Jump to content

Indian

Members
  • Content Count

    7,120
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    58
  • Points

    14,079 [ Donate ]

Everything posted by Indian

  1. Στην ιστορία "Στην χώρα των μαγισσών", που φιλοξενήθηκε στο Μίκυ Μάους #259, μαθαίνουμε ότι ο Λούντβιχ έχει αποκτήσει και το Πτυχίο Μαγικών Τεχνών.
  2. Ούτε εδώ θα δηλώσω συμμετοχή, μιας κι έχω το κατάλογο από τότε που εκδόθηκε (βάλ'τε κάτι που δεν έχω βρε παιδιά ). Όσοι δεν τον έχουν όμως να σπεύσουν να δηλώσουν ενδιαφέρον γιατί πρόκειται για έναν από τους λίγους εμπεριστατωμένους καταλόγους κόμικς που κυκλοφόρησαν στην χώρα μας. Ένα κόσμημα που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη φίλου ή συλλέκτη κόμικς.
  3. Με ένα καουμπόικο θα ανοίξει η αυλαία του τεύχους #257 και θα έχει στο τιμόνι του πρωταγωνιστή τον Μίκυ και τον Γκούφυ. Ο τίτλος της είναι “Στο φαράγγι του Κογιότ”. Οι δύο φίλοι μας είναι οδηγοί κι ο σκοπός τους είναι να μεταφέρουν ένα καραβάνι, που αποτελείται από οικογένειες, σε μία νέα “Γη της Επαγγελίας”, ένα μέρος εύφορο στο οποίο θα μπορέσουν να κάνουν μία νέα αρχή στην ζωή τους. Οι αντιξοότητες είναι πάμπολλες και όλοι οι ταξιδιώτες θα βρεθούν αντιμέτωποι τόσο με φυσικά φαινόμενα, όσο και με επίδοξους εχθρούς. Πολύ καλό σενάριο, που αν δεν είχε την light υφή που έχουν οι ιστορίες Disney, νομίζω ότι κάλλιστα μπορεί να σταθεί σαν ένα αξιόλογο γουέστερν. Βέβαια, δεν νομίζω να λείπουν τέτοια σενάρια, από τα κλασικά καουμπόικα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Η πλοκή είχε δράση κι αγωνία, ενώ η αιχμαλωσία στο φινάλε (εκτός ότι μου θύμισε Τεξ ) με ικανοποίησε. Γενικά νομίζω ότι είναι μία αξιόλογη προσπάθεια, πάντα για την “λογοκρισία” της Disney. Το σχέδιο ήταν αρκετά καλό. Συνεχίζουμε το ταξίδι μας με την “Μπαλάντα του χρυσοθήρα”. Φαίνεται ότι δεν έκανε αμύθητη περιουσία, σκάβοντας για χρυσάφι, μόνο ο θείος Σκρουτζ, αλλά κι άλλοι πρώην συνάδελφοί του. Ένας παλιός του συνοδοιπόρος στο Κλοντάικ λοιπόν θα κάνει την εμφάνισή του κι ο πρωταγωνιστής μας θα θελήσει να κάνει business μαζί του. Αρχίζει λοιπόν να σκέφτεται τρόπους, ούτως ώστε να πετύχει μία, όσο γίνεται πιο συμφέρουσα για εκείνον, συμφωνία. Αυτό που σκέφτηκε λοιπόν είναι να τον ρίξει με το συναίσθημα. Θυμήθηκε ότι ο συνάδελφός του λατρεύει ένα συγκεκριμένο μουσικό δίσκο, που τον άκουγαν μαζί στο Κλοντάικ. Θα ψάξει λοιπόν στην αποθήκη του θησαυροφυλάκιού του για να τον βρει, αλλά δυστυχώς κατά λάθος τον σπάει. Έτσι λοιπόν θα ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να βρεθεί ένα άλλο αντίτυπο. Καλό σενάριο και μία πλοκή που δημιουργεί περιέργεια για την συνέχεια και την κατάληξη. Βέβαια όλοι νομίζω ότι φανταζόμαστε πώς θα καταλήξει η περιπέτεια αυτή του Σκρουτζ. Δεν απαιτείται μεγάλη οξυδέρκεια. Κι αυτή η κατάληξη βγάζει γέλιο. Από το σχέδιο δεν έχω παράπονο. Μία ενδιαφέρουσα μονομαχία θα διεξαχθεί στην επόμενη ιστορία, την οποία δεν την βλέπουμε συχνά. Μιλάμε για “Τύχη εναντίον μαγείας” και ποιοι είναι περισσότερο αρμόδιοι να διασταυρώσουν τα ξίφη τους, εκτός από τον Γκαστόνε και την Μάτζικα. Ο θείος Σκρουτζ βρίσκεται στην Λέσχη εκατομμυριούχων κι ετοιμάζεται να κάνει μία οικονομική προσφορά, επάνω σε μία δουλειά. Επειδή όμως θέλει να πράξει συνετά και να ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο να χάσει τα χρήματά του, θα χρειαστεί την βοήθεια της τυχερής πρώτης του δεκάρας. Πριν λοιπόν πει την τελευταία του λέξη, θα τηλεφωνήσει στον Παντάξιο και θα του ζητήσει να του την φέρει. Εκείνος θα ζητήσει με την σειρά του στον Γκαστόνε (που τυχαίνει να βρίσκεται στο θησαυροφυλάκιο) να του την πάει εκείνος, την ίδια ώρα που η Μάτζικα (μέσω του Πόε) καραδοκεί. Έτσι, η πανούργα μάγισσα θα προσπαθήσει να προλάβει τον Γκαστόνε και να του αρπάξει το πολύτιμο νόμισμα. Η μάχη έχει μόλις αρχίσει. Ποια από τις δύο πλευρές θα υπερισχύσει? Κεφάτη υπόθεση, που βάζει τον μεγάλο τσιγκούνη της Λιμνούπολης σε δεύτερη θέση και δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο σε δύο άλλους χαρακτήρες, οι οποίοι φαίνεται να ανταποκρίνονται άψογα σε αυτή την πρόκληση. Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλά γκαγκ που έχουν χιούμορ και θυμίζουν τα καρτούν του Road Runner. Το φινάλε έκρυβε μία καλή ανατροπή, που με άφησε ικανοποιημένο. Σχεδιαστικά θα μπορούσε να ήταν καλύτερη. Σαν έξτρα δωράκι, το τεύχος θα μας χαρίσει και μία σύντομη και “βουβή” ιστορία με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ κι έχει τίτλο “Το παπί και το τζίνι”. Ο φίλος μας κατεβάζει από τις σκάλες που οδηγούν στην αποθήκη του σπιτιού του ένα μεγάλο δέμα και γκρεμοτσακίζεται. Όταν συνέρχεται, διαπιστώνει ότι το δέμα έχει ανοίξει και μέσα στα υπόλοιπα αντικείμενα, περιέχει κι ένα λυχνάρι. Υποθέτει ότι αν το τρίψει θα βγει από μέσα του ένα τζίνι που θα του πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του. Έτσι και γίνεται. Μόνο που το τζίνι μοιάζει υπερβολικά στον Φέθρυ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όπως είπα και στην αρχή, είναι μία σύντομη και χωρίς λόγια, ιστορία που όμως είχε αυτό το κάτι που θα την κάνει χαριτωμένη. Το χιούμορ που υπάρχει στην πλοκή είναι καρτουνίστικο και κορυφώνεται στα τελευταία καρέ. Γενικά είναι μία καλή δουλειά για τις δυνατότητες και την κατηγορία της. Και μιας και δεν υπάρχουν διάλογοι, νομίζω ότι θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στον σχεδιασμό, ο οποίος δεν ήταν κι ο καλύτερος. Δύο όχι και τόσο πρωτοκλασάτοι χαρακτήρες της Disney θα κάνουν την εμφάνισή τους στην προτελευταία ιστορία του τεύχους, που ονομάζεται “Το κλεμμένο φορτηγάκι”. Ο λόγος για τον ντετέκτιβ (λέμε τώρα ) Χάρυ Βδέλλα και τον καλοκάγαθο τεμπελάκο Πασχάλη. Η ιστορία ξεκινάει με τον Χάρυ να κάνει την βόλτα του στο πάρκο και να αναπολεί τις ένδοξες στιγμές της καριέρας του, όταν θα βρει τον Πασχάλη να κλαίει γοερά. Ο λόγος είναι ότι του έκλεψαν το φορτηγάκι, με το οποίο φέρνει τα προϊόντα που παράγει στο αγρόκτημα η Γιαγιά Ντακ για να τα πουλήσει στην πόλη. Ο Χάρυ θα προσφερθεί να τον βοηθήσει. Έτσι θα ξεκινήσει μία έρευνα, με σκοπό να βρεθεί ο κλέφτης και να εντοπιστεί το όχημα. Έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σαν αστυνομικό. Κι ενώ ο Βδέλλας δεν είναι και το αγλάισμα των ντετέκτιβ, εδώ φέρεται ώριμα και λειτουργεί πιο επαγγελματικά απ’ότι συνήθως. Ο Πασχάλης από την άλλη, δεν έχει αλλοιώσει τον χαρακτήρα του και τον διατηρεί στο ακέραιο. Το φινάλε, ενώ φαίνεται δίκαιο, καταλήγει σε κωμικές καταστάσεις. Το σχέδιο το βρήκα απλά μέτριο. Κι ολοκληρώνουμε το τεύχος με την ιστορία “Οι ατρόμητοι”. Μία ιστορία που διαδραματίζεται στα τέλη του 17ου αιώνα. Ο θείος Σκρουτζ διατηρεί ένα πανδοχείο σε μία πόλη της Άγριας Δύσης, ενώ παράλληλα λειτουργεί σαν ασφαλιστής. Ο Ρόμπαξ, από την άλλη, είναι ιδιοκτήτης ράντσου και μεγαλοκτηνοτρόφος κι ο οποίος συλλαμβάνει ένα σατανικό σχέδιο να βλάψει τον αντίπαλό του και να βγάλει πολλά χρήματα. Θα ασφαλίσει το κοπάδι του στον Σκρουτζ και θα προσλάβει τα δύο ανίκανα ανίψια του (τον Ντόναλντ και τον Φέθρυ) να το μεταφέρουν σε μία μακρινή περιοχή. Παράλληλα θα προσλάβει τρεις κακοποιούς, που θα το ληστέψουν για να μπορέσει να διεκδικήσει την ασφαλιστική αποζημίωση. Θα τα καταφέρει άραγε? Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα υποτυπώδες γουέστερν, που έχει μία πολύ καλή πλοκή, που με κράτησε μέχρι το φινάλε. Τα δύο ανίψια του Σκρουτζ εδώ δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τον ξάδελφό τους τον Γκαστόνε. Το φινάλε είναι ο ορισμός τέτοιας θεματολογίας ιστοριών. Σχεδιαστικά με ικανοποίησε. Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι η μορφή του Σκρουτζ μοιάζει αρκετά με εκείνη του (Εμπενίζερ) Σκρουτζ στην “Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Μίκυ”. Όμορφη προσθήκη.
  4. Το τεύχος φιλοξενεί σαν κύρια ιστορία ένα ιμιτασιόν καουμπόικο που έχει τίτλο "Το ράντσο του νέου Φαρ Ουέστ". Ο Γκούφυ μαθαίνει ότι κληρονομεί από τον θείο του ένα ράντσο σε μία περιοχή της πάλαι ποτέ Άγριας Δύσης, η οποία πλέον είναι ένας μεγάλος τουριστικός πόλος έλξης για τους λάτρεις της εποχή εκείνης. Ο φίλος μας, παρέα με τον Μίκυ και τον Οράτιο, θα πάει στο ράντσο με σκοπό να το συντηρήσει, αλλά και να απολαύσουν λίγες ημέρες ξένοιαστων διακοπών. Κατά την διάρκεια των επισκευών, τυχαία θα βρουν έναν παλιό χάρτη που περιγράφει το μέρος όπου μία φυλή Ινδιάνων έχει φυλάξει τον θησαυρό της. Αποφασίζουν λοιπόν να τον αναζητήσουν, αλλά δυστυχώς δεν θα είναι οι μόνοι. Χαριτωμένη ιστορία, που διαβάζεται ευχάριστα αλλά δυστυχώς δεν έχει να μας πει κάτι νέο ή πρωτότυπο. Πατάει επάνω σε γνώριμα μοτίβα κι ακόμα κι ο villain της υπόθεσης είναι προβλέψιμος. Η πλοκή κυλούσε όμορφα, ενώ το φινάλε έβγαζε μία παιδικότητα. Γενικά την βρήκα μία πολύ συμπαθητική ιστορία. Το σχέδιο ήταν αρκετά καλό. Ιστορία που κάνει ιδιαίτερη μνεία στις νέες τεχνολογίες, είναι η επόμενη του τεύχους και η οποία έχει τίτλο "Ύπουλος ιός". Οι θρυλικοί Μουργόλυκοι αυτή την φορά έχουν συλλάβει ένα σατανικό σχέδιο, με σκοπό να αποδυναμώσουν τον θείο Σκρουτζ και να βάλουν χέρι στο κομπόδεμά του. Με πρόφαση μία κατά μέτωπον επίθεση, μέρα μεσημέρι, βάζουν τον Μούργο να συνδεθεί με κάποιον τρόπο με τον υπερυπολογιστή του θησαυροφυλακίου και να εγκαταστήσει έναν βλαβερό ιό στο σύστημα. Έτσι ο Κύρος σε πρώτη φάση, αλλά κι ο Ντόναλντ με τα τρία ανιψάκια στην συνέχεια, θα αναλάβουν δράση και θα προσπαθήσουν να σβήσουν αυτόν τον ιό και να συλλάβουν τους υπαίτιους. Ένα σενάριο που χτυπάει στην καρδιά της νεολαίας, μιας κι αναφέρεται σε βιντεοπαιχνίδια και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Υπάρχουν αρκετά σημεία που δίνουν χρήσιμες πληροφορίες για τον τρόπο εξάπλωσης ενός κακόβουλου προγράμματος και γενικά η πλοκή μού κίνησε το ενδιαφέρον. Δυστυχώς όμως το φινάλε ήταν πολύ σαχλό και με ξενέρωσε άσχημα. Το σχέδιο με ικανοποίησε. Στον "Πρίγκιπα του κουτσομπολιού" θα μεταφερθούμε στην αίθουσα σύνταξης των Παπιονέων, όπου επικρατεί μία περίεργη ραστώνη και τεμπελιά. Ο θείος Σκρουτζ καλεί τους συντάκτες σε συμβούλιο για να τους κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Τα πράγματα φαίνεται ότι δεν πάνε καθόλου καλά και οι πωλήσεις της εφημερίδας έχουν αγγίξει το πάτωμα. Τότε ο Ντόναλντ κι ο Φέθρυ έχουν μία φαεινή ιδέα. Για να ανέβουν οι πωλήσεις της εφημερίδας θα πρέπει να γίνει πιο κοσμική. Θα πρέπει λοιπόν να μπει μία στήλη που να ασχολείται με το κουτσομπολιό των διάσημων. Όπως ακριβώς το κάνει κι ο μεγάλος δημοσιογράφος του είδους Λάκυ Λαβράκι, ο οποίος βρίσκεται πάντα στο σωστό σημείο την κατάλληλη ώρα για την είδηση. Τα δύο ξαδελφάκια λοιπόν θα πάρουν στο κατόπι τον Λαβράκι για να ανακαλύψουν το μυστικό της επιτυχίας του, αλλά και να του κλέψουν καμία πικάντικη είδηση. Κάτι τέτοιο όμως θα αποδειχτεί εξαιρετικά δύσκολο. Εδώ μιλάμε για μία μέτρια, από άποψη σεναρίου, ιστορία που όμως αναδείκνυε το κωμικό στοιχείο και διαβαζόταν άνετα. Υπήρχαν αρκετά γκαγκ που έμοιαζαν να επαναλαμβάνονται, ενώ ο κύριος Λαβράκι πρέπει να είναι μακρινός συγγενής του Γκαστόνε. Δεν εξηγείται αλλιώς. Εκτίμησα που το φινάλε δεν είναι ευτυχές για τους φίλους μας (αλλά έχει πλάκα ). Έτσι ξεφεύγει λίγο από τα συνηθισμένα. Το σχέδιο ήταν μέτριο προς καλό. Κι από τα Παπιονέα θα πάμε στον αγαπημένο μας Κύρο ο οποίος φαίνεται ότι χρειάζεται ένα "Ρομπότ εφευρέτη". Στο εργαστήριο έχει πέσει μεγάλος φόρτος εργασίας κι ο δύστυχος δεν προλαβαίνει να ανταποκριθεί. Έτσι θα αποφασίσει να δημιουργήσει ένα ρομπότ που θα αναλάβει να τον ξεκουράσει, κάνοντας για λογαριασμό του τις διάφορες εφευρέσεις που έχει στις παραγγελίες του. Γι'αυτό το ρομπότ θα μάθει κι ο θείος Σκρουτζ, ο οποίος θα θέσει σε λειτουργία την άκρατη πλεονεξία του και θα του ζητήσει (ή μάλλον θα απαιτήσει) να το λανσάρει στην αγορά, ούτως ώστε όλοι οι Λιμνουπολίτες να έχουν έναν τέτοιο χρήσιμο βοηθό. Και ποιος θα πει όχι στο πείσμα του Σκρουτζ? Έτσι και γίνεται λοιπόν. Τα ρομπότ-εφευρέτες κατακλύζουν την αγορά και τα προβλήματα δεν αργούν να παρουσιαστούν. Κι εδώ έχουμε ένα κλασικό και προβλέψιμο σενάριο, που δεν πρωτοτυπεί σε κανένα σημείο. Ουσιαστικά το μόνο που αλλάζει είναι το προϊόν που βγαίνει στην αγορά και προκαλεί το χάος. Όλη η πλοκή ήταν γρήγορη και δεν με έκανε να βαρεθώ. Το φινάλε το βρήκα αρκετά εύκολο συγγραφικά. Προσωπικά θα το ήθελα πιο ψαγμένο. Γενικά δεν ήταν και η καλύτερη ιστορία για το είδος της. Ακόμα και το σχέδιο θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Και συνεχίζουμε το ταξίδι μας στον μαγικό κόσμο των καινοτομιών, αυτή την φορά με τον Φέθρυ ο οποίος είναι "Ο εφευρέτης του τρόμου". Ο φίλος μας μόλις έχει ολοκληρώσει την φοίτησή του στην Σχολή Εφευρετών Λιμνούπολης και ψάχνει κάπου να κάνει την πρακτική του άσκηση. Η τύχη του θα τον φέρει σε έναν αγρόκτημα όπου θα πρέπει να βοηθήσει τον κτηματία να κατεδαφίσει αθόρυβα έναν παλιό αχυρώνα του. Δυστυχώς τα πράγματα δεν θα πάνε κατά το δοκούν κατ' ευχήν (τι πρωτότυπο ) κι έτσι ο πρωταγωνιστής θα ζητήσει καταφύγιο στο διπλανό εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα. Εκεί όμως βρίσκεται ο Κύρος ο οποίος κάτω από άκρα μυστικότητα ετοιμάζει έναν πύραυλο. Όταν θα έρθουν ράμφος με ράμφος κι αποκαλυφθούν τα μυστικά, ο Φέθρυ με δικαιολογία το πτυχίο του, θα προσφερθεί να τον βοηθήσει να ολοκληρώσει το έργο του. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εδώ μιλάμε για ένα σενάριο χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βαθύτερο νόημα ή συνοχή. Ο δημιουργός δίνει μεγαλύτερο βάρος στην καρτουνίστικη και γκαφατζίδικη φυσιογνωμία του πρωταγωνιστή κι εστιάζει στις καταστροφικές σκηνές που προσφέρουν χιούμορ. Σε αυτόν τον τομέα νομίζω ότι έγινε προσεγμένη δουλειά. Σίγουρα όμως θα ξεχαστεί σύντομα. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά μέτριο.
  5. Στην πρώτη και κύρια ιστορία του τεύχους θα γνωρίσουμε τους "Νυχτεριδοπελεκάνους". Όλα ξεκινάνε στο θησαυροφυλάκιο, όπου ο θείος Σκρουτζ θέλει να καταπολεμήσει μία και καλή έναν μεγάλο μπελά που τον βασανίζει και δεν είναι άλλος από την εφορία. Για να γλιτώσει λοιπόν την τεράστια αφαίμαξη που υφίσταται κάθε μήνα, βρήκε έναν επιστήμονα, ο οποίος έχει εφεύρει μία ουσία που υγροποιεί τα χρήματα κι έτσι οι "Ράμπο" του οικονομικού επιτελείου δεν θα μπορούν να τα συλλέξουν. Οι εφοριακοί όμως φαίνεται ότι έχουν κι άλλους κρυμμένους άσσους στο μανίκι τους για να βάλουν στα ταμεία την περιουσία του πρωταγωνιστή. Παράλληλα και οι Μουργόλυκοι σχεδιάζουν ένα κόλπο που μπορεί να τους κάνει πλούσιους. Σεναριακά μού άρεσε αρκετά. Η ιδέα του Σκρουτζ να προστατεύσει τα χρήματά του και να μπλέκει σε χειρότερους μπελάδες, είναι κλασική και δοκιμασμένη με επιτυχία. Δημιουργούνται πολλά ανοιχτά μέτωπα και υπάρχει σασπένς. Από εκεί και πέρα όμως στην πλοκή εμφανίζονται πολλές υπερβολές που έκαναν την ιστορία στην καλύτερη περίπτωση παιδική, στην χειρότερη σαχλή. Το σχέδιο του μεγάλου Cavazzano μου άρεσε πολύ. Στην "Ξεχασμένη χρονοκάψουλα" ο Μίκυ ταξιδεύει (χωρίς το αγαπημένο του "113") μέχρι το σπίτι της θείας του της Πουλχερίας, με σκοπό να τη βοηθήσει με μερικές χειρωνακτικές εργασίες στον κήπο της. Την ώρα που έσκαβε λοιπόν, η αξίνα του χτύπησε επάνω σε ένα παλιό κουτί, το οποίο δεν είχε θαφτεί από την θεία του. Αφού το ανοίγουν παρατηρούν ότι μέσα είχε μερικά απλά αντικείμενα, καθώς κι ένα σημειωματάριο. Δεν του έδωσαν την πρέπουσα σημασία και πήγαν στο φεστιβάλ γεύσης του χωριού. Όταν όμως επέστρεψαν στο σπίτι, είδαν έκπληκτοι ότι το κουτί με ολόκληρο το περιεχόμενό του έκανε φτερά. Ποιος ήταν αυτός που το έκλεψε και για ποιον λόγο θα επωφελούνταν από αυτό? Κι εδώ έχουμε ένα καλό σενάριο, που αποδεικνύει ότι ακόμα και στην εξοχή, σε στιγμές ανάπαυλας, υπάρχει το νουάρ στοιχείο στο οποίο δεν μπορεί να αντισταθεί ο πρωταγωνιστής. Η παρουσία της θείας Πουλχερίας ήταν ευπρόσδεκτη, μιας και δεν την βλέπουμε συχνά. Ίσως όμως να ήθελα να έβλεπα και τον Γκούφυ εδώ. Ο ένοχος γίνεται εύκολα αντιληπτός, γεγονός που λειτουργεί αρνητικά στο μυστήριο που στήνεται, αλλά η αποκάλυψη του περιεχομένου του κουτιού ήταν ανατρεπτική. Το σχέδιο με ικανοποίησε. Αλήθεια, η θεία Πουλχερία δεν μοιάζει στην φάτσα με τον Παντάξιο? Ξαναγυρίζουμε στην Λιμνούπολη και συγκεκριμένα στο τροχόσπιτο των θρυλικών Μουργόλυκων (όπου μάλλον εκ παραδρομής αναφέρονται στην σελίδα 59 σαν Φαντόλυκοι), οι οποίοι περιμένουν τον "Μεγάλο Φαντολύκ", το πιο ιδιοφυές μέλος της συμμορίας (φαίνεται να έχει αντικαταστήσει τον "Ιδιοφυΐα-176"). Με αυτόν στο πλευρό τους οι ελπίδες και το ηθικό τους στο να ληστέψουν το θησαυροφυλάκιο, αναπτερώνονται. Ταυτόχρονα όμως κι ο Σκρουτζ δεν μένει αμέτοχος. Κατασκοπεύει τους Μουργόλυκους και μαθαίνει για την επικείμενη άφιξη κι έτσι αρχίζει να καταστρώνει το δικό του σχέδιο. Σύμμαχοί του σε αυτό θα είναι ο Ντόναλντ με τον Φέθρυ, αλλά κι ο Κύρος με τα γκατζετάκια του. Τα δύο ξαδέλφια σκοπεύουν να "μεταμορφωθούν" σε Μουργόλυκους και να αντικαταστήσουν τους γνήσιους, προκειμένου να ξεγελάσουν τον Φαντολύκ. Αρκετά συμπαθητικό σενάριο, το οποίο βέβαια έχει μικρές αποκλίσεις από τα κλασικά μοτίβα. Η πλοκή παρουσιάζει ενδιαφέρον, έχει ανατροπές, ενώ ο Φαντολύκ παρουσιάζεται αρκετά οξυδερκής κι "επαγγελματίας", γεγονός που τον κάνει έναν ιδιαίτερα υπολογίσιμο αντίπαλο. Το χιούμορ είχε πολλές διαβαθμίσεις. Από καλό, μέχρι και τελείως άνοστο. Γενικά ήταν μία καλή ιδέα, που ίσως να ήθελε μία πιο σοβαρή διαχείριση. Το σχέδιο ήταν πολύ γελοιογραφικό. Δεν ήταν κακό. Περισσότερο όμως μου άρεσε ο χρωματισμός. Κι από την Λιμνούπολη θα ταξιδέψουμε στην μαγευτική Ανατολή για να βρούμε τον Φέθρυ, να προσπαθεί να καταλάβει "Γιατί πετούν οι ελέφαντες" στην περιοχή. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας ατζαμής κι άγαρμπος τύπος, ο οποίος θέλει να κερδίσει μερικά χρήματα για να αγοράσει ένα χαλί για να κοιμάται στα ζεστά. Με έναν περίεργο τρόπο βγάζει ένα κομπόδεμα (με το να τον πληρώνουν να μην τους βοηθάει ) κι έτσι καταφέρνει να αγοράσει ένα χαλί, το οποίο αποδεικνύεται ιπτάμενο. Εντυπωσιασμένος, θα προσπαθήσει να καταλάβει για ποιον λόγο καταφέρνει να πετάξει κι όσο περισσότερο το ψάχνει, τόσο θα αρχίσει να αποκαλύπτεται ο λόγος που κάνει τα συμπαθή θηλαστικά (που έχουμε το ίδιο μέγεθος ) να πετούν στον ουρανό. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή είδα με κακό μάτι την ιστορία αυτή. Όσο περισσότερο την διάβαζα όμως, τόσο άρχιζε να μου αρέσει. Μου έβγαλε ένα συναίσθημα παιδικού ανατολίτικου παραμυθιού, που το διηγείται η γιαγιά στα εγγόνια της. Ο Φέθρυ, με εξαίρεση την αρχή, έχει έναν χαρακτήρα με περισσότερη λογική κι εξυπνάδα απ'ότι συνήθως, γεγονός που τον κάνει να κρατάει με αξιοπρέπεια την ιστορία. Όλη η πλοκή είχε λογική ροή, ενώ το φινάλε ήταν ευφυές και με εξέπληξε ευχάριστα. Το σχέδιο θα το ήθελα καλύτερο. Και θα τελειώσουμε με την "Έκλειψη ηλίου". Αυτό το αστρονομικό φαινόμενο θα κάνει την εμφάνισή του σε λίγο καιρό στην Λιμνούπολη κι όλοι οι πολίτες μιλούν γι'αυτό. Από τον παροξυσμό δεν έμεινε ανεπηρέαστος κι ο Τύπος. Έτσι ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας που δουλεύουν ο Ντόναλντ με τον Φέθρυ, θα τους στείλει να φωτογραφίσουν την έκλειψη κι αν οι φωτογραφίες είναι καλές, θα φιγουράρουν στο εξώφυλλο του επόμενου τεύχους. Ο Φέθρυ έχει μία ιδέα. Για να έχουν καλύτερη θέα στην έκλειψη, να πάνε στον λόφο του Ορεσίβιου. Εκεί όμως έχει το σπίτι του ο Τζιμ ο Τρομερός, ο οποίος, εκτός από το ότι ετοιμάζεται να κερδίσει τον διαγωνισμό για την καλύτερη μελιτζάνα της χρονιάς, δεν θέλει να εμφανίζονται στο κατώφλι του πρωτευουσιάνοι. Τα δύο ξαδέλφια θα πρέπει να προετοιμαστούν για μεγάλους μπελάδες. Σίγουρα το εν λόγω σενάριο δεν είναι από το πρώτο ράφι, ομολογώ όμως ότι έβγαζε αρκετό χιούμορ με τα γκαγκ του, αλλά και με μερικούς από τους διαλόγους του. Ο Τζιμάκος είναι ο κλασικός πρωταγωνιστής που γνωρίζουμε. Ένας χαρακτήρας που μιλάει μόνο με το όπλο του. Η πλοκή με κράτησε σε αγωνία, ενώ το φινάλε ήταν έξυπνο και παράλληλα ξεκαρδιστικό. Σχεδιαστικά είναι η δεύτερη ιστορία που έχει επιμεληθεί ο βετεράνος Giorgio Cavazzano σε αυτό το τεύχος, οπότε κι εδώ έχουμε μία προσεγμένη δουλειά.
  6. Και το 8ο τεύχος συνεχίζει με φόρα από τα προηγούμενα. Οι σειρές αρχίζουν σιγά-σιγά να αναδεικνύουν τα αρώματά τους και να μας αποκαλύπτουν πού το πάνε. Έτσι αρχίζουμε κι εμείς να τις συμπαθούμε, ή όχι. Αν και καθυστερημένα, ας πούμε όμως δύο λόγια για τα περιεχόμενα. "Ο Θάνατος": Ευφυέστατο και πολύ κωμικό. Μου άρεσε πολύ. "Στην τροχιά των κόμικ": Δύο νέοι τίτλοι παρουσιάζονται, τους οποίους τους έχω γνωρίσει μέσα από το GC. Αρκετά καλή προσπάθεια, ωραίες περιγραφές, αλλά καμία έκπληξη. Επίσης, στο "Top5 comics", η ταλαντούχα Γεωργία Ζάχαρη θα μας εκμυστηρευτεί τα πέντε αγαπημένα της κόμικς. Ενδιαφέρουσες επιλογές. "Σατανία": Η πλοκή προχώρησε αρκετά και μάθαμε επιτέλους τα πλάσματα που κατοικούν κάτω από την επιφάνεια της Γης. Το φινάλε του μέρους είναι εκρηκτικό και μας αφήνει επάνω στην πιο κρίσιμη σκηνή. Αναμένω με ανυπομονησία την συνέχεια. "Ληστές": Κι εδώ έχουμε συνέχεια της πλοκής η οποία είναι τραγική και μας θυμίζει πόσο άσχημος είναι ο αλληλοσπαραγμός. Ο σεναριογράφος παίζει (με την καλή έννοια) με τα συναισθήματά μας και μας χαρίζει δυνατές συγκινήσεις. Πολύ ατμοσφαιρικό ήταν και το σχέδιο. Με εντυπωσίασαν οι σκιάσεις. "Άρπη": Αρχίζει και μας τα χαλάει η συγκεκριμένη σειρά. Κυλάει πολύ αργά (εντάξει το καταλάβαμε, σκ@τ@ στον Βωκ ) και η θεματολογία της δεν με ενθουσιάζει τόσο. Σχεδιαστικά την βρήκα καλή. Είμαι περίεργος για την συνέχεια. "Μέρες λατρείας": Κι εδώ δεν είχαμε κάποια σημαντική εξέλιξη. Οι πρώτες ματιές έπεσαν. Οι σκηνές όμως που παραθέτονται μού άρεσαν και μου ξύπνησαν ευχάριστες αναμνήσεις. "Kobane Calling": Ακόμα ένα απολαυστικό επεισόδιο. Μία τραγική στιγμή της ιστορίας της περιοχής, ντυμένη με καλής ποιότητας χιούμορ. Εντυπωσιάζει η καθημερινότητα και το πώς βλέπουν οι ντόπιοι τον πόλεμο σε αντίθεση με τους ξένους. Εκτίμησα επίσης και τις σημειώσεις στην πρώτη σελίδα του μέρους. Ειλικρινέστατες. "Αληθινά Κουραφέλκυθρα": Πραγματικά δεν ήξερα με τι θα έπρεπε να γελάσω. Με το μονοσέλιδο κόμικ του Βαβαγιάννη ή με το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός? Και τα δύο πάντως μου έφεραν ένα χαμόγελο στα χείλη. "Λεγεών": Κι εγώ είμαι από αυτούς που θα σταθούν στο γράψιμο. Ειλικρινά μ'εντυπωσίασε ο χειρισμός της γλώσσας στο κείμενο αυτό. Όσον αφορά την υπόθεση του διηγήματος ξεκινάει καλά, στην συνέχεια νομίζω ότι αλλάζει θέμα κι απογοητεύομαι, για να έρθει το φινάλε να ενοποιήσει πάλι την πλοκή. Το πιο δυνατό σημείο ήταν, κατά την ταπεινή μου άποψη, το φινάλε που αν και βγαλμένο από την φαντασία του συγγραφέα, πατάει στην πραγματικότητα η οποία τις περισσότερες φορές δεν είναι ρόδινη. "Μυρίζει αίμα": Μία λογοτεχνική προσέγγιση του Βίου και της Πολιτείας του, συμπατριώτη μου Μεσσήνιου, Σπύρου Μπέσκου. Μέσα σε λίγα καρέ, οι δημιουργοί κατάφεραν να δώσουν λεπτομέρειες της δράσης του βιαστή και δολοφόνου γυναικών. Πρόκειται για ένα αρκετά προσεγμένο ανάγνωσμα, μίας θλιβερής ιστορίας. Επίσης είναι ίσως από τις λίγες φορές που σωφρονιστικό ίδρυμα κάνει αυτό ακριβώς που είναι προορισμένο (να σωφρονίζει). Μακάρι όμως να μπορούσαν να το δουν έτσι και οι βιασθείσες γυναίκες. "Ζάχαρη": Μία πλοκή που περιγράφει τις ερωτικές "περιπέτειες" των εφήβων πρωταγωνιστών μέσα σε ένα κουτούκι. Ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά δεν το βρήκα κάτι το ιδιαίτερο. Διαβάστηκε και προσπεράστηκε.
  7. Στα πλαίσια του ComicDom Con Athens 2019, η Αυγή Κανάκη, που την μάθαμε από την καλλιτεχνική της επιμέλεια στο κόμικ "Το γριμόριο της Γκρέτα", επανέρχεται με ένα άλμπουμ που περισσότερο μοιάζει με ένα sketchbook που εκτός από σκίτσα περιέχει και διάφορες σημειώσεις. Η θεματολογία του άλμπουμ αυτού έχει να κάνει με τα απανταχού θρυλικά τέρατα που γέννησε το μυαλό των ανθρώπων, τόσο στις μυθολογίες των χωρών όσο και στις διάφορες λαϊκές δοξασίες. Ο σχεδιασμός της δημιουργού είναι πολύ ρεαλιστικός, ενώ κι από τις πληροφορίες που η ίδια παραθέτει, μαθαίνουμε αρκετά. Η έκδοση της JEMMA μοιάζει με τσέπης, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί την ποιότητα που μας χαρίζει όλα αυτά τα χρόνια. Το εξώφυλλο είναι ανθεκτικό, το ίδιο και η κόλληση, ενώ και το χαρτί στις εσωτερικές σελίδες είναι μεν ματ αλλά αρκετά προσεγμένο. Μέσα ο αναγνώστης δεν θα βρει εξτραδάκια, ενώ την σελιδοποίηση την επιμελήθηκε η Ελευθερία Σκλάβου. Προσωπικά μου άρεσε αυτό το άλμπουμ. Εκτός από ένας καλαίσθητος κατάλογος που απαριθμεί διάφορα φανταστικά τέρατα, είναι κι ένα εγχειρίδιο από το οποίο αντλούμε πληροφορίες γι'αυτά. Το μόνο μου παράπονο είναι ίσως η τιμή, την οποία την βρήκα λίγο "αλμυρή" για ένα τέτοιου είδους άλμπουμ. Ας βάλουμε και δύο σελίδες από το εσωτερικό. Ένα σύντομο βιογραφικό της δημιουργού
  8. Θυμάστε τις "Ιστορίες που κρύβονταν σε προφανή μέρη"? Ε, λοιπόν η ταλαντούχα δημιουργός Αλέξια Οθωναίου επανέρχεται με ακόμα ένα, παρεμφερούς θεματολογίας, άλμπουμ, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του στα πλαίσια του ComicDom Con Athens 2019, σε συνεργασία με την JEMMA. Το άλμπουμ περιέχει μονοσέλιδες ιστορίες που περιγράφουν μικρές στιγμές τις καθημερινότητας, που κάποιες τουλάχιστον τις έχουμε ζήσει κι εμείς. Προσωπικά, όπως και το πρώτο άλμπουμ, έτσι κι αυτό μου άρεσε. Αρκετές από τις καταστάσεις που περιγράφονται βγάζουν χιούμορ, ενώ ελάχιστες είναι εκείνες που δεν με ικανοποίησαν. Το παράπονό μου είναι ότι η δημιουργός χρησιμοποιεί πέραν του δέοντος την Αμερικάνικη αργκό και σε μερικά σημεία έχανα το νόημα. Οι συγκεκριμένες ιστορίες κυκλοφόρησαν πρώτη φορά σε ηλεκτρονική μορφή, μέσα από το γνωστό και μη εξαιρετέο socomic. Συνεπώς σε όσους άρεσε το πρώτο άλμπουμ, πιστεύω ότι θα σας αρέσει κι αυτό. Στους μη μυημένους προτείνω να δοκιμάσουν. Η έκδοση κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με την πρώτη. Έχει στενόμακρο φορμά και την κλασική "βρώμικη" υφή του χαρτιού. Η κόλληση στην ράχη είναι ανθεκτική και το εξώφυλλο τόσο παχύ όσο χρειάζεται για να μην τσαλακώνεται εύκολα. Στα έξτρα υπάρχει μόνο μία σελίδα, η οποία αποτελεί ένα σύντομο βιογραφικό της δημιουργού. Την σελιδοποίηση την επιμελήθηκε η Ελευθερία Σκλάβου. Και μία σελίδα από το εσωτερικό. Αφιέρωμα στην Αλέξια Οθωναίου
  9. @Retroplaymo Έλα βρε Σταύρο! Νόμιζα ότι το έλεγες σε μένα και σπάω το κεφάλι μου να βρω που πήγε το οπισθόφυλλο που σκανάρησα.
  10. Σήμερα είδα για πρώτη φορά την νέα διαφήμιση της Άμστελ. Μου άρεσε. Ας ελπίσουμε όμως να μην μας βάζουν να τραγουδάμε στα δρομολόγια, όπως τον "συνάδελφο".
  11. @Καθηγητής Στρονγκ Περιμένουμε εντυπώσεις μετά την ανάγνωσή του.
  12. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #59, βρίσκεται κοντά μας. Το εξωφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης. Το επόμενο τεύχος θα κυκλοφορήσει στις 28 Ιουνίου και θα φιλοξενεί την ιστορία "Επεισόδιο στον πύργο Μακ Ντακ"
  13. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τεύχους #259, βρίσκεται κοντά μας. Το εξώφυλλο προστέθηκε στο πινακάκι της παρουσίασης. Στο επόμενο τεύχος η ιστορία "Χρόνια πολλά, Ντόναλντ!"
  14. Αν υπάρχει κι άλλος κατάλογος χωρίς ιδιοκτήτη, προσφέρομαι.
  15. @Retroplaymo Σιγά την σκηνή. Έτσι κάνω εγώ κάθε φορά που παίρνουν την μπριζόλα από μπροστά μου.
  16. Αρκετά δύσκολη δημοσκόπηση. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ποιος είναι ο αγαπημένος μου, γιατί όλοι έχουν κάτι που τους κάνει να ξεχωρίζουν (αν δεν είχαν ποιος ο λόγος να υφίστανται?). Με δυσκολία θα επιλέξω τον Spiderman (όχι το παιδαρέλι που εμφανίστηκε στις τελευταίες ταινίες του MCU) και τον Ironman.
  17. Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα σε όλα τα παιδάκια που γιόρταζαν τις ημέρες που δεν έμπαινα στο φόρουμ και ιδιαίτερα στον φίλο @Θρηνωδός για τα γενέθλιά του. Αλέξανδρε εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είσαι υγιής και καλότυχος σε όλη σου την ζωή. Να χαίρεσαι την οικογένειά σου κι όσους αγαπάς. Κάθε σου επιθυμία, ευχή μου.
  18. Εγώ ΔΕΝ δηλώνω συμμετοχή, αλλά θέλω να ευχαριστήσω την Λέσχη μας και την ΟΞΥ για την προσφορά τους.
  19. Τελικά οι παλιές και δοκιμασμένες συνταγές είναι οι καλύτερες. Σίγουρα θα τις δω και τις δύο, αν κι έχω μία προτίμηση στον Rambo.
  20. Αυτό ήταν ένα από τα προβλήματα της Anubis τον παλιό καιρό. Τώρα, ευτυχώς, η εταιρία αρχίζει να βγάζει πιο ποιοτικούς (από θέμα κατασκευής) τόμους που δεν έχουν θέμα με την κόλληση.
  21. Εντάξει, τι να πούμε? Τα λόγια είναι περιττά. Παίζεις μπάλα μόνος σου...
  22. Αυτός εκεί στην γωνία ο καθιστός με το μούσι ποιος είναι? Και τι όπλο κρατάει?
  23. Χρόνια πολλά σε όλα τα παιδάκια που γιορτάζουν σήμερα και φυσικά ιδιαίτερες ευχές στον Λεωκράτη Ανεμοδουρά, έναν άνθρωπο που αγαπάει τα κόμικς και κρατάει άσβεστη την σπίθα και το όραμα που είχε ο αείμνηστος παππούς του αρκετά χρόνια πριν. Εύχομαι ολόψυχα υγεία και κάθε ευτυχία, καθώς και κουράγιο στο δύσκολο εκδοτικό του έργο.
  24. Indian

    THE INFINITY WAR

    Υπέρ-σίγουρη αγορά κι ελπίζω να με εντυπωσιάσει τόσο, όσο το εξαιρετικό Infinity Gauntlet.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.