Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'εφη θεοδωροπουλου'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 10 results

  1. «Μα πού βρίσκετε όλες αυτές τις ιδέες;» «Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας;» «Ποιοι είναι οι καλλιτέχνες που σας έχουν επηρεάσει;» Στο «Song Stories», έξι συν ένας Έλληνες δημιουργοί κόμικς αφηγούνται την ιστορία που κρύβεται πίσω από ισάριθμα γνωστά τραγούδια της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. «Η ιστορία της μουσικής είναι ένας ωκεανός ο οποίος εμπεριέχει μικρότερες θάλασσες, πελάγη και νησιά. Η πλήρης εξερεύνησή της είναι κάτι το σχεδόν αδύνατο, αλλά το ενδιαφέρον είναι πάντα το ταξίδι (από το “Τα άξια είδα”). Ένα τέτοιο ταξίδι λοιπόν είναι και τα “Song Stories”. Είναι μικρά μουσικά νησάκια, κάποια πιο δημοφιλή και άλλα λιγότερο, που κρύβουν μικρές ιστορίες. Ιστορίες με τη λυρική ματιά του δημιουργού τους. Ιστορίες για την ίδια την Ιστορία, για μικρά προσωπικά βιώματα και για ανθρώπους που μόνο λιγοστοί στίχοι και μερικές νότες νοιάστηκαν. Είναι σαν μουσική εξόρυξη στις ψυχές των ίδιων των μουσικών αλλά και για τους ανθρώπους για τους οποίους μιλούν αυτά τα τραγούδια». Με αυτά τα λόγια προλογίζει ο Jacek H. Maniakowski το «Song Stories» (εκδόσεις: Ένατη Διάσταση σε συνεργασία με το Street Mode Festival της Θεσσαλονίκης), ένα βιβλίο που μεταφέρει σε κόμικς την ιστορία που κρύβεται πίσω από έξι γνωστά τραγούδια επιτυχημένων καλλιτεχνών και σπουδαίων συγκροτημάτων της σύγχρονης ροκ, μέταλ, χιπ χοπ και ραπ ελληνικής σκηνής. Έφη Θεοδωροπούλου, «Το Νερό που Κυλάει» (Παύλος Παυλίδης) Τις συνεντεύξεις των μουσικών και τη σεναριακή διασκευή υπογράφει ο αρθρογράφος και μουσικός παραγωγός Jacek Maniakowski, ενώ την έκδοση προλογίζει ο Σταύρος Κιουτσιούκης με ένα εγκιβωτισμένο στην αφήγηση κόμικς που περιγράφει τη γέννηση της ιδέας πίσω από το βιβλίο, που με τη σειρά του περιγράφει τη γέννηση των ιδεών που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια. Η Έφη Θεοδωροπούλου αναλαμβάνει «Το Νερό που Κυλάει» του Παύλου Παυλίδη, ο Άρης Λάμπος το «Non Serviam» των Rotting Christ, ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος το «Just a Burn» των Nightstalker, ο Γιώργος Καμπάδαης το «Σουρεάλ» του 12ου Πίθηκου, η Σοφία Σπυρλιάδου το «Δίπλα Μαξιλάρι» των Στίχοιμα και ο Νικόλας Στεφαδούρος τα «Μέγαρα» των Social Waste, όλα τους τραγούδια δημοφιλή και γνωστά. Νικόλας Στεφαδούρος, «Τα Μέγαρα» (Social Waste) Είναι αυτονόητο ότι η ανάγνωση όλων των κόμικς του «Song Stories» γίνεται διπλά απολαυστική αν συνοδεύεται από την ταυτόχρονη ακρόαση των τραγουδιών. Στο ίδιο το βιβλίο, έτσι κι αλλιώς, δημοσιεύονται οι στίχοι και θα ήταν πλεονασμός να μεταφέρεται δραματοποιημένο και αποδοσμένο σε κόμικς το τραγούδι. Η δευτερογενής ιδέα να μεταφερθεί σε κόμικς η σύλληψη της πρωτογενούς ιδέας που οδήγησε στη γέννηση του τραγουδιού αποτελεί όμως μια πραγματικά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα πρόταση, που υλοποιείται ιδανικά από το σύνολο των δημιουργών κόμικς. Γιατί η έμπνευση και η πορεία προς την τελική μορφή που έχει ένα τραγούδι είναι μια συναρπαστική προσωπική διαδρομή που δύσκολα μοιράζεται όποιος την κάνει. Συνήθως μένει άγνωστη, ερμητικά κλεισμένη στον κόσμο του και τις αναμνήσεις του. Όταν όμως γίνεται κτήμα των μουσικών του φίλων και μάλιστα με τη διαμεσολάβηση της τέχνης των κόμικς, η σχέση που εγκαθιδρύεται μεταξύ καλλιτέχνη και αποδέκτη γίνεται ακόμα πιο βαθιά, πιο ουσιαστική, πιο ειλικρινής. Και το σχετικό link...
  2. Το 2015 κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος του «Athens: The Comic Book», με 16 ιστορίες ισάριθμων δημιουργών κόμικς για την Αθήνα. Στον δεύτερο τόμο, που παρουσιάστηκε πριν από λίγες ημέρες, ακόμη 13 καλλιτέχνες τοποθετούν την πόλη στο επίκεντρο και καταγράφουν εμπειρίες, φόβους, δυσάρεστες στιγμές, αλλά και ανάσες ελπίδας. Σε μια μεγάλη, σύγχρονη πόλη όπως η Αθήνα, με τις αντιφάσεις της, το βαρύ της παρελθόν και το δυσοίωνο αύριο, τις απάνθρωπες πτυχές της αλλά και τις νησίδες ελευθερίας της, η εμπειρία της καθημερινής ζωής συμβαδίζει με την αμφιθυμία. Μέσα από την απόγνωση και τη μοναξιά μπορεί να αναδυθεί η ελπίδα και την ίδια στιγμή, κάπου αλλού ή και ακριβώς δίπλα, η απόλυτη χαρά μπορεί σε μια στιγμή να μετατραπεί σε απελπισία. Αυτή την αμφιθυμία και το διαρκές ευμετάβλητο της αίσθησης καταγράφουν 13 δημιουργοί κόμικς στο «Athens: The Comic Book #2» (έκδοση της ATAthens, εξώφυλλο: Daniel Egneus), τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου τόμου. Όπως επισημαίνει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Εύη Σαμπανίκου, στην εισαγωγή της: «Ο τρόπος που βιώνεται η πόλη πάντοτε απασχολούσε (και ακόμη απασχολεί) τους καλλιτέχνες (και πολλούς ακόμη). Όλες οι μορφές τέχνης και δημιουργικής έκφρασης, από τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη ζωγραφική και τη φωτογραφία μέχρι το θέατρο, τον κινηματογράφο και τα κόμικς, αντλούν από την πόλη και τον τρόπο με τον οποίο η ζωή υφαίνεται στο πλέγμα του αστικού ιστού αναρίθμητες ιστορίες». Κι αυτές οι ιστορίες μπορούν να αφορούν μια αθώα εξαπάτηση των θαμώνων μιας ταβέρνας με σκοπό να μοιραστούν γεύματα σε φτωχούς και μετανάστες, όπως στη γλυκύτατη ιστορία της Τέτης Σώλου, μέχρι τον ξυλοδαρμό ενός άστεγου από χρυσαυγίτες και την ελπίδα που του προσφέρει το δώρο ενός μικρού κοριτσιού στη σκληρή ιστορία του Malk ή τη δυστοπία μιας πόλης κατεστραμμένης από έναν τεχνο-ιό που αντιστέκεται στη σκιά του τελευταίου δέντρου στην ιστορία του Νίκου Παπαμιχαήλ ή το όνειρο ενός απολυμένου εργαζόμενου που τελειώνει σε ένα εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο με ένα ζεστό φλιτζάνι «αλληλέγγυου» καφέ στην ιστορία της Αλεξίας Λουγιάκη. Στο βάθος όλων των ιστοριών, φυσικά, βρίσκεται πάντα η πολιτική. Γιατί, όπως τονίζει η Εύη Σαμπανίκου, οι ιστορίες είναι «κάποιες φορές ρεαλιστικές, κάποτε φουτουριστικές – σουρεαλιστικές, αλλά εξ ορισμού πάντα πολιτικές, καθώς η καθεμιά αναπαριστά το ιδεολογικό στίγμα και την οπτική γωνία του δημιουργού της. Επιπλέον, υπάρχει πάντα το ιδεολογικό στίγμα της εποχής, το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο εντός του οποίου υλοποιείται κάθε έργο που οδηγεί κάποιες φορές σε αφηρημένες ουτοπίες ή, πιο συχνά, σε δυστοπικές αφηγήσεις, όπως συμβαίνει συνήθως στα κόμικς και τα γκράφικ νόβελς». Μια τέτοια συγκλονιστική δυστοπική αφήγηση είναι η σπαρακτική και παράλληλα αλληγορική ιστορία του Θανάση Πέτρου για τους κατοίκους μιας πόλης (που όταν σχεδιάζεται από ψηλά, ναι, δυστυχώς, είναι η Αθήνα) που μέρα με τη μέρα συνειδητοποιούν ότι ο πόλεμος όχι απλά έφτασε στη χώρα αλλά και οι ίδιοι είναι πια αναγκασμένοι να ζουν κρυμμένοι στα άδεια σπίτια τους και να καίνε έπιπλα για να ζεσταθούν. Απόσπασμα από την ιστορία του Ν. Παπαμιχαήλ Με τον τρόπο τους, άλλοτε σε δραματικό ύφος και άλλοτε με χιουμοριστικούς τόνους, οι δημιουργοί που μιλούν για την Αθήνα και σχεδιάζουν τις λεπτομέρειές της δίνουν ο καθένας και η καθεμιά μια διαφορετική διάσταση. Η Κατερίνα Σταμάτη ασχολείται με τις μικρές αλλά όχι ασήμαντες λεπτομέρειες και πληροφορίες που κάνουν τη ζωή στην Αθήνα πιο όμορφη και ενδιαφέρουσα, οι Έφη Θεοδωροπούλου και Θεώνη Δρακοπούλου περιγράφουν μια νύχτα με σούσι «σαν να μην υπάρχει αύριο» τη στιγμή της συνειδητοποίησης μιας άνεργης κοπέλας ότι πράγματι δεν υπάρχει αύριο, η Kristel Pent παρατηρεί τη «ζωή» ενός κάδου απορριμμάτων και, μέσω αυτής, τη ζωή των περιοίκων, μια και -όπως λένε- «δείξε μου τα σκουπίδια σου να σου πω ποιος είσαι», ο Wild Drawing εικονογραφεί στιγμές εθνικής «υπερηφάνειας» στα χρόνια του τέταρτου μνημονίου, ο Ευάγγελος Ανδρουτσόπουλος περιπλανάται στους δρόμους και παρατηρεί τα άδεια κτίρια που θα μπορούσαν (και θα έπρεπε) να στεγάζουν ανθρώπους, ενώ ο Γιώργος Τσαρδανίδης παρατηρεί τους ανθρώπους που πέφτουν θύματα κακοποίησης στη δουλειά, στον δρόμο, στη διασκέδαση, αλλά επιβιώνουν και μπορούν να δημιουργούν παρέες και συλλογικότητες για να ξεπερνούν τα προβλήματα. Απόσπασμα από την ιστορία του Malk Και όλες αυτές οι ιστορίες συνδέονται με την εικαστική ματιά του Manolo, που κάνει τα περάσματα στις -κατά κάποιον τρόπο- θεματικές ενότητες του τόμου. Ενός τόμου που, απ’ ότι φαίνεται, θα έχει και συνέχεια, καθώς το θέμα είναι ανεξάντλητο και οι σύγχρονοι δημιουργοί κόμικς μπορούν και θέλουν να ασχοληθούν με την Αθήνα. Μια Αθήνα που συνήθως αποδίδεται στα κόμικς να προκαλεί αποστροφή και να απωθεί τους κατοίκους της μέχρι τη στιγμή που ένα ανθρώπινο χέρι, μια πράξη αλληλεγγύης, μια εκδήλωση αντίστασης και ανυποταξίας κάνουν τη ζωή καλύτερη προσφέροντας ελπίδα. Και το σχετικό link...
  3. x for xepeta

    THE 3ISTERS

    Μια συμπαθέστατη δουλειά της Έφης Θεοδωροπούλου από την 9η Διάσταση. Δικό της και το ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΗ ΟΥΡΑ, (σε σενάριο του Σταύρου Κιουτσιούκη) ένα κόμικ που άρεσε και σχολιάστηκε και αρκετά θα έλεγα. Όπως είπα αρκετά συμπαθητικό, με καθαρά μετεφηβικές και βάλε γυναικείες ανησυχίες. Η γραμματοσειρά ξεχωρίζει με το σήμα της Αφροδίτης ως Ωμέγα. Παραθέτω κάποιες σελίδες που τις βρήκα έξυπνες. Έχει και κάποιες τέτοιες: Σελίδα στο Socomic εδώ.
  4. Όπως έχω ξαναγραψει καπου μες στο τζηση, δεν έχω διαβασει κόμικ του Κιουτσιούκη που να μη μ αρεσει. Και συνεχίζει να ισχύει Πολύ διαφορετική η Τσαλακωμένη ουρά απο τα υπόλοιπα κόμικς του, αλλά εξίσου φρεσκο κι όμορφο το αποτέλεσμα, σχεδιασμένο απο την Εφη Θεοδωροπούλου 'Ενα καλοκαιρινό ελληνικό παραμύθι, με αλεπούδες, ταξίδια στο χρόνο, χιουμοριστικές νότες και σουρρεαλιστική ματιά Στην αρχή με ξένισε λίγο το σχέδιο αλλά στη συνέχεια το βρήκα πολύ ταιριαστό για τη συγκεκριμένη ιστορια Φυσικά και προτεινεται! (φωτο των δημιουργων, κρυμμενων πισω απ την τσαλακωμενη ουρα, που αλιευθηκε απ το φβ) Αφιερώματα στον Σταύρο Κιουτσιούκη και την Έφη Θεοδωροπούλου
  5. Έχουν υπάρξει αμέτρητες παρωδίες, τροποποιήσεις και προσαρμογές των κλασικών παραμυθιών σε κόμικς τα τελευταία χρόνια. Καμία όμως με επίκεντρο μια πίτσα πεπερόνι. Στη σπονδυλωτή «Πίτσα Πεπερόνι» ο Σταύρος Κιουτσιούκης και έξι δημιουργοί κόμικς αποκαθιστούν την «αδικία». Ιδιαίτερα παραγωγικός, δεξιοτέχνης χιουμορίστας και πολύ καλός σχεδιαστής, ο Σταύρος Κιουτσιούκης («Yellow Boy», «Νικολέτ», «Τα Κασκώλ στον Κινηματογράφο» κ.ά.) συνηθίζει να υπογράφει ο ίδιος τόσο τα σενάρια όσο και τα σκίτσα των κόμικς του. Πριν από λίγο καιρό ωστόσο, στη γλυκύτατη, λυρική και νοσταλγική «Τσαλακωμένη Ουρά» επέλεξε να κρατήσει μόνο τον έναν ρόλο, αυτόν του σεναριογράφου, και να συνεργαστεί με την Έφη Θεοδωροπούλου στο σχέδιο. Και τώρα επιλέγει να πράξει και πάλι το ίδιο, συμπράττοντας με έξι γυναίκες δημιουργούς που φιλοτεχνούν τη σπονδυλωτή «Pizza Peperoni» (εκδόσεις Ένατη Διάσταση). «Το καλό με τα παραμύθια είναι πως δεν τρώγονται… Γιατί τότε σίγουρα δεν θα άρεσαν σε όλους, ενώ πολύ σύντομα θα εμφανιζόταν και κάποια δυσανεξία. Έτσι θα κυκλοφορούσαν παραμύθια Prince Free και τα σούπερ μάρκετ θα τα πουλούσαν στο ράφι με τα βιολογικά. Τα παραμύθια είναι για να λέγονται! Και αυτά τα έξι κορίτσια ξέρουν να τα λένε καλύτερα από μένα, αφού τα ζήσανε από μέσα… Από τους πύργους τους ντε!» λέει ο ίδιος προλογίζοντας το βιβλίο του. Σοφία Σπυρλιάδου Και όσο κι αν ακούγεται παραπλανητικός ο τίτλος, η «Pizza Peperoni» είναι μια συλλογή έξι σύντομων κόμικς παραμυθιών. Ή μάλλον είναι συνειδητά και επιτηδευμένα παραπλανητικός ο τίτλος ώστε να υπονομεύσει αυτοσαρκαστικά το περιεχόμενο των έξι παραμυθιών. Που δεν είναι ακριβώς παραμύθια με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Είναι, συγγραφική αδεία, παρωδιακού τύπου προσαρμογές γνωστών παραμυθιών του παρελθόντος στην αστική σύγχρονη παράνοια και στη σκληρή κι απρόβλεπτη καθημερινότητα έξι νέων γυναικών. «Το πρωινό ξύπνημα είναι μια βλακεία. Είναι το πιο μισητό πράγμα στον κόσμο μετά τα φασολάκια… Κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε να ξυπνάμε ούτε να τρώμε φασολάκια. Ξέρω μάλιστα κι ένα κορίτσι που τα κατάφερε μια χαρά!» είναι η εισαγωγή στην Ωραία Κοιμωμένη που σχεδιάζει η Σιαδώρα Παπαθεοδώρου. Η Σοφία Σπυρλιάδου φιλοτεχνεί μια πρωτότυπη Χιονάτη που για να αλλάξει γεύση από το δηλητηριασμένο μήλο παραγγέλνει μια πίτσα πεπερόνι, ενώ η Κοκκινοσκουφίτσα της Αλεξίας Λουγιάκη παίζει καθημερινά τη ζωή της κορόνα-γράμματα δουλεύοντας ως κούριερ στη ζούγκλα της πόλης. Επικίνδυνα μέσα στο ίδιο της το σπίτι ζει και η Γουέντυ της Στέλλας Στεργίου σε αντίθεση με την Πριγκίπισσα (και το Μπιζέλι) της Χριστίνας Ανθηροπούλου που ως φοιτήτρια γραφιστικής από τα Δυτικά Προάστια το σκάει από το δικό της σπίτι, για να ανοίξει πατισερί στο Τολέδο. Πιο τραγικός χαρακτήρας όμως είναι το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα της Έφης Θεοδωροπούλου σε αναζήτηση ATM για να πληρώσει -τι άλλο;- μια πίτσα πεπερόνι. Και το σχετικό link...
  6. GeoTrou

    PIZZA PEPERONI

    Πόσα χρόνια κοιμήθηκε η Ωραία Κοιμωμένη; Τι δηλητήριο είχε το μήλο που δάγκωσε η Χιονάτη; Χόρτασε ο Λύκος με τη γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας; Πόσο ψηλά πέταξε η Γουέντυ και τα αδέλφια της; Πόσο μεγάλο ήταν το μπιζέλι στο οποίο κοιμήθηκε η πριγκιποπούλα; Τι ψιλά είχε πάνω του το κοριτσάκι με τα σπίρτα; Και κυρίως, πώς στο καλό συνδέονται όλα αυτά με ένα κομμάτι πίτσα πεπερόνι που μιλάει; Σε αυτά τα ερωτήματα απαντάει αυτή η ανθολογία που κυκλοφόρησε στο Comicdom Con του 2017 από την Ένατη Διάσταση. Η ιδέα και το σενάριο ανήκει στον Σταύρο Κιουτσιούκη και οι Σιαδώρα Παπαθεοδώρου, Σοφία Σπυρλιάδου, Αλεξία Λουγιάκη, Στέλλα Στεργίου, Χριστίνα Ανθηροπούλου και Έφη Θεοδωροπούλου αναλαμβάνουν την εικονογράφηση κάθε ιστορίας. Τα παραμύθια, όλα κλασικά και γνωστά, είναι πειραγμένα. Άλλα μένουν πιο «πιστά» στο πρωτότυπο, όπως Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα, ενώ άλλα, σαν την ιστορία με τον Πήτερ Παν, ξεφεύγουν παντελώς. Το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικά φρέσκο και διασκεδαστικό κόμικ. Σίγουρα κάποιες ιστορίες ξεχωρίζουν, αλλά όλες βρίσκονται σε ένα πολύ καλό επίπεδο, μάλλον λόγω του ίδιου σεναριογράφου. Βέβαια, υπάρχει και μεγάλο ενδιαφέρον από σχεδιαστικής πλευράς, καθώς βλέπουμε έξι διαφορετικά στυλ. Αν σας αρέσουν τα παραμύθια και η πίτσα, νομίζω πρέπει να το τιμήσετε. Αν όχι, νομίζω έχετε πρόβλημα.
  7. Η Έφη Θεοδωροπούλου γεννήθηκε το 1992 στη Νάουσα Ημαθίας και μεγάλωσε σε ένα σπίτι με οκτώ γάτες. Σπούδασε στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, απ’ όπου αποφοίτησε το 2014 (ή το 2015, δεν παίρνω όρκο ). Άρχισε να σκιτσάρει από μικρή ηλικία, εμπνεόμενη από κόμικς, από ταινίες κινουμένων σχεδίων, από εικονογραφημένα παραμύθια. Έχει παρακολουθήσει κάποια μαθήματα σχεδίου όσο πήγαινε σχολείο, αλλά κατά βάση είναι αυτοδίδακτη. Η είσοδός της στον χώρο των ελληνικών κόμικς, μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε. Η πρώτη της δουλειά, το φανζίν I Want to be a Comicbook, που περισσότερο με artbook μοιάζει, προτάθηκε για καλύτερη αυτοέκδοση στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς. Το 2016 ήταν γεμάτη χρονιά. Σχεδίασε το άλμπουμ Η Τσαλακωμένη Ουρά, σε σενάριο του Σταύρου Κιουτσιούκη και η δουλειά της προτάθηκε για καλύτερο σχέδιο στα βραβεία του επόμενου έτους. Επίσης, συμμετείχε στο συλλογικό The Very Closed Circle και ξεκίνησε για λογαριασμό του SoComic το webcomic The 3isters, που πηγάζει από τη συμβίωσή της με τις δύο μικρότερες αδελφές της. Το 2017, ξανασυνεργάστηκε με τον Κιουτσιούκη για την ανθολογία Pizza Peperoni. Η Έφη έχει συμμετάσχει και σε πολλές εκθέσεις. Μεταξύ αυτών είναι η Παράξενες Μέρες το 2015 και η Εν Αιθρία 7 το 2016. Βέβαια, η δράση της δε σταματάει εδώ. Το 2016 (ναι ναι, πάλι μαζί με τον Κιουτσιούκη) ανέλαβε την εικονογράφηση μιας έκδοσης του κλασικού παραμυθιού του Πήτερ Παν, συνοδευόμενη από CD με τραγούδια. Εκτός αυτού, παραδίδει μαθήματα κόμικς και ζωγραφικής σε παιδιά και κάνει ολίγον τι street art. Τοιχογραφία της Έφης (το αριστερό μέρος) στην ιδιαίτερη πατρίδα της, στο πλαίσιο του LOBArt festival Προσωπικά τη θεωρώ μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις των νέων Ελλήνων δημιουργών. Ίσως λόγω του σχεδίου της, με αυτό το ιδιότυπο, «εύθραυστο» στυλ. Ελπίζω να έρχομαι συχνά και να συμπληρώνω πραγματάκια στην παρουσίασή της.
  8. Οταν ο ήλιος προχωρούσε ανάποδα Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς Ο Σταύρος Κιουτσιούκης («Yellow Boy», «Ο Δεξιοτέχνης» κ.ά.) γράφει το σενάριο και η Εφη Θεοδωροπούλου («I Want to Be a Comicbook» κ.ά.) φιλοτεχνεί τα σχέδια για την «Τσαλακωμένη Ουρά» (εκδόσεις Ενατη Διάσταση), ένα νέο άλμπουμ, γλυκό και χιουμοριστικό, για τον διαχρονικό έρωτα, τη μνήμη και τη λύτρωση της βύθισης σε ένα ουτοπικό παρελθόν. «Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που είναι καλό να μην τα κάνεις. Δεν είναι καλό ας πούμε να πεις “κοντό μυτόγκα” έναν κοντό μυτόγκα Νίντζα. Οπως δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να πιάσεις δουλειά ως Δοκιμαστής Βασιλικού Φαγητού στον πιο μισητό βασιλιά. Αλλά το μεγαλύτερο λάθος απ’ όλα είναι να βάλεις τα δάχτυλα του ποδιού σου στην άμμο της παραλίας…». Ετσι ξεκινάει η «Τσαλακωμένη Ουρά» στην παραθεριστική κοσμοσυρροή της Καλλικράτειας του 2015. Η νεαρή Ρω βυθίζει τα πόδια της στην άμμο και ανακαλύπτει ένα θαμμένο ημερολόγιο, μιας άλλης κοπέλας του 1934, συναρπαστικό, αλλά ημιτελές. Κόβεται απότομα στις 5 Αυγούστου. Και η μέρα που το διαβάζει η Ρω είναι, καλά το φανταστήκατε, 5 Αυγούστου. Με τον σύντροφό της αποφασίζουν να αναζητήσουν τα ίχνη της συγγραφέως του ημερολογίου και, άθελά τους στην αρχή, μανιωδώς στη συνέχεια, καταδύονται (ή αναρριχώνται) σε ένα μακρινό παρελθόν σαν παραμύθι, σε ένα παλιό αρχοντικό (ή παλιόσπιτο που αποκαλύπτει πολλά για τους τότε κατοίκους του και ακόμη περισσότερα για τους νυν επισκέπτες του οι οποίοι ζουν την πρώτη μέρα της καινούργιας ζωής τους υπό το βλέμμα εκατοντάδων χρυσοκίτρινων αλεπούδων. Σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων θα αισθανθούν τη μαγεία ενός φανταστικού κόσμου που μπορεί κάποτε να υπήρξε ή να είναι απολύτως ψεύτικος, αλλά πάνω απ’ όλα είναι άξιος εξερεύνησης γιατί θεμελιώνεται με υλικά τα δικά τους όνειρα, τις δικές τους επιθυμίες, την ανάγκη τους για απόδραση. Ενας έρωτας που μεταφέρεται σε ένα ειδυλλιακό και κατά φαντασία παρελθόν αποτελεί το επίκεντρο της «Τσαλακωμενης Ουράς» των Σταύρου Κιουτσιούκη και Εφης Θεοδωροπούλου Ο Κιουτσιούκης φαίνεται συνειδητά να περιορίζει λίγο το σύνηθες πνευματώδες χιούμορ, που άλλοτε ξεχειλίζει και άλλοτε κυλάει υποδόρια στις ιστορίες του, για να δώσει περισσότερο χώρο στο συναίσθημα και τον ψυχισμό της πρωταγωνίστριάς του στην αναζήτηση του δικού της άγιου δισκοπότηρου που δεν είναι άλλο από λίγες στιγμές παραμυθιού και έρωτα. Και η Εφη Θεοδωροπούλου με τα ασπρόμαυρα σχέδιά της συνοδεύει πολύ επιτυχημένα αυτήν την προσωπική περιπέτεια μιας νέας κοπέλας που ταξιδεύει στη χώρα των δικών της θαυμάτων, των θαυμάτων του ονείρου της. Πηγή Παρουσίαση της έκδοσης
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.