάθλιψή του. Όμως κάτι υπάρχει εκεί… Κάτι που καραδοκεί στις σκοτεινές γωνιές του παλιού σπιτιού, κάτι που γεννάει εφιάλτες και παραισθήσεις, κάτι που ρουφάει τη ζωή από μέσα του! Ο Γρηγόρης θα χρειαστεί σύντομα να αποφασίσει αν θα αντιδράσει και θα παλέψει για την επιβίωση του ή θα αφεθεί και θα οδηγηθεί στην παράνοια και στον θάνατο. Σχολιασμός της έκδοσης: Δεν έχω κρύψει τον ενθουσιασμό μου για τις δουλειές που έχει κάνει ο @ Malk γενικά. Τον θεωρώ από τους κορυφαίους horror σχεδιαστές στη χώρα και όταν διάβασα το concept του Alone έγινε απευθείας στόχος αγοράς για το Comicdom. Το συγκεκριμένο κόμικ είναι ο ορισμός του ατμοσφαιρικού. Για μένα αν θέλετε να το απολαύσετε, μείνετε ξύπνιοι μέχρι αργά το βράδυ, κλείστε τα φώτα, ανοίξτε ένα φως γραφείου και εθιστείτε στην ατμόσφαιρα του, μπείτε στο σύμπαν που φτιάχνει ο Malk. Το μέγεθος είναι το κλασικό μικρό της Jemma τύπου σαν αυτό στο Τέζα Omnibus, ωστόσο δεν αδικεί καθόλου το σχέδιο που είναι λεπτομερές και όμορφο, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν μικρά στοιχεία όπως το κιτρινισμένο χαρτί και η πλήρης απουσία χρώματος που βοηθούν πάρα πολύ σε αυτήν την ατμόσφαιρα κατάθλιψης, μοναξιάς και τρόμου. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να έχει χρώμα, γιατί το εξώφυλλο είναι φανταστικό και θυμίζει λίγο Stranger Things, ωστόσο διαβάζοντας το θα διαπιστώσετε ότι μάλλον το χρώμα θα έπαιρνε κάτι από την dark αισθητική του. Διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Μιας και είναι μέλος του GreekComics, θέλω να ευχηθώ στον Malk καλή επιτυχία, καλές πωλήσεις και μακάρι να δούμε κι άλλες ιδέες του στο χαρτί λίαν συντόμως! Καλό διάβασμα σε όλους

Από το site της εκδοτικής O Κωνσταντής, τσοπάνος από το χωριό κει σα πάνω που ενώνονται οι παράλληλοι κόσμοι, ψάχνει τον έρωτα. Θα έπρεπε να ξέρει όμως ότι υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να τον βρει από τις απρόσεχτες ευχές πάνω από το ρήγμα Χαμένος τώρα στις πλαγιές της Σπαζοραχούλας, στον κόσμο που συμβαίνουν οι θρύλοι και τα παραμύθια, πρέπει να βρει πάση θυσία έναν τρόπο να γυρίσει το χωριό του. Ευτυχώς όμως, έχει τη βοήθεια του όμορφου (πολύ όμορφου) Πάρι, που μπορεί να τον γυρίσει πίσω, με αντάλλαγμα μόνο ένα τόσο δα ταξιδάκι μέχρι το άντρο κάτι μαγισσών που του ‘κλεψαν τον θησαυρό του θεού Ήλιου που φυλούσε Σίγουρα τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Σωστά; Ένα σενάριο του Στηβ Στιβακτή και σχέδιο της Έλενας Γώγου, τυπωμένο σε 96 έγχρωμες σελίδες το οποίο είναι το έμμεσο prequel του comic "Εσμέ" Ονομαστική τιμή 12,95€

Ιστορίες Του Κθούλου Η μυθολογία του Κθούλου και των Μεγάλων Παλαιών, την οποία έπλασε ένας από τους θρύλους της λογοτεχνίας τρόμου, ο Χ. Φ. Λάβκραφτ, δεν έχει πάψει να στοιχειώνει τα όνειρα της ανθρωπότητας από την εποχή της σύλληψής της. Αναρίθμητοι συγγραφείς, καλλιτέχνες, σκιτσογράφοι και σκηνοθέτες έχουν διοχετεύσει τα νοσηρά αποκυήματα της ανίερης αυτής ονειροπλασίας στο έργο τους. Μερικοί από τους καλύτερους δημιουργούς του χώρου των κόμικς, αποφάσισαν να αντιπαραβάλλουν τις Λαβκραφτιανές τους αναζητήσεις και τελικά να παρουσιάσουν το αποτέλεσμα στο ευρύ κοινό: αυτός ο τόμος λοιπόν, ο οποίος περιλαμβάνει τόσο το «Cthulhu Tales», όσο και το «Cthulhu Tales: Rising», παραθέτει ένα εύρος ιστοριών με ποικιλία που κυμαίνεται από το παραδοσιακό στυλ του Λάβκραφτ («Η Παραλία»), το υπερφυσικό noir («Κυνηγός Μαγισσών»), μέχρι και το εφηβικό δράμα με «κθουλιανές» προεκτάσεις («Are You There Cthulhu? It’s me, Margaret»), δίχως να αφήνει απέξω κανένα χρώμα του αφηγητικού φάσματος. Συνολικά 12 ιστορίες υπερφυσικού τρόμου, εκ των οποίων 2 έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο «Γκραν Γκινιόλ» και οι υπόλοιπες 10 εκδίδονται για πρώτη φορά στα ελληνικά, όλες δεμένες με το εξαιρετικό εξώφυλλο του Γιώργου Δημητρίου. Από το Δελτίο Τύπου της έκδοσης Τον Ιούλιο του 2008 η Jemma μας παρουσιάζει μια συλλογή ιστοριών από τον κόσμο του Κθούλου, έναν κόσμο που δημιούργησε ο αξεπέραστος Lovecraft και πάνω του χτίσανε ιστορίες μια πλειάδα δημιουργών από τον χώρο της Λογοτεχνίας, του Κινηματογράφου και του Κόμικ. Οι ιστορίες που περιέχονται είναι: Η Παραλία - Nelson / Ritchie (πρωτοεκδόθηκε στην Ελλάδα στο Γκραν Γκινιόλ #0) Love's Craft - Strokes / Sablik / Heroux Κυνηγός Μαγισών - Cosby / Carter / Rans of Imaginary Friends Ποιοτικός Χρόνος - Rigers / Kuhn / Rambo Cthulhu Calls - Gray / Badger Ο Φινέας Φλυν... - Giffen / Roman / Rambo (πρωτοεκδόθηκε στην Ελλάδα στο Γκραν Γκινιόλ #0) I Hear The Call - Kuhoric / Dzialowski / Raj Are You There Cthulhu? It's Me Margaret - Myers / Lie Η Σπορά Του Κθούλου - Long / Bennett / Struble The Pull Of Insanity - Rodionoff / Hamilton / Struble For You - Nelson / Ritchie Η Τέχνη Του Θορύβου - Church / Abraham / Raz Εσωτερικό link: Δελτίο Τύπου στο greekcomics Εξωτερικό link: Αναφορά στο site της Jemma: www.jemmacomics.gr

Από την εκδοτική: Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από έναν γλυκό ύπνο στον καναπέ, μπροστά από την τηλεόραση. Τα πράγματα αλλάζουν, αν όταν ξυπνήσεις, σου λείπουν δυο δάχτυλά απ' το δεξί σου πόδι. Είναι μια ηλικία που ακροβατείς ανάμεσα στο παιδί και τον ενήλικο, μια ηλικία που κάποια εικόνα, μυρωδιά ή ήχος μπορεί να σε στιγματίσει και να σε συνοδεύει για όλη σου τη ζωή. Ποιο παιδάκι δεν θέλει να γράφει τις καλύτερες εκθέσεις; Όχι μόνο για το άριστα αλλά κυρίως για εκείνα τα υπέροχα, μικρά, αστραφτερά, αυτοκολλητάκια που δίνει η Κυρία! Το πιο προσωπικό δώρο, εκείνο που το έχεις φτιάξει με τα ίδια σου τα χέρια, είναι το ομορφότερο. Έτσι τουλάχιστον πιστεύουν κάποιοι. 4 αλλόκοτες ιστορίες αστικής παράνοιας από το μυαλό και το χέρι του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Η έκδοση: Η Jemma είναι από τις εκδοτικές που αγαπάει Έλληνες δημιουργούς και μέσα στα κόμικ της εγχώριας παραγωγής που κυκλοφόρησαν στο Comicdom ήταν και το Άγνωστες Λέξεις του Αβράμ, κατά κόσμον Αβράμ-Δημήτρη Αβραμόπουλου. Το άλμπουμ χωρίζεται σε τέσσερις ιστορίες περιγράφοντας μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών τους την αστική παράνοια και τις πληγές που έχει ο καθένας στην ψυχή του και τις οποίες κουβαλάει δια παντός. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που ξυπνάει μία μέρα εντελώς ξαφνικά χωρίς δύο δάχτυλα και ψάχνει να βρει μέσα της το γιατί δημιουργήθηκε αυτό το κενό. Είναι η ιστορία ενός ενήλικα που θυμάται τη σημαντική μέρα που ένιωσε κάτι για μια γυναίκα ως έφηβος. Είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που θέλει να γράψει μια έκθεση για την οικογένεια της ζώντας όμως σε ένα προβληματικό σπίτι. Βλέπουμε τους καυγάδες και τις βρισιές να ερμηνεύονται μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Και φυσικά η ιστορία μιας κοπέλας που κάνει με πολύ κόπο ένα δώρο μόνο για να συνειδητοποιήσει ότι δε θα σημαίνει τόσο πολλά για τον άνθρωπο που το έδωσε. Όλες είναι πραγματικά όμορφες, αλλά ειδικά η τρίτη ήταν από τις πιο βαθιές και ταυτόχρονα δύσκολες ιστορίες που έχω κάτσει να ερμηνεύσω τελευταία. Πραγματικά δύσκολη και σε σημεία ανατριχιαστική. Το σχέδιο απεικονίζει όμορφα το αποπνικτικό αστικό τοπίο και οι χρωματισμοί του Αβράμ είναι έντονοι, με ζωηρά χρώματα και ταιριαστοί για την κάθε ιστορία που επιλέγει να αποδώσει. Η έκδοση είναι στο κλασικό 20 x 29 της Jemma με το ανάλογο χαρτί που χρησιμοποιείται σε αυτά τα άλμπουμ και συνολικά το βρήκα μια πάρα πολύ καλή προσπάθεια. Καλό διάβασμα σε όλους

Το ψηφιδωτό του χρόνου έσπασε. Η ιστορία που διηγείται ανακατεύτηκε. Μπορεί το σύνολο να ξαναγεννηθεί από τα κομμάτια του; Ο επίμονος αναγνώστης θα ανασυνθέσει την ιστορία από τα θραύσματα... Ο Πέτρος Χριστούλιας και ο Τάσος Ζαφειριάδης, το δίδυμο πίσω από τα Χαρακώματα, επιστρέφει μια νέο κόμικ ονόματι Ψηφιδωτό. Διηγούνται μια ιστορία μέσα από τον χώρο και το χρόνο με πρωταγωνιστή τον Κύριλλο, έναν άντρα που κρύβεται όταν οι Σταυροφόροι βιάζουν την γυναίκα του, σφάζουν και αυτήν και το παιδί τους και ως τιμωρία ο θάνατος τον αφήνει να περιπλανιέται μεταξύ ζωντανών και νεκρών για αιώνες με φόντο το Βυζάντιο στην παρακμή του. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, με τα επεισόδια της ιστορίας του Κυρίλλου να εμφανίζονται στο κόμικ ανακατεμένα (π.χ. πρώτο κεφάλαιο είναι το χρονικά τελευταίο) αφήνοντας τον αναγνώστη να τα τοποθετήσει στην σωστή σειρά ανασυνθέτοντας το ψηφιδωτό της ιστορίας. Αυτή η ασυνήθιστη επιλογή αφήγησης είναι το στοιχείο που κάνει το κόμικ τόσο ιδιαίτερο. Πέρα από τις προσωπικές συμπάθειες στο στιλ γραφής του Ζαφειριάδη και το σχέδιο του Χριστούλια (τις οποίες έχω αμφότερες), το να επιλέξουν να ανακατέψουν την ιστορία τιμώντας τον τίτλο προσέφερε και σε αυτούς και στον αναγνώστη μια πρόκληση αν θέλετε, που κάνει το κόμικ πιο χαρακτηριστικό και ξεχωριστό. Νομίζω πως είναι ένα πείραμα που έπιασε και ελπίζω να τραβήξει βλέμματα γιατί του αξίζει. Για όσους πάντως μπερδευτούν με το έντυπο, μπορούν πάντα να διαβάσουν την ψηφιακή μορφή η οποία πρωτοδημοσιεύθηκε στο socomic.gr από 5/6/18 έως 28/11/18 ή να ακολουθήσουν την σειρά που είναι στημένες οι ψηφίδες στο εσώφυλλο (κάθε ψηφίδα αντιστοιχεί σε ένα κεφάλαιο και στο εσώφυλλο έχουν μπει με χρονολογική σειρά). Μόνο μείον της καλαίσθητης έκδοσης της Jemma Press με την ωραία αντίθεση που κάνει το χρυσό εξώφυλλο είναι αυτό το ίδιο το χρυσό εξώφυλλο. Χαράζει πανεύκολα και μετά από 1-2 μπες βγες σε τσάντα έχει γεμίσει μεγάλες γραμμές. Κυκλοφόρησε αρχικά στο ComicDom 2019 και αν και αντιμετωπίζεται ως fiction έργο, στον ενδιαφέροντα επίλογο οι δημιουργοί αναφέρουν διάφορα υπαρκτά ιστορικά στοιχεία που ενσωμάτωσαν στην ιστορία. *οι εσωτερικές σελίδες είναι από το socomic.gr ΕΔΩ μπορείτε να δείτε συνέντευξη των δημιουργών για το κόμικ

Από το σημείωμα των συγγραφέων: Ενδιαφέρουσα ιστορία με πολύ ωραία εικονογράφηση, με αρκετά χιουμοριστικά στοιχεία που παράλληλα όμως σου αφήνει μια μελαγχολία. Αφιέρωμα στον Τάσο Ζαφειριάδη - Αφιέρωμα στον Θανάση Πέτρου _________________________________ Στα Comicdom Awards 2012, ο Θανάσης Πέτρου κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Εξωφύλλου για το Πτώμα

«Δίπλα στο σχολείο μας ήταν μια φυλακή και από την άλλη πλευρά ένα νεκροταφείο. Ο δάσκαλός μας συνήθιζε να λέει πως αν δεν φερόμασταν σωστά και αν δεν δουλεύαμε σκληρά θα καταλήγαμε σε ένα από αυτά τα δυο μέρη.» Στα ρωσικά, η λέξη "strannik" σημαίνει περιπλανώμενος. Αυτό το μικρό ντοκιμαντέρ-κόμικς αφηγείται την ιστορία ενός άστεγου πυγμάχου που περνάει τη ζωή του στους δρόμους της Μόσχας. Κάποτε, αγαπούσε ένα κορίτσι, κάποτε είχε όνειρα για το μέλλον. Είναι πολύ γέρος για να πυγμαχεί, είναι όμως το μόνο που η ζωή του προσφέρει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Ευχαριστούμε τον @nikos99 για τη διάθεση του τεύχους

Σύνοψη του Έργου από την Jemma και την DocMZ Μπουένος Άιρες. Θανατηφόρο "χιόνι" πέφτει από τον ουρανό. Οι δρόμοι γεμίζουν από τα άψυχα σώματα όσων δεν πρόλαβαν να βρουν καταφύγιο. Ο Χουάν Σάλβο και οι δικοί του κλείνονται στο σπίτι, όμως οι προμήθειες τελειώνουν και η επικοινωνία με τον έξω κόσμο έχει κοπεί. Η στιγμή που θα αναγκαστούν να βγουν έξω πλησιάζει∙ και μαζί της η μεγαλύτερη απειλή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ιστορική Αναδρομή - Το El Eternauta πριν το El Eternauta 1969 Το πρώτο El Eternauta ξεκίνησε να δημοσιεύεται για πρώτη φορά σε συνέχειες μεταξύ των ετών 1957-1959 στο περιοδικό Hora Cero Semanal της εκδοτικής Editorial Frontera, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Oesterheld. Εκεί ο Oesterheld, μαζί με τον Francisco Solano López στο σχέδιο, θα ξεκινήσει την αφήγηση της θρυλικής πλέον ιστορίας του Κοσμοναύτη του Απείρου (παρουσίαση της εν λόγω έκδοσης στο φόρουμ εδώ), μίας ιστορίας η οποία μέχρι και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της αργεντίνικης σχολής κόμικς. Το δυστοπικό νεο-νουάρ αφήγημα των Oesterheld και Solano López έτυχε ευρείας κριτικής αποδοχής, και ήδη μετά το πέρας του, το κόμικ ξεκίνησε γρήγορα να λαμβάνει διαστάσεις μύθου. Τον Oesterheld όμως, κάτι συνέχιζε να τον τρώει μέσα του. Η συνεχιζόμενη πολιτική αστάθεια της χώρας του σε συνδυασμό με την ξεδιάντροπη υποκρισία των τότε "μεγάλων δυνάμεων" του πλανήτη, ριζοσπαστικοποίησε ακόμα περισσότερο την δράση του καλλιτέχνη, οδηγώντας τον τελικά το 1969 να αφηγηθεί ξανά, σε πιο έντονη πολιτική χροιά, την ιστορία του El Eternauta, έχοντας όμως αυτή την φορά στο σχέδιο τον Alberto Breccia αντί τον Solano López. Σενάριο και Σχέδιο - Ο Γενναίος Oesterheld και ο Πρωτοπόρος Breccia Η αφήγηση της ιστορίας ξετυλίγεται ομαλά και οργανικά, παίρνοντας τον χρόνο της για να μας χτίσει την πλοκή και να μας συστήσει τους χαρακτήρες της. Το μόνο μικρό αρνητικό αποτελεί το τελευταίο 1/4 του κόμικ, στο οποίο γίνεται εμφανές το βεβιασμένο κλείσιμο της ιστορίας από τον Oesterheld, εξαιτίας των πολλών παραπόνων που είχε δεχθεί τότε από τους αναγνώστες της σειράς. Κατά τ’ άλλα δεν έχω να προσάψω απολύτως τίποτα αρνητικό για την ιστορία ή τον συγγραφέα. Ήδη διαβάζοντας το πρώτο μπαλονάκι κειμένου, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι ο Oesterheld είναι ποιητής. Δεν θα ήθελα όμως να σταθώ περισσότερο στο κείμενο του Oesterheld και στο τί αντιπροσωπεύει η ιστορία του El Eternauta, κυρίως, για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Αυτά τα έχουν γράψει πολλοί άλλοι άνθρωποι, πάρα πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα ποτέ να τα γράψω εγώ. Εκεί που θα ήθελα να σταθώ όμως είναι στην γενναία, ανυπότακτη ψυχούλα του Oesterheld. Απλά δεν έχω λόγια για να περιγράψω το μεγαλείο του συγγραφέα, ο οποίος εν μέσω έντονων πολιτικών αναταραχών στην χώρα του, εκεί όπου πολλοί άλλοι άνθρωποι του πνεύματος, συμπατριώτες του και όχι μόνο, έκαναν πίσω, αυτός βγήκε με περίσσιο θάρρος και πυγμή μπροστά, προκειμένου να αφυπνίσει, αλλά και να παρακινήσει τον λαό του, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες που μπορεί να επωμιζόταν τόσο αυτός, όσο και η οικογένειά του. Πόσο πολύ αξιοθαύμαστο... Περνώντας τώρα στο "παρεξηγημένο" σχέδιο του Alberto Breccia, νομίζω πως εκεί είναι που το El Eternauta παίζει την μπάλα της ζωής του. Ένα επιμελώς ατημέλητο αφαιρετικό (αλλά και αποπνικτικά κλειστοφοβικό) σχέδιο, τόσο εσκεμμένα πειραματικό, όσο και λεπτεπίλεπτα καλλιτεχνικό. Είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών να βλέπεις τον Breccia να πρωτοστατεί στην αποτύπωση των ασπρόμαυρων τεχνικών σχεδίασης, χρησιμοποιώντας πανέξυπνα προς όφελός του τις σκιάσεις και τις αντιθέσεις που του προσφέρουν αυτά τα δύο χρώματα. Μάλιστα, σε συγκεκριμένα καρέ, ο Breccia το πάει και ένα βήμα παραπέρα, κάνοντας χρήση του μαύρου χρώματος για να φωτίσει κάποιες σκηνές, και αντίστοιχα του άσπρου, για να σκουρύνει κάποιες άλλες. Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω συνθέτουν ένα ανορθόδοξο, αβάν-γκαρντ σχέδιο, τόσο παράταιρο και τόσο πολύ καλαίσθητο την ίδια στιγμή, που δεν μπορείς από το να μην καθίσεις και να το θαυμάσεις με το στόμα ανοιχτό. Η Έκδοση - Ένα Κόσμημα Απαράμιλλης Αισθητικής Η Jemma και η DocMZ για άλλη μία φορά μας δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στο κομμάτι της έκδοσης. Η βιβλιοδεσία του κόμικ είναι στιβαρή και οι σελίδες του είναι σχετικά παχιές, το άρωμα των οποίων και αναδίδει μία νοσταλγική "σχολική" μυρωδιά. Το μεγάλο μέγεθος του κόμικ αναδεικνύει υπέροχα το σχέδιο του Breccia και η γραμματοσειρά που χρησιμοποιείται είναι επίσης ευχάριστη. Το κόμικ κλείνει με τα βιογραφικά στοιχεία των δύο δημιουργών, και φυσικά, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε κάποιος πιο κατάλληλος από τον κύριο Κουκουλά, για να κάνει τον πρόλογο ενός τέτοιου έπους. Μήπως όμως ξεχάσαμε να αναφέρουμε κάτι; Φυσικά, το εξώφυλλο του κόμικ, με το αχνό πορτοκαλί χρώμα και την κόκκινη λεζάντα του, είναι αδιαμφισβήτητα το καλυτερότερο εξώφυλλο που έχει υπάρξει για οποιαδήποτε έκδοση του El Eternauta παγκοσμίως, και φυσικά, είναι άνετα ένα από τα ομορφότερα εξώφυλλα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου! Συμπερασματικά - Όταν ο Λαός Αντιστέκεται Το El Eternauta 1969 των Oesterheld και Breccia είναι πολλά πράγματα. Είναι ένα κόμικ για την συντροφικότητα και για τις ανθρώπινες σχέσεις... για την πίστη και για την δύναμη του λαού... Είναι ένα κόμικ που μας κρούει τον κώδωνα, για το αν τελικά είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε αέναα τα λάθη του παρελθόντος μας... Μα πάνω από όλα όμως, το El Eternauta 1969 είναι ένα κόμικ για όλες εκείνες τις ελεύθερες και ασυμβίβαστες ψυχές, για όλους εκείνους τους σύγχρονους Κοσμοναύτες του Απείρου που υπάρχουν εκεί έξω, οι οποίοι με τις δράσεις τους μας υπενθυμίζουν ότι, τελικά, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Και αυτή ήταν η παρουσίαση παιδιά! Θα χαρώ πάρα πολύ να διαβάσω και τις δικές σας εντυπώσεις που σας άφησε το κόμικ. Εύχομαι καλή ανάγνωση σε όλες και σε όλους! Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ τον @ Dr Paingiver , για το σκανάρισμα και για την διάθεση των εξωφύλλων.

Έκπτωτος από το Βασίλειο των Πρωταρχικών Θεών γιατί προσπάθησε να βοηθήσει τους ανθρώπους και αυτοεξόριστος στον Νεκρόκοσμο, ο Λούσιφερ πρωταγωνιστεί στο νέο επεισόδιο της Σουσπίρια. «Η δύναμη είναι μέσα σας. Μην υποκύπτετε σε κανέναν, ούτε σωματικά ούτε πνευματικά. Απολαύστε τις απόκρυφες γνώσεις που σας δίδαξα. Ανέλθετε και καταδυθείτε μέσα στο Είναι. Και μην ευχαριστείτε εμένα, αλλά εσάς τους ίδιους, γιατί από εσάς πηγάζουν όλα!». Τέτοια λόγια του Λούσιφερ προς τους ανθρώπους επέφεραν την αυστηρή τιμωρία του. Από εξέχον μέλος του Βασιλείου των Θεών, ως άλλος Προμηθέας, εξέπεσε και κατέληξε απογοητευμένος και πικραμένος, σε μια κρύπτη του Νεκρόκοσμου. Αυτοεξόριστος από τότε ο πατέρας της Σουσπίρια, παραμένει σε μια κατάσταση αιώνιου ύπνου. Την προηγούμενη εβδομάδα αναφερθήκαμε εκτενώς στο μαύρο χιούμορ και το πολιτικό περιεχόμενο του «Kuro + Suspiria» που συνδημιούργησαν ο Luca Laca Montagliani με τον Τάσο Μαραγκό με τη συμμετοχή του Τόμεκ, ενός βιβλίου εκτός σειράς που λειτουργεί σαν comic relief στην αλυσίδα του τρόμου και του μακάβριου. Το «Ο Αιρετικός» (εκδόσεις Jemma Press, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 96 σελίδες) που κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα αποτελεί μια, κατά κάποιον τρόπο, επιστροφή στο γνωστό μυθολογικό σύμπαν της σειράς του Montagliani. Πρωταγωνιστής είναι ο Λούσιφερ που, όπως γράφει ο δημιουργός του, μέσω της διδασκαλίας του «προσπαθεί να οδηγήσει τα ανθρώπινα όντα στην αυτοδιάθεσή τους, ακολουθώντας ένα στάδιο συνεχούς βελτίωσης και μεταμόρφωσης. Ένα σχέδιο εξέλιξης και ενίσχυσης της πνευματικότητας και της άσκησης στις απόκρυφες πρακτικές. Μια διαδικασία αυτοπροσδιορισμού, συνεχής και σταθερή, που υλοποιείται κυρίως μέσα από τη θεώρηση πως οι άνθρωποι είναι οι μοναδικοί υπεύθυνοι για το παρόν και το μέλλον τους, τις επιτυχίες τους, τις αποτυχίες τους και τον τρόπο ζωής τους». Στα προηγούμενα μέρη («Καρδιά που φλέγεται», «Ένας μικρός θάνατος», «3 Ιστορίες από το Βασίλειο των Σκιών», «Διαβολικές Αδελφές: Ζάκουλα, Λουσίφερα, Σουσπίρια») στόχος του Montagliani ήταν η αναβίωση των σέξι ηρωίδων των ιταλικών fumetti από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Στον «Αιρετικό», το σενάριο είναι πιο σύνθετο και τα σχέδια του Andrea Bulgarelli βοηθούν στο να χτιστούν τα πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ιστορία γύρω από την έννοια της ελεύθερης βούλησης, όπως επισημαίνει ο ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής Marco Lazzarotto Muratori στο επίμετρό του («Η ελευθερία της επιλογής, της αυτοδιάθεσης, της απελευθέρωσης από δόγματα και δεσμά είναι αναμφίβολα μια ελκυστική πιθανότητα, που ωστόσο συγκρούεται με ένα ακανθώδες ζήτημα: την υποκειμενική ευθύνη»), και τη σχέση εύθραυστης ισορροπίας μεταξύ σκότους και φωτός στη θρησκεία και τη μυθολογία, όπως διεξοδικά περιγράφει ο Fabio Celoni, αλχημιστής, συγγραφέας και δημιουργός κόμικς, στον επίλογό του. Πάνω απ’ όλα όμως, πρόκειται για την τραγική ιστορία ενός πρώην Θεού που επιχείρησε να μοιραστεί τη γνώση. Και το πλήρωσε ακριβά αλλά δεν το μετάνιωσε ποτέ. Και το σχετικό link...