Μίλο Μανάρα: Ζωγράφισε την επιθυμία για μισό αιώνα και τώρα λέει ότι την σκοτώσαμε [Παναγοπούλου Αλεξάνδρα, pelop.gr, 12/09/2026]

[ramirez]

Ο δημιουργός που έκανε τον ερωτισμό αναγνωρίσιμη γραμμή γίνεται 81 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου. Οι γυναίκες του, ο Φελίνι, ο Ούγκο Πρατ, οι κατηγορίες για σεξουαλικοποίηση και η παράξενη θέση του σήμερα απέναντι σε έναν κόσμο που δεν σταματά ποτέ να δείχνει.

 

 

Ο Milo Manara, ένας από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους

δημιουργούς κόμικς, γίνεται στις 12 Σεπτεμβρίου 81 ετών.

 

 

Μια γυναίκα του Μίλο Μανάρα αναγνωρίζεται πριν ακόμη δεις την υπογραφή. Το βλέμμα, η γραμμή του λαιμού, τα μαλλιά, η κίνηση του σώματος. Ο αισθησιασμός δεν βρίσκεται συνήθως σε μία συγκεκριμένη λεπτομέρεια, αλλά στον τρόπο με τον οποίο ολόκληρη η εικόνα μοιάζει να γνωρίζει ότι κάποιος την κοιτάζει.

 

 

 

 

Στις 12 Σεπτεμβρίου ο Μανάρα γίνεται 81 ετών. Γεννήθηκε το 1945 στο Luson της βόρειας Ιταλίας και έχει πλέον πίσω του περισσότερα από πενήντα χρόνια δουλειάς, αρκετά για να γίνει ένας από τους ελάχιστους Ευρωπαίους δημιουργούς κόμικς των οποίων το ύφος αναγνωρίζεται και από ανθρώπους που δεν διαβάζουν κόμικς. Θα ήταν εύκολο να τον περιγράψει κανείς ως «τον μετρ του ερωτικού κόμικ». Δεν θα ήταν λάθος. Θα ήταν όμως πολύ λίγο. Γιατί ο Μανάρα δεν πέρασε μισό αιώνα απλώς ζωγραφίζοντας όμορφες, συχνά γυμνές γυναίκες. Έφτιαξε ένα ολόκληρο λεξιλόγιο γύρω από την επιθυμία, τη φαντασία και το βλέμμα. Και σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με μια περίεργη ειρωνεία: ο κόσμος διαθέτει περισσότερες ερωτικές εικόνες από ποτέ και εκείνος πιστεύει ότι αυτό μπορεί να μας έχει κάνει λιγότερο, όχι περισσότερο, ικανούς να επιθυμούμε.

 

 

Ο άνθρωπος του ερωτισμού απέναντι στην εποχή της πορνογραφίας

 

Μιλώντας φέτος στο Wired Italia, ο Μανάρα έβαλε καθαρό όριο ανάμεσα στον ερωτισμό και στην πορνογραφία. Για εκείνον, ο ερωτισμός δεν είναι απλώς η απεικόνιση του σεξ. Είναι η πολιτισμική επεξεργασία του: όσα υπονοούνται, όσα περιμένεις, όσα συμπληρώνει η φαντασία. Η εύκολη πρόσβαση σε οποιαδήποτε εικόνα, από την πορνογραφία μέχρι την παραγωγή εικόνων με τεχνητή νοημοσύνη, τον προβληματίζει ακριβώς επειδή αφαιρεί μέρος αυτής της απόστασης. Στο ίδιο πλαίσιο έχει μιλήσει για μια εποχή όπου η υπερέκθεση «σκότωσε την επιθυμία». Η δήλωση αποκτά διαφορετικό βάρος όταν προέρχεται από εκείνον. Ο Μανάρα έχτισε μεγάλο μέρος της καριέρας του πάνω στην ένταση ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που αφήνεται να εννοηθεί.

 

 

Το «Παιχνίδι» που τον έκανε διάσημο

 

Το «Il Gioco», που ξεκίνησε το 1982, παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο και εμπορικά επιτυχημένο έργο του. Η ίδια η επίσημη βιβλιογραφία του το χαρακτηρίζει ως το γνωστότερο και περισσότερο πωλημένο κόμικ του. Εκεί ο Μανάρα έβαλε τον ερωτισμό στο κέντρο της αφήγησης με τρόπο προκλητικό, παιχνιδιάρικο και συχνά αμφιλεγόμενο.

 

 

 

 

Η σχέση του έργου του με το γυναικείο σώμα δεν έπαψε ποτέ να γεννά αντιδράσεις. Για ορισμένους, οι γυναίκες του διαθέτουν επιθυμία, χιούμορ και ελευθερία που σπάνια είχαν οι γυναικείοι χαρακτήρες στα κόμικς της εποχής τους. Για άλλους, ο Μανάρα τελειοποίησε ένα ανδρικό βλέμμα που μετατρέπει τη γυναίκα σε θέαμα. Ο ίδιος απορρίπτει τη δεύτερη ανάγνωση και έχει επιμείνει ότι οι γυναίκες του δεν είναι «αντικείμενα». Η συζήτηση όμως δεν έκλεισε ποτέ – και πιθανότατα αυτό αποτελεί μέρος του λόγου που το έργο του εξακολουθεί να συζητείται.

 

 

Δεν ήταν ποτέ μόνο οι γυναίκες του

 

Υπάρχει, όμως, ένας άλλος Μανάρα που χάνεται εύκολα πίσω από τον ερωτισμό. Το 1978 δημιούργησε τον Giuseppe Bergman, με τα αρχικά «HP» της πρώτης ιστορίας να παραπέμπουν στον άνθρωπο που θεωρούσε δάσκαλό του, τον Hugo Pratt. Αργότερα ο Pratt θα του γράψει δύο ιστορίες, ανάμεσά τους το περίφημο Tutto ricominciò con un’estate indiana, ένα από τα σημαντικότερα έργα και των δύο.

 

 

 

 

Και ύστερα ήρθε ο Federico Fellini. Οι δύο άνδρες γνωρίστηκαν τη δεκαετία του ’80 και η σχέση τους εξελίχθηκε σε φιλία και δημιουργική συνεργασία. Ο Μανάρα μετέφερε σε κόμικ το Viaggio a Tulum, βασισμένος σε ιστορία και storyboard του Φελίνι, και αργότερα δούλεψε πάνω στο θρυλικό, ανολοκλήρωτο κινηματογραφικό σχέδιο Il viaggio di G. Mastorna detto Fernet. Μόλις πριν λίγους μήνες, μάλιστα, αυτή ακριβώς η σχέση βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο στην Ελλάδα: το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών παρουσίασε την έκθεση «MANARA και FELLINI: Όνειρο και Σχέδιο», από τις 2 Απριλίου έως τις 20 Μαΐου 2026.

 

 

Στα 81 του, ακόμη σχεδιάζει

 

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των φετινών γενεθλίων του είναι ίσως ότι δεν αποτελούν αναδρομή σε μια καριέρα που τελείωσε. Ο δεύτερος τόμος της δικής του μεταφοράς του «Ονόματος του Ρόδου» του Ουμπέρτο Έκο κυκλοφόρησε στα τέλη του 2025, ενώ ο ίδιος βρίσκεται σε συνεργασία με τον Frank Miller για ιστορία στο σύμπαν του Sin City. Και στις 3 Οκτωβρίου 2026 ανοίγει στο Labirinto della Masone η μεγάλη έκθεση «VISIONI. Milo Manara nel Labirinto», με πρωτότυπες σελίδες, εικονογραφήσεις και προπαρασκευαστικό υλικό από το προσωπικό του αρχείο και ιδιωτικές συλλογές. Η έκθεση φτάνει από τον Giuseppe Bergman και το Viaggio a Tulum μέχρι το Όνομα του Ρόδου.

 

 

 

 

Έτσι, στα 81 του, ο Μανάρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια κάπως παράξενη θέση. Ένας σχεδιαστής που έμαθε σε γενιές αναγνωστών να κοιτάζουν μιλά σήμερα για την ανάγκη να μην τους δείχνουμε τα πάντα. Ίσως αυτή να είναι τελικά και η βασική διαφορά ανάμεσα στην πορνογραφία και στον ερωτισμό που περιγράφει: η πρώτη σου δίνει την εικόνα. Ο δεύτερος αφήνει κάτι για να το φανταστείς.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...

 

[x for xepeta]

27 λεπτά πριν, ramirez είπε:

Έτσι, στα 81 του, ο Μανάρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια κάπως παράξενη θέση. Ένας σχεδιαστής που έμαθε σε γενιές αναγνωστών να κοιτάζουν μιλά σήμερα για την ανάγκη να μην τους δείχνουμε τα πάντα. Ίσως αυτή να είναι τελικά και η βασική διαφορά ανάμεσα στην πορνογραφία και στον ερωτισμό που περιγράφει: η πρώτη σου δίνει την εικόνα. Ο δεύτερος αφήνει κάτι για να το φανταστείς.

Αυτό ήταν και ένα θέμα που τον δυσαρέστησε σε μια συζήτηση στο Comicdom το 2012.
Όταν οι πανελίστες οδήγησαν τη συζήτηση από τα ερωτικά κόμικς στα πορνογραφικά βίντεο του ιντερνετ και των κινητών τηλεφώνων, ένοιωσε άβολα, το δήλωσε, και σταμάτησε να μιλάει.

Δεν ήμουν παρών, μου μεταφέρανε τη συζήτηση διάφοροι που ήταν παρόντες.

Δεν ήταν το QnA που έκανε ο Γαβριήλ Τομπαλίδης, αλλά κάποια άλλη θεματολογία και με έλληνες δημιουργούς.

Επεξεργασία Σεπτεμβρίου 12 από x for xepeta

[Stitch]

Πορνογράφος είναι και ο Μανάρα.

[Gwynplaine]

8 hours ago, Stitch said:

Πορνογράφος είναι και ο Μανάρα.

Πορνογραφος ίσως όχι αλλά ίσως αποτελεσε και αυτός ένα πάτημα προς τον δρόμο αυτό. Άλλωστε η ελαφρότητα που αντιμετώπισε τις γυναίκες στις προσωπικές του δουλειές θεωρώ είναι σεξιστικές, κάποιοι οσως θα πουν ότι παρουσιάζει χειραφετημενες γυναίκες... προσωπικά είμαι λίγο πουριτανός και γενικά δεν μου αρέσει αυτή του είδους η ελαφρότητα (όπως π.χ στο κουμπί ή με τον αόρατο) καθώς και η μετάβαση σε ξεκάθαρη πορνογραφια όπως έκανε ο Serpieri με την Druuna ( προτιμώ μόνο τα γουέστερν που έχει κάνει). Τα κόμικ που έχει κάνει με τον Φελίνι πάντως έχουν αρετές. Επίσης έχει το κακό (άσχετο με το θέμα βέβαια) να μην διαφοροποιούνται τα γυναικεία πρόσωπα (πολλοί βέβαια σχεδιαστές είναι πάσχουν από το θεματακι αυτό...π.χ τα πρόσωπα των αντρών και γυναικών στον Jim Lee είναι όλα τα ίδια). Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι σημα κατατεθέν. Τέλος πάντων είναι θέμα προσωπικού γούστου του καθενός 

Επεξεργασία Σεπτεμβρίου 12 από Gwynplaine

[deadneighbours]

On 12/9/2026 στο 8:46 ΜΜ, Gwynplaine είπε:

Πορνογραφος ίσως όχι αλλά ίσως αποτελεσε και αυτός ένα πάτημα προς τον δρόμο αυτό. Άλλωστε η ελαφρότητα που αντιμετώπισε τις γυναίκες στις προσωπικές του δουλειές θεωρώ είναι σεξιστικές, κάποιοι οσως θα πουν ότι παρουσιάζει χειραφετημενες γυναίκες... προσωπικά είμαι λίγο πουριτανός και γενικά δεν μου αρέσει αυτή του είδους η ελαφρότητα (όπως π.χ στο κουμπί ή με τον αόρατο) καθώς και η μετάβαση σε ξεκάθαρη πορνογραφια όπως έκανε ο Serpieri με την Druuna ( προτιμώ μόνο τα γουέστερν που έχει κάνει). Τα κόμικ που έχει κάνει με τον Φελίνι πάντως έχουν αρετές. Επίσης έχει το κακό (άσχετο με το θέμα βέβαια) να μην διαφοροποιούνται τα γυναικεία πρόσωπα (πολλοί βέβαια σχεδιαστές είναι πάσχουν από το θεματακι αυτό...π.χ τα πρόσωπα των αντρών και γυναικών στον Jim Lee είναι όλα τα ίδια). Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι σημα κατατεθέν. Τέλος πάντων είναι θέμα προσωπικού γούστου του καθενός 

Σε αυτο που λες οτι ο τροπος που αντιμετωπισε τις γυναικες στα κομικς του ειναι σεξιστικος με βρισκει αντιθετο πολυ ευκολα βαζεις αυτη την ταμπελα οπως και πολυ ευκολα απορριπτεις τα ερωτικα του κομικς ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΤΗΣ και αλλα οπως η ΝΤΡΟΥΝΑ. Μην περνεις αποφασεις και μην χαρακτηριζεις τοσο ευκολα αν σε μια φωτο γυναικεια μια γυναικα δειχνει την γαμπα της ειναι ερωτικο η οχι κανουμε ομως καποιες βρωμικες σκεψεις αρα αυτοματα μετατρεπεται σε πορνο και επεισις ειναι στην φυση της γυναικας να ειναι ερωτικο αντικειμενο να ελκονται οι αντρες και να θελουν να κανουν αληθινες τις ερωτικες τους φαντασιωσεις αυτο δεν ειναι κακο και να σου πω και κατι πιστευω οτι η πορνογραφια ειναι τεχνη σε αντιθεση με το γκροτεσκο και το αποτροπαιο που δεν ξερω αν ειναι, δες και κομικς που μπλεκουν το πορνο με τον θανατο γιατι αυτα τα δυο αλληλοσυμπληρωνονται δες ΤΑ 101 ΧΑΠΙΑ και αλλα, παντως μην βαζεις ταμπελες τοσο ευκολα,αυτα!!!

[Gwynplaine]

2 hours ago, deadneighbours said:

Σε αυτο που λες οτι ο τροπος που αντιμετωπισε τις γυναικες στα κομικς του ειναι σεξιστικος με βρισκει αντιθετο πολυ ευκολα βαζεις αυτη την ταμπελα οπως και πολυ ευκολα απορριπτεις τα ερωτικα του κομικς ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΤΗΣ και αλλα οπως η ΝΤΡΟΥΝΑ. Μην περνεις αποφασεις και μην χαρακτηριζεις τοσο ευκολα αν σε μια φωτο γυναικεια μια γυναικα δειχνει την γαμπα της ειναι ερωτικο η οχι κανουμε ομως καποιες βρωμικες σκεψεις αρα αυτοματα μετατρεπεται σε πορνο και επεισις ειναι στην φυση της γυναικας να ειναι ερωτικο αντικειμενο να ελκονται οι αντρες και να θελουν να κανουν αληθινες τις ερωτικες τους φαντασιωσεις αυτο δεν ειναι κακο και να σου πω και κατι πιστευω οτι η πορνογραφια ειναι τεχνη σε αντιθεση με το γκροτεσκο και το αποτροπαιο που δεν ξερω αν ειναι, δες και κομικς που μπλεκουν το πορνο με τον θανατο γιατι αυτα τα δυο αλληλοσυμπληρωνονται δες ΤΑ 101 ΧΑΠΙΑ και αλλα, παντως μην βαζεις ταμπελες τοσο ευκολα,αυτα!!!

Είναι απλά η προσωπική μου γνώμη όπως αναφέρω και παραπάνω και όχι αξίωμα. Κινούμαστε στο συγκεκριμένο χόμπι ανάλογα με τα προσωπικά μας γούστα και φυσικά αντιλήψεις. Η τέχνη άλλωστε είναι ελεύθερη ερμηνειών. Αλλα συναισθήματα και σκέψεις θα μου προκαλέσει σε μένα ένας πίνακας π.χ του Τζάκσον Πόλοκ και άλλες σε άλλον. Σε άλλους ο  Lynch δεν τους αρέσει γιατί είναι ακαταλαβιστικος ...σε μένα αρέσει για αυτόν τον λόγο... γιατί είναι ελεύθερος για διάφορες ερμηνείες. Π.χ η Druuna ειδικά από τον δεύτερο τόμο δείχνει διεισδύσεις και γενικά τα σενάρια είναι θεωρώ προσχηματικα για τις περιπέτειες της. (H little ego π.χ του Vittorio Giardino μου αρέσει περισσότερο... ίσως επειδή συνδυάζει το ονειρικό στοιχείο του little Nemo με την ερωτική επιθυμία). Επίσης δεν μου αρέσει και ο Torpedo γιατί δείχνει  βιασμούς στα πλαίσια του κωμικού και του slapstick. Σε άλλους αρέσει όπως στον φίλου μου που είναι φαν. Τέλος πάντων εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι όλα είναι θέμα προσωπικού γούστου (γενικά είμαι και λίγο κεφτές). Τα κόμικ έχουν τόσο εύρος που καλύπτουν όλα τα γούστα.

Επεξεργασία Σεπτεμβρίου 15 από Gwynplaine

[Theo A]

Εδώ θα ήθελα να βάλω την άποψη ενός ανθρώπου που συνέδεσε το όνομά του με την Βαβέλ και υπέγραφε με τα αρχικά Γ. Σ. (προφανώς ήταν ο Γιώργος Σιούνας) για τον Milo της έριδας:

 

 

    Αναφερόταν στον Milo ως πενηντάρη, αλλά και μετά τριάντα χρόνια ακόμη έριδες προκαλεί.

    Δυστυχώς ο Γ. Σ. δεν είναι κοντά μας       να μας πει αν άλλαξε η άποψη του..

Επεξεργασία Σεπτεμβρίου 15 από Theo A

[Gwynplaine]

24 min ago , Theo A said:

Εδώ θα ήθελα να βάλω την άποψη ενός ανθρώπου που συνέδεσε το όνομά του με την Βαβέλ και υπέγραφε με τα αρχικά Γ. Σ. (προφανώς ήταν ο Γιώργος Σιούνας) για τον Milo της έριδας:

 

 

    Αναφερόταν στον Milo ως πενηντάρη, αλλά και μετά τριάντα χρόνια ακόμη έριδες προκαλεί.

    Δυστυχώς ο Γ. Σ. δεν είναι κοντά μας       να μας πει αν άλλαξε η άποψη του..

Για το ταλέντο του πάντως δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης (πέρα από το θέμα των γυναικείων προσώπων που ανέφερα παραπάνω...που στην τελική είναι το σήμα κατατεθέν του Milo Manara π.χ οι δουλειές του Barry Windsor Smith έχουν προ ραφαηλικα στοιχεία κάνοντας τα πρόσωπα του να έχουν κοινά στοιχεία και λίγο πολύ συμβαίνει σε όλους τους σχεδιαστες), στο τομέα των συνθέσεων και φυσικά στο φοβερό χρώμα. Τώρα που βγαίνει το όνομα του Ρόδου θα βάλω επιτέλους επίσημα στην βιβλιοθήκη μου τον σχεδιαστή. Λογικά θα έχει τα στοιχεία που έχουν κάνει γνωστό τον Manara αλλά πιστεύω θα εξυπηρετούν το έργο. Άλλωστε πρέπει να αποτυπωθούν οι φαντασιώσεις των μοναχών που φυσικά δεν είναι τέλειοι, η χειραφέτηση του νεαρού μοναχού, η εκμετάλλευση χωρικών για ένα πιάτο φαγητό. 

Επεξεργασία Σεπτεμβρίου 15 από Gwynplaine

[deadneighbours]

16 ώρες πριν, Gwynplaine είπε:

Για το ταλέντο του πάντως δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης (πέρα από το θέμα των γυναικείων προσώπων που ανέφερα παραπάνω...που στην τελική είναι το σήμα κατατεθέν του Milo Manara π.χ οι δουλειές του Barry Windsor Smith έχουν προ ραφαηλικα στοιχεία κάνοντας τα πρόσωπα του να έχουν κοινά στοιχεία και λίγο πολύ συμβαίνει σε όλους τους σχεδιαστες), στο τομέα των συνθέσεων και φυσικά στο φοβερό χρώμα. Τώρα που βγαίνει το όνομα του Ρόδου θα βάλω επιτέλους επίσημα στην βιβλιοθήκη μου τον σχεδιαστή. Λογικά θα έχει τα στοιχεία που έχουν κάνει γνωστό τον Manara αλλά πιστεύω θα εξυπηρετούν το έργο. Άλλωστε πρέπει να αποτυπωθούν οι φαντασιώσεις των μοναχών που φυσικά δεν είναι τέλειοι, η χειραφέτηση του νεαρού μοναχού, η εκμετάλλευση χωρικών για ένα πιάτο φαγητό. 

Μιας και ανοιξαμε ωραια κουβεντα ηθελα να σου πω οτι βεβαιως και ο καθενας ειναι ελευθερος να διαβαζει οτι θελει και να εχει αποψη αλλα και να αντιδρα σε αυτα που διαβαζει οπως και βεβαια ειναι ελευθερος και να υπερασπιζετε αυτα που διαβαζει ομως ξερεις γιατι σου ειπα ολα αυτα γιατι οπως ποιο πανω επεισημανες οτι στις γυναικες που σχεδιαζει ολα τα προσωπα ειναι ιδια σωστο και εγω το εχω επισημανει αλλο να μου αρεσει η να μην μου αρεσει για αυτο και αλλο να χαρακτηριζω κατι ως μη επιτρεπτο θα πω οπως ειπες και χαρακτηρισες σεξιστικο που ειναι μια γενικη ομολογια που αιυαισθητοποιει ενα μερος του κοσμου εδω βαζει τις γυναικες. Αμα ημουν ο Μαναρα θα επρεπε να απολογηθω για μια μεριδα αναγνωστων για τον σεξισμο μου που μπορει να μην ειχα καμια προθεση για αυτο επειδη δηθεν τις προσεβαλα με τα σχεδια μου, ετσι θα ειχα απεναντι μου συντηρητικους κυκλους και αλλους.Αυτα απο μενα χωρις να θελω να σε προσβαλλω σε κατι μια και κανουμε ωραια κουβεντα, οποια αποψη σου βεβαιως ειναι δεκτη.

[Gwynplaine]

4 min ago , deadneighbours said:

Μιας και ανοιξαμε ωραια κουβεντα ηθελα να σου πω οτι βεβαιως και ο καθενας ειναι ελευθερος να διαβαζει οτι θελει και να εχει αποψη αλλα και να αντιδρα σε αυτα που διαβαζει οπως και βεβαια ειναι ελευθερος και να υπερασπιζετε αυτα που διαβαζει ομως ξερεις γιατι σου ειπα ολα αυτα γιατι οπως ποιο πανω επεισημανες οτι στις γυναικες που σχεδιαζει ολα τα προσωπα ειναι ιδια σωστο και εγω το εχω επισημανει αλλο να μου αρεσει η να μην μου αρεσει για αυτο και αλλο να χαρακτηριζω κατι ως μη επιτρεπτο θα πω οπως ειπες και χαρακτηρισες σεξιστικο που ειναι μια γενικη ομολογια που αιυαισθητοποιει ενα μερος του κοσμου εδω βαζει τις γυναικες. Αμα ημουν ο Μαναρα θα επρεπε να απολογηθω για μια μεριδα αναγνωστων για τον σεξισμο μου που μπορει να μην ειχα καμια προθεση για αυτο επειδη δηθεν τις προσεβαλα με τα σχεδια μου, ετσι θα ειχα απεναντι μου συντηρητικους κυκλους και αλλους.Αυτα απο μενα χωρις να θελω να σε προσβαλλω σε κατι μια και κανουμε ωραια κουβεντα, οποια αποψη σου βεβαιως ειναι δεκτη.

Πάντα θα υπάρχουν διάφοροι κύκλοι...αυτό είναι εκτός ελέγχου του κοινού η του συγγραφέα. Ο συγγραφέας προφανώς δεν οφείλει να απολογηθεί σε κανέναν για το έργο του. Ο μόνος χρόνος που οφείλει ο καλλιτέχνης είναι στην τέχνη του. Αυτό που θα έλεγε και ο συγγραφέας πιστεύω είναι ότι αν δεν είναι αρεστό το έργο σε κάποιον μπορεί να μην το αγοράσει. Γενικά το κοινό που ασχολείται χρόνια έχει την εμπειρία να αξιολογήσει μόνο του τι κόμικ θα διαβάσει. Δυστυχώς πολλά κόμικ έχουν πολλές αδυναμίες...π.χ τα υπερηρωικα πάσχουν από το φαινόμενο του απλοϊκού μανιχαϊσμού. Θεωρώ καλό είναι να μην τα παραβλέπουμε... άλλωστε αυτό που κάποιοι βλέπουν σαν αδυναμία σε άλλον είναι αρεστό 

[deadneighbours]

35 λεπτά πριν, Gwynplaine είπε:

Πάντα θα υπάρχουν διάφοροι κύκλοι...αυτό είναι εκτός ελέγχου του κοινού η του συγγραφέα. Ο συγγραφέας προφανώς δεν οφείλει να απολογηθεί σε κανέναν για το έργο του. Ο μόνος χρόνος που οφείλει ο καλλιτέχνης είναι στην τέχνη του. Αυτό που θα έλεγε και ο συγγραφέας πιστεύω είναι ότι αν δεν είναι αρεστό το έργο σε κάποιον μπορεί να μην το αγοράσει. Γενικά το κοινό που ασχολείται χρόνια έχει την εμπειρία να αξιολογήσει μόνο του τι κόμικ θα διαβάσει. Δυστυχώς πολλά κόμικ έχουν πολλές αδυναμίες...π.χ τα υπερηρωικα πάσχουν από το φαινόμενο του απλοϊκού μανιχαϊσμού. Θεωρώ καλό είναι να μην τα παραβλέπουμε... άλλωστε αυτό που κάποιοι βλέπουν σαν αδυναμία σε άλλον είναι αρεστό