Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'peanuts'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Dr Paingiver's blog
  • Valt's blog
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • GCF about comics
  • Vet in madness
  • Θέμα ελεύθερο
  • Film
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Γερμανίκεια
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Κομικσόκοσμος
  • The Unstable Geek

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 17 results

  1. Η δημοφιλής εταιρία ρολογιών SWATCH λάνσαρε μία νέα σειρά, αποτελούμενη από 6 ρολόγια, εμπνευσμένη από τα θρυλικά Peanuts! Η αλήθεια είναι ότι οι τιμές τους είναι λίγο τσιμπημένες για τα δεδομένα της εποχής (τόσο περίπου κοστίζουν κι αρκετά smart watches ), αλλά σίγουρα αυτό δεν θα σταθεί αφορμή στους λάτρεις του Snoopy και της παρέας του, να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να τα αποκτήσουν. Ρίξτε μία ματιά σε μερικά από τα σχέδια. ΕΔΩ θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες, αλλά και να κάνετε τις παραγγελίες σας.
  2. Το πρώτο τους στριπάκι κυκλοφόρησε το 1950 στον αμερικανικό Τύπο. Μέχρι το 2000, οπότε δημοσιεύθηκε το τελευταίο, είχαν μεσολαβήσει άλλες 17.895. Ήταν στα αλήθεια δημοφιλή τα Peanuts του Τσαρλς Σουλτς, η σειρά κόμικς που σύστησε στον κόσμο τον αξιαγάπητα άτυχο Τσάρλι Μπράουν, τον ονειροπόλο Σνούπι, την οξύθυμη Λούσι και τους φίλους τους. Αν και επρόκειτο για ένα κόμικς με παιδιά, αποτύπωνε, σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Έκο, τις «τρομακτικές, εφιαλτικές προβολές όλων των νευρώσεων του σύγχρονου πολίτη της βιομηχανικής εποχής». Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Τσαρλς Σουλτς δοκίμασε κάποτε την τύχη του με ενήλικους ήρωες. Στα μέσα του ’50 σχεδίασε επτά μικρές ιστορίες με κεντρικό χαρακτήρα τον μετριοπαθή Έλμερ Χάγκμαϊερ, που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Η σειρά «Hagemeyer» διαδραματιζόταν σε εργασιακό περιβάλλον, ένα χαρακτηριστικό που στον διανομέα του έργου του Σουλτς δεν άρεσε καθόλου. Και όμως, ο πρωταγωνιστής είχε την αισιόδοξη μελαγχολία του Τσάρλι Μπράουν. Μία ακόμα ηρωίδα, η κυρία Χάμχοκ, εκνευριζόταν τόσο εύκολα όσο και η Λούσι. Στις 17 Ιουνίου, το Μουσείο «Τσαρλς Σουλτς» στη Σάντα Ρόζα της Καλιφόρνιας εγκαινιάζει την έκθεση «Adults by Schulz», που παρουσιάζει τη σειρά «Hagemeyer» για πρώτη φορά και κάνει τους φαν να αναρωτιούνται: ήθελε ο Σουλτς να απεικονίσει τους χαρακτήρες του ως ενηλίκους; Σε κάθε περίπτωση, γιατί το εγχείρημά του δεν είχε γίνει γνωστό μέχρι σήμερα; Αν ο κομίστας Τομ Μπάτιουκ είχε δίκιο όταν έλεγε για τα Peanuts ότι μια φαινομενικά παιδική σειρά «μας φανέρωσε τις κρίσιμες όψεις των κοινών ανθρωπίνων ιδιοτήτων», τότε η συγκυρία μοιάζει ιδανική για το ενδεχόμενο της ενηλικίωσης των ηρώων της. Η απόφαση του Τσάρλι Μπράουν «να φοβάμαι μόνο για μία μέρα τη φορά» δεν μας είναι άγνωστη στη συνθήκη της πανδημίας. Εξίσου πικρή πάντως, αλλά και κάπως αισιόδοξη, ακούγεται η εξήγηση που ο ίδιος ο Σουλτς είχε δώσει κάποτε για την έμφασή του στους παιδικούς χαρακτήρες: «Οι ενήλικοι δεν είναι απαραίτητοι στα Peanuts», έλεγε. «Θα εισέβαλλαν σε έναν κόσμο όπου μόνο άβολα θα ένιωθαν». Και το σχετικό link...
  3. Στο τεράστιο σε όγκο και ποιότητα έργο του Ουμπέρτο Έκο τα κόμικς είχαν πάντα ξεχωριστή θέση. Τα μελέτησε εις βάθος και πρότεινε εργαλεία και τρόπους για την ερμηνεία και την κατανόηση της γλώσσας και των τεχνικών τους. Δεν δίσταζε όμως να εκφράσει και τις προτιμήσεις του. Αφιερώνουμε τον χώρο μας σήμερα σε λίγα από τα γραπτά του πάνω στα κόμικς που αγαπούσε. Η παρουσία του ήταν καταλυτική στα παγκόσμια γράμματα και στις τέχνες. Ασχολήθηκε με δεκάδες επιστημονικά αντικείμενα, από την κριτική και θεωρία της Λογοτεχνίας μέχρι τη Σημειωτική και από τη Μαζική Κουλτούρα μέχρι τη Φιλοσοφία και την Κοινωνιολογία. Οξυδερκής πολιτισμικός αναλυτής, είχε μια μοναδική ικανότητα να συσχετίζει ετερόκλητες έννοιες από διαφορετικά πεδία και να προτείνει πρωτοποριακές ερμηνείες της σύγχρονης κουλτούρας και της ιστορίας των πολιτισμών. Η διακειμενικότητα χαρακτήριζε πάντα τη γραφή του, τόσο την επιστημονική-ακαδημαϊκή όσο και τη λογοτεχνική και κατόρθωνε με έναν ιδιαίτερο τρόπο να συνδυάζει κείμενα και εικόνες συνθέτοντας υβριδικά έργα σπάνιας γοητείας. Στο έργο του, τα κόμικς είχαν πάντα μια ξεχωριστή θέση και συχνά-πυκνά επανερχόταν σε αυτά για να τα μελετήσει και μέσω αυτών να εξαγάγει γενικότερα συμπεράσματα. Ποτέ δεν ήταν όμως αποστασιοποιημένος από τα έργα που εξέταζε και δεν ερευνούσε τα αντικείμενά του στο χειρουργικό τραπέζι, αλλά άφηνε πάντα την προσωπική του γνώμη να παρεισφρέει στα γραπτά του. Krazy Kat Στους «Κήνσορες και Θεράποντες», ένα πρωτοποριακό βιβλίο του 1964 πάνω σε έργα της μαζικής κουλτούρας που θεωρείται πια κλασικό (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γνώση σε μετάφραση Έφης Καλλιφατίδη), περιέλαβε ως μελέτες περίπτωσης τα «Peanuts» του Charles Schulz, μίλησε για την αμφισεξουαλική γάτα «Krazy Kat» του George Herriman, ανέλυσε τον μύθο του «Σούπερμαν», ανέπτυξε στοιχεία της σημειολογικής του θεωρίας με αφορμή τον «Στιβ Κάνιον». Για τη γάτα του Herriman έγραφε: «Στο Krazy Kat η ποίηση γεννιόταν από ένα λυρικό πείσμα του δημιουργού, που επανελάμβανε επ’ άπειρον την ιστορία του, με συνεχείς παραλλαγές στο θέμα, και μόνο μ’ αυτόν τον όρο η αλαζονεία του ποντικού, η χωρίς ανταλλάγματα ευσπλαχνία του σκύλου και ο απελπισμένος έρωτας του γάτου έφταναν σ’ ένα σημείο που από πολλούς κριτικούς θεωρήθηκε πραγματικός όρος της ποίησης, αδιάκοπη ελεγεία φτιαγμένη από οδυνηρή αθωότητα[…]. Έτσι αναπαραγόταν σε κάποιο βαθμό ο μύθος της Σεχραζάτ: η σύζυγος, που ο σουλτάνος την παντρεύτηκε για να τη χρησιμοποιήσει για μία νύχτα και κατόπιν να τη σκοτώσει, άρχιζε να διηγείται μια ιστορία και ο σουλτάνος ξεχνούσε τη γυναίκα για την ιστορία, ανακάλυπτε δηλαδή έναν άλλο κόσμο αξιών και τέρψεων». Krazy Kat Από την Krazy Kat περνά στο επόμενο λατρεμένο του στριπ που δεν είναι άλλο από τη σειρά Peanuts, μια σειρά που επί 50 ολόκληρα χρόνια στηρίχτηκε σε ένα βασικό μοτίβο: τα επαναλαμβανόμενα προβλήματα «επιβίωσης» ενός καλόκαρδου, άτυχου και γκαφατζή πιτσιρίκου σε έναν κόσμο που δεν υπάρχουν μεγάλοι αλλά τα παιδιά αναπαράγουν τον κόσμο τους. «Τα παιδιά αυτά μας αγγίζουν βαθύτατα γιατί κατά μία έννοια είναι τέρατα: είναι τερατώδεις παιδικές αναγωγές όλων των νευρώσεων ενός σύγχρονου πολίτη του βιομηχανικού πολιτισμού. Μας αγγίζουν βαθιά διότι αντιλαμβανόμαστε ότι είναι τέρατα, επειδή εμείς οι μεγάλοι τα κάναμε. Στα παιδιά αυτά ξαναβρίσκουμε τα πάντα, τον Φρόιντ, τη μαζικοποίηση, την κουλτούρα που συσσωρεύσαμε μέσα από διάφορες επιλογές, τον απεγνωσμένο αγώνα για επιτυχία, την αναζήτηση συμπαθειών, τη μοναξιά, την αλαζονική αντίδραση, την παθητική συναίνεση και τη νευρωτική διαμαρτυρία. Κι όμως, όλα αυτά τα στοιχεία δεν ανθούν έτσι όπως τα ξέρουμε από τα στόματα μιας ομάδας αθώων: έχουν μελετηθεί και επαναληφθεί αφού έχουν περάσει από το φίλτρο της αθωότητας». Charlie Brown, «Peanuts» Ο κεντρικός πρωταγωνιστής Τσάρλι Μπράουν αποτέλεσε ένα εμβληματικό πρόσωπο των κόμικς και μαζί με τον σκύλο του τον Σνούπι έγιναν παγκοσμίως αναγνωρίσιμες φιγούρες. Ο Ουμπέρτο Έκο φαίνεται ότι τον συμπαθούσε βαθιά και, ίσως, τον λυπόταν: «Αφελής, κεφάλας, πάντοτε αδέξιος και επομένως προορισμένος για την αποτυχία[…]. Αποτυγχάνει διαρκώς. Η μοναξιά του γίνεται αβυσσαλέα, το σύμπλεγμα κατωτερότητας που έχει τον διαπερνά (και ενισχύεται από τη διαρκή υποψία, που φτάνει και στον αναγνώστη, ότι ο Τσάρλι Μπράουν δεν έχει κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, αλλά είναι πράγματι κατώτερος). Η τραγωδία είναι ότι ο Τσάρλι Μπράουν δεν είναι κατώτερος. Ακόμη χειρότερα: είναι απόλυτα φυσιολογικός. Είναι όπως όλοι μας. Γι’ αυτό βαδίζει συνεχώς στο χείλος της αυτοκτονίας ή μάλλον της κατάρρευσης: διότι ψάχνει τη σωτηρία με τις βολικές φόρμουλες που του προτείνει η κοινωνία όπου ζει[…]. Όμως καθώς το κάνει με απόλυτα αθώα καρδιά και χωρίς καμία πονηριά, η κοινωνία είναι έτοιμη να τον απωθήσει, εκπροσωπούμενη από τη Λούσι, μητριαρχική, πονηρή, γεμάτη αυτοπεποίθηση, που δανείζει με σίγουρα κέρδη, έτοιμη να ξεπουλήσει με αυθάδεια κάθε είδους ψευτιά αρκεί να φέρει αποτέλεσμα[…]. Τα παιδιά του Σουλτς εκπροσωπούν έναν μικρόκοσμο όπου προσωποποιείται όλη η τραγωδία ή η κωμωδία μας». Απόσπασμα από τη σελίδα του Steve Canyon που αναλύει ο Ουμπέρτο Έκο στο «Κήνσορες και Θεράποντες» Αν όμως για τα προαναφερθέντα κόμικς ο Έκο προβαίνει σε μια θεματική ανάλυση και περιγραφή, ο «Στιβ Κάνιον» γίνεται το παράδειγμά του για μια δομική ανάλυση που τον οδηγεί σε συμπεράσματα όπως, μεταξύ άλλων, το ακόλουθο: «Αν από μια άποψη τα κόμικς θέτουν σε κυκλοφορία πρωτότυπες τεχνοτροπίες και αν από αυτή την άποψη μελετηθούν όχι απλώς ως αισθητικά συμβάντα, αλλά και ως παράγοντες μεταβολής των ηθών – από την άλλη, επιτελούν δράση ομολογοποίησης και διάδοσης λημμάτων ύφους, είτε ως απλή εξασθένησή τους είτε ως ανάκτησή τους. Η κριτική αυτής της διαδικασίας δεν μπορεί να γίνει κατά γενικό τρόπο· απαιτείται ιστορική, κριτική και παιδαγωγική αξιολόγηση κάθε περίπτωσης». Στο ίδιο βιβλίο περιλαμβάνεται και το κεφάλαιο «Ο Μύθος του Σούπερμαν» γύρω από τις διαδικασίες μυθοποίησης στη μαζική κουλτούρα με παραδείγματα των κόμικς όπως ο Ντικ Τρέισι, ο Τέρι και οι Πειρατές και φυσικά ο ίδιος ο Σούπερμαν. «Κήνσορες και Θεράποντες», «Η μυστηριώδη φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» και «Ο Υπεράνθρωπος των Μαζών» Σε εκλεπτύνσεις και επεκτάσεις πάνω στους ίδιους προβληματισμούς και στοχασμούς προέβη ο Ουμπέρτο Έκο το 1978 στο βιβλίο του «Ο Υπεράνθρωπος των Μαζών» (εκδόσεις Γνώση, μετάφραση Έφης Καλλιφατίδη). Ανάμεσα σε ηρωικές μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας ο Έκο τοποθετεί και μελετά και τον Ταρζάν. Τον παρομοιάζει μάλιστα με άλλους «ήρωες» που παρήγαγε σε πλεόνασμα η δυτική κουλτούρα παρουσιάζοντάς τους ως εκπολιτιστές ή/και θριαμβευτές επί της άγριας φύσης λόγω της λευκής καταγωγής τους: «Το πρώτο ρεύμα είναι του Ρουσό. Ταρζάν ή η επιστροφή στη φύση. Το ζήτημα δεν είναι καινούργιο, αναφέρεται στον Μόγλη του Κίπλινγκ, ο οποίος επαναλάμβανε τις εθνογραφικές πραγματείες για το παιδί-λύκο και τα παιδιά που τα εγκατέλειψαν μετά τη γέννησή τους και ανατράφηκαν από ζώα (ρεύμα που το ξαναβρίσκουμε με διαφορετικό τρόπο στον μύθο του Κάσπαρ Χάουζερ και που φτάνει ως το πρωτοποριακό θεατρικό piece του Πέτερ Χάντκε). Η δύναμη και η αγνότητα της επαφής με τα χόρτα, με το νερό, τα ατμοσφαιρικά φαινόμενα, το ωμό κρέας, τα ζώα και ούτω καθεξής. Όλα τα στοιχεία είναι εδώ. Μόνο που συντίθενται με την αγγλοσαξονική εκδοχή τής κατά Ρουσό επιστροφής, όπως είχε διαφανεί στον Ροβινσώνα Κρούσο του Ντεφόε, ο οποίος επιστρέφει στη φύση, αλλά τη μεταβάλλει επινοώντας εκ νέου τον πολιτισμό». Κόρτο Μαλτέζε Όμως και στα δικά του μυθιστορήματα τα κόμικς παίζουν, άμεσα ή έμμεσα, καθοριστικό ρόλο στην πλοκή. Όπως ο ίδιος περιγράφει το 2003 στο βιβλίο του «Εμπειρίες Μετάφρασης» (εκδ. Γνώση, μετάφραση Έφης Καλλιφατίδη) αναφερόμενος στο μυθιστόρημά του «Το Νησί της Προηγούμενης Ημέρας», οι οδηγίες που έδινε στους μεταφραστές του σε διάφορες γλώσσες ως προς την επιλογή ονόματος για τον χαρακτήρα του με το όνομα Τζιμ της Κάνναβης ήταν ότι έπρεπε να αποτελεί «ένα κράμα του Λόρδου Τζιμ, του Κόρτο Μαλτέζε (σ.σ.: του δημοφιλούς τυχοδιώκτη ναυτικού των κόμικς του Ούγκο Πρατ), του Gauguin, του Stevenson και του Σάντερς του Ποταμού». Περισσότερο από ότι σε οποιοδήποτε άλλο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο όμως, τα κόμικς βρίσκονται στο επίκεντρο της πλοκής στη «Μυστηριώδη Φλόγα της Βασίλισσας Λοάνα» (2004, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, μετάφραση Έφης Καλλιφατίδη). Το Κεφάλαιο 5 φέρει τον τίτλο «Ο Θησαυρός της Κλάραμπελ», της γνωστής αγελάδας των κόμικς του Ντίσνεϊ, ενώ το Κεφάλαιο 11 αποτελεί ένα «πανηγύρι» των κόμικς γεμάτο αναφορές σε παλιά περιοδικά και χαρακτήρες όπως ο Μίκι Μάους, ο Φέλιξ ο Γάτος, ο Φλας Γκόρντον, ο Ποπάι και η Όλιβ, ο Φάντομ, ο Μαντρέικ ο Μάγος, ο Λιλ Αμπνερ κ.ά. μαζί με τις εικόνες τους που παρεμβάλλονται στο μυθιστόρημα και συνδιαμορφώνουν την ιστορία. Σελίδα από τη «Μυστηριώδη Φλόγα της Βασίλισσας Λοάνα» Αξίζει κανείς να διαβάσει το σύνολο του έργου του Ουμπέρτο Έκο σε όλους τους τομείς όπου δραστηριοποιήθηκε. Παραμένει πάντα συναρπαστικό και επίκαιρο παρά τις επιμέρους διαφωνίες που μπορεί να ανακύπτουν σε ζητήματα θεωρίας και ερμηνείας. Ειδικότερα οι αναγνώστες των κόμικς, διαβάζοντας τόσο τα μυθιστορήματα όσο και τα δοκίμια του Ιταλού διανοητή και ανατρέχοντας σε αυτά, μπορούν να κατανοήσουν καλύτερα τη γλώσσα της ένατης τέχνης. Και να θυμηθούν παλιά κι αγαπημένα αναγνώσματα της παιδικής ηλικίας που, έστω κι αν χρειάστηκε να περάσουν πολλές δεκαετίες, εν τέλει αναγνωρίστηκαν ως άξια προσοχής και μελέτης. Από μόνο του θα αρκούσε αλλά υπάρχουν αμέτρητοι ακόμα λόγοι για να επιστρέφει κανείς διαρκώς στη σπουδαία λογοτεχνική και επιστημονική εργογραφία ενός μεγάλου συγγραφέα. Και το σχετικό link...
  4. Σε αυτά τα στριπς, τα οποία συλλέχθηκαν στα ελληνικά από το άλμπουμ "Αγαπητέ μου Εκδότη...", ο Σνούπι προσπαθεί να γίνει συγγραφέας. Σε scan του tzac
  5. Ένα αποχαιρετιστήριο άρθρο, για τον θάνατο του Charles Schulz, δημιουργού των Peanuts, που δημοσιεύτηκε το 2000, στο 11ο τεύχος του περιοδικού Ανατολικός.
  6. Στριπ από τα Peanuts (του Charles M. Schulz βεβαίως-βεβαίως) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το μακρινό 1957.
  7. Ο Ουμπέρτο Έκο μιλά για την ποιητική δύναμη του Σνούπι – και τα λέει υπέροχα Ανθρωπολογία, αυθεντίες, μεσαιωνική αισθητική, μέσα ενημέρωσης, θεωρία της λογοτεχνίας, θεωρίες συνωμοσίας, σημειωτική και ασχήμια: ο Ουμπέρτο Έκο είχε τεράστια γκάμα ενδιαφερόντων όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει όποιος διαβάσει έστω και τμήμα της βιβλιογραφίας του, η οποία περιλαμβάνει λόγια αλλά άκρως ενδιαφέροντα μυθιστορήματα όπως ‘Το όνομα του Ρόδου’ και ‘Το Εκκρεμές του Φουκώ’. Η ατελείωτη λίστα ενδιαφερόντων του φτάνει μέχρι και τα κόμικς και ιδιαίτερα το Peanuts του Charles Μ. Schulz, που ενθουσίασε λογοτέχνες πολλών διαφορετικών παραδόσεων γράφει το Open Culture. Πριν από περίπου 30 χρόνια, ο Ιταλός δοκιμιογράφος, κριτικός και φιλόσοφος, είχε γράψει ένα άρθρο όπου εξηγούσε γιατί αυτό το κόμικ είναι ίσως το πιο συναρπαστικό του 20ου αιώνα.. «Οι χαρακτήρες είναι απλοί», γράφει ο Έκο, αναλύοντας τα ονόματα και απαριθμώντας τις έντονες αρετές στον χαρακτήρα του Charlie Brown, της Lucy, της Violet, της Patty, της Frieda, του Linus, του Schroeder, του Pig Pen και του Snoopy, που μπλέκεται στα παιχνίδια και τις κουβέντες τους. «Από αυτόν τον απλό σχεδιασμό προκύπτει μια πλούσια και περίπλοκη εμπειρία ανάγνωσης. Σ’αυτό το βασικό σχήμα, υπάρχει μια σταθερή ροή εναλλαγών η οποία ακολουθεί ένα ρυθμό που βρίσκει κανείς μόνο σε ορισμένα πρωτογενή έπη. Πρωτογενές είναι και το συνήθειο να αναφέρει τους πρωταγωνιστές με ολόκληρα τα ονόματά τους. Ακόμη και η μητέρα του Charlie Brown τον αποκαλεί ‘Charlie Brown’, σαν να είναι κάποιος επικός ήρωας. Γι αυτό, δεν μπορεί κανείς να συλλάβει την ποιητική δύναμη του έργου του Schulz διαβάζοντας μόνο ένα ή δυο ή δέκα επεισόδια, πρέπει να αντιληφθεί εκτενώς τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις επειδή η χάρη, η τρυφερότητα και το γέλιο γεννιούνται από την αδιάκοπη εναλλαγή μοτίβων και την πίστη στην αρχική έμπνευση. Απαιτεί από τον αναγνώστη μια συνεχή συμμετοχή στην εσωτερική ζέση που προηγείται των γεγονότων.» «Με αυτή τη λογική, το Peanuts βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το Krazy Kat, το σχεδόν παράλογο αλλά πολύ καλλιτεχνικό και σεβαστό έργο του George Herriman που δημοσιευόταν από το 1913 ως το 1944. Η αλαζονεία του ποντικιού, η συμπόνια του σκύλου και η απελπισμένη αγάπη της γάτας φτάνουν σε αυτό που πολλοί κριτικοί θα περιέγραφαν ως ειλικρινή κατάσταση της ποίησης. Μια αδιάκοπη ελεγεία βασισμένη στη λυπηρή αθωότητα.» Αλλά οι παιδικοί χαρακτήρες του Peanuts προσθέτουν και μια άλλη διάσταση: «Η ποιητικότητα αυτών των παιδιών βρίσκεται στο γεγονός ότι τα βλέπουμε αντιμέτωπα με όλα τα προβλήματα και τα βάσανα των μεγάλων, οι οποίοι είναι απόντες. Μας επηρεάζουν επειδή είναι, σε ένα βαθμό, τέρατα. Είναι οι τερατώδεις παιδικές εκφάνσεις όλων των νευρώσεων του ανθρώπου του βιομηχανικού πολιτισμού. Μας επηρεάζουν επειδή συνειδητοποιούμε ότι αν είναι τέρατα, είναι επειδή εμείς, οι ενήλικες, τα κάναμε. Σ’αυτά τα παιδιά βρίσκουμε τα πάντα: Freud, μαζική κουλτούρα, αποτυχημένη μάχη για την επιτυχία, λαχτάρα για αγάπη, μοναξιά, παθητική συναίνεση και νευρωτική αντίδραση. Αλλά όλα αυτά τα στοιχεία δεν ανθίζουν κατευθείαν από τα στόματα των παιδιών: γίνονται αντιληπτά και εκφράζονται μέσα από το φίλτρο της αθωότητας. Τα παιδιά του Schulz δεν είναι ένα ύπουλο όργανο για να διαχειριστούμε τα προβλήματά μας ως ενήλικες. Βιώνουν αυτά τα προβλήματα σύμφωνα με την παιδική ψυχολογία και γι αυτό το λόγο φαίνονται σε μας ευαίσθητα και ανέλπιδα, σαν να αντιλαμβανόμαστε ξαφνικά ότι όλα μας τα δεινά έχουν μολύνει τα πάντα, ως το κόκαλο.» Ο Charles Μ. Schulz, Αλλά το ευρύχωρο μυαλό του Έκο βρίσκει και άλλα στοιχεία στην εξωστρεφώς ταπεινή δουλειά του Schulz. Αν διαβάσουμε αρκετά συνειδητοποιούμε ότι «έχουμε ξεφύγει από τον αδιάκοπο κύκλο της κατανάλωσης και της αποφυγής και φτάσαμε σχεδόν στην πηγή της αυτοσυγκέντρωσης.» Και πραγματικά λειτουργεί με όλα τα κοινά. Το Peanuts γοητεύει εξίσου τους ενήλικες και τα παιδιά με την ίδια ένταση, σαν κάθε αναγνώστης να βρίσκει κάτι για τον εαυτό του. Και έτσι με δυο πινελιές ο Schulz, 16 χρόνια μετά το θάνατό του, συνεχίζει να μας δείχνει στο πρόσωπο του Charlie Brown την δική του εκδοχή για την ανθρώπινη υπόσταση. Πηγή
  8. Σνούπι, ο διάσημος σκύλος – καρτούν που κοιμόταν στη στέγη του σπιτιού του και έδωσε το όνομά του στο διαστημικό σκάφος της αποστολής Απόλλων 10 . Ο σκιτσογράφος του μέσα από τις ιστορίες του βρήκε διέξοδο από την κατάθλιψη... Ο πιο διάσημος σκύλος καρτούν του κόσμου έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1950 μέσα από το δημοφιλές κόμικ «Πίνατς» του σπουδαίου σκιτσογράφου Τσαρλς Σουλτς. Ο Σνούπι ήταν ένας από τους πολλούς ήρωες της παρέας του κόμικ, αλλά έμελλε να γίνει πιο αγαπητός και πιο δημοφιλής ακόμα και από το αφεντικό του, τον Τσάρλι Μπράουν, που κατείχε την πρωταγωνιστική θέση. Ο Τσαρλς Σουλτς, γεννήθηκε στη Μινεάπολη στις 26 Νοεμβρίου 1922 από πατέρα Γερμανό και μητέρα Νορβηγή και πέθανε στην Καλιφόρνια στις 12 Φεβρουαρίου του 2000. Έλαβε μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μετά τη λήξη του οποίου εργάσθηκε σαν καθηγητής στη σχολή «Art Instruction Inc», ενώ οι σπουδές του περιορίζονταν σε μαθήματα σχεδίου δια αλληλογραφίας. Η παρέα των «Πίνατς» εμφανίσθηκε αρχικά με το όνομα Li’l Folks το οποίο διατήρησαν μέχρι τις 2 Οκτωβρίου 1950, οπότε και ξαναβαφτίστηκαν βλέποντας το φως της δημοσιότητας. Όλοι οι χαρακτήρες του κόμικ ήταν βγαλμένοι από την προσωπική ζωή του σκιτσογράφου. Ήταν άνθρωποι που διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο στη ζωή του μεγάλου δημιουργού ο οποίος, σύμφωνα με τη βιογράφο του Ρίτα Τζόνσον, έβρισκε με αυτό τον τρόπο διέξοδο από την κατάθλιψη. Για παράδειγμα, ο Σουλτζ εμπνεύστηκε τον Σνούπι από τον σκύλο της οικογένειας του, που λεγόταν Σπάικ.... O Σνούπι άρχισε να σκέφτεται και να εμφανίζει τις σκέψεις του σε μπαλόνι δύο χρόνια από τότε που εμφανίστηκε στο στριπ. Το χαρακτηριστικό του ήταν ότι κοιμόταν πάνω στην στέγη του σπιτιού του και όχι μέσα, παρόλο που το σπίτι του στο εσωτερικό παρουσιαζόταν πολύ άνετο με τέσσερα δωμάτια. Βοηθός του και σύντροφος στις περιπέτειές του, ήταν ένα μικρό κίτρινο πουλί που δεν πετούσε πολύ καλά. Ο Γούντστοκ, όπως λεγόταν, προσγειώθηκε για πρώτη φορά στην μύτη του την δεκαετία του ’60 και ο Σνούπι αντί να τσαντιστεί, τον έκανε φίλο του. Στην αρχή δεν είχε όνομα και ο Σουλτζ τον βάφτισε στις 22 Ιουνίου του 1970 από το διάσημο ροκ φεστιβάλ. Ο Σνούπι είναι σκύλος νάρκισσος και ονειροπόλος. Βαριέται την ζωή του, δεν είναι ευχαριστημένος που είναι ένα απλό αγγλικό λαγωνικό, για αυτό υποδύεται με την φαντασία του διάφορες προσωπικότητες. Από αστροναύτης γίνεται μπαλαρίνα, διάσημος πιλότος του πρώτου παγκόσμιου πολέμου που έχει ως αεροπλάνο το σπίτι του μέχρι και συγγραφέας που ξεκινάει πάντοτε τα μικρά διηγήματα του με την πρόταση «It was a dark and stormy night», όπως ο Βρετανός συγγραφέας Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον. Το κόμικ έγινε πολύ διάσημο με αποτέλεσμα ο δημιουργός του να κερδίσει δύο φορές (μία το 1955 και μία το 1964) το βραβείο «Reuben», που θεωρείτο το «Όσκαρ» των κόμικς. Η δημοτικότητα της σειράς απογειώθηκε το 1965, όταν εμφανίσθηκε ο φανταστικός αντίπαλος του Σνούπι, ο Κόκκινος Βαρώνος. Μεγάλα περιοδικά όπως το «Τime», το «Life»,το «Newsweek», του αφιέρωναν εξώφυλλα και εκτενείς παρουσιάσεις. Η παγκόσμια «δόξα» ήρθε το 1969, όταν οι αστροναύτες της αποστολής Απόλλων 10, έδωσαν στα διαστημικά οχήματά τους, τα ονόματα Σνούπι και Τσάρλι Μπράουν.... Το κόμικ έχει δημοσιευθεί συνολικά σε 2.600 εφημερίδες, 75 χωρών, ενώ συνολικά έχει μεταφραστεί σε 21 γλώσσες. Στην Ελλάδα η γνωριμία έγινε τη δεκαετία του ’70, χάρη στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» και έγινε γνωστό με τον τίτλο «Σνούπι», από τον κεντρικό χαρακτήρα του σκύλου. Κατά την δεκαετία του ’80 η παρέα των «Πίνατς» μεταφέρθηκε στην μικρή και μεγάλη οθόνη. Οι σκέψεις του Σνούπι ως κινούμενο σχέδιο δεν γράφονταν αλλά μεταφέρονταν μέσα από γρυλίσματα και παντομίμα. Το 2005, πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, ο σκιτσογράφος βρέθηκε να κατέχει τη δεύτερη θέση στη λίστα Φόρμπς με 35 εκ. δολάρια, μετά τον Έλβις Πρίσλευ, ενώ ο «Σνούπι» κατάφερε να αποκτήσει το δικό του αστέρι στη «Λεωφόρο της δόξας» στο Χόλιγουντ, στις 2 Νοεμβρίου του 2015... Δείτε εδώ ένα απόσπασμα από την σειρά κινουμένων σχεδίων:... https://youtu.be/gKxXAwBRuVo Πηγή
  9. Τιμή: 14 ευρώ Ένα πρόσφατο και ενδιαφέρον βιβλίο σχετικά με τα κόμικς, που κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα. Η συγγραφέας (την οποία έχω την ευχαρίστηση να γνωρίζω [έστω και λίγο] και προσωπικά, χωρίς να ξέρω ότι τα κόμικς περιλαμβάνονται στα άμεσα ενδιαφέροντά της), καθηγήτρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο νομό Κορινθίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στη Δημιουργική Γραφή, ασχολείται με το πώς οι μικροί σε ηλικία ήρωες του Quino, του Charles Sculz και του Αρκά (Μαφάλντα, Τσάρλι Μπράουν και Σπουργίτι αντίστοιχα) αμφισβητούν τον κόσμο των μεγάλων. Το βιβλίο χωρίζεται σε έξι ενότητες. Στην πρώτη ("Εικονογραφήματα") παρουσιάζεται μια σύντομη επισκόπηση της ιστορίας των κόμικς, αλλά και της εκδοτικής παρουσίας τους στην Ελλάδα και γίνεται αναφορά στο χιούμορ μέσω των κόμικς, αλλά και στους μηχανισμούς του χιούμορ γενικότερα (αυτό το κομμάτι ήταν το πιο ενδιαφέρον για εμένα και θεωρώ ότι θα έπρεπε να είχε περισσότερη ανάπτυξη, τη στιγμή μάλιστα που γίνεται αναφορά σε βιβλία που δεν κυκλοφορούν στα ελληνικά και είναι και πολύ δυσεύρετα), καθώς και στη σχέση μεταξύ κόμικς και εκπαίδευσης αφενός και κόμικς και λογοκρισίας αφετέρου) Στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη ενότητα η συγγραφέας παρουσιάζει τα Peanuts, τη Μαφάλντα και τις Χαμηλές Πτήσεις του Αρκά αντίστοιχα, δίνοντας ένα σύντομο ιστορικό των εκδόσεων και αρκετά διεξοδική παρουσίαση των κύριων και δευτερευόντων χαρακτήρων κάθε σειράς. Στην πέμπτη ενότητα η συγγραφέας επιχειρεί μια σύγκριση των τριών σειρών, όσο αφορά στα τεχνικά χαρακτηριστικά, στη γλώσσα, στο περιβάλλον, στη θεματολογία και στους χαρακτήρες. Τέλος, στην έκτη ενότητα επιχειρείται η σύνδεση και η ερμηνεία της αμφισβήτησης μέσω του αιτήματος για αγάπη και αποδοχή (άλλη μια ενότητα, που πιστεύω ότι θα ήθελε λίγο περισσότερη ανάπτυξη) Το βιβλίο κλείνει με ένα κόμικ που έφτιαξε η ίδια η συγγραφέας, τη "Μνημόνικα". Νομίζω ότι ο τίτλος και μόνο σας προδιαθέτει για το περιεχόμενο, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να σκανάρω έστω και μια σελίδα για να πάρετε μια γεύση, επειδή θα καταστραφεί το βιβλίο. Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα βιβλίο, που ενώ δεν μας λέει κάτι πραγματικά ρηξικέλευθο, διαβάζεται ευχάριστα και απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους που δεν έχουν μεγάλη σχέση με τα κόμικς ή τα θεωρούν υποδεέστερη μορφή τέχνης. Η συγγραφέας προσπαθεί με απλά και κατανοητά επιχειρήματα να δείξει ότι αυτό δεν ισχύει και ότι τα κόμικς μπορούν να προσφέρουν τροφή για σκέψη και ειδικά αφορμές για αμφισβήτηση και σύγκρουση με τον κόσμο των μεγάλων και την καθεστηκυία τάξη (κάτι, που προφανώς, είναι και το κεντρικό θέμα του βιβλίου). Αξίζει να επισημανθεί, ότι υπάρχουν αρκετές αναφορές στο βιβλίο του Scott McCloud "Κατανοώντας τα κόμικς", και στο βιβλίο του Soloup "Τα ελληνικά κόμικς" ενώ η συγγραφέας αντλεί συστηματικά πληροφορίες και θεωρίες από το έργο του Μαρτινίδη (κυρίως από το Κόμικς: Τέχνη και Τεχνικές της Εικονογράφησης, αλλά και από άλλα), κάτι που καθίσταται εμφανές από τις πολλές παραπομπές στα βιβλία του - εξάλλου υπάρχουν και προσωπικές ευχαριστίες προς το Μαρτινίδη στις αρχικές σελίδες του βιβλίου. Ευτυχώς, όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η συγγραφέας έχει μελετήσει αρκετά πράγματα, τα έχει κατανοήσει και τα έχει ενσωματώσει εποικοδομητικά στο βιβλίο της. Και, ναι, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο βιβλίο αξίζει οπωσδήποτε μια ανάγνωση, εύχομαι να πάει καλά και ευελπιστώ σε μια δεύτερη, πιο εμπλουτισμένη έκδοση στο μέλλον.
  10. Το πρόσωπο πίσω από το κινούμενο σχέδιο Πέθανε η «μικρή κοκκινομάλλα» του Τσάρλι Μπράουν Η «μικρή κοκκινομάλλα», με την οποία είναι τρελά ερωτευμένος ο Τσάρλι Μπράουν και στην οποία ουδέποτε τόλμησε να εξομολογηθεί τον έρωτά του, έφυγε από την ζωή. Η Ντόνα Μέι Γουόλντ, η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά που ενέπνευσε στον Τσάρλς Σουλτς τον χαρακτήρα για τον οποίο ο Τσάρλι Μπράουν «θα έδινε τα πάντα» για να έρθει να κάτσει πλάι του, απεβίωσε στις αρχές Αυγούστου από καρδιακή ανεπάρκεια και διαβήτη, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας Star Tribune. Ήταν 87 ετών. Ο πατέρας του Σνούπι και η Ντόνα Τζόνσον -το πατρικό της όνομα- έκαναν παρέα για πολλά χρόνια και ο Τσαρλς Σουλτς την είχε ζητήσει μάλιστα σε γάμο, αλλά εκείνη είχε αρνηθεί, σύμφωνα με την Washington Post. Το αληθινό όνομα της μικρής κοκκινομάλλας είχε αποκαλυφθεί μόλις το 1989, σε μια εγκεκριμένη βιογραφία του Τσαρλς Σουλτς, γραμμένη από τη Ρέτα Γκρίμσλεϊ Τζόνσον. «Είχα μια καλή ζωή. Μια πολύ καλή ζωή» είχε πει στην Washington Post. Είχε τρεις κόρες, επτά εγγόνια και 13 δισέγγονα, σύμφωνα με την Star Tribune. Η «μικρή κοκκινομάλλα» -ένα πρόσωπο που επέτρεψε στον Τσαρλς Σουλτς να υπογραμμίσει το πόσο υπερβολικά ντροπαλός και χωρίς αυτοπεποίθηση ήταν ο Τσάρλι Μπράουν- δεν εμφανίζεται ποτέ στο κόμικς. Είναι αντίθετα παρούσα σε πολλές ταινίες κινούμενων σχεδίων, η πιο πρόσφατη από τις οποίες είναι «Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς» που έκανε πρεμιέρα το 2015. ΠΗΓΗ: in.gr
  11. Ένα μουσείο αφιερωμένο στο έργο του Charles M. Schulz, δημιουργού του κόμικς Peanuts και του αγαπημένου ήρωα Σνούπι, άνοιξε στην Ιαπωνία. Προσωρινή έδρα του μουσείου είναι το Τόκιο και είναι το πρώτο επίσημο μουσείο-δορυφόρος έξω από τις ΗΠΑ, του μουσείου Charles M. Schulz, που έχει έδρα την Καλιφόρνια και ξεκίνησε με μια έκθεση που έχει ως θέμα «Αγαπημένο μου Peanuts». Τα αρχικά καρτούν, αλλά και τα κινούμενα σχέδια του Schulz, παρουσιάζονται στο μουσείο Σνούπι του Τόκιο. Ήρωες που αγαπήθηκαν σε όλο τον κόσμο όπως ο Τσάρλι Μπράουν, η Λούσι, ο Λίνους και φυσικά ο Σνούπι είναι εκεί και περιμένουν τους αμέτρητους θαυμαστές τους να τους δουν από κοντά. «Ο ιαπωνικός πολιτισμός έχει ιδιαίτερη εκτίμηση για τα κόμικς και κατά πάσα πιθανότητα βοήθησε κάποιους», είπε η Paige Braddock, δημιουργικός διευθυντής στο Charles M. Schulz Creative Associates. Η καριέρα του Schulz ξεκίνησε το 1950 και διήρκεσε μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου του 2000 · μία ημέρα μετά ο σκιτσογράφος πέθανε σε ηλικία 77 ετών. Τα σκίτσα του τα έχουν φιλοξενήσει περισσότερες από 2.600 εφημερίδες σε όλο τον κόσμο. Ο Σνούπι είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ιαπωνία και ανταγωνίζεται με άλλους χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, όπως τη Hello Kitty και τους ήρωες των κόμικς manga. Το μουσείο του Σνούπι στο Τόκιο άνοιξε τις πύλες του στις 23 Απριλίου και θα δέχεται τους επισκέπτες του μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2018. Και το σχετικό link...
  12. Τα χίλια πρόσωπα του Ουμπέρτο Έκο, από τον Daniel Cuello, σε ένα έξυπνο λογοπαίγνιο ανάμεσα στο επίθετό του και το ιστορικό ιταλικό περιοδικό Linus Οι θεωρίες γύρω από την αισθητική των κόμικς, την ερμηνεία τους, το εικαστικό και γλωσσικό λεξιλόγιό τους γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια μια πρωτοφανή εξέλιξη. Πριν από μισό αιώνα τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Σε ακαδημαϊκό και επιστημονικό επίπεδο, σχεδόν κανείς δεν ασχολούνταν μαζί τους. Μέχρι που έκανε την αρχή ο Ουμπέρτο Έκο (1932-2016). Όταν το 1964, σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Ουμπέρτο Έκο συνέγραφε τους «Κήνσορες και Θεράποντες» (πρωτότυπος τίτλος: «Apocalittici e Integrati», που σημαίνει «Αποκαλυπτικοί και Ενταγμένοι», στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γνώση, σε μετάφραση Εφης Καλλιφατίδη) έφερνε στο προσκήνιο μια κόντρα που έμελλε τα επόμενα χρόνια να πάρει μεγάλες πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις: αυτήν ανάμεσα στους θεματοφύλακες των αποκαλούμενων υψηλών τεχνών, που δεν χάνουν την ευκαιρία να στηλιτεύσουν τη μαζική κουλτούρα ως άξεστο και κιτς λογοτεχνικό και ψυχαγωγικό παραπροϊόν, και στους απολογητές της, που την αποδέχονται ως έχει, χωρίς να κριτικάρουν τον τρόπο και τον λόγο της γιγάντωσής της. Οι πρώτοι «αποκαλύπτουν» τη λειτουργία της μαζικής κουλτούρας καθώς και τα συμφέροντα που αυτή εξυπηρετεί, ενώ οι δεύτεροι, έχοντας «ενταχθεί» πλήρως στο σύστημα της διάδοσης και κατανάλωσής της, απλώς την απολαμβάνουν και την προωθούν. Με διαλεκτικό τρόπο, ο Ουμπέρτο Έκο επιχειρεί να γεφυρώσει αυτό το χάσμα. Αναδεικνύοντας όχι τόσο τα σημεία που θα μπορούσαν να επιτρέψουν τη σύγκλιση αλλά καυτηριάζοντας την παθητικότητα της επανάπαυσης σε ένα προκαθορισμένο και τάχα στέρεο και άκαμπτο μοντέλο ερμηνείας του φαινομένου της μαζικής κουλτούρας που δεν λαμβάνει υπόψη του τον πραγματικό κόσμο. Ως προς τούτο, επικαλείται τον Μαρξ σύμφωνα με τον οποίο: «Εφόσον ο άνθρωπος διαμορφώνεται από τις συνθήκες, οφείλουμε να καταστήσουμε τις συνθήκες ανθρώπινες». Ένα από τα βασικά εργαλεία και παραδείγματα του Έκο είναι και τα κόμικς, για τα οποία προτρέπει τους πανεπιστημιακούς και διανοούμενους της εποχής του να μελετήσουν μια σειρά από ανεξερεύνητους και αχαρτογράφητους, έως τότε, τομείς: «Κινηματογραφική διαδοχή των strips. Ιστορικές καταβολές. Επιδράσεις του κινηματογράφου. Ενδεχόμενες διαδικασίες διδασκαλίας. Σχετικές αφηγηματικές δυνατότητες. Ενότητα λόγου-δράσης που πραγματοποιείται με γραφιστικά τεχνάσματα. Ο παράγωγος νέος ρυθμός και νέος αφηγηματικός χρόνος. Νέοι τρόποι για την απεικόνιση της κίνησης (οι σχεδιαστές των κόμικς απομιμούνται τη μουβιόλα˙ δεν ξεκινούν από ακίνητα πρότυπα, αλλά από φωτογράμματα που ορίζουν μια στιγμή της κίνησης). Καινοτομίες στην τεχνική της ονοματοποιίας. Επιδράσεις των προηγούμενων ζωγραφικών εμπειριών. Γέννηση ενός νέου ρεπερτορίου εικονογραφίας και τυποποιήσεων, που λειτουργούν πλέον ως τόποι για το κοινό των νομέων και που προορίζονται να καταστούν στοιχεία κεκτημένου τρόπου ομιλίας για τις νέες γενιές. Οπτικοποίηση της γλωσσικής μεταφοράς. Καθορισμός τύπων χαρακτήρων, όριά τους, παιδαγωγικές τους δυνατότητες, μυθοποιητική τους λειτουργία». Η σελίδα αυτή του Milton Caniff από τη σειρά Steve Canyon έγινε αντικείμενο εξονυχιστικής σημειωτικής μελέτης από τον Έκο Και εφαρμόζοντας ο ίδιος αυτήν την προτροπή, εξετάζει με εξονυχιστικό, σχεδόν χειρουργικό-ανατομικό τρόπο μια σελίδα του Milton Caniff από τη σειρά Steve Cannyon και καταλήγει σε μια σειρά από συμπεράσματα για την αφηγηματική λειτουργία, τις συμβάσεις, τη διατήρηση του σασπένς, το ρεπερτόριο των συμβολισμών κ.ά., που συνιστούν αυτό που ο Έκο χαρακτηρίζει «σημαντική» των κόμικς και για την οποία διευκρινίζει ότι: «ο όρος “σημαντική” των κόμικς είναι απλώς μεταφορικός, εφόσον τα κόμικς χρησιμοποιούν τον κοινό τρόπο ομιλίας και οι αναφορές των ποικίλων σημείων αναλύονται ως προς αυτόν τον τρόπο. Κυρίως, όμως, τα κόμικς δεν μεταχειρίζονται ως σημαίνοντα μόνον τους γλωσσικούς όρους, αλλά όπως είδαμε, και εικονογραφικά στοιχεία που διαθέτουν μονοσήμαντο σημαινόμενο. Κατά δεύτερον, από τη στιγμή που οι όροι του κοινού τρόπου ομιλίας εμφανίζονται έγκλειστοι στο μπαλονάκι, αποκτούν σημαινόμενα που συχνά έχουν ισχύ μόνον στο πλαίσιο του κώδικα των κόμικς. Μ’ αυτήν την έννοια λοιπόν, το μπαλονάκι δεν είναι απλώς ένα συμβατικό στοιχείο που ανήκει σ’ ένα ρεπερτόριο στοιχείων, αλλά ένα στοιχείο μετα-γλώσσας ή μάλλον ένα είδος προκαταρκτικού σήματος που επιβάλλει την αναφορά σ’ έναν συγκεκριμένο κώδικα για να αποκρυπτογραφηθούν τα σήματα που περιέχονται στο εσωτερικό του». Ωστόσο, η διαλεκτική του συλλογισμού του δεν αποθεώνει τα κόμικς αλλά διατηρεί και κάποιες επιφυλάξεις, απολύτως λογικές το 1964. Όπως γράφει: «Το γεγονός ότι το είδος αυτό εμφανίζει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ύφους δεν αποκλείει το ότι μπορεί να βρίσκεται σε παρασιτική σχέση με άλλα καλλιτεχνικά φαινόμενα. Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι σε ορισμένα επίπεδα μπορούν να εντοπιστούν σχέσεις παρασιτισμού, δεν αποκλείει το ότι σε άλλα επίπεδα το είδος αυτό βρίσκεται σε σχέσεις προώθησης και προπόρευσης». Στα παραδείγματα, όμως, που αναφέρει καταφεύγει σε μια πιθανώς λανθασμένη εκτίμηση: «Στο επίπεδο του κάδρου, τα κόμικς προφανώς οφείλουν στον κινηματογράφο κάθε τους δυνατότητα και χάρη». Κι αυτό γιατί τα κόμικς ως μέσο προηγούνται του κινηματογράφου και το ντεκουπάζ σε αυτά έχει επινοηθεί ως μέθοδος κατακερματισμού του χρόνου και διάρρηξης του χρονικού continuum πριν από το κινηματογραφικό μοντάζ. Η σειρά Krazy Kat του George Herriman εκθειάστηκε, απολύτως δικαιολογημένα, από τον Ουμπέρτο Έκο παρά τις κάποιες πιθανές ανακρίβειες στις περιγραφές του Ένα παρόμοιο «λάθος» του Έκο έγκειται στην άποψή του για τη σειρά Krazy Kat του George Herriman για την οποία αναφέρει ότι «το σχέδιο ήταν πρωτότυπο με κάποιες σουρεαλιστικές αποχρώσεις, ιδιαίτερα στα σεληνιακά και απίθανα τοπία, που είχαν σκοπό να αφαιρέσουν κάθε αληθοφάνεια από την ιστορία». Η ιστορική έρευνα απέδειξε ότι τα περισσότερα από τα -φαινομενικά εξωπραγματικά- τοπία στις ιστορίες του Αμερικανού δημιουργού δεν ήταν παρά καλλιτεχνικές ελεύθερες αποδόσεις των ασυνήθιστων γεωμορφολογικών σχηματισμών στην έρημο της Αριζόνα την οποία συχνά επισκεπτόταν. Στο ίδιο κεφάλαιο ο Έκο καταφεύγει και σε μια ισοπεδωτική κριτική λέγοντας πως «η καλύτερη απόδειξη του ότι το κόμικ είναι βιομηχανικό προϊόν απλής κατανάλωσης είναι ότι, έστω κι αν ένας ήρωας επινοείται από κάποιον ιδιοφυή δημιουργό, μετά από λίγο ο δημιουργός αντικαθίσταται από μια equipe, η ιδιοφυΐα του γίνεται αντικαταστατή, η επινόησή του προϊόν εργαστηρίων». Στη συνέχεια, όμως, προχωρά σε μια πρωτοποριακή και διεξοδική ερμηνεία μιας εμβληματικής σειρά κόμικς, των Peanuts του Charles Schulz, με πρωταγωνιστές τον Τσάρλι Μπράουν, τη Λούσι, τον Λάινους, τους συμμαθητές του και τον Σνούπι, για την οποία επισημαίνει τη δεξιοτεχνική μεταφορική της αναφορά στον κόσμο των ενηλίκων. «Η ποίηση των εν λόγω παιδιών γεννιέται από το γεγονός ότι σ’ αυτά ξαναβρίσκουμε όλα τα προβλήματα, όλα τα παθήματα των ενηλίκων, οι οποίοι μένουν στα παρασκήνια […] Τα παιδιά αυτά μας αγγίζουν βαθύτατα γιατί κατά μια έννοια είναι τέρατα: είναι τερατώδεις παιδικές αναγωγές όλων των νευρώσεων ενός σύγχρονου πολίτη του βιομηχανικού πολιτισμού. Μας αγγίζουν βαθιά διότι αντιλαμβανόμαστε ότι είναι τέρατα, επειδή εμείς οι μεγάλοι τα κάναμε. Στα παιδιά αυτά ξαναβρίσκουμε τα πάντα, τον Φρόυντ, τη μαζικοποίηση, την κουλτούρα που συσσωρεύσαμε μέσα από διάφορες επιλογές, τον απεγνωσμένο αγώνα για επιτυχία, την αναζήτηση συμπαθειών, τη μοναξιά, την αλαζονική αντίδραση, την παθητική συναίνεση και τη νευρωτική διαμαρτυρία». Στη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών της σειράς Peanuts του Charles Schulz, ο Έκο εντοπίζει όλες τις νευρώσεις και τα προβλήματα του κόσμου των ενηλίκων Στο ίδιο βιβλίο περιλαμβάνεται και το ιδιαίτερα επιδραστικό κείμενο του Έκο για τον Σούπερμαν, στο οποίο ο Ιταλός σημειολόγος αναλύει τη μυθοποιητική διάσταση των υπερηρώων, την ομοιότητα και τις διαφορές σε σχέση με τους μυθικούς ήρωες παλαιών εποχών και πολιτισμών (Ηρακλής, Ζίγκφριντ, Ορλάνδος, Πανταγκρουέλ, Πίτερ Παν κ.ά.), τη διαχρονική δομή των μύθων, το σχήμα της επανάληψης, την έννοια της ανάλωσης κ.λπ. Στους «υπερήρωες» και το «λαϊκό μυθιστόρημα», μάλιστα, θα επιστρέψει το 1976 με τον «Υπεράνθρωπο των Μαζών» (εκδ. Γνώση) όπου, με σημειωτικές μεθόδους, αναπτύσσει περισσότερο κάποιες προγενέστερες ιδέες του Γκράμσι και αναλύει τις δομές συγγένειας μεταξύ χαρακτήρων όπως ο Μάκβεθ, ο Μοντεχρίστος, ο Αρσέν Λουπέν, ο Ταρζάν, ο Τζέιμς Μποντ κ.ά. Αντίστοιχες αναφορές σε χαρακτήρες των κόμικς θα κάνει, αλλού εκτενέστερα και αλλού πιο σύντομα, και σε άλλα βιβλία του, όπως το Περί Λογοτεχνίας (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), αλλά και σε μυθιστορήματά του, όπως «Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα). Γενικότερα, το έργο του πανεπιστημιακού, συγγραφέα και σημειολόγου Ουμπέρτο Έκο είναι διάσπαρτο από αναφορές σε κόμικς. Με την τόλμη του να τα εντάξει ως είδος στην ακαδημαϊκή έρευνα συνέβαλε στη «νομιμοποίησή» τους ως έργων τέχνης στους κύκλους της διανόησης, στην περαιτέρω εξέλιξή τους όσο και στην εξέλιξη των θεωρητικών αναζητήσεων περί αυτά. Ο θάνατός του πριν από λίγες μέρες αφήνει φτωχότερους τους φίλους των κόμικς και δίνει την αφορμή για μια ακόμη ανάγνωση των πολύτιμων γραπτών του. Και το σχετικό link...
  13. Ο Σνούπι και τα τρισδιάστατα... φιστίκια Με αρχηγό τον Τσάρλι Μπράουν και το διάσημο μπιγκλ του, τα διάσημα κόμικς «Peanuts» του Τσαρλς Σουλτς εξορμούν και στη μεγάλη οθόνη εδώ το βίντεο με υπότιτλους Με έναν πρωτότυπο, χαριτωμένο αλλά και εκπαιδευτικό τρόπο αποφάσισε η 20th Century Fox να ξεκινήσει την καμπάνια της για την προώθηση της ταινίας «Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς: Η ταινία», που αναμένεται να διανεμηθεί στην Ελλάδα τον προσεχή Νοέμβριο. Στο βίντεο που παρουσιάζουμε εδώ, ο σκηνοθέτης της, Στιβ Μαρτίνο, «διδάσκει» πώς να ζωγραφίσεις το πιο διάσημο και αξιαγάπητο μπιγκλ του κόσμου. Και προτείνει στους θεατές να ζωγραφίσουν τον δικό τους Σνούπι για να τον μοιραστούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το hashtag #DrawSnoopy. Ολα αυτά δε γίνονται λίγο πριν από τα γενέθλια του λευκού σκύλου που είναι στις 10 Αυγούστου, όπως μαθαίνουμε για πρώτη φορά στο κόμικ της 10ης Αυγούστου 1968. Πρόκειται φυσικά για το ευφάνταστο, πανέξυπνο σκυλάκι του Τσάρλι Μπράουν, κεντρικού ήρωα της σειράς κόμικς «Peanuts» του Τσαρλς Σουλτς, το οποίο εμφανίστηκε στη σειρά στις 4 Οκτωβρίου του 1950, μόλις δύο ημέρες μετά την πρώτη έκδοση του κόμικ. Θυμίζουμε ότι αρχικώς τα «Peanuts» φιλοξενήθηκαν σε ημερήσια βάση σε εννέα εφημερίδες, ανάμεσα στις οποίες οι «Washington Post», «Chicago Tribune» και «The Boston Globe». Σύμφωνα με τον Σουλτς, ο Σνούπι ήταν εμπνευσμένος από τον δικό του σκύλο, Σπάικ, που είχε ως παιδί. Η σχέση ανάμεσα στον Σνούπι και στον ιδιοκτήτη του είναι ιδιαίτερη, καθότι ο Σνούπι σνομπάρει τον Τσάρλι, θεωρώντας τον εαυτό του υπεράνω. Ο Τσάρλι Μπράουν είναι αυτό που λέμε αξιαγάπητος loser. Μάχεται συνέχεια, δεν εγκαταλείπει ποτέ και σχεδόν ποτέ δεν... κερδίζει. Είναι ο μάνατζερ της χειρότερης ομάδας μπέιζμπολ στον κόσμο. Κι όμως, είναι εκεί σε κάθε παιχνίδι. Δεν βρίσκει το κουράγιο να μιλήσει στη Μικρή Κοκκινομάλλα... Παρ' όλα αυτά, ακόμη ελπίζει. Αν και οι φίλοι του, το δέντρο του, ακόμη και το σκυλί του, τον πειράζουν, ο Τσάρλι Μπράουν είναι πάντα ο αφοσιωμένος ήρωας. Από τους υπόλοιπους χαρακτήρες δεν πρέπει, φυσικά, να ξεχνάμε την γκρινιάρα και δεσποτική Λούσι που συχνά μοιράζει συμβουλές από τον αυτοσχέδιο θάλαμο ψυχολόγου που έχει φτιάξει (5 σεντ η συμβουλή) και τον αδελφό της τον Λάινους ή αλλιώς το παιδάκι με την «κουβέρτα ασφαλείας». Φωνή της λογικής στη γειτονιά, ο Λάινους είναι ο καλοπροαίρετος φιλόσοφος που πάντα κρατά την κουβερτούλα του, έχει έναν καλό λόγο για όλους... ακόμη και για την αυταρχική Λούσι. Αν ο Τσάρλι Μπράουν είναι η καρδιά του σύμπαντος των «Peanuts», τότε ο Λάινους είναι η ψυχή του και η Πέπερμιντ Πάτι μια ατρόμητη φυσική ηγέτις και αθλήτρια, που μπορεί να τα βάλει με οποιαδήποτε πρόκληση, εκτός από το... διάβασμα. Υπάρχει επίσης το αμόρε της Λούσι, ο Σρέντερ, μια μίνι μουσική ιδιοφυΐα που σπάνια αποχωρίζεται το μικρό πιάνο του ή το είδωλό του, τον Μπετόβεν, ο Πίγκπεν, πέρα για πέρα άνετος με τον - μονίμως σκονισμένο - εαυτό του και η Σάλι, μικρή αδελφή του Τσάρλι Μπράουν, η οποία πιστεύει ότι ο κόσμος τής χρωστά μία απάντηση για μερικά από τα πιο μπερδεμένα προβλήματά του. Προσωπική αδυναμία μου ωστόσο είναι ο Γούντσοκ, ένα μικροσκοπικό κίτρινο πουλάκι που πεταρίζει και τραυλίζει εδώ και εκεί και είναι δεξί χέρι του Σνούπι, είτε ως πιστός μηχανικός για τον Ιπτάμενο Ασο και ηγέτη των Μπιγκλ Προσκόπων, ή αφοσιωμένος γραμματέας στον επικεφαλής Μπιγκλ. Με το «Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς: Η ταινία» οι Τσάρλι Μπράουν, Σνούπι, Λούσι, Λάινους και η υπόλοιπη αγαπημένη συμμορία κάνουν το τρισδιάστατο ντεμπούτο τους στη μεγάλη οθόνη. Βασικό θέμα της ταινίας είναι η προσπάθεια του Σνούπι, που μέσα σε όλα είναι και άριστος... πιλότος, να αντιμετωπίσει τον αιώνιο αντίπαλό του, τον Κόκκινο Βαρόνο. πηγή
  14. Μουσείο Snoopy στην Ιαπωνία Θα λειτουργήσει στο Τόκιο για δυο χρόνια Μουσείο Σνούπι, Τόκυο Στην Ιαπωνία ανοίγει ένα νέο μουσείο αφιερωμένο στο αγαπημένο κόμικς του Charles Schulz. Το Μουσείο Snoopy του Τόκιο έχει προγραμματιστεί να ανοίξει τον Μάρτιο του 2016. Ο φιλοπερίεργος ήρωας Τσάρλι Μπράουν που έγινε φέτος 65 ετών και η παρέα του έχουν ήδη ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτούς στο Charles M. Schulz Museum και Ερευνητικό Κέντρο στην Santa Rosa, Καλιφόρνια. Mουσείο Σνούπι,Santa Rosa, Καλιφόρνια Την περασμένη εβδομάδα γιόρτασε και τα 47α γενέθλιά του ένα άλλος χαρακτήρας των Peanuts, ο Franklin, ο πρώτος αφροαμερικανικός χαρακτήρας σε μεγάλο αμερικανικό κόμικ. Ο Φράνκλιν έκανε το ντεμπούτο του κατά τη διάρκεια του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, το 1968. Το νέο μουσείο θα βρίσκεται στην περιοχή Roppongi της πόλης, γνωστή για τα καταστήματά της και το Μουσείο Τέχνης Mori. Το μουσείο θα λειτουργήσει μόνο για δύο έτη και έξι μήνες, έως τον Σεπτέμβριο 2018 παρά τις προβλέψεις για 800.000 επισκέπτες ετησίως. πηγή
  15. Οι Avengers της Marvel συνασπίζονται για να υπερασπιστούν τα θύματα του σχολικού bullying Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για το bullying και ειδικότερα για τη βίαιη συμπεριφορά των νέων απέναντι στα πιο «αδύναμα», στα πιο «ευαίσθητα», στα διαφορετικά παιδιά. Στη χώρα μας, που το πρόβλημα δεν είναι ακόμη τόσο έντονο όσο σε άλλες χώρες, ιδιαίτερα της «αναπτυγμένης» Δύσης, μαθαίνουμε διαρκώς για περιστατικά κακοποίησης παιδιών από ομάδες νταήδων. Στον κόσμο των κόμικς το bullying και κυρίως η άμεση και η έμμεση καταδίκη του έχουν μακρά ιστορία. Και απ’ ό,τι φαίνεται, όσο στεκόμαστε απαθείς, θα έχουν και μέλλον. Ο μικρός Craig είναι ένα λεπτοκαμωμένο, ευγενικό, κλειστό και ευαίσθητο παιδί που μεγαλώνει μαζί με τον αδερφό του σε ένα καταπιεστικό και βίαιο οικογενειακό περιβάλλον. Συχνά πέφτει θύμα της πατρικής βαναυσότητας και στο σχολείο γίνεται στόχος της ειρωνείας της δασκάλας. Μέχρι που θα τον περιλάβουν οι νταήδες του σχολείου. Σαν αγέλη από πεινασμένα ζώα θα του επιτεθούν και θα τον «κατασπαράξουν» επειδή είναι αδύνατος, επειδή ο μπαμπάς του μοιάζει με Μεξικάνο, επειδή η μαμά του είναι θρησκευόμενη, επειδή ο αδερφός του έχει αχτένιστα μαλλιά και αστεία φωνή, επειδή, επειδή, επειδή... Ολα αυτά συμβαίνουν στο Blankets (εκδ. ΚΨΜ) του Craig Thompson, ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα, όπως το αποκαλεί ο δημιουργός του, κρατώντας έτσι κάποιες αποστάσεις από την αυτοβιογραφία· ένα κόμικς που, ωστόσο, έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, όπως έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει ο ίδιος. Ο Craig του Blankets και κάθε Craig είναι πάντα το εύκολο θύμα για bullying λόγω της διαφορετικότητάς του που στα μάτια τού νταή είναι ύποπτη, ενοχλητική, εχθρική και, ως εκ τούτου, πρέπει να παταχθεί για να επικρατήσει η ομοιομορφία των πολλών. Αυτή η θέση του πρωταγωνιστή ως θύματος σε τρυφερή ηλικία, θα τον στοιχειώνει για πάντα - φυσικά μαζί με άλλες τραυματικές εμπειρίες μιας παιδικότητας που απώλεσε την αθωότητά της. Ο Craig, εντούτοις, θα καταφέρει να χειραφετηθεί και να ξεπεράσει τη βία των συνομηλίκων του, τις θρησκευτικές αγκυλώσεις της οικογένειάς του, τις φοβίες του και τις ενοχές του και θα βρει στον έρωτα και στην τέχνη τις διεξόδους από το ασφυκτικό περιβάλλον του. Δεν είναι όλα τα παιδιά εξίσου τυχερά. Ούτε εξίσου δυνατά. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να είναι πρόβλημα. Θα έπρεπε να είναι η λύση. Οι νταήδες επιτίθενται στο Blankets του Craig Thompson Παρόμοια προβλήματα επί πενήντα ολόκληρα χρόνια είχε και ένας από τους πιο διάσημους χαρακτήρες στην ιστορία των κόμικς: ο μικρός Τσάρλι Μπράουν, στη σειρά Peanuts του Charles Schulz, γνώρισε στο πετσί του, στο σώμα του και, περισσότερο, στην ψυχή του τη βάναυση συμπεριφορά φίλων και συμμαθητών και κυρίως της Λούσι, μιας κομψευόμενης πιτσιρίκας που λες κι έχει βαλθεί να ισοπεδώσει τον, ούτως ή άλλως, εύθραυστο ψυχικό κόσμο του. Ο Ουμπέρτο Εκο, στους «Κήνσορες και Θεράποντες» (εκδ. Γνώση) γράφει για τον κόσμο των Peanuts: «Στο κέντρο του βρίσκεται ο Τσάρλι Μπράουν: αφελής, κεφάλας, πάντοτε αδέξιος και επομένως προορισμένος για την αποτυχία. Ενώ χρειάζεται μέχρι νευρώσεως την επικοινωνία και τη “δημοτικότητα”, οι μητριαρχικές και κουτοπόνηρες πιτσιρίκες που τον περιβάλλουν τον ξεπληρώνουν με περιφρόνηση, με σχόλια για το στρογγυλό του κεφάλι, με κατηγορίες για βλακεία, με μικρές κακίες που τον πληγώνουν καίρια… »Η τραγωδία είναι ότι ο Τσάρλι Μπράουν δεν είναι κατώτερος. Ακόμη χειρότερα: είναι απόλυτα φυσιολογικός. Είναι όπως όλοι μας. Γι’ αυτό βαδίζει συνεχώς στο χείλος της αυτοκτονίας ή μάλλον της κατάρρευσης: διότι ψάχνει τη σωτηρία με τις φόρμουλες που του προτείνει η κοινωνία όπου ζει (η τέχνη να κατακτάς τους φίλους, πώς θα γίνεις απαραίτητος στις συγκεντρώσεις, πώς θα μορφωθείς με τέσσερα μαθήματα, η αναζήτηση της ευτυχίας, πώς θα γίνεις αρεστός στα κορίτσια)… »Όμως, καθώς το κάνει με απόλυτα αθώα καρδιά και χωρίς καμία πονηριά, η κοινωνία είναι έτοιμη να τον απωθήσει, εκπροσωπούμενη από τη Λούσι, μητριαρχική, πονηρή, γεμάτη αυτοπεποίθηση, που δανείζει με σίγουρα κέρδη, έτοιμη να ξεπουλήσει με αυθάδεια κάθε είδους ψευτιά, αρκεί να φέρει αποτέλεσμα… Τα παιδιά αυτά μας αγγίζουν βαθύτατα γιατί κατά μία έννοια είναι τέρατα: είναι τερατώδεις παιδικές αναγωγές όλων των νευρώσεων ενός σύγχρονου πολίτη του βιομηχανικού πολιτισμού. Μας αγγίζουν βαθιά, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι είναι τέρατα, επειδή εμείς οι μεγάλοι τα κάναμε». Θύμα της διαφορετικότητάς του είναι και ο μικρός πρωταγωνιστής τού Pop Gun War του Farel Dalrymple. Σε μια βρόμικη και σκοτεινή Νέα Υόρκη ένας ανήλικος Αφροαμερικανός με φτερά στην πλάτη δεν είναι ό,τι πιο συνηθισμένο - και μάλιστα όταν προστατεύει τους άστεγους από τις συμμορίες των νταήδων της γειτονιάς. Η ευαισθησία του, η ανθρωπιά του και τα δύο φτερά του θα προκαλέσουν την οργή των παλικαράδων, αλλά θα καταφέρει να ξεφύγει, ακριβώς χάρη στα δύο παράξενα, πουπουλένια μέρη του σώματός του. Ακόμα πιο έντονες είναι οι σωματικές ιδιαιτερότητες και δυσμορφίες του Μικρού Κθούλου (εκδ. O2H) του Γιώργου Τσούκη. Ο πρωταγωνιστής του Ελληνα δημιουργού, με εμφάνιση βγαλμένη από τη λογοτεχνία τρόμου τού H. P. Lovecraft, είναι αποκρουστικός μόνο κατ’ όψιν γιατί κατά βάθος είναι ένα ευαίσθητο και γλυκό παιδί-τέρας που απλώς προσπαθεί να ζήσει μια κανονική ζωή σαν όλα τα παιδιά. Δεν τα καταφέρνει όμως, αφού βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο των πειραγμάτων, της ενδοσχολικής αλλά και της ενδοοικογενειακής βίας και αποτελεί τον «ιδανικό» αποδιοπομπαίο τράγο. Τη λύτρωση θα τη βρει μόνο στον θάνατο, αλλά θα προλάβει να αφήσει ένα σύντομο σημείωμα: «Για εσάς, τους συμμαθητές μου, η καρδιά μου λέει πως η συμπεριφορά σας απέναντί μου δεν ήταν και η καλύτερη. Το αντίθετο μάλιστα. Ομως παρά την κοροϊδία, τον χλευασμό, την απομόνωση, τον πόνο, προτιμώ να μη σας θυμάμαι σαν τα κακά παιδιά που θέλαν' να “παίξουν” σε βάρος μου… αλλά σαν τους μπάσταρδους που μου κατέστρεψαν τη ζωή!». Βία και εκφοβισμός εναντίον παιδιών στο The Acme Novelty Library του Chris Ware Τα τραύματα που αφήνει πίσω της η παιδική ηλικία αφηγείται συχνά και ο Chris Ware στο πολυβραβευμένο The Acme Novelty Library. Σε ένα μελαγχολικό κόμικς, που θα μπορούσε να αποτελεί εγχειρίδιο για την ψυχολογική βία σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής, συχνά οι χαρακτήρες τού Ware σε παιδική ηλικία, μεταξύ τους και ο πρωταγωνιστής Jimmy Corrigan, δέχονται τις οδυνηρές επιθέσεις των συνομηλίκων τους και κλείνονται ακόμη πιο βαθιά στους εαυτούς τους συσσωρεύοντας προβλήματα που θα μεταφερθούν στην ενήλικη ζωή με σπαρακτικό τρόπο. Τέλος, μερικά πρόσφατα εγχειρήματα δημιουργών κόμικς είναι το Avengers: No More Bullying από την εταιρεία-κολοσσό Marvel με συμμετοχές των Gerry Duggan, Sean Ryan, Carlo Barberi, Gustavo Duarte κ.ά. στο οποίο ακόμα και ο Spider-Man αναλαμβάνει δράση ενάντια στον εκφοβισμό των παιδιών, το Rise Above του βετεράνου Stan Goldberg, το Rise με υπότιτλο «Comics Against Bullying» από τους Howard Chaykin, Marc Guggenheim κ.ά., αλλά και μια σειρά εξωφύλλων της Marvel με υπερήρωες να στέκονται στο πλάι παιδιών-θυμάτων του bullying και να τους συμπαραστέκονται. Απόσπασμα της ιστορίας με τον Spider-Man από το one-shot τεύχος που κυκλοφόρησε πριν από δύο μήνες η Marvel ενάντια στο bullying Το σύνολο, σχεδόν, των προαναφερθέντων κόμικς αφορούν μια προσπάθεια να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί ο εκφοβισμός και η βία εναντίον των παιδιών και των νέων στο σχολικό περιβάλλον. Το bullying δεν εξαντλείται, όμως, μόνο εκεί. Είναι εξίσου απάνθρωπο, επικίνδυνο και καταδικαστέο όταν ασκείται εναντίον οποιουδήποτε, ιδιαίτερα εναντίον ευπαθών κοινωνικών ομάδων, και όταν συνδυάζεται με (ή απορρέει από) ρατσιστικά κίνητρα, ομοφοβία, ξενοφοβία κ.λπ. Θα επανέλθουμε, λοιπόν, στο θέμα καθώς υπάρχουν κόμικς που αξίζει να διαβαστούν για κάθε περίπτωση. Και το σχετικό link...
  16. Παρουσίαση του βιβλίου Κήνσορες και θεράποντες του Ουμπέρτο Έκο.
  17. Ημερολόγιο παρέα με τον μελαγχολικό Τσάρλυ Μπράουν, τον έξυπνο σκύλο του τον Σνούπυ και τ΄ άλλα Peanuts του Schulz. Comic strips και σκίτσα στο κάτω μέρος κάθε δεξιάς σελίδας. Οι συμπαθείς χαρακτήρες γιορτάζουν φέτος τα εξηκοστά γενέθλιά τους (1950-2010) και με το ημερολόγιο αυτό θα μας το θυμίζουν όλες τις μέρες του χρόνου. Κυκλοφορεί και με εξώφυλλο τον Σνούπυ (σε μπλε χρώμα). vaios/29-12-2009
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.