Jump to content

ΣΤΑΜΠΟΥΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ [ (1978) ]


Recommended Posts

Δημιουργός:
ΣΤΑΜΠΟΥΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Ημερ. γέννησης:
1978
Τόπος γέννησης:
Έδεσσα
Εργογραφία:

post-556-12899977025511_thumb.jpg

 

Γεννηθηκε το 1978 στην Έδεσσα και είναι απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ. Θα κάνει την αρχή σε φανζίν όπως η Ανόργανη Ύλη, The Comix Undo και το Flip!. Μέχρι σήμερα συμμετέχει στα ετήσια λευκώματα της έκθεσης κόμικς της φοιτητικής εβδομάδας του ΑΠΘ και όχι μόνο. Ενδεικτικά έχει συμμετάσχει και στα λευκώματα Μεταξύ Φαντασίας Και Πραγματικότητας και Comix Έκθεση, καθώς και στον πρόσφατο διαγωνισμό από το Ποντίκι (Ξένοι Στην Ίδια Πόλη) στο οποίο είχε στείλει ως συμμετοχή την τελευταία ιστορία από τους Επισκέπτες Της Νύχτας. Έχει κάνει και δουλειές για το 9 όπως είναι ο Canon the Barbarian καθώς και εικονογραφήσεις για το Project Amoeba. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημιουργικά μέλη της Θεσσαλονικιώτικης σκηνής και υπήρξε μέλος της ομάδας δημιουργών της 9ης Διάστασης. Πλέον έχει κάνει δική του εκδοτική, την In-K Situ Comix για να εκδίδει τις δικές του δουλειές. Sτο GC είναι γραμμένος ως Optimus Klain. Ο αριθμός του δελτίου ταυτότητάς του είν... :lol:
 

  • Like 29
Link to post
Share on other sites

Να βάλω και εγώ άλλη μία συνέντευξή του στην εφημερίδα Metropolis (Γιώργο δεν σε έχω ξεχάσει. Θα σου τη στείλω και σκαναρισμένη):

 

«Ξεκίνησα να ασχολούμαι με τα κόμικ στη Θεσσαλονίκη, όταν ήμουν 19 χρόνων, στο πλαίσιο της φοιτητικής εβδομάδας», λέει ο Χρήστος Σταμπουλής. «Σπούδαζα αρχιτεκτονική, κάτι που φαίνεται και στα έργα μου, αφού τα κόμικ μου έχουν καθαρά αρχιτεκτονική δομή. Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε συνεργασία με εκδοτική εταιρεία και είχε τίτλο ‘Charlotte: Ζεστοί χαρούμενοι πίδακες’. Σύντομα, όμως, κατάλαβα πως δεν θέλω να εξαρτώμαι από άλλους και πως δεν μπορώ να έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου να μου κάνει υποδείξεις για το αν, για παράδειγμα, το εξώφυλλό μου του άρεσε ή δεν του άρεσε. Αντί, λοιπόν, να γίνομαι στρύφνός και να μαλώνω με όλο τον κόσμο που εμπλέκεται στις δουλειές μου, προτίμησα να κυκλοφορήσω και να διακινήσω μόνος μου τα έργα μου». Τον συνάντησα το περασμένο Σάββατο στη Λέσχη Φίλων Κόμικ. Ο Χρήστος κάνει όλη τη δουλειά. Γράφει, σχεδιάζει και πλέον εκδίδει μόνος του τα κόμικ του. Και όλα αυτά τα κάνει καλά. Τα δύο τελευταία του έργα, οι «Επισκέπτες της Νύχτας» και το «Αίμα, δάκρυα κ’ ιδρώτας», ήταν δύο εξαιρετικές δουλειές. Προτείνουμε μία βόλτα στο blog του (inksitucomix.blogspot.com), για να πάρετε μία ιδέα.

 

Η αρχή έγινε με τα κόμικ «Οι Αρχοντες της Πορφυρής Κοιλάδας» και “Balzac?”, δύο τόμοι με εντελώς διαφορετική θεματολογία, τεχνοτροπία και σχεδιασμό. «Οι ‘Αρχοντες’ εκτυλίσσονται στη μεσαιωνική Ιαπωνία, ενώ το ‘Balzac?’ στη Γαλλία ενός εναλλακτικού 19ου αιώνα και είναι εμπνευσμένο από την ‘Ανθρώπινη Κωμωδία’ του Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Αντιθέτως, τα δύο έργα που κυκλοφορώ τώρα είναι μικρότερα σε μέγεθος και περισσότερο κοντά στο μέσο αναγνώστη κόμικ που συνήθως στην Ελλάδα περιμένει κάτι απλό και γρήγορο. Αυτά τα δύο, λοιπόν, χωρίς να είναι ακριβώς αυτό το πράγμα, λόγω του μεγέθους τους, είναι πιο κοντά στην εικόνα που έχουμε εδώ για τα κόμικ».

 

Ο Χρήστος είναι επαγγελματίας -ως προς την ποιότητα, τουλάχιστον-, γιατί από οικονομικής πλευράς το «δημιουργώ κόμικ» είναι μάλλον χόμπι στην Ελλάδα. Ενας δραστήριος και ταλαντούχος δημιουργός δεν μπορεί να ζήσει από αυτό. «Φυσικά και όχι», επιβεβαιώνει, γελώντας κάπως ειρωνικά. «Κάνω και άλλες δουλειές, για να τα βγάλω πέρα. Ημιαπασχόληση σε όλα τα πράγματα, που μπορεί να είναι αρχιτεκτονική, μπορεί να είναι σχέδια, μπορεί να είναι οτιδήποτε. Ούτε, όμως, με την αρχιτεκτονική θα μπορούσα να ασχολούμαι αποκλειστικά, γιατί δεν θα είχα χρόνο για τίποτε άλλο. Αυτό μπορούν να το καταλάβουν πολύ καλά οι αρχιτέκτονες. Για να ζεις, όμως, από τα κόμικ, θα πρέπει να εκδοθείς και στο εξωτερικό που το κοινό είναι σαφώς μεγαλύτερο. Αυτό περιμένω, για να πω ότι θα συνεχίσω να κάνω ό,τι κάνω».

 

Εχοντας αποκτήσει μία αρκετά μεγάλη εμπειρία στο χώρο, μπορεί να βγάλει πια τα δικά του συμπεράσματα. «Αν θέλει να το κάνει κάποιος, γιατί αισθάνεται ότι έχει πράγματα να πει, τότε ας το κάνει. Πέρα από την αισθητική, τις ιδέες και ό,τι άλλο μεταδίδουν τα έργα ως εργασία, δεν είναι πολύ μεγάλο το κοινό στην Ελλάδα. Οπότε παίζουμε στα όρια του ερασιτεχνισμού και του επαγγελματισμού, με όποια έννοια το καταλαβαίνει ο καθένας…».

 

http://www.metropolisnews.gr/?p=91

  • Like 15
Link to post
Share on other sites
  • 11 months later...

Και ξέρετε, η Έδεσσα είναι μισή ώρα από εδώ..... :mafia:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...

Btw μιας και ο Σταμπούλ έφτασε στα 8 έργα, βάζω top 8 :P :

 

1) Μαύρη Φουστανέλα

2) Charlotte

3) Άρχοντες Της Πορφυρής Κοιλάδας

4) Mars

5) Επισκέπτες Της Νύχτας

6) Balzac?

7) Μαύρη Φουστανέλα 2

8) Αίμα, Δάκρυα Κ' Ιδρώτας

 

 

:cheers4:

 

  • Like 9
Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...

Παλιότερη συνέντευξη από το Σαλονικιώτικο City Portal:
 

Χρήστος Σταμπουλής (δημιουργός comics)

post-556-0-24477100-1404451069_thumb.jpg


Από τον Κόναν στον Κόρτο Μαλτέζε και από τον Μπαλζάκ στα ζόμπι, λίγο μετά τη βράβευσή του στο φεστιβάλ του Comicdom, ο δημιουργός κόμικ από τη Θεσσαλονίκη Χρήστος Σταμπουλής μιλά στην Δανάη Σοφία Βαρδαλή και το περιοδικό CITY για το νέο του κόμικ που μόλις κυκλοφόρησε και σκιαγραφεί το τοπίο της 9ης Τέχνης στην πόλη.

Ποιο ήταν το πρώτο κόμικ που διάβασες;
Δεν είμαι σίγουρος. Μπορεί να ήταν οι κωμωδίες του Αριστοφάνη σε κόμικς, ή κάποιο Μπλεκ, Σπάϊντερμαν, κάποιο πολεμικό, η κάποιο πορνογραφικό κόμικ που τότε που ήμασταν μικροί, αν έπεφτε ένα τέτοιο στα χέρια μας, μαζευόμασταν παρέες και το βλέπαμε σαν θησαυρό. Ωστόσο, αυτό που εγώ ο ίδιος αναγνώρισα ως κόμικ, ήταν η σειρά από τα ασπρόμαυρα κόμικς του Κόναν, εκείνα που σου άφηναν μαυρίλα στα χέρια και αυτό γιατί Κόναν ήταν το πρώτο κόμικ που διάλεξα να αγοράσω ο ίδιος. Νομίζω πως σε όλα τα πράγματα στην ζωή, τα πιο σημαντικά είναι αυτά που επέλεξες και σε άγγιξαν, όχι αδιάκριτα αυτά που σε βρήκαν με χρονολογική σειρά. Τώρα βέβαια, κάποιος μπορεί να το θεωρήσει αστείο ότι το πρώτο που επέλεξα ήταν ένα Κόναν, αλλά αντί να δικαιολογηθώ και να κρυφτώ πίσω από κάποια υποτιθέμενη παιδική αφέλεια, θα πω ότι πιστεύω πάντα ότι ο Κόναν είναι ένα πολύ εντάξει παιδί, μα τον Κρόμ!

Τι σου έδωσε το έναυσμα για να κάνεις τα δικά σου κόμικς; Είχες ανέκαθεν κάποια σχέση με το σκίτσο και τη ζωγραφική;
Για να κάνεις κόμικς δεν αρκεί να έχεις καλό σχέδιο ούτε και είναι η ικανότητα στο σχέδιο που σε ωθεί από μόνη της στο να κάνεις κόμικς. Το καλό σχέδιο μπορεί να μην είναι καν προσόν για να κάνεις κόμικς. Μια κλίση στο σχέδιο θα μπορούσε εναλλακτικά να σε οδηγήσει στην ενασχόληση με τη ζωγραφική ή τη γελοιογραφία κλπ, ή ακόμα θα μπορούσες να αποφασίσεις να την αγνοήσεις εντελώς και να κάνεις οτιδήποτε. Η κλίση δεν χρειάζεται να μεταφράζεται σε... πεπρωμένο! Αυτό που χρειάζεται, πιστεύω, για να κάνεις κόμικ είναι να έχεις την ανάγκη να επικοινωνήσεις τις σκέψεις σου. Αυτό βέβαια, γίνεται και με άλλους τρόπους, αλλά η «γλώσσα» του κόμικ έχει τη δική της ξεχωριστή μαγεία. Μπορείς να πεις ότι εμένα τουλάχιστον με μάγεψε. Όπως καταλαβαίνεις, δεν μιλώ για εφόδια στην έκφραση με το κόμικ. Αυτό που προέχει είναι η επιθυμία να εκφραστείς και να επικοινωνήσεις.

Πώς θα περιέγραφες το δικό σου σχεδιαστικό και αφηγηματικό στιλ; Σε ποια «σχολή» θα έλεγες ότι ανήκεις, εφόσον νομίζεις ότι το στιλ σου κατατάσσεται με βάση κάποια πρότυπα;
Θέλω να πιστεύω πως το αφηγηματικό μου στιλ έχει επηρεαστεί από την αφήγηση του Ούγκο Πραττ στα κόμικς του, κυρίως αυτά με τον ήρωά του, Κόρτο Μαλτέζε, όπου σε πολλά σημεία οι ήρωες μοιάζουν να πιάνουν κουβεντούλα και ο δημιουργός απλά καταγράφει. Στα κόμικς μου οι χαρακτήρες είναι αυτοί που παίρνουν ζωή από μόνοι τους και καθορίζουν τον ρου της ιστορίας, ανατρέποντας μάλιστα πολλές φορές αυτό που έχω αρχικά στο νου για σενάριο. Η δημιουργία του κόμικ γίνεται έτσι μια ζωντανή διαδικασία και η ιστορία αποκτά μια αμεσότητα και φυσικότητα στη ροή της. Σχεδιαστικά δεν μπορώ να με κατατάξω κάπου, γιατί το σχέδιό μου δεν διακρίνεται για την πειθαρχία του. Ωστόσο, νομίζω τελικά ότι έχω επηρεαστεί περισσότερο από τον Ούγκο Πραττ, ενώ άλλα στοιχεία της γραφής μου μπορεί κάποιος να τα συνδέσει με την ιαπωνική σχολή, όπως είναι η φροντίδα για την απόδοση της κίνησης, η χρήση του κενού κ.ά.

Πώς βλέπεις το κόμικ δυναμικό της πόλης; Υπάρχουν νέοι δημιουργοί και εκδοτικές προσπάθειες;
Για κάποιο λόγο, έχω την εντύπωση ότι μέχρι και πριν μερικά χρόνια υπήρχε κάπως μεγαλύτερη κινητικότητα, περισσότερα φανζίν κλπ... Δυναμικό υπάρχει, διέξοδος δεν υπάρχει. Ίσως η κοινότητα να μην κατάφερε ακόμα να οργανωθεί ή να είναι πιο αποφασισμένη να δράσει. Φέτος μετά από έντεκα χρόνια ίσως να είναι η χρονιά που δεν θα γίνει η έκθεση κόμικς της Φοιτητικής Εβδομάδας. Ίσως πάλι τα καταφέρουμε να οργανωθούμε για το Σεπτέμβριο. Το όλο θέμα το αποδίδω σε ένα αίσθημα βουβαμάρας και αδυναμίας κάποιων από τους παλιούς (η κοινότητα των δημιουργών είναι μικρή και λίγο πολύ γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας) να ασχοληθούν πιο ενεργά. Θα δείξει.

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο σου άλμπουμ «MARS (with powers from Mars): Το τέλος των υπερηρώων». Πες μας λίγα λόγια για το συγκεκριμένο κόμικ και τον ήρωα Mars.
Ο ήρωας MARS και ο κόσμος του είναι ιδέα ενός άλλου δημιουργού, του Γιάννη Τεξή. Η ιδέα ότι οι υπερήρωες έχουν το υπερηρωιλίκι για επάγγελμα, με συμβάσεις εργασίας, ΤΕΒΕ, ΙΚΑ, ωράριο κλπ μου φάνηκε πολύ ευρηματική. Πήρα αυτή την αρχική ιδέα για να κάνω μια αλληγορία πάνω στη σημερινή κατάσταση της χώρας, αλλά και παγκοσμίως. Με δυο λόγια, στο κόμικ, οι υπερήρωες που μένουν άνεργοι αναπόφευκτα γίνονται... υπερκακοί (super villains) κατά το αμερικάνικο μανιχαϊστικό πρότυπο της υπερηρωικής σκηνής των κόμικς. Και κάποια στιγμή, όλοι λένε, εντελώς ελληνικά: «Για στάσου ρε φίλε, τι ακριβώς γίνεται εδώ;» Και επακολουθεί κακός χαμός... Ο ΜARS δεν είναι τόσο o «Ήρωας» όσο το καλό παιδί, που συνειδητοποιεί πως το να είσαι «καλός» είναι κάτι πολύ αόριστο και πολύ... λίγο! Το τι είναι σωστό ή λάθος δεν θα το διδαχτείς στην οθόνη της τηλεόρασης, αλλά θα το συνειδητοποιήσεις μέσα από τις ζυμώσεις σου με τους άλλους ανθρώπους. Και λογικά κάποια στιγμή θα πρέπει και να το πράξεις.

Πέρα από την εικονογράφηση, έχεις και την επιμέλεια των κειμένων. Τι έρχεται πρώτο όταν ξεκινάς ένα νέο κόμικ: η εικόνα ή το σενάριο;
Στην αρχή που ασχολήθηκα με το κόμικ, το συνταίριασμα των στοιχείων του, η χωροθέτησή τους και η σύνδεσή τους μου έφερνε κανονικά πονοκέφαλο. Αλλά επέμεινα. Το κόμικ, όπως το βλέπω εγώ προσωπικά, είναι αρχιτεκτονική υπόθεση. Το καθετί πρέπει να είναι στη θέση που είναι για κάποιον λόγο. Αλλιώς δεν βγαίνει νόημα όσο καλό και να είναι το σενάριό σου.

Οι ιστορίες σου έχουν συχνά αναφορές στην Ασία και την Άπω Ανατολή. Πώς προέκυψαν αυτές οι επιρροές και τι άλλο εξάπτει δημιουργικά τη φαντασία σου;
Κάποτε είδα μια ταινία του Κουροσάβα, το «Ραν». Ε, έπειτα, η Ιαπωνία ήταν το κάτι άλλο για μένα. Άλλος τόπος της Ανατολής που με γοητεύει είναι ο αραβικός κόσμος. Ίσως λόγω της μουσικής, ίσως λόγω του μυστηρίου που τον καλύπτει, ίσως γιατί στα κόμικς του Κόναν τα μισόγυμνα χανουμάκια ήταν το σημείο πάνω στο οποίο κολλούσε το μάτι μου...

Ωστόσο, στο κόμικ «Αίμα, δάκρυα κ' ιδρώτας» καταπιάνεσαι με ένα πιο... ελληνικό θέμα. Η επικαιρότητα και η ελληνική πραγματικότητα σε επηρεάζουν/εμπνέουν καλλιτεχνικά;
Θέλω να κάνω μια παρένθεση και να πω πως δεν αντιλαμβάνομαι την επικαιρότητα ως πηγή έμπνευσης, σαν τους γελοιογράφους που χαριτολογούν με τους πολιτικούς που σατιρίζουν συχνότερα, ότι για παράδειγμα τους θέλουν σε εξέχουσα ή επίκαιρη θέση για να έχουν οι ίδιοι... υλικό για σάτιρα. Νομίζω πως ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να γελάσει με την επικαιρότητα και ίσως αυτό να είναι και το πιο υπεύθυνο. Η αντιμετώπιση της επικαιρότητας, «καλλιτεχνικά» θα πρέπει να είναι μακριά από τη χυδαιότητα που αναπαράγει η αδυναμία αντιμετώπισής της. Θα πρέπει να τη διακρίνει μια λεπτότητα που να τη βάζει στη θέση της. Ένα έργο π.χ. που μιλάει για την «κρίση» θα πρέπει να βρίσκει άλλους τρόπους να θίγει την επικαιρότητα και όχι τον αγοραίο και ηλίθιο λόγο που κάνει σύνθημα και διαφημιστικό σποτ το κάθε κακό της μοίρας μας για να το ξορκίσει. Τέχνη δεν είναι το να αναπαράγεις το υπάρχον με καλύτερο αμπαλάζ και κορδελίτσα.
Το μικρό κόμικ στο οποίο αναφέρθηκες, το «Αίμα Δάκρυα κ' Ιδρώτας», είναι κατηγορίας pulp και είχε πέσει σαν ιδέα από δυο άλλα παιδιά που ασχολούνται με το κόμικ, τον Γ. Πατέλια και τον Γ. Τεξή (πάλι), και συνέβη και εδώ, όπως στο «ΜARS» να βρω ένα πρόσφορο πεδίο για να στήσω μια ιστορία που να σχολιάζει τη σημερινή πραγματικότητα: Όλος ο κόσμος έχει γίνει «ζόμπι» – Εσύ τι κάνεις;
(Ναι, το κόμικ είναι τίγκα στο ζόμπι).

Για άλλους το κόμικ είναι ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα, για άλλους η «9η Τέχνη» και αντικείμενο επιστημονικών συνεδρίων. Τι θέση βλέπεις να κατέχει το κόμικ στο ελληνικό (αναγνωστικό) κοινό;
Το κοινό του κόμικ στην Ελλάδα είναι πολύ περιορισμένο. Και αν είναι κυρίως χιουμοριστικά κόμικς που έχουν πέραση, εγώ δεν θα κατηγορήσω το κοινό. Ίσως βλέπει στο κόμικ ένα ελαφρό ανάγνωσμα γιατί δεν είχε την τύχη να δει κάτι άλλο ή απογοητεύτηκε όταν του πλάσαραν κόμικς σαν κάτι το σούπερ-ντούπερ. Και πάλι δεν θα κατηγορήσω κανέναν. Πάντως, υπάρχει μια διάθεση από τον κόσμο που αγαπάει το κόμικ να δει κάτι πιο στιβαρό στην ελληνική σκηνή, κάτι περισσότερο από «καραγκιοζάκια». Ίσως αυτός είναι ο λόγος που βραβεύτηκε ως καλύτερο κόμικ της χρονιάς στο φεστιβάλ του comicdom το κόμικ μου «Οι Άρχοντες της Πορφυρής Κοιλάδας», μια πολύ δυνατή και τραγική ιστορία 140 σελίδων, που διαδραματίζεται στη μεσαιωνική Ιαπωνία. Τώρα τι θέση έχει σε όλα αυτά ο ακαδημαϊσμός, και ποια η συμβολή του, εγώ δεν το γνωρίζω. Πιστεύω στο κριτήριο του αναγνώστη και από αυτόν αναμένω εντυπώσεις και συζητάω μαζί του όταν βρεθώ σε κάποιο φεστιβάλ ή εκδήλωση κόμικς.

Eκδίδεις μόνος σου τις δουλειές σου, κάτι που μάλλον συνηθίζεται στο χώρο. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον από εκδοτικούς οίκους;
Υπάρχει ας πούμε μια αμηχανία των εκδοτικών οίκων πάνω σε αυτό το θέμα. Την τελευταία δεκαετία επιχειρήθηκε να στηθεί μια μαζικότερη αγορά για ελληνικά κόμικς, διαφημίστηκε, διαλαλήθηκε, αλλά ο κόσμος δεν τσίμπησε ιδιαίτερα και τα τιράζ παρέμειναν χαμηλά όσο και οι πωλήσεις. Ίσως οι δουλειές που έβγαιναν να μην ήταν πολύ ελκυστικές, ίσως η ελληνική σκηνή να μην είχε τη συνοχή ή τη μαζικότητα για να υποστηρίξει ένα τέτοιο «ντου». Τελικά, το μάρκετινγκ που έγινε δεν μπόρεσε να σπρώξει το κόμικ. Σήμερα, ίσως λόγω αναδουλειών των δημιουργών, υπάρχει μεγάλη παραγωγή κόμικς -το ρίξανε όλοι στα κόμικς!- και συμπαθητική ανταπόκριση από εκδοτικούς οίκους, με μικρά όπως πάντα τιράζ. Ίσως λοιπόν να χτίζεται σήμερα μια μαζικότητα και μια καλύτερη συνοχή στο ελληνικό κόμικ. Κάτι είναι και αυτό. Όσο για μένα, έχω βγάλει ήδη 6 (!) προσωπικά άλμπουμ και συνεχίζω ακάθεκτος μέχρι να φάω τα μούτρα μου...

 

 

info:
Το «MARS (with powers from Mars): Το τέλος των υπερηρώων» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ink Situ

 

inksitucomix.blogspot.gr

 

post-556-0-58338000-1404451231.gif

  • Like 15
Link to post
Share on other sites
  • 9 months later...

I Yorgis Dragonslayer

Promo Comicdom video

 

 

11077524_1088349004515657_1509377202585763135_n.jpg

hot from the press

 

:hop: :hop: :hop:

  • Like 18
Link to post
Share on other sites
  • 6 months later...

Τρελαίνομαι!  :yahoo:

 

Έρχεται κι άλλο κόμικ του Σταμπουλή στο AthensCon.

f-word troop.jpg

 

Και με το απαραίτητο βιντεάκι. :P

  • Like 10
Link to post
Share on other sites

Αυτά είναι!

 

Τυχεροί όσοι παρευρεθούν..

 

Τί καλά που θα ήταν να υπήρχε κανένα καλό παιδί από Πάτρα που θα πάει και να θέλει πάρα πάρα πολύ να τσιμπήσει ένα αντίτυπο για μένα... :angel: :angel:

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Τρελαίνομαι!  :yahoo:

 

Έρχεται κι άλλο κόμικ του Σταμπουλή στο AthensCon.

attachicon.giff-word troop.jpg

 

Και με το απαραίτητο βιντεάκι. :P

 

Κι έχει μπει και υπέροχη μουσική επένδυση...!  :dj:

Είναι από ένα νέο τραγουδάκι,ενός άγνωστου ακόμα συγκροτήματος,που φτιάχτηκε για τις ανάγκες του κόμικ...! :D

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
  • 5 months later...

Σταθερός στις "υποχρεώσεις" του ο Σταμπουλής.

Στο Comicdom θα έχει ένα κόμικ του, που απ' ότι κατάλαβα, είχε κυκλοφορήσει και μέσα από το "9". Ίδωμεν.

13000310_1067778239950394_3244492853560807260_n.jpg

  • Like 13
Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...

Ένα γνήσιο Αναγγενησιακό τέκνο στην παράδοση του homo universalis. Προφανώς και έχουμε μιλήσει μέσα στα χρόνια, αλλά μόλις προχθές τον άκουσα να μιλάει γενικά σε κοινό. Είχα την τύχη να τον ακούσω στη Λέσχη στην εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του. Όταν τελείωσε ο χείμαρρος και ετέθη η ερώτηση "έχετε κάτι να τον ρωτήσετε;", η τοποθέτησή μου ήταν ένα "για ποιο απ'όλα;" :D  

 

Δεν μου συμβαίνει συχνά αυτό :) Γιατί είχα χιλιάδες πράγματα να πω και να σχολιάσω στα χιλάδες πράγματα που άγγιξε και με ενθουσίασε είτε που τα μνημόνευσε, είτε ο τρόπος που τα προσέγγισε, που μα τον Αλλάχ δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να το αφήσω :) Οπότε περιορίστηκα σε 1-2 κατ'ιδίαν κουβέντες. Μόνο.

 

:cheers5:

  • Like 8
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.