ALONE

[nikolas12]

 

 

Σύνοψη από την εκδοτική:

 

 

Όταν ένα τραγικό  ατύχημα θα κοστίσει τις ζωές των αγαπημένων του, ο Γρηγόρης θα αποτραβηχτεί σε ένα απόμερο σπίτι στο βουνό, προσπαθώντας να διαχειριστεί τον πόνο της απώλειας και να μπορέσει να πολεμήσει την κατάθλιψή του.

 

Όμως κάτι υπάρχει εκεί… Κάτι που καραδοκεί στις σκοτεινές γωνιές του παλιού σπιτιού, κάτι  που γεννάει εφιάλτες και παραισθήσεις, κάτι που ρουφάει τη ζωή από μέσα του!

 

Ο Γρηγόρης θα χρειαστεί σύντομα να αποφασίσει αν θα αντιδράσει και θα παλέψει για την επιβίωση του ή θα αφεθεί και θα οδηγηθεί στην παράνοια και στον θάνατο.

 

Σχολιασμός της έκδοσης:

 

Δεν έχω κρύψει τον ενθουσιασμό μου για τις δουλειές που έχει κάνει ο @ Malk  γενικά. Τον θεωρώ από τους κορυφαίους horror σχεδιαστές στη χώρα και όταν διάβασα το concept του Alone έγινε απευθείας στόχος αγοράς για το Comicdom. Το συγκεκριμένο κόμικ είναι ο ορισμός του ατμοσφαιρικού. Για μένα αν θέλετε να το απολαύσετε, μείνετε ξύπνιοι μέχρι αργά το βράδυ, κλείστε τα φώτα, ανοίξτε ένα φως γραφείου και εθιστείτε στην ατμόσφαιρα του, μπείτε στο σύμπαν που φτιάχνει ο Malk.

 

Το μέγεθος είναι το κλασικό μικρό της Jemma τύπου σαν αυτό στο Τέζα Omnibus, ωστόσο δεν αδικεί καθόλου το σχέδιο που είναι λεπτομερές και όμορφο, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν μικρά στοιχεία όπως το κιτρινισμένο χαρτί και η πλήρης απουσία χρώματος που βοηθούν πάρα πολύ σε αυτήν την ατμόσφαιρα κατάθλιψης, μοναξιάς και τρόμου. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να έχει χρώμα, γιατί το εξώφυλλο είναι φανταστικό και θυμίζει λίγο Stranger Things, ωστόσο διαβάζοντας το θα διαπιστώσετε ότι μάλλον το χρώμα θα έπαιρνε κάτι από την dark αισθητική του.

 

Διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Μιας και είναι μέλος του GreekComics, θέλω να ευχηθώ στον Malk καλή επιτυχία, καλές πωλήσεις και μακάρι να δούμε κι άλλες ιδέες του στο χαρτί λίαν συντόμως! Καλό διάβασμα σε όλους  

[Θοδωρής Καραπάνος]

Όμορφη έκδοση, περιποιημένη, με χαρτί που χρησιμοποιείται στα βιβλία μυστηρίου κυρίως! Πολύ εκτίμησα αυτή τη λεπτομέρεια. Είμαι ενθουσιασμένος με το σχέδιο κι ακόμα πιο ενθουσιασμένος που μέχρι κι ο μπαμπάς μου συμφώνησε(που όποτε ακούει για Έλληνες σχεδιαστές είναι διστακτικός). Αν και μεγάλος υποστηρικτής του έγχρωμου κόμικ, το ασπρόμαυρο του πάει γάντι. Γενικά η έκδοση είναι υποδειγματική, μέχρι και η κόλληση είναι πάρα πολύ γερή. Όμως, το λεξιλόγιο ήταν αρκετά φτωχό, αν και αυτό μπορώ να τό χωνέψω, καθώς η πλοκή δεν άφηνε πολλά περιθώρια. Αυτό που δεν μού άρεσε, ήταν η έλλειψη κορύφωσης. Ενώ είχε δυνατές στιγμές, μού έλειπε κάτι εκρηκτικό, που θα τά ανέτρεπε όλα. Δηλαδή σε κάποια σημεία, το σενάριο ήταν εντελώς προβλέψιμο, κάτι αρνητικό για ένα κόμικ τρόμου. Μ' άρεσε η αναφορά στο κοράκι του Πόε και γενικά ότι είχε δανειστεί ορισμένα στοιχεία. Καλή δουλειά αλλά θα πάρει μόνο ένα 8/10 λόγω του σεναριακού προβλήματος που ανέφερα. Συνολικά μού άφησε μια γλυκιά επίγευση.

[Ion]

Είναι η 2η μεγάλη δουλειά του @ Malk μετά το Δράκουλας: Η εξομολόγησή του, και μπορώ να πω ότι εδώ είναι ένα επίπεδο παραπάνω. Μια πολύ ωραία ιστορία τρόμου, τόσο σε ψυχολογικό επίπεδο καθώς έχουμε να κάνουμε με τον μεγαλύτερο φόβο κάθε γονιού, όσο και σε υπερφυσικό επίπεδο καθώς εμφανίζονται και κλασικά τέρατα σαν αυτά που μας έχει συνηθίσει ο δημιουργός. Το σχέδιο δείχνει τέλεια ασπρόμαυρο, τα τοπία είναι σχεδιασμένα με μεγάλη επιτυχία, και οι διάλογοι είναι όσοι πρέπει ώστε να διαβαστεί η ιστορία μονορούφι. Για ακόμα μία φορά δεν με απογοήτευσε ο Νίκος, και ήδη περιμένω την επόμενη δουλειά του.

 

[Argail]

Αυτό είναι το πρώτο κόμικ του MALK που διάβασα.

Το σχέδιο είναι εκπληκτικό, του πάει γάντι και πραγματικά κάθεσαι στα καρέ να τα χαζεύεις.

Αν δεν χαζέψεις και τόσο πολύ διαβάζεται γρήγορα και νεράκι.

Το σενάριο τώρα, η εισαγωγή είναι πολύ σκληρή και δυνατή, πραγματικά νιώθεις σφίξιμο στο στομάχι, μετά όμως είναι λίγο πολύ προβλέψιμο

Spoiler

Νομίζω κι όλας πως με έχει κουράσει λίγο η φάση με τα βαμπίρ

Αυτό δεν το κάνει κακό, αλλά με ένα πιο πρωτότυπο σενάριο νομίζω θα πήγαινε για κορυφή.

[Indian]

Horror κόμικ από τα χεράκια του αγαπητού @ Malk  πιστεύω ότι αποτελεί έναν αχαστο συνδιασμο. Το Alone, λοιπόν, δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα. 

 

Το σενάριο στηρίζεται στα κλασικά μοτίβα που έχουμε συνηθίσει από τον Νίκο, όπως τον τρόμο, τους βρικόλακες και το αίμα, αλλά παράλληλα απολαμβάνουμε και μια τραγική ιστορία που προκαλεί έντονα συναισθήματα, εκτός από την φρίκη.

 

Η πλοκή βάζει τον αναγνώστη στο θέμα με σωστό τρόπο, δεν μακρηγορεί, αλλά κι ούτε αφήνει απλά να εννοηθούν γεγονότα και καταστάσεις. Έχει αρχή, μέση και τέλος και με αυτόν τον τρόπο καταλαβαίνουμε απόλυτα τόσο τον πόνο του πρωταγωνιστή, όσο και την μάχη του για την επιβίωση που είναι διττή, μιας κι εκείνος αφενός παλεύει για την ζωή του με τους τερατόμορφους χαρακτήρες κι αφετέρου παλεύει και με ένα άλλο τέρας, αυτό της κατάθλιψης.

 

Όσον αφορά τους χαρακτήρες, εννοείται ότι έχουμε έναν κεντρικό, αλλά και οι υπόλοιποι που κάνουν το support είναι καλογραμμένοι και λειτουργούν προσθετικά στην ιστορία.

 

Το φινάλε έχει ένα plot twist που ομολογώ ότι δεν το περίμενα και με εξέπληξε ευχάριστα. Αν έπρεπε να παραθέσω ένα παράπονο, αυτό θα ήταν ότι βλέπουμε πολύ συχνά την γυναίκα και την κόρη του πρωταγωνιστή να εμφανίζονται και να μεταμορφώνονται σε αιμοδιψή τέρατα. Στην αρχή αυτό δουλεύει αρκετά καλά κι ατμοσφαιρικά, αλλά όσο προχωράμε στην πλοκή, ένιωσα να με κουράζει ελαφρώς. 

 

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ιστορία που με άγγιξε και την συνιστώ χωρίς δεύτερη σκέψη, σε όλους τους λάτρεις ιστοριών αντίστοιχης θεματολογίας. Ο Νίκος δεν με απογοήτευσε ποτέ και δεν το έκανε ούτε κι εδώ. 

 

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για το σχέδιο, δεν νομίζω να έχουμε να πούμε κάτι. Όποιος ξέρει τον @ Malk  καταλαβαίνει τι να περιμένει. Το κάθε καρέ ξεχωριστά αποτελεί έναν πανέμορφο καμβά, που αποτυπώνει εξαιρετικά τόσο τα τοπία που διαχειρίζεται, όσο και τα τέρατα που είναι τόσο φυσικά που σε πιάνουν... Ρίγη!  Ο ασπρόμαυρος χρωματισμός δένει τέλεια με τον υπόλοιπο εικαστικό τομέα και πιστεύω ότι οποιοδήποτε χρώμα εκτός από το άσπρο, το μαύρο και τις αποχρώσεις τους, θα ήταν περιττό και παράταιρο.

 

Η έκδοση της Jemma είναι αρκετά αξιόλογη, χωρίς να διακρίνεται από μεγάλη πολυτέλεια. Το μέγεθός της είναι μεσαίο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποβαθμίζει το πανέμορφο σχέδιο. Η κόλληση στην ράχη είναι στιβαρή κι ανθεκτική, ενώ το χαρτί στο εσωτερικό είναι καλής ποιότητας ματ και σωστού πάχους. Κανένα παράπονο κι από το εξώφυλλο. Σαν συνοδευτικό υλικό βρίσκουμε τέσσερις... rejected pages, με μερικά πανέμορφα πάνελ.