Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Achdé'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 10 results

  1. Είναι ένας θρύλος της Άγριας Δύσης. Αλλά τα καταφέρνει εξίσου καλά και στα υπερατλαντικά ταξίδια του. Οι Jul και Achdé, στο πνεύμα του Morris, μεταφέρουν τον Λούκυ Λουκ στο Παρίσι σε μια αρκετά διαφορετική και τολμηρή περιπέτεια με τον «φτωχό και μόνο καουμπόυ». Ο εμπνευστής και σχεδιαστής του Λούκυ Λουκ, Morris, πέθανε το 2001. Ο René Goscinny που υπέγραψε πολλά από τα σενάρια των περιπετειών του δημοφιλούς καουμπόυ είχε πεθάνει από το 1977. Ωστόσο «ο άνθρωπος που πυροβολεί πιο γρήγορα κι από τον ίσκιο του» δεν έμεινε ορφανός. Από το 2003 τις σχεδιαστικές τύχες του ανέλαβε ο Achdé σε συνεργασία με διάφορους σεναριογράφους και τα αποτελέσματα μέχρι τώρα είναι εντυπωσιακά. Τα 13 άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει μετά τον θάνατο του Morris, χωρίς να υστερούν σε τίποτα σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν, ανανεώνουν διαρκώς το ενδιαφέρον για τον Λούκυ Λουκ διατηρώντας τον διαρκώς στην επικαιρότητα των κόμικς. Αν, μάλιστα, σε αυτά προστεθούν και τα εξαιρετικά άλμπουμ εκτός σειράς «Ποιος Σκότωσε τον Λούκυ Λουκ» του Matthieu Bonhomme και «Ο Ντόλης δεν Απαντάει Πια» του Guillaume Bouzard, ο μύθος του μοναχικού καουμπόυ διαιωνίζεται και αποκτά όλο και περισσότερες, πιο ενήλικες προεκτάσεις. Το «Ένας Καουμπόυ στο Παρίσι» των Jul στο σενάριο και Achdé στα σχέδια (εκδόσεις Μαμούθ Κόμιξ, μετάφραση: Βασίλης Πουλάκος) είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση της νέας εποχής του Λούκυ Λουκ. Γιατί μπορεί να ξεκινά με τον Λούκυ Λουκ να οδηγεί τους αδελφούς Ντάλτον στη φυλακή, τον Άβερελ να ονειρεύεται φαγητά και τον Τζόε εκτός εαυτού να κοκκινίζει από την οργή του, αλλά στη συνέχεια η ιστορία ξεμακραίνει από κάθε πεπατημένη. Ο Λούκυ Λουκ συναντά τον Αύγουστο Μπαρτολντί, γλύπτη του Αγάλματος της Ελευθερίας που μεταφέρει το χέρι με τον πυρσό μέσα στις ερήμους της Άγριας Δύσης, προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα για την αποπεράτωση του έργου του και αποφασίζει να τον βοηθήσει. Έτσι, θα ταξιδέψει μαζί του σε ένα απολαυστικό Παρίσι, θα παραξενευτεί από την ύπαρξη μιας «μικρής πορσελάνινης λεκάνης στο μπάνιο», θα θαυμάσει τα gargoyles στους γοτθικούς ναούς, θα εκπλαγεί από τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους που ζωγραφίζουν «τα χρώματα πιο γρήγορα κι από τον ίσκιο τους», θα περπατήσει στη Σορβόννη, θα γίνει μάρτυρας ληστείας με δράστες τον Βερλέν και τον Ρεμπό. Το χιούμορ του Jul είναι συχνά αυτοσαρκαστικό και ιδιαίτερα τολμηρό, όπως στην περίπτωση που ο Λούκυ Λουκ δίνει την ταυτότητά του σε έναν φρουρό και αυτός τον επιπλήττει λέγοντας: «Μα αυτή η φωτογραφία είναι παλιά! Είστε ακόμα με τσιγάρο!» ή όταν βγάζει τα παπούτσια του για να αντικρίσει ο αναγνώστης τις τεράστιες τρύπες στις κάλτσες του. Αντίθετα από τα συνηθισμένα ο «κακός» της υπόθεσης είναι ένας ραδιούργος διευθυντής φυλακών, συγγραφέας του βιβλίου «50 Αποχρώσεις του Γκρι Τοίχου» σε μια φυλακή – κολαστήριο, ενώ το Άγαλμα της Ελευθερίας τελικά θα στηθεί στην είσοδο της Νέας Υόρκης αντί για μια τεράστια «πρότυπη» φυλακή. Μπορεί η Ελευθερία να μη φωτίζει και τόσο πολύ πια τον σύγχρονο κόσμο, αλλά γι’ αυτό δεν φταίει ο Μπαρτολντί. Ούτε, φυσικά, ο Λούκυ Λουκ. Και το σχετικό link...
  2. Ο Achdé έρχεται στο Public Συντάγματος Πέμπτη 9 Μαΐου στις 19.00 Στα βήματα του Morris, δημιουργού του ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ, ο συνεχιστής της σειράς Achdé, θα βρεθεί για δεύτερη φορά στην Αθήνα, στην παρουσίαση της ελληνικής έκδοσης του τελευταίου άλμπουμ του, σε κείμενα Jul και μετάφραση από τον Βασίλη Πουλάκο με τίτλο: «Λούκυ Λουκ – Ένας καουμπόυ στο Παρίσι», την Πέμπτη 9 Μαΐου, στις 19:00, στο Public Συντάγματος. Με αφορμή την δωρεά του Αγάλματος της Ελευθερίας από την Γαλλία στις ΗΠΑ, ο γνωστός μας μοναχικός καουμπόυ, εκτός από τις συνήθεις αναφορές στο Ουέστ θα μας φέρει σε επαφή με τον θαυμαστό κόσμο της γαλλικής πρωτεύουσας, με τις διάσημες προσωπικότητες της και τους απλούς κατοίκους της στο τέλος του 19ου αιώνα.
  3. Κάτι που είχε μπει, πριν 12 χρονάκια...μόνο! Οι καταδικασμένοι της ασφάλτου, του Achde, από το Komics της Καθημερινής, #98. Γιατί ο κάλος καλός οδηγός, από το πόσο καλά ξέρει την διαδρομή, φαίνεται. Ακούς @Indian;
  4. Ο Λούκι Λουκ για πρώτη φορά στο Παρίσι Στο νέο βιβλίο «Ένα καουμπόης στο Παρίσι» που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Νοεμβρίου Ο Λούκι Λουκ, ο άνθρωπος που πυροβολεί πιο γρήγορα κι από τον ίσκιο του, θα εγκαταλείψει για πρώτη φορά τις μεγάλες πεδιάδες του Φαρ Ουέστ για να επισκεφθεί το Παρίσι, ανακοίνωσε σήμερα ο εκδότης του. Το επόμενο άλμπουμ του Λούκι Λουκ, που θα τιτλοφορείται «Ένας καουμπόης στο Παρίσι» θα κυκλοφορήσει στις 7 Νοεμβρίου. Ο διάσημος ήρωας που δημιούργησαν οι Μορίς και Γκοσινί θα ανακαλύψει «τη μεγαλοπρέπεια της πόλης του φωτός και τον τρόπο ζωής των αυτοχθόνων, των Παριζιάνων», σύμφωνα με τη Lucky Comics, θυγατρική των εκδόσεων Dargaud. Όπως και το προηγούμενο άλμπουμ, τη «Γη της επαγγελίας» που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2016, και το νέο υπογράφεται από τους Γάλλους Ασντέ (σχέδιο) και Ζιλ (κείμενα). «Άρχισα να αναρωτιέμαι ποιο μεγάλο γεγονός έγινε μεταξύ 1860 και 1886, τα χρόνια που αντιστοιχούν στις ιστορίες των άλμπουμ του Λούκι Λουκ. Και ανακάλυψα το Άγαλμα της Ελευθερίας», εξήγησε ο Ζιλ, τονίζοντας ότι διασκέδασε πολύ και ο ίδιος γράφοντας το σενάριο αυτής της ιστορίας. Όλα ξεκινούν όπως πάντα στο Φαρ Ουέστ. Ο Γάλλος γλύπτης Ογκίστ Μπαρτολντί πραγματοποιεί μια περιοδεία στις ΗΠΑ για να συγκεντρώσει χρήματα προκειμένου να ολοκληρώσει το Άγαλμα της Ελευθερίας. Όπως το έργο και ο ίδιος ο καλλιτέχνης απειλούνται και ο Λούκι Λουκ αναλαμβάνει να τον συνοδεύσει πίσω στο Παρίσι για να τον προστατεύσει. Μέχρι σήμερα, οι αναγνώστες των περιπετειών του Λούκι Λουκ έβλεπαν Ευρωπαίους να ανακαλύπτουν τον Νέο Κόσμο, όπως για παράδειγμα τον Ρώσο πρίγκιπα στον «Μεγάλο Δούκα», ένα Άγγλο αριστοκράτη στο «Τρυφερό πόδι» ή τον Βιεννέζο ψυχαναλυτή στη «Θεραπεία των Ντάλτον». Κάθε άλμπουμ του «φτωχού και μόνου καουμπόη» συνιστά σημαντικό γεγονός στον εκδοτικό χώρο. Η «Γη της επαγγελίας» πούλησε περισσότερα από 500.000 αντίτυπα. Πηγή
  5. Από το Κόμικς της Καθημερινής #50, Ιατρός Πανίδας, των Christian Godard και Herve' Darmenton (Achde).
  6. Από μικρός, απολάμβανε να διαβάζει τις περιπέτειες του «φτωχού και μόνου καουμπόη», που ακούει στο όνομα Λούκυ Λουκ, μεταξύ πολλών άλλων αναγνωσμάτων. Παρά την έμφυτη τάση του στο σχέδιο, επέλεξε να σπουδάσει Ιατρική και να εργαστεί, για αρκετά χρόνια, ως ακτινολόγος. Ευτυχώς, τόσο για εκείνον, όσο και για την 9η Τέχνη, το 1985 αποφάσισε μία θεαματική… στροφή στην καριέρα του, ξεκινώντας να εικονογραφεί τις δικές του ιστορίες: το 1988 έβγαλε την πρώτη του αυτοέκδοση (Destins Croisés) και το 1991 συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Dargaud, την εκδοτική όπου στεγαζόταν και τα βιβλία του παιδικού, αγαπημένου του καουμπόη, για να δημιουργήσει μία σειρά από νέους τίτλους (Fort Braillard, Woker, Doc Véto, CRS=Détresse). Ο κατά κόσμον Hervé Darmenton, γνωστός στον κόσμο της 9ης Τέχνης ως Achdé, ανέλαβε στις αρχές της χιλιετίας ένα δύσκολο έργο: μετά το θάνατο του Morris, δημιουργού και επί χρόνια σχεδιαστή των περιπετειών του Λούκυ Λουκ, το 2001, ο Achdé επιλέχθηκε από τους εκδότες της Dargaud ως ο διάδοχός του, προκειμένου να συνεχίσει το μύθο του καουμπόη που «πυροβολεί πιο γρήγορα από τη σκιά του»! Όπερ και εγένετο, με την ιστορία La Belle Province (Η Ωραία Προβένς), την πρώτη περιπέτεια του Λούκυ Λουκ που ανέλαβε, ως θετός πατέρας του ήρωα, σε συνεργασία με τον Laurent Gerra, Γάλλο κωμικό, ο οποίος ανέλαβε τα κείμενα. Και από τότε, ακολούθησαν πολλές ακόμη, με τη συμβολή και άλλων σεναριογράφων. Ο Achdé, πιστός στο πνεύμα των προκατόχων του και ιδιαίτερα στην κλασική γραμμή του Morris, έχει χαρίσει στους θαυμαστές του ήρωα, αλλά και των κόμικς γενικότερα, μία σειρά από εξαιρετικές χιουμοριστικές ιστορίες με πρωταγωνιστή το Λούκυ Λουκ, τις οποίες απολαμβάνουμε στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΜΑΜΟΥΘ ΚΟΜΙΞ. Το Μάιο του 2017, ο Achdé παρευρέθη στο THE Comic Con 2017 στη Θεσσαλονίκη, σε μία από τις πολυάριθμες επισκέψεις του στη χώρα μας. Εκεί, είχαμε την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε την ακόλουθη συνέντευξη. JohnnyMZ: Η ενασχόλησή σου με το αντικείμενο, πώς ξεκίνησε; Αν δεν κάνω λάθος, στην πρώτη φάση της ενήλικης ζωής σου εργαζόσουν ως ακτινολόγος…; Achdé: Πάντοτε μου άρεσε να σχεδιάζω, διάλεξα όμως την ακτινολογία επειδή, όντας ένας νεαρός χωρικός, ήθελα να υπακούσω στις παραινέσεις των γονιών μου. Συνέχισα να σχεδιάζω, παρ’ όλα αυτά, όταν μου το επέτρεπε το πρόγραμμά μου. Κάποια στιγμή, γνώρισα τη γυναίκα μου, η οποία είχε βαρεθεί να με βλέπει τα βράδια να σχεδιάζω και να μην ξαπλώνω μαζί της στο κρεβάτι. Οπότε μου είπε, άλλαξε δουλειά, γίνε σχεδιαστής, να σχεδιάζεις τη μέρα, τουλάχιστον να είσαι μαζί μου το βράδυ. Χρειάστηκα έξι χρόνια για να εδραιωθώ στο επάγγελμα, όμως τα κατάφερα. Δε θα είχα γίνει όμως σχεδιαστής αν δεν άκουγα τη γυναίκα μου και εμπιστευόμουν τους υπόλοιπους που επέμεναν πως κερδίζεις καλά χρήματα με το να βλέπεις ανθρώπους γυμνούς. (γέλια) JohnnyMZ: Είμαι σίγουρος πως σου κάνουν αυτήν την ερώτηση σε κάθε συνέντευξη που δίνεις, είναι όμως αναπόφευκτο, όταν είσαι ο διάδοχος ενός τόσο εμβληματικού χαρακτήρα κόμικς όπως ο Λούκυ Λουκ αφενός, ενός τόσο μεγάλου καλλιτέχνη όπως ο Morris, αφετέρου. Τι σημαίνει να διαδέχεται κανείς τον Morris; A: Είναι δύσκολο. Είναι μία μεγάλη ευθύνη. Και την ίδια στιγμή, είναι η εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου. Αν μου το έλεγαν όταν ήμουν 6 χρονών ότι θα σχεδίαζα αυτές τις ιστορίες, δε θα το πίστευα. Είναι πραγματικά εκπληκτικό να πραγματοποιείς τα παιδικά σου όνειρα. Σε αυτό το επάγγελμα, όλα είναι δυνατά. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά αντίστοιχα: για παράδειγμα, για έναν νεαρό μουσικό είναι πολύ πιο σπάνιο να φτάσει να παίξει, ξέρω ‘γω, με τους Rolling Stones. Ενώ σε μας συμβαίνουν συχνά τρελά πράγματα. Μπορούμε να σχεδιάσουμε αυτά που λατρεύαμε όταν ήμασταν μικροί. Συγκεράζει διασκέδαση και επάγγελμα. JohnnyMZ: Τι είναι για σένα ο Λούκυ Λουκ; A: Ένας χαρακτήρας που με συνοδεύει εδώ και 15 χρόνια. Βέβαια, με συντροφεύει επίσης από την ηλικία των 5 ετών. Ήταν ένα από τα πρώτα κόμικς που ανακάλυψα μέσα στο περιοδικό Spirou. Εκείνη την εποχή αγοράζαμε πολύ λίγα, καθώς ήταν πολύ ακριβά και η οικογένειά μου δεν είχε πολλά χρήματα. Παρόλα αυτά, τα αδέρφια μου είχαν μερικά Spirou. Ανακάλυψα λοιπόν το Λούκυ Λουκ στις σελίδες του Spirou και τελικά ο νεαρός εαυτός μου αγάπησε τις ιστορίες του καουμπόη, αλλά και άλλες ιστορίες με ιππότες που διάβαζα. Δεν υπήρχαν μέσα εκεί υπερήρωες, δεν υπήρχε ο Superman. Η μητέρα μου βέβαια έπαιρνε κόμικς με το Μίκυ Μάους, τα οποία διάβαζα επίσης. Μίκυ Μάους, Spirou, καθόλου υπερήρωες. Η μητέρα μου επίσης λάτρευε τον Αστερίξ. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, με ανάγκαζε να διαβάζω τις ιστορίες του. Είχαμε κάνει ενός είδους συμβόλαιο, μου έλεγε «ΟΚ, θα σου αγοράζω κόμικς. Κάθε φορά που θα διαβάζεις τρία κανονικά βιβλία, θα σου αγοράζω ένα άλμπουμ». Και συχνά μου αγόραζε Αστερίξ, ήξερα όμως πως τα αγόραζε κατά βάση για κείνη. (γέλια) JohnnyMZ: Ο ήρωας «ζει» από το 1946, μέχρι και σήμερα. Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σου, τον καθιστά τόσο διαχρονικό; A: Ο Λούκυ Λουκ είναι ένας ήρωας ουέστερν, μονίμως τοποθετημένος σε μια εποχή πολέμου. Γι’ αυτό και μπορούμε να τον χρησιμοποιούμε διαρκώς. Αν δημιουργήσεις έναν σύγχρονο ήρωα, θα έχεις πολλές ενοχλήσεις, γιατί η καθημερινότητα αλλάζει διαρκώς, τα αυτοκίνητα αλλάζουν, τα ντεκόρ αλλάζουν… Το ουέστερν όμως παραμένει πάντα το ίδιο. Άλογα, μεγάλα καπέλα, Ινδιάνοι. Αυτός είναι και ο λόγος που το συγκεκριμένο κόμικ μπορεί και συνεχίζει. Είναι τοποθετημένο σε μία περασμένη εποχή αλλά κυρίως, σε μία εποχή που προσφέρεται για μεγάλες περιπέτειες. Επιπλέον, είναι εύκολο να συνεχίζει γιατί ανήκει σε αυτά τα κόμικς που απευθύνονται σε όλο το κοινό, αφού μπορούν να το διαβάσουν και παιδιά και ενήλικες. Και κυρίως, είναι ένα κόμικ χιουμοριστικό, το οποίο διαβάζουν ήδη εκατομμύρια άνθρωποι. Θεωρώ πολύ πιο πολύπλοκο να κάνεις καλά κόμικς με σενάριο ρεαλιστικό και σοβαρό για πολύ καιρό, δεν υπάρχουν πολλά… JohnnyMZ: Το υλικό όμως είναι απεριόριστο; Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, και οι περιπέτειες του Λούκυ Λουκ βασίζονται σε μία πραγματική ιστορική εποχή, συγχέονται με πραγματικά ιστορικά πρόσωπα, μέρη, γεγονότα… A: Υπάρχουν πολλά πράγματα. Νομίζω ότι μπορώ ήδη να σκεφτώ υλικό για άλλα τριάντα τέτοια άλμπουμ, βρίσκουμε μόνιμα θέματα να ασχοληθούμε. Ειλικρινά, δεν είναι τόσο δύσκολο. Στην Αμερική υπάρχουν πολλές ιστορίες, που αφορούν την ίδια την Αμερική, νομίζω άρα ότι δεν υπάρχει έγνοια επί του θέματος. JohnnyMZ: Ο ήρωας είναι τοποθετημένος στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα και πρόκειται για έναν ήρωα αμερικανικής εθνικότητας, αποτελεί ωστόσο δημιουργία της γαλλοβελγικής σχολής κόμικς. Πώς γεφυρώνεται αυτή η «κρίση ταυτότητας»; A: Θεωρώ πως πρέπει να είσαι «εξωτερικός», να μην είσαι κάτοικος μιας χώρας, για να διασκεδάζεις πραγματικά να μιλάς για αυτή και να σπας πλάκα. Αν είσαι Αμερικανός και μιλάς για καουμπόηδες, δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Εφόσον πάντα θες να κοροϊδέψεις. Αντίστοιχα, ένας Γάλλος δεν μπορεί να μιλήσει για τους Γάλλους και να έχει πραγματικά πολλή πλάκα. Ένας Γάλλος όμως να μιλάει για τις περιπέτειες των Αμερικάνων, εκεί υπάρχει ζουμί. Είμαστε πάντα πιο απελευθερωμένοι όταν μιλάμε για άλλους. JohnnyMZ: Υπάρχουν πολιτικά στοιχεία στις ιστορίες του Λούκυ Λουκ; Πώς εκφράζονται; A: Μιλάμε για ιστορικά πρόσωπα, μερικές φορές και για πολιτικά πρόσωπα, για παράδειγμα υπάρχει ένα άλμπουμ με τον Πρόεδρο Hayes (L’Homme de Washington – Ο Άνθρωπος Από Την Ουάσινγκτον), που ήταν ο καλύτερος Αμερικανός πρόεδρος, ένας έντιμος τύπος, κάτι σπάνιο στο χώρο, ένας τύπος που είπε την πρώτη μέρα «θα τελέσω μία θητεία και μετά θα σταματήσω». Πέτυχε και σταμάτησε! Ο μόνος πρόεδρος που έλειψε στο λαό του, έκανε πράγματι καλή δουλειά. Η πολιτική, είναι ένα θέμα από το οποίο μπορούμε να διασκεδάσουμε, με τα θέματα που γυρίζουν γύρω από αυτή, αλλά θέλει προσοχή – εγώ προσωπικά αποφεύγω να την εκμηδενίζω. Ο Goscinny μας χάρισε μία τρομερή ιστορία του Αστερίξ, Le Grande Fossé (Η Μεγάλη Τάφρος), όπου μιλάει για την πολιτική, χωρίς να αναφέρεται στην πολιτική. Δεν πρέπει να μιλάμε για την πολιτική στεγνά ρεαλιστικά, δε θα έχει κανένα ενδιαφέρον. Στη Μεγάλη Τάφρο αυτό φαίνεται αριστουργηματικά, υπάρχουν πολλοί συμβολισμοί και χάρη στους συμβολισμούς, όπως για παράδειγμα να χωριστεί το χωριό των Γαλατών στα δύο, περνάει το πολιτικό μήνυμα της πόλωσης ανάμεσα σε «δεξιούς» και «αριστερούς». Ο Goscinny και ο Uderzo ήταν πολύ δυνατοί σε αυτό, νομίζω η συγκεκριμένη είναι μία υποδειγματική χιουμοριστική ιστορία με πολιτικά στοιχεία. JohnnyMZ: Ποια είναι, γενικότερα, η σχέση ανάμεσα στην πολιτική και την τέχνη; A: Η ερώτηση αυτή μου θυμίζει τις εξετάσεις για το απολυτήριο – πάντα μου την έδινε. Τι είναι, άραγε, η πολιτική; Στα γαλλικά, έχουμε έναν όρο, fou du roi (σσ. στα ελληνικά αποδίδεται ως γελωτοποιός, ακριβή μετάφραση «ο τρελός του βασιλιά»), δηλαδή ένας άνθρωπος που μπορούσε να κοροϊδεύει το βασιλιά, μόνο εκείνος μπορούσε να λέει και να κάνει τέτοια πράγματα. Ο βασιλιάς, κατά καιρούς, άκουγε αυτά που έλεγε ο «τρελός» του, άλλωστε ήταν ο μόνος που μπορούσε να λέει απροκάλυπτα την αλήθεια, απλά την έλεγε με χιούμορ. Προφανώς, πολλοί βασιλιάδες αποκεφάλιζαν τους «τρελούς» τους. Σαν πολίτης, όπως όλοι οι πολίτες μέσα σε μία δημοκρατία, μπορώ, αλλά δε νομίζω πως ο ρόλος μου είναι να κάνω κήρυγμα: κάνω κόμικς για να διασκεδάζουν οι αναγνώστες, όχι για να σκοτίζονται. Θέλω να χαλαρώνουν, με το θέμα για το οποίο γράφω, τα συναισθήματα που τους προκαλούνται, τις καταστάσεις που περιγράφω. Για παράδειγμα, στο τελευταίο τεύχος, La Terre Promise (Η Γη Της Επαγγελίας), θίγεται το θέμα της προσφυγιάς, χωρίς να γίνει αναφορά στο Ισλάμ. Ο βασικός μου στόχος να διασκεδάζουν οι αναγνώστες, δε στοχεύω να τους διδάξω πράγματα, δεν είμαι καθηγητής ή φιλόσοφος. Αν καταφέρω όμως να τους κάνω να προβληματιστούν για κάτι, τότε μιλάμε για απόλυτη επιτυχία! ΠΗΓΗ: https://docmz.wordpress.com/2017/10/25/achde-interview/
  7. ΟΛΕΣ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ Πιο κάτω παρουσιάζεται ένας περιεκτικός κατάλογος με όλες τις ιστορίες του Λούκυ Λουκ, οι οποίες δημοσιεύθηκαν κάπου στον κόσμο μέχρι σήμερα. Ο συνολικός αριθμός των ιστοριών ανέρχεται στις 230, εκ των οποίων μόνο οι 135 έχουν δημοσιευθεί στην Ελλάδα. Στον κατάλογο δεν περιλαμβάνονται ιστορίες του Λούκυ Κιντ, του Ράντανπλαν και του Ρόκυ Λουκ. Για κάθε ιστορία δίνονται πληροφορίες για την ελληνική της έκδοση, δηλ. από τις εκδοτικές του Στρατίκη/Ψαρόπουλου και της Μαμούθκομιξ (με μία μόνο εξαίρεση δύο μόνο εξαιρέσεις!). Οι εκδόσεις του Στρατίκη/Ψαρόπουλου, περιλαμβανομένης και της σειράς 16/22, σταμάτησαν πριν την έκδοση της ιστορίας 'Σάρα Μπερνάρ'. Όπου οι πληροφορίες δεν είναι διασταυρωμένες, θα συναντήσετε μερικά ερωτηματικά. Όποιος είναι σε θέση να παρέχει σχετικές πληροφορίες, μπορεί να βοηθήσει ώστε να ενημερώσουμε πλήρως τον κατάλογο. (κάποιες μικρολεπτομέρειες που λείπουν σχετικά με τις εκδόσεις του Στρατίκη/Ψαρόπουλου θα τις συμπληρώσω όταν ξεθάψω τα σχετικά τεύχη από το αρχείο της συλλογής.) Ο κατάλογος παρουσιάζει και την αρίθμηση των σελίδων του Morris στις πρώτες του ιστορίες, η οποία συνεχίζεται μέχρι και την ιστορία 'Ο Δικαστής' (σύνολο 566 σελίδες + 20). Ακολούθως, η κάθε ιστορία έχει τη δική της αρίθμηση ξεκινώντας από το 1. Εξαίρεση της αρχικής αρίθμησης, αποτελεί η πρώτη ιστορία 'Αριζόνα 1880', της οποίας η αρίθμηση των σελίδων της (1-20) δεν συνεχίζεται στη δεύτερη ιστορία. Σαρώσεις για τις γερμανικές ιστορίες (αύξων αριθμοί 121 μέχρι 193 στον κατάλογο πιο κάτω) μπορείτε να βρείτε εδώ (ευχαριστούμε constantinople!). Συνοπτικός κατάλογος των αδημοσίευτων ιστοριών του Λούκυ Λουκ στην Ελλάδα παρουσιάζεται εδώ, όπου μπορείτε να βρείτε και τις σχετικές σαρώσεις. Ο κατάλογος παρουσιάζεται στις πιο κάτω καταχωρήσεις χωρισμένος σε χρονολογικές περιόδους (το σύστημα δεν δεχόταν ολόκληρο τον κατάλογο σε μία μόνο καταχώρηση, φαντάζομαι λόγω μεγέθους).
  8. Δημοσκόπηση για τα καλύτερα Λούκυ Λουκ του Morris έχει γίνει. Συζήτηση για το ποια άλμπουμ της μετα-Goscinny εποχής αξίζουν και ποια όχι, μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ Και ήρθε η στιγμή να διαλέξουμε τα καλύτερα άλμπουμ απ΄όταν ανέλαβε το σκίτσο ο Achde. Τη δημοσκόπηση θα την κάνουμε βαθμολογώντας κάθε άλμπουμ ξεχωριστά. Απ΄το μέσο όρο των βαθμών θα προκύψει και η κατάταξη. H κλίμακα βαθμολογίας είναι από 1 έως 10. Θερμή παράκληση. Όσοι δεν έχετε διαβάσει ή δεν θυμάστε καθόλου ένα άλμπουμ, να επιλέξτε το κατάλληλο κουτάκι και μη βάλετε βαθμό στην τύχη Πριν βάλω τις βαθμολογίες να πω κάτι γενικό για τα άλμπουμ του Achde. Καταρχάς έχουν εκπληκτικό σχέδιο που θυμίζει αυτό της χρυσής εποχής των Λούκυ Λουκ. Ειδικά τα πρώτα είναι πολύ ευχάριστα στο μάτι. Kαι λέω τα πρώτα γιατί έτσι όπως τα διάβασα σερί, παρατήρησα ότι στα 2-3 τελευταία αρχίζουν και λιγοστεύουν οι λεπτομέρειες στο backround, αλλά μπορεί και να είναι ιδέα μου Όσον αφορά τις ιστορίες θεωρώ ότι το επίπεδο τους δεν έχει μεγάλη διαφορά. Όπως θα δείτε κιόλας, οι βαθμολογίες μου παίζουν από 5 έως 7. Ενώ στα Λούκυ Λουκ του Morris είχαμε μεγάλες διακυμάνσεις. Σχεδόν όλα τα ΛΛ του Goscinny είναι 8 με 10, τα χειρότερά του 7, ενώ στη μετα-Goscinny εποχή υπάρχουν κάποια που με το ζόρι θα τα έβαζα ένα 4(Προφήτης, Zωγράφος), ένα 3(Θρύλος της Δύσης) ή κάτω του 3(κάτι Σεϊχηδες στο Φαρ-Ουέστ, Μακ στους Ινδιάνους και δε συμμαζεύεται). Και πάμε αναλυτικά: Η Ωραία Προβένς Θυμάμαι την 1η φορά που το διάβασα κουράστηκα απ΄την πλοκή και τους πολλούς διαλόγους. Πολύ μπέρδεμα και πολλά ονόματα που έπρεπε να θυμάμαι. Συν κάτι τύποι που εμφανίζονται χωρίς λόγο στην ιστορία(ο Λεβιστράους για παράδειγμα). Όταν όμως το ξαναδιάβασα άρχισα να εξοικειώνομαι με τα ονόματα και κατάλαβα πολύ καλύτερα την υπόθεση. Η οποία παρεμπιπτόντως δεν είναι κακή. Μόνο το σημείο του έρωτα του Ντόλυ(ναι είναι αρσενικό τελικά) με την Προβένς με ξενέρωσε. Κατά τ΄άλλα η εξάρθρωση της σπείρας του Μακ Άμπαν είχε το χαβαλέ της. Λείπει το χιούμορ όμως. To καλό χιούμορ εν πάση περιπτώσει. Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστες φορές γέλασα. Πάντως δεν το θεωρώ κακό άλμπουμ. Είναι απλά πολύ μέτριο. Βαθμολογία: 5/10 Οι Ντάλτον στην Κρεμάλα Εδώ η υπόθεση είναι καλύτερη και πιο κοντά στο ύφος των ιστοριών επί Morris. Σίγουρα βέβαια παίζει ρόλο ότι το άλμπουμ αυτό μοιάζει, σε σκανδαλώδη βαθμό θα έλεγα, με το "Οι Ντάλτον στους Ινδιάνους". Aν δηλαδή ερχόταν ο Gerra και μου έλεγε πως όταν το έγραφε δεν είχε υπόψιν του το εν λόγω άλμπουμ του Goscinny, θα γελούσαν και τα μουστάκια μου. Διαβάστε τα στο καπάκι το ένα μετά το άλλο και θα το διαπιστώσετε. Καλύτερο πάντως απ΄το προηγούμενο(Προβένς). Αν και το χιούμορ του Gerra εξακολουθεί να επιδέχεται μεγάλη βελτίωση. Βαθμολογία: 6/10 Ο Άνθρωπος απ΄την Ουάσινγκτον Κάτι παρόμοιο ισχύει κι εδώ. Συμπαθητική ιστορία που θυμίζει τα παλιά, για το λόγο ότι έχει δανειστεί πολλά στοιχεία από παλιά άλμπουμ. Έχουμε το κλασικό escort mission μιας προσωπικότητας στην Άγρια Δύση κι έναν προδότη ανάμεσα στα μέλη της αποστολής. Ουσιαστικά είναι μια μείξη από Άμαξα, Σάρα Μπερνάρ και σε ορισμένα σημεία(εκεί με τον προεκλογικό αγώνα στο Τέξας) μου θύμησε τον Τζος Τζέημον που ήθελε να γίνει Δήμαρχος. Διαβάζεται ευχάριστα πάντως, αλλά όσο να ΄ναι η έλλειψη πρωτοτυπίας δεν μ΄αφήνει να βάλω ιδιαίτερα υψηλό βαθμό. Ένα ακόμα φάουλ είναι η δίχως νόημα παρουσία του Μπίλυ δε Κιντ. Δεν κολλάει πουθενά. Εμφανίζεται για λίγο στο άσχετο και λέει τα δικά του(θέλω γλειφιτζούρια, θα σε καθαρίσω Λούκυ Λουκ κτλ). Ή βαλ΄τον να έχει κεντρικό ρόλο(αλλά εξέλιξέ τον σαν χαρακτήρα) ή ακόμα καλύτερα μην τον βάζεις καθόλου απ΄τη στιγμή που υπάρχει ο βασικός κακός της υπόθεσης, ο Κάμπυ(ο πολιτικός αντίπαλος του Χέηζ) και το τσιράκι του ο Σαμ Πάλιν. Βαθμολογία: 6/10 Λούκυ Λουκ Εναντίον Πίνκερτον Το έγκλημα περνάει σε άλλο επίπεδο, αναπόφευκτα και η αντιμετώπισή του. Οι παραδοσιακές μέθοδοι του Λούκυ Λουκ δείχνουν ξεπερασμένες μπροστά σ΄αυτές του πρακτορείου Πίνκερτον, που έχει βάλει την καχυποψία εθνική προτεραιότητα και κάθε πολίτης αποκτά τον προσωπικό του φάκελο. Όταν όμως η κατάσταση ξεφεύγει, αποδεικνύεται ότι ο μόνος νόμος που μπορεί να επιβληθεί στην Άγρια(ακόμα) Δύση, είναι αυτός του περίστροφου που τόσο καλά γνωρίζει ο ήρωάς μας. Μια ωραία και αρκετά πρωτότυπη υπόθεση, στο καλύτερο κατ΄εμέ άλμπουμ του Achde. Το μόνο που έχω να προσάψω είναι ότι το βρήκα αρκετά σοβαρό για Λούκυ Λουκ. Θα προτιμούσα να έχει παραπάνω χιούμορ, χωρίς να λέω ότι δεν υπήρξαν στιγμές που γέλασα. Βαθμολογία: 7/10 Μοναχικός Καβαλάρης Η 2η απόπειρα των Pennac-Benacquista δεν ήταν το ίδιο επιτυχημένη με την 1η(Πίνκερτον). Η ιστορία ok, συμπαθητική σε γενικές γραμμές και δεν θύμιζε κάποια άλλη. Μ΄άρεσε ειδικά εκεί με τον Λούκυ Λουκ να μεταμφιέζεται σε μασκοφόρο παράνομο. Εδώ όμως τελειώνουν τα θετικά. Το χιούμορ ήταν κι εδώ εντελώς απών(και όταν έχεις Ντάλτον στην υπόθεση, αυτό είναι έγκλημα). Επίσης το βρήκα αρκετά αραιογραμμένο(διαβάζεται άνετα σ΄ένα τέταρτο) και σε κάποια σημεία δεν υπήρχε ομαλή σύνδεση στην υπόθεση(σε πετάει απ΄το ένα μέρος στο άλλο απότομα και χωρίς να εξηγεί). Κι εδώ έρχεται στο μυαλό μου η δήλωση του Achde στο φετινό Comic Con της Θεσσαλονίκης για τους συγγραφείς, που μας μετέφερε ο Kurdy("Ο ένας δεν έχει χιούμορ, ο άλλος δεν ξέρει να γράφει"). Κι αν στον Πίνκερτον το πρόβλημα ήταν μόνο η έλλειψη χιούμορ, στον Καβαλάρη πιστεύω τ΄αντιμετωπίσαμε και τα δύο. Επίσης το φινάλε το ήθελα καλύτερο. Εμφανίζεται απ΄το πουθενά η Μαμά Ντάλτον, λέει ότι ο πιο προικισμένος απ΄τους γιους της είναι ο Τζόε και λήγει απότομα(και ξενέρωτα) το θέμα αρχηγίας των αδερφών που είχε τεθεί και αποτελεί ουσιαστικά τη βάση της ιστορίας. Βαθμολογία: 6/10 Οι Ντάλτον... Θείοι Θα το έλεγα τυπικό Λούκυ Λουκ με Ντάλτον της μετα-Goscinny εποχής. Δηλαδή.... σούπα. Εντάξει, οι Ντάλτον αποκτούν ανιψάκι, δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Αλλά όλα τα υπόλοιπα τα έχουμε δει. Τα ίδια αστεία ξανά και ξανά, που απ΄τη στιγμή που επαναλαμβάνονται παύουν να είναι αστεία. Η όλη ιστορία δεν μπορώ να πω ότι ήταν άσχημη. Μ΄άρεσε η προσπάθεια που κατέβαλαν ο ΛΛ, ο Μπλαντσίνι και η Μαμά Ντάλτον να βάλουν το "χαμίνι" στον ίσιο δρόμο. Το φινάλε όμως θα το προτιμούσα καλύτερο και πιο εμπνευσμένο. Επίσης σε κάποια σημεία μου φάνηκε ότι δεν υπήρχε συνοχή. Σαν να έλειπαν καρέ ή διάλογοι. Συνολικά το θεωρώ πολύ μέτριο άλμπουμ, ίσως και κάτω του μετρίου, αλλά σίγουρα όχι χάλια όπως το παρουσίαζαν οι κριτικές στο εξωτερικό. Επιεικώς 5άρι. Βαθμολογία: 5/10 Η Γη της Επαγγελίας Πάμε και στο πλέον πρόσφατο. Λοιπόν, έχουμε κι εδώ ένα escort mission με όλα τα παραδοσιακά συστατικά του(εμπόδια, κακοποιοί, ενέδρες, Ινδιάνοι κτλ). Ευτυχώς λείπει το κλασικό κλισέ να υπάρχει προδότης στα μέλη της αποστολής. Πάντως η προσθήκη Εβραίων στην υπόθεση δίνει μια νέα νότα στην ιστορία. Το χιούμορ δεν λείπει, τα αστεία με Εβραίους είναι πολλά και κάποιους ίσως τους κουράσουν. Εμένα πάντως όχι. Δεν το θεωρώ ιδιαίτερα πρωτότυπο ή σπουδαίο Λούκυ Λουκ, αλλά είναι καλογραμμένο και το διάβασα ευχάριστα. Βαθμολογία: 6/10 Συνολικά έχω να πω ότι τα Λούκυ Λουκ του Achde είναι απλώς... διεκπεραιωτικά. Δεν έχουμε δει κάποιο χάλια, αλλά ούτε και κάποιο πολύ καλό. Είναι από πολύ μέτρια έως απλώς συμπαθητικά και μόνο ο Πίνκερτον είναι πραγματικά αξιόλογο. Έχω την εντύπωση ότι γράφονται απλά για να συνεχιστεί η σειρά και οι πωλήσεις. Δεν χάνω όμως την ελπίδα μου. Ελπίζω στο μέλλον να βρεθεί ένας ταλαντούχος συγγραφέας και ο Λούκυ Λουκ να επιστρέψει στη θέση που του αξίζει
  9. Παρακολουθήσαμε τη μεγάλη γιορτή των κόμικς στη Θεσσαλονίκη και μιλήσαμε με διοργανωτές, δημιουργούς, και τον καλεσμένο storyboard artist του 'Game of Thrones'. Μία φιγούρα με προσπερνά με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην είσοδο του Λιμανιού. Φοράει μαύρα, κοιτάει επιδεικτικά και φτάνει γρήγορα στην Αποθήκη Γ. Εκεί όπου για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Comic Con φιλοξένησε για ένα τριήμερο διάσημες φιγούρες, σπαθιά, πανοπλίες, τόξα και γενναιόδωρα χαμόγελα. Όπως αυτό με το οποίο με υποδέχτηκε ο Λεόντιος Παπαδόπουλος, δίπλα σε ένα Ελφ (!) στη μεγάλη σκάλα της Αποθήκης. Ο ίδιος μαζί με τον Τάσο Λαζαρίδη αποφάσισαν το 2015 να δώσουν στο κοινό της πόλης την ευκαιρία να μπει στις σελίδες των κόμικς. Και το τελευταίο ψάχνει ακόμα τον τρόπο να μη βγει. Φωτογραφίες: Αναστάσης Μαυρογιάννης – Κατερίνα Τζούρου Η γέννηση της ιδέας, ο Achde και το νέο ρεύμα στην πόλη «Το Comic Con της Θεσσαλονίκης το δημιούργησε η ανάγκη να γνωρίσουμε από κοντά τους ανθρώπους που διαβάζαμε (σχεδιαστές και σεναριογράφους) μέσα από τις ιστορίες των αγαπημένων μας ηρώων. Ο Achde, της φετινής διοργάνωσης για παράδειγμα, είναι ένας από αυτούς. Κάθε παιδί ήθελε να πυροβολεί όπως ο Λούκυ Λουκ, να κυνηγά τους Ντάλτον ή να γυρίσει την άγρια δύση πάνω στην Ντόλυ. Θα ήμασταν ευτυχισμένοι αν μπορούσαμε να φέρουμε τον Morris, τον δημιουργό του μοναχικού κάουμπόι που μας άφησε πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια. Φέραμε όμως τον (άξιο) συνεχιστή της δουλειάς του. Είναι εντυπωσιακό να γνωρίζεις ότι μόνο δύο άνθρωποι έχουν σχεδιάσει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα στα 70 χρόνια της ζωής του και εσύ να έχεις φέρει στη Θεσσαλονίκη τον άνθρωπο που διαβάζουν αρκετά εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο», αναφέρει ο Λεόντιος και στέκεται στις αρχικές σκέψεις πριν το μεγάλο εγχείρημα. «Όταν σχεδιάζαμε την πρώτη διοργάνωση, πιστεύαμε ότι το κοινό της Θεσσαλονίκης θα περάσει -έστω και από περιέργεια- για να δει ένα comic convention. Δεν μπορούσαμε, όμως, να φανταστούμε τη χαρά που θα είχαν τα πρόσωπά των επισκεπτών όταν ξαναέβλεπαν τους παλιούς τους φίλους: τον Αστερίξ, τον Τεν Τεν, τον Ιζνογκούντ. Είναι σαν να ανοίγεις την πόρτα και σου κάνει έκπληξη ο φίλος σου που είχες να τον δεις χρόνια! Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι υπάρχει κοινό που διαβάζει κόμικς στην πόλη, υπάρχουν νέοι σχεδιαστές που προσπαθούν να δείξουν τη δουλειά τους βγάζοντας fanzine κι άλλοι που χάρη στη νέα τεχνολογία συνεργάζονται με μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού, χωρίς να χρειαστεί να αφήσουν τη Θεσσαλονίκη. Μπορεί η ελληνική σκηνή να είναι εξαιρετικά περιορισμένη, αλλά διαθέτει λαμπρές παρουσίες», επισημαίνει. Δίπλα μας ο Χρήστος Φερεντίνος ετοιμάζεται για ένα από τα ομορφότερα event του τριημέρου, ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό παιχνίδι γνώσεων πάνω στα κόμικς. Στην αίθουσα τον περιμένουν 230 παίκτες, που θα διαγωνιστούν ταυτόχρονα για το μεγάλο δώρο. «Κάθε χρόνο προσπαθούμε να προσθέσουμε κι ένα νέο κομμάτι. Πέρσι, ήταν το παράλληλο κινηματογραφικό φεστιβάλ animation, ενώ φέτος αυτό το ξεχωριστό παιχνίδι με το κοινό. Προσπαθούμε πάντα να δημιουργούμε εμπειρίες στους επισκέπτες μας. Μην ξεχνάς ότι αυτή την τριετία έχουμε φιλοξενήσει ονόματα όπως οι Giorgio Cavazzano, Esad Ribic, Paolo Mottura, Achde, Dave McKean, Cameron Stewart και φυσικά ο 'μόνιμος καλεσμένος' William Simpson του Game of thrones». O storyboard artist του Game of Thrones Η παρουσία του William Simpson ξεχωρίζει από μακριά. Κυρίως για τα δεκάδες άτομα που τον έχουν πολιορκήσει. Για τα σκίτσα του, τις δουλειές του ανά τον κόσμο, αλλά κυρίως για τη συνέχεια του δημοφιλούς 'Game of Thrones'. Ο ίδιος, storyboard artist της σειράς, αποφεύγει να απαντήσει ευγενικά. Δεσμεύεται με συμβόλαιο. Στέκεται μόνο στο ότι η 8η σεζόν θα είναι και η τελευταία, χωρίς να αποκλείει ένα prequel με όσα συνέβησαν πριν από όσα έχουμε ήδη δει στην οθόνη μας. Η φιγούρα από το Μπέλφαστ είναι ευδιάθετη και αφοπλιστικά απλή. Χαιρετά με ένα αγωνιστικό νεύμα το τελευταίο ζευγάρι φοιτητών που αγόρασαν μία πρόσφατη δημιουργία του και αναλύει πόσο έχει αγαπήσει την πόλη της Θεσσαλονίκης. «Η πρώτη μου επαφή με την πόλη ήταν το 2012 και έκτοτε έρχομαι ανελλιπώς κάθε χρόνο. Έχω κυριολεκτικά ερωτευτεί τη Θεσσαλονίκη. Τα πρόσωπα των κατοίκων της είναι πανέμορφα, λουσμένα στον ήλιο. Σαν «τα παιδιά της Αφροδίτης» σε ένα έργο τέχνης. Όλα ξεκίνησαν με μία επίσκεψή μου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης, ενώ στη συνέχεια μπήκε στη ζωή μου το Comic Con. Είναι τόσο σημαντικό να βλέπεις ότι κάθε χρόνο το κοινό αγκαλιάζει όλο και περισσότερο το συγκεκριμένο εγχείρημα και νέους καλλιτέχνες να ξεπηδούν και να γεμίζουν όλους αυτούς τους πάγκους με φοβερές δημιουργίες. Σημαντικό, αλλά και αισιόδοξο», θα τονίσει, πριν απαντήσει αρνητικά σε μία κυρία που τον ρωτούσε αν μπορεί να της αποκαλύψει αν πεθαίνει ένας συγκεκριμένος ήρωας στην πολυαναμενόμενη νέα σεζόν. «Στην αρχή όλοι έρχονται και σε ρωτάνε: “Τι θα συμβεί με αυτό, τι θα συμβεί με το άλλο. Μήπως θα επικρατήσουν αυτοί; Αυτή είναι η τελευταία σεζόν του τάδε; Πρόκειται να πεθάνει, έτσι;”. Το κατανοώ γιατί η σειρά είναι ένα πραγματικό φαινόμενο, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω κάτι. Οπότε μετά την αρχική απογοήτευση, μιλάμε για αυτό που αγαπούν περισσότερο εδώ μέσα, τα κόμικς!», προσθέτει, ενώ του ζητώ να μου αναλύσει το πώς εμπνεύστηκε την πανοπλία των Λάνιστερ. «Οι πανοπλίες των Λάνιστερ και των Μπαράθεον, που είναι επηρεασμένες από την ιαπωνική κουλτούρα, πρέπει να έχουν πλούτο και μεγαλοπρέπεια. Έτσι, στο σπαθί του Τζέιμι, αν και μικρό, υπάρχουν στολίδια και πιο ποιοτικά χαρακτηριστικά για να ταιριάζει με τον οίκο του. Τα ίδια κριτήρια ισχύουν και με τα υπόλοιπα σπαθιά και τις πανοπλίες, ώστε να ταιριάζουν στη γενικότερη φιλοσοφία που εκπέμπουν και να αφομοιώνει καλύτερα το κοινό την ταυτότητά τους», καταλήγει. Το σκίτσο του Spiderman στη Θεσσαλονίκη που έκανε τον γύρο του διαδικτύου Μία εβδομάδα πριν ξεκινήσει η διοργάνωση, ένα σκίτσο που απεικονίζει τον Spiderman να περιφέρεται με τον ιστό του μπροστά από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με έναν φραπέ στο χέρι έγινε viral, λειτουργώντας σαν την καλύτερη αντίστροφη μέτρηση για τη μεγάλη γιορτή. Απέναντί μου στέκεται ο εμπνευστής του, Δημήτρης Πανταζής, έτοιμος να απλώσει τον… ιστό του και να με εγκλωβίσει στον δικό του δημιουργικό κόσμο. «Το συγκεκριμένο σκίτσο έχει μια ιδιαιτερότητα, καθώς συνδυάζει τον χαλαρό χαρακτήρα της πόλης (με την ύπαρξη του φραπέ), τον κλασικό κόσμο των κόμικς (με την παρουσία του Spiderman) και την ιστορία της πόλης (με την παρουσία του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο φόντο). Πρόκειται ουσιαστικά για μία σύμπραξη του σύγχρονου με το παραδοσιακό», εξηγεί και στέκεται σε αυτά που του έχουν κάνει εντύπωση στη φετινή διοργάνωση. «Το πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε είναι η ίδια η Αποθήκη. Ο χώρος είναι εξαιρετικός και ενδείκνυται για κάτι τέτοιο. Το κυριότερο είναι, όμως, το πάθος που βγάζουν τα νέα παιδιά με το αντικείμενο. Όλοι αυτοί οι δημιουργοί που από τόσο μικρή ηλικία φτιάχνουν, σκιτσάρουν, πειραματίζονται και δείχνουν ότι μπορούν να συνδυάσουν το παραδοσιακό στοιχείο του κόμικ με τις νέες τεχνολογίες, γεννώντας απίστευτες ιδέες και σχέδια». Manga Parkour μέσω Kickstarter «Πάω στοίχημα ότι το μικρό μου όνομα θα το γράψεις (κι εσύ) λάθος», ήταν τα πρώτα λόγια του Φύλλη Χατζόπουλου, προτού με γνωρίσει στον Ραφαήλ Βουτσίδη, συνοδοιπόρο του στον κόσμο των Mangatellers. Δεν έκανε λάθος. Όπως και το κοινό που χρηματοδότησε στην παγκόσμια πλατφόρμα του Kickstarter την ιδέα των παιδιών να κατασκευάσουν ιστορίες που συνδυάζουν το Manga με το Parkour! «Σίγουρα είναι ρίσκο να διεκδικήσεις το όνειρό σου μέσα σε μία παγκόσμια πλατφόρμα όπως το Kickstarter, οπότε όταν κατορθώσεις να συγκεντρώσεις το απαιτούμενο ποσό η χαρά σου είναι τεράστια. Μην ξεχνάμε ότι τέτοιες πλατφόρμες είναι ο ορισμός της άμεσης δημοκρατίας, όπου το κοινό είναι αυτό που αποφασίζει με τη χορηγία του αν θα υλοποιηθεί μία ιδέα ή όχι. Στη δική μας περίπτωση, μάλιστα, υλοποιήθηκαν με τον τρόπο αυτό και οι δύο εκδοτικές μας προσπάθειες!», τονίζει ο Φύλλης, την ώρα που ο Ραφαήλ εξηγεί γιατί προτίμησαν το Parkour ως πεδίο δράσης για τον Manga κόσμο τους. «Αρχικά, δεν υπήρχε κάτι παρόμοιο στην παγκόσμια αγορά των Manga, οπότε σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλό να φέρουμε κοντά αυτούς τους δύο κόσμους. Υπάρχει μία παρεξήγηση γύρω από το Parkour, καθώς πολλοί το έχουν συνδέσει με το πήδημα από ταράτσα σε ταράτσα. Το Parkour είναι περισσότερο μία συνταγή που περιέχει τέσσερα ιδιαίτερα συστατικά: τον δρόμο, την Street Life, τη γυμναστική και την παρέα. Και με τέτοια συστατικά πώς να μην πετύχει το αποτέλεσμα;», καταλήγει και με αποχαιρετά με μία Manga υπόκλιση! Φεύγοντας, η μαύρη φιγούρα ξαναπέρασε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από μπροστά μου, κατευθυνόμενη προς την πλατεία Αριστοτέλους. Αυτή τη φορά, η ταυτότητά της ήταν περισσότερο ευδιάκριτη και λιγότερο τρομακτική. Κυρίως γιατί ο Zoom θα βλέπει για πάντα την πλάτη του αγαπημένου μου Flash! Και το σχετικό link...
  10. Πεθαίνουν ποτέ οι ήρωες των κόμικς; Μπορούν να... αλλάξουν κοστούμι και να ασχοληθούν με ζητήματα που απασχολούν το σύγχρονο κόσμο ή είναι "καταδικασμένοι" να υπηρετούν την εικόνα που έχουν φτιάξει γι' αυτούς οι δημιουργοί τους; «Το κοινό κρατά "ζωντανούς" τους ήρωες των κόμικς», απαντά ο Γάλλος σκιτσογράφος Ασντέ (Achdé, κατά κόσμο Hervé Darmenton), ο άνθρωπος που μετά το θάνατο του Μορίς (του Βέλγου καρτουνίστα, "πατέρα" του θρυλικού Λούκυ Λουκ) ανέλαβε να κρατήσει στην... ενεργό δράση τον "μοναχικό καουμπόι". Ο Γάλλος σκιτσογράφος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη προσκεκλημένος του Thessaloniki Comic Convention "The Comic Con 3", μια γιορτή για τους φίλους των κόμικς -και όχι μόνο- που φιλοξένησε από 5-7 Μαΐου η Αποθήκη Γ' στο Λιμάνι. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ τον συνάντησε να σχεδιάζει με το πενάκι του σκίτσα "ποικίλης ύλης" και να υπογράφει τεύχη του Λούκυ Λουκ για τους φαν του χάρτινου ήρωα όλων των ηλικιών! Πώς μεταπήδησε από τον χώρο της Ιατρικής στο θαυμαστό κόσμο των κόμικς; "Ήμουν... παιδί της μαμάς μου. Αλλά σήμερα κάνω αυτό που θέλω, δηλαδή να σχεδιάζω καρτούν. Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά η γενιά μου ακολουθούσε τις συμβουλές των γονιών της. Η μητέρα μου θεωρούσε πως τα καρτούν δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Ήθελε να ακολουθήσω κάτι που θα μου εξασφάλιζε μια σταθερή πορεία. Η σύζυγός μου ήταν αυτή που με ώθησε να ακολουθήσω το όνειρό μου. Μού είπε, έχεις ένα επάγγελμα, σταμάτα το και κάνε αυτό που θέλεις και αν δεν πετύχεις μπορείς να επιστρέψεις σ’ αυτό που κάνεις τώρα. Στην αρχή δεν ήταν καθόλου εύκολο. Δεν έβγαζα αρκετά χρήματα, και καθώς περνούσε ο καιρός και οι οικονομίες μας τελείωναν, έπρεπε να πάρω μια απόφαση για το τι θα κάνω. Ήταν τότε που μαζί με τη γυναίκα μου αποφασίσαμε να βάλουμε ένα τέλος στη... μποέμικη ζωή. Έστειλα δυο ντοσιέ με τη δουλειά μου σε κάποιους μεγάλους εκδότες και σ’ αυτό το κομβικό σημείο ήρθε και η στροφή [...]. Συνάντησα κάποια στιγμή τον Μορίς και μου ζήτησε να δουλέψω μαζί του πάνω στον Ρανταπλάν και, όταν ο Μορίς πέθανε, μού ζητήθηκε -και από τη σύζυγό του- να συνεχίσω τον Λούκυ Λουκ". Οι περιπέτειες του Λούκυ Λουκ θα μπορούσαν να "αγγίζουν" σύγχρονα ζητήματα; "Ο Λούκυ Λουκ, όπως και ο Αστερίξ, έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Κατ’ αρχάς είναι αστεία (ως κόμικς), εν δευτέροις είναι μια περιπέτεια, σε τρίτο επίπεδο διαπραγματεύονται ένα θέμα και σε τέταρτο προσπαθούν ν’ αφήσουν κάτι στο τέλος, δηλαδή ένα ηθικό δίδαγμα. Ωστόσο, προτεραιότητά τους δεν είναι να ηθικολογήσουν αλλά να διασκεδάσουν το κοινό τους. Ο Λούκυ Λουκ δεν είναι λογοτεχνία για διανοούμενος, είναι ένα κόμικ, το οποίο μπορεί να διαβάσει ένα παιδί 8 ετών κι ένας ενήλικας 88 ετών. Το τελευταίο τεύχος, το οποίο τιτλοφορείται La Terre Promise (Η γη της επαγγελίας) πραγματεύεται το θέμα της μετανάστευσης, αλλά από μία άλλη οπτική γωνία. Είναι μία οικογένεια μεταναστών που φτάνει στην Αμερική, αλλά αυτοί οι μετανάστες είναι Εβραίοι. Στην αρχή υπήρξαν αντιδράσεις καθώς μού είπαν πως ενδέχεται να κατηγορηθώ για αντισημιτισμό, αλλά εγώ επέμεινα πως απλώς θέλω να καταδείξω τη διαφορετικότητα. Όταν ο Λούκυ Λουκ συναντά αυτή την οικογένεια έρχεται αντιμέτωπος με την ετερότητα. Τους φέρνει αρχικά έναν λαγό που απαγορεύεται (ως τροφή) στον ιουδαϊσμό και μέσα απ’ αυτό καταδεικνύει το δικαίωμα στην ετερότητα. Η οικογένεια αυτή έρχεται επίσης σε επαφή και με μια οικογένεια ινδιάνων και η όλη ιστορία καταδεικνύει πως κάποιοι μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά είναι ταυτόχρονα όμοιοι. Δηλαδή, καταλήγουμε στο κοινό ανθρώπινο στοιχείο". Lucky Luke avec Charlie: Πεθαίνουν κάποτε οι ήρωες των κόμικς; "Το κοινό το αποφασίζει αυτό! Χαρακτήρες όπως ο Λούκυ Λουκ και ο Αστερίξ συνεχίζουν γιατί το κοινό το επιθυμεί. Στην ουσία δεν επιτρέπει το κοινό να πεθάνουν γιατί πρόκειται για χαρακτήρες (δι)αχρονικούς. Αν φτιάχναμε ένα κόμικ με ήρωες τωρινούς δεν θα είχε την ίδια διαχρονικότητα. Αν ανοίξουμε ένα από τα πρώτα Λούκυ Λουκ θα έχουμε έναν καουμπόι, ένα σαλούν κι ένα άλογο, αν ανοίξουμε ένα από τα τωρινά Λούκυ Λουκ θα έχουμε πάλι έναν καουμπόι, ένα σαλούν κι ένα άλογο. Αν κάναμε ένα σύγχρονο κόμικ τα αυτοκίνητα δεν θα ήταν ίδια, δεν θα υπήρχαν κινητά τηλέφωνα... Δεν θα υπήρχε η ίδια διαχρονία [...]. Χάρη στον Λούκυ Λουκ ταξιδεύω στον κόσμο και οι άνθρωποι μού λένε: α, ο Λούκυ Λουκ!". Πηγή: ΑΜΠΕ Σκίτσα του Achdé μπορείτε να βρείτε εδώ. Και το σχετικό link...
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.