ΣΚΥΛΟΝΟΥΑΡ

[nikolas12]

  

 

Από την εκδοτική:

 

Ένας καραβοτσακισμένος συγγραφέας ξεκινάει ένα μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα των σκυλάδικων για να γράψει γι’ αυτά. Ως το τέλος ερωτεύεται, μπλέκει με τις μικρομαφίες, καταδύεται στις γεωγραφίες των ανθρώπων τους, περνάει ξυστά από τα δόντια του κροκόδειλου, τα ναρκωτικά, τη βία και την αστυνομία. Οι μικροί και μεγάλοι ήρωες που επιζούν και επιβιώνουν πέριξ του σκυλάδικου, δεν είναι υπερβολικοί, ούτε φανταστικοί. Είναι βγαλμένοι από τα σπλάχνα ακριβώς αυτής της ανθρωπογεωγραφίας.

Γιατί το σκυλάδικο είναι τόπος άρσης. Είναι τόπος αδιαμεσολάβητης επιθυμίας. Είναι τόπος υπερβολής. Και το κόμικς αυτό είναι ένα ονειρογράφημα, βγαλμένο από τις πραγματικές ιστορίες της καθημερινότητας της νύχτας. Τις νίκες, τους θριάμβους και τις ματαιώσεις των ανθρώπων που για πολλά χρόνια έβρισκαν μοναδικό καταφύγιο στα σκυλάδικα. Σε αυτούς τους μικρούς ναούς ειδωλολατρίας, βραχύβιας ευτυχίας. Αε πέθαινες να γλίτωνα. 

 

Η ιστορία:

 

 

Αν υπάρχει ένα πράγμα που η χώρα παράγει και αναπτύσσει, αυτό είναι τα μπουζούκια. Το Σκυλονουάρ λοιπόν είναι μια τέτοια περίπτωση κόμικ που θέλει μέσα από τη ματιά ενός συγγραφέα να αναλύσει αυτό το είδος κουλτούρας στη χώρα και να καλύψει τα τεκταινόμενα της νυχτερινής ζωής στα 80s. Πρωταγωνιστής μας είναι ο Φώτης, ένας συγγραφέας που περνάει ένα μεγάλο writer's block και θέλει κάπως να ξεκολλήσει. Όντας άνθρωπος της νύχτας και έχοντας φίλους σε αυτήν, αποφασίζει να τους ρωτήσει και να του κάνουν κονέ με άλλους ιδιοκτήτες μαγαζιών προκειμένου να μαζέψει πληροφορίες για μια νέα νουβέλα.

 

Ο Φώτης θα ξεκινήσει τα ταξίδια του εκτός της Θεσσαλονίκης, στην οποία μένει και η ιστορία σιγά σιγά εξελίσσεται πολύ περισσότερο από αυτό που περιμένουμε. Ο Κερασίδης δεν πιάνει το κομμάτι των τραγουδιών ή την νοοτροπία των πελατών. Κάνει μια ανάλυση και σχεδόν δημοσιογραφική κάλυψη του πως λειτουργεί η νύχτα και τα μπουζούκια. Πως έρχονται κοπέλες από ξένες χώρες για να τραγουδήσουν και τι υπηρεσίες θα προσφέρουν, τι πάρε δώσε έχουν τα αφεντικά με το Ηθών, πως διακινούνται τα ναρκωτικά, πως γίνονται οι δουλειές μεταξύ μαγαζιών και πως η μαφία ελέγχει τις περιοχές και το ίδιο το κράτος.

 

  

Το Σκυλονουάρ πατάει σε πολλούς διαφορετικούς άξονες και ισορροπεί τέλεια ανάμεσα σε αυτούς. Έχουμε την ιστορία του Φώτη και τα ταξίδια του σε άλλες πόλεις για να γνωρίσει κόσμο, έχουμε τον έρωτά του με μια Βουλγάρα τραγουδίστρια που θα αναγκαστεί να την στείλει στην Αθήνα για να μην έχει μπλεξίματα, έχουμε το πως δανείζονται μουσικούς οι ιδιοκτήτες μαγαζιών της επαρχίας, έχουμε τον ιδιοκτήτη μαγαζιού Μπάμπη που είναι φίλος του Φώτη, ο οποίος προσπαθεί να ελέγξει όλες τις καταστάσεις και όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο της νύχτας.

 

Όλες αυτές οι ιστορίες ακούγονται πολύπλοκες όταν τις περιγράφω εδώ, αλλά ο Κερασίδης έχει ένα καταπληκτικό ταλέντο στο να τις αναλύει πάρα πολύ καλά και κατανοητά και μαεστρικά να τις συνδέει σαν τα μικρά κομμάτια ενός πολύ μεγάλου παζλ. Είναι μια εντυπωσιακή ιστορία, γραμμένη πολύ στρωτά, μια ιστορία που σε συγκινεί όσο και σε σοκάρει και ταυτόχρονα χαρτογραφεί όλη την κατάσταση που επικρατεί στα μπουζούκια χωρίς να τα παρουσιάζει ως μια καλτ πασοκική καρικατούρα, αλλά σαν αποτέλεσμα της γενικότερης διαφθοράς και κουλτούρας της χώρας.

 

Το σχέδιο:

 

 

Έχω μεγάλη συμπάθεια στον Δημήτρη Κρις-Αγκαράι και εκτιμώ πολύ τις δουλειές του σε Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ και Σύμβουλο Ερωτικών Υποθέσεων. Αν παρατηρήσει κανείς τις δουλειές του σχεδιαστή, θα δει ότι είναι ετερόκλητες και δεν διστάζει να δοκιμάσει κάτι καινούριο. Ο Αγκαράι είναι ένας σχεδιαστής που ταιριάζει πολύ στο project αυτό. Συνδυάζει τέλεια το νουάρ ύφος με την ελληνική αισθητική παλαιότερων δεκαετιών με τις έντονες σκιές και τα μελάνια του. Οι πόλεις είναι όμορφα σχεδιασμένες, τα πρόσωπα έχουν έντονες γκριμάτσες που αρμόζουν στους εκφραστικούς χαρακτήρες και η λίγη δράση τύπου ξύλο ή κυνηγητό απεικονίζεται αρκετά καλά.

 

Η έκδοση:

 

 

Έχουμε το κλασικό 21 Χ 28 του Μικρού Ήρωα με τη γνωστή ποιότητα χαρτιού και καλή επιμέλεια. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι η επιλογή της εκδοτικής που εμπιστεύεται ξανά ελληνικά ονόματα και δικαιώνεται με ένα κόμικ που εγώ το βρήκα ένα καλά κρυμμένο διαμαντάκι στις εντυπωσιακές φετινές της κυκλοφορίες. Ο Κερασίδης είναι σίγουρα πολύ καλός σεναριογράφος, ειδικά στις ιστορίες αυτού του στυλ και ο Αγκαράι προσάρμοσε τέλεια το σενάριο, οπότε το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι εντυπωσιακό. Δεν ξέρω αν θα είμαι ο μόνος που ενθουσιάστηκε τόσο πολύ με το Σκυλονουάρ, αλλά σίγουρα το προτείνω ανεπιφύλακτα και περιμένω και τη γνώμη σας. Καλό διάβασμα σε όλους  

[Lelis]

Διαβάστηκε και απο εμένα.

 

Γενικά να πω ότι απο Έλληνες δημιουργούς, έχω ξεχωρίσει τον Αγκαράι.

Το συγκεκριμένο σαν τις άλλες 2 δουλείες που έχω διαβάσει το βρήκα πολύ καλό, αν και όπως είπα και σε άλλο Post, ελαφρώς πιο κάτω απο τα άλλα 2.

Σενάριο και απόδοση αρκετά καλή και πραγματικά έστω και τα μισά να ίσχυαν στα μαγαζιά της επαρχίας, πραγματικά μιλάμε για άγρια δύση η κατάσταση.

 

Σχέδιο κλασσικό Αγκαράι και έκδοση κλασσική Μ.Η.

 

Το προτείνω σε όλους, έστω και με την πρώτη ευκαιρία έκπτωσης, πιστεύω αξίζει μια ματιά.

[nikos99]

Το διάβασα και εγώ και μου άρεσε πολύ ίσως γιατί μου θύμησες καταστάσεις που τις έχω ζήσει . Χωρίς υπερβολή πήγαινα στα μπουζούκια από τα 16 χωρίς να είμαι μπουζούκοβιος -  οπαδός του classic rock γαρ - αλλά ο θείος μου έπαιζε χαρτιά με κάτι καλά παιδιά ιδιοκτήτες μαγαζιών μπουζούκια και τις περισσότερες φορές κέρδιζε και  επειδή  δεν του δίναν μόνο χρήματα αλλά  του έλεγαν έλα στο μαγαζί και κάνε ότι θέλεις με έπαιρνε και μένα μαζί πάντα πρώτο τραπέζι πίστα κι οι τραγουδίστριες στο τραπέζι . 
 

οσο για το φαρ ουέστ που λεει @ Lelis  ισχύε και με το,παραπάνω ειδικά στην βαθιά επαρχία . 
θυμάμαι μια φορά πήγα με ένα φίλο στο Αγρίνιο για να δει τους γονείς του 5-6 χιλιόμετρα πριν το Αγρίνιο μου έδειξε μια αλάνα χώμα και μου λεει εδώ θα πάμε το βράδυ για διασκέδαση μην το βλέπεις έτσι επειδή δεν έχουν άδεια το στήνουν το βράδυ προκάτ και το λύνουν ξημερώματα .

 

πηγαμε το βράδυ όλο προκατ νοβοπάν με τραπεζάκια μεταλλικά λυόμενα και καρέκλες πλαστικές το πάλκο ήταν παλέτες ξύλινες μια τραγουδίστρια που ούρλιαζε και μια ορχήστρα που δεν καταλάβαινες τι έπαιζε . Κανένα δίωρο μετά ακαουσηκε στο μαγαζί ένας τρομακτικός ήχος . Ένας αγρότης με το τρακτέρ μεθυσμένος έριξε τον προκάτ τοιχο κι μπήκε μέσα στο μαγαζί  κι ευτυχώς δεν χτύπησε κανεις. Άρχισε να λεει στη τραγουδίστρια σουλα σε αγαπάω . Σε χρόνο ντετέ κάτι φουσκωτοί το τούλουμιασαν έβγαλαν το τρακτέρ και αυτόν έξω  έκλεισαν το άνοιγμα με διαφανή πλαστικό ενώ η ορχήστρα και η τραγουδιάρα δεν σταμάτησαν να παίζουν  φαντάσου τι εμπειριες θα είχαν .  Κατέβασα μισό μπουκάλι ουίσκι για να συνέλθω κι είχα πολιτισμικά τραύματα για δέκα χρόνια μετά με το πρόγραμμα του μαγαζιού . 
 

 

 

[Lelis]

5 hours ago, nikos99 said:

Το διάβασα και εγώ και μου άρεσε πολύ ίσως γιατί μου θύμησες καταστάσεις που τις έχω ζήσει . Χωρίς υπερβολή πήγαινα στα μπουζούκια από τα 16 χωρίς να είμαι μπουζούκοβιος -  οπαδός του classic rock γαρ - αλλά ο θείος μου έπαιζε χαρτιά με κάτι καλά παιδιά ιδιοκτήτες μαγαζιών μπουζούκια και τις περισσότερες φορές κέρδιζε και  επειδή  δεν του δίναν μόνο χρήματα αλλά  του έλεγαν έλα στο μαγαζί και κάνε ότι θέλεις με έπαιρνε και μένα μαζί πάντα πρώτο τραπέζι πίστα κι οι τραγουδίστριες στο τραπέζι . 
 

οσο για το φαρ ουέστ που λεει @ Lelis  ισχύε και με το,παραπάνω ειδικά στην βαθιά επαρχία . 
θυμάμαι μια φορά πήγα με ένα φίλο στο Αγρίνιο για να δει τους γονείς του 5-6 χιλιόμετρα πριν το Αγρίνιο μου έδειξε μια αλάνα χώμα και μου λεει εδώ θα πάμε το βράδυ για διασκέδαση μην το βλέπεις έτσι επειδή δεν έχουν άδεια το στήνουν το βράδυ προκάτ και το λύνουν ξημερώματα .

 

πηγαμε το βράδυ όλο προκατ νοβοπάν με τραπεζάκια μεταλλικά λυόμενα και καρέκλες πλαστικές το πάλκο ήταν παλέτες ξύλινες μια τραγουδίστρια που ούρλιαζε και μια ορχήστρα που δεν καταλάβαινες τι έπαιζε . Κανένα δίωρο μετά ακαουσηκε στο μαγαζί ένας τρομακτικός ήχος . Ένας αγρότης με το τρακτέρ μεθυσμένος έριξε τον προκάτ τοιχο κι μπήκε μέσα στο μαγαζί  κι ευτυχώς δεν χτύπησε κανεις. Άρχισε να λεει στη τραγουδίστρια σουλα σε αγαπάω . Σε χρόνο ντετέ κάτι φουσκωτοί το τούλουμιασαν έβγαλαν το τρακτέρ και αυτόν έξω  έκλεισαν το άνοιγμα με διαφανή πλαστικό ενώ η ορχήστρα και η τραγουδιάρα δεν σταμάτησαν να παίζουν  φαντάσου τι εμπειριες θα είχαν .  Κατέβασα μισό μπουκάλι ουίσκι για να συνέλθω κι είχα πολιτισμικά τραύματα για δέκα χρόνια μετά με το πρόγραμμα του μαγαζιού . 
 

 

 

Και εγώ που νομίζω ότι οι συναυλίες των Panx Romana που πήγαινε έφηβος  , ήταν extreme. 

[Indian]

On 4/6/2025 στο 8:24 ΠΜ, nikos99 είπε:

θυμάμαι μια φορά πήγα με ένα φίλο στο Αγρίνιο για να δει τους γονείς του 5-6 χιλιόμετρα πριν το Αγρίνιο μου έδειξε μια αλάνα χώμα και μου λεει εδώ θα πάμε το βράδυ για διασκέδαση μην το βλέπεις έτσι επειδή δεν έχουν άδεια το στήνουν το βράδυ προκάτ και το λύνουν ξημερώματα .

 

Η τέχνη μιμείται την ζωή.  

 

 

 

 

[albertus magnus]

Διαβάστηκε μονορουφι χθες το βράδυ! Το βρήκα αρκετά καλό καθώς διηγήθηκε πολλές ιστοριουλες από τον χώρο της νυχτας με καλη ροή και το ανάλογο συναίσθημα και το σχέδιο επίσης ταιριαστό. Όμορφη δουλειά νομίζω από Έλληνες δημιουργούς για ένα θέμα που ήταν μεγάλο κομμάτι της ψυχαγωγίας μας για πολύ καιρό με τα θετικά και τα αρνητικά του.

 

Εγώ προσωπικά γεννημένος το 1984 δεν πρόλαβα τα 80ς αλλά τέλη δεκαετίας 90 είχα επισκεφτεί μερικές φορές τέτοια μέρη και φυσικά ήταν τόσο παρακμιακά όσο τα περιγράφει το κόμικ! Ήμουν και πιο πολύ κλαμποβιος ομολογώ οπότε στα σκυλαδικα είχαμε πάει μερικές φορές για την εμπειρία και για να "ψιλοκοροιδεψουμε" την όλη κατάσταση. (Εντάξει 15-16 χρόνων δεν είχα και πολύ μυαλό). Πάντως γουσταρα πολύ στο κόμικ τα διάφορα ονόματα των μαγαζιών που ήταν έτσι παράξενα και ιδιαίτερα να το πω (στο χωριό μου λεγόταν Ηχοδρομιο το μαγαζί που έχει κλείσει κάμποσα χρόνια)

[Indian]

Διαβάστηκε κι από εμένα το Σκυλονουάρ και, πάνω-κάτω, συμφωνώ με τους περισσότερους.  

 

Ο Δημήτρης Κερασίδης μπαίνει για τα καλά στο κλίμα που επικρατούσε την συγκεκριμένη εποχή και μας χαρίζει ένα σενάριο βουτηγμένο στους καπνούς και το ουίσκι. Αποδίδει, σε εξαιρετικό βαθμό, τον τρόπο λειτουργίας της νύχτας, ενώ παράλληλα περνάει στις σελίδες και το νουάρ στοιχείο, το οποίο δένει άψογα με το σύνολο. Με λίγη καλή διάθεση, μέχρι και ιστορία road trip θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε. Έτσι, λοιπόν, ο τίτλος του συγκεκριμένου κόμικ λειτουργεί τέλεια και περιγράφει όσο γίνεται καλύτερα το τι πρόκειται να διαβάσουμε.   

 

Οι χαρακτήρες που παρελαύνουν εδώ δεν είναι του σωρού, αλλά ο καθένας έχει την δική του ισχυρή προσωπικότητα κι όλοι κρίνονται απαραίτητοι για την εξέλιξη του μύθου. Χαρακτήρες που δίνουν άτυπα μαθήματα ζωής κι επιβίωσης σε τόσο αντίξοες συνθήκες. Οι διάλογοι που υπάρχουν είναι άκρως ρεαλιστικοί και σίγουρα αποτελούν προϊόν μελέτης από τον δημιουργό.

 

Το φινάλε το βρήκα αρκετά τίμιο, ενώ κι ο επίλογος έδινε τον έξτρα πόντο στην όλη ιστορία. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία δουλειά που διαχειρίζεται μία θεματολογία που δεν συνηθίζουμε να διαβάζουμε συχνά κι αυτό από μόνο του την κάνει πρωτότυπη κι άξια να διαβαστεί. Το μοναδικό μου κι ελάχιστο παράπονο, είναι ότι παρουσιάζεται μόνο η "παραβατική" κοινωνία των σκυλάδικων και δεν παίρνουμε πολλές γεύσεις από το γλέντι της εποχής, το οποίο έχει μείνει στην ιστορία. Όπως και να το κάνουμε, εκβιαστές, σωματέμποροι, ναρκέμποροι, πληρωμένοι αστυνομικοί υπήρχαν και θα υπάρχουν (δυστυχώς) πάντα. Αυτό που έχει εκλείψει είναι το γνήσιο γλέντι της δεκαετίας του '70 και του '80.  

 

Το σχέδιο του Δημήτρη-Κρις Αγκαράι είναι πολύ ταιριαστό με το σενάριο και περιγράφει άψογα την εποχή και τις καταστάσεις. Πολλές ήταν οι φορές που, κατά την ανάγνωση, μύρισα καπνό τσιγάρου κι ένιωσα μία γεύση από ουίσκι στο στόμα μου.  Επίσης, άριστη εντύπωση μού έκανε το μελάνωμα των καρέ, αλλά κι ο ασπρόμαυρος χρωματισμός που, για εμένα, είναι must have. Άλλο χρώμα εκτός από τους τόνους του άσπρου και του μαύρου, εδώ νομίζω ότι θα χαλούσε κατά πολύ το τελικό αποτέλεσμα.  

 

Η έκδοση διαθέτει ποιότητα. Το χαρτί στο εσωτερικό είναι γυαλιστερό κι αρκετά παχύ, ενώ εκείνο του εξώφυλλου θα το ήθελα παχύτερο για την αποφυγή τσαλακωμάτων. Η κόλληση στην ράχη είναι στιβαρή και υπόσχεται πολλές αναγνώσεις. Προσωπική μου άποψη είναι ότι το μέγεθος είναι λίγο υπερβολικό. Τόσο το σχέδιο, όσο και το χρώμα, αλλά και οι διάλογοι, νομίζω ότι μπορούν να δικαιολογήσουν μία έκδοση λιγότερο ογκώδη, που να διευκολύνει καλύτερα την ανάγνωση. Πάντως κι έτσι δεν μπορώ να πω ότι με κούρασε.  Στο συνοδευτικό υλικό βρίσκουμε ένα δισέλιδο άρθρο του Δημήτρη Μανιάτη (τελικά όλο το έργο είναι δουλειά... Δημήτρηδων! ), με τίτλο "Μια ιστορία για τους απονύχτερους, μεγάλους και μικρούς, ήρωες των σκυλάδικων", το οποίο μας δίνει το στίγμα της εν λόγω κουλτούρας αυτών των κέντρων και των θαμώνων τους, καθώς επίσης αναφέρεται στα διάφορα λογοτεχνικά και κινηματογραφικά μέσα που άντλησαν την έμπνευσή τους από αυτό το σύμπαν.