Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Image'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 94 results

  1. NIGHTMARE WORLD Τα εξώφυλλα των 3 τόμων Η σειρά Nightmare World είναι μια κυκλοφορία της Image Comics. Κάθε ένα από τα 3 τομάκια της σειράς αποτελείται από 13 αυτοτελείς και (σχεδόν) ανεξάρτητες μεταξύ τους ιστορίες, που βασίζονται σε όλα τα είδη υπερφυσικού τρόμου (Μυθολογία Κθούλου, μεταφυσικός τρόμος, urban legends κλπ). Το σχεδόν πάει στο ότι αρκετές ιστορίες, ιδιαίτερα του 3ου τόμου, εξελίσσονται πριν ή μετά τον Αρμαγεδδώνα, αλλά και πάλι διατηρούν την ανεξαρτησία τους η μία ιστορία από την άλλη. Ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2009, ο δεύτερος τον Οκτώβριο του 2010 και ο τρίτος τον Οκτώβριο του 2011, ενώ όλοι αποτελούνται από 132 έγχρωμες σελίδες. Όλες οι ιστορίες είναι γραμμένες από τον Dirk Manning, ενώ το σχέδιο είναι από διαφορετικούς δημιουργούς. Οι τρεις τόμοι περιέχουν τις εξής ιστορίες: Volume 1: Thirteen Tales of Terror The Same Deep Water as You (Len O'Grady) Knee Deep in the Dead (Erich Owen) Break Stuff (Anthony Peruzzo) You Oughta Know (Jeff Welborn - Ray Dillon) Not For You (Kristen Perry - Jamie Jones) Bitter Wine (Mark Winters) Try Honesty (Mark Matlock) Freak on a Leash (Marvin del Mundo) The Day I tried to Live (Jason Meek - Dominic Marco) Life in a Glass Mouse (Austin KcKinley) Mine (Josh Ross - Austin McKinley) A Small Victory (Dan Boultwood) Violet (Renae de Liz) Volume 2: Leave the Light On Strays (Seth Damoose - Anthony Lee) How do you Sleep? (Grant Perkins - Jamie Roberts) In my Darkest Hour (Jason Meek - Jamie Roberts) No One Knows (Austin McKinley) Disasterpiece (Josh Ross - Dominic Marco) Momma's Boy ( Renae De Liz - Ray Dillon) Sleep now in the Fire (Keff Welborn - Chris Dreier - Dominic Marco) While you Sleep, I Destroy your World ( Senk Chhour - Anthony Lee) Ring of Fire (Erich Owen) Welcome to the Jungle (Josh Ross - Anthony Lee) For those about to Rock [We Salute You] (Len O'Grady) The Guns of Love Disastrous (Anthony Peruzzo) Without you I'm Knowing (Austin McKinley) Volume 3: Demon Days Frozen (Anthony Peruzzo) No More Tears (Josh Ross - Austin McKinley) Movin' On (Austin McKinley) A Therapy for Pain (Jason Meek - Anthony Lee) Hungry like the Wolf (Stacie Ponder) Preys be the Lured (Josh Ross - Austin McKinley) Add it Up (Jason Meek - Dominic Marco) Down in a Hole (Grant Perkins - Jamie Roberts) Extraordinary Machine (Seth Damoose - Anthony Lee) Milk of Human Kindness (Josh Ross - Austin McKinley) In the Meantime (Renae De Liz - Ray Dillon - Len O'Grady - Jason Meek - Mark Winters) Eulogy (Jeff Welborn - Bradd Mielke - Anthony Lee) Paranoid (Anthony Peruzzo) Μερικές ενδεικτικές σελίδες από τον 3o τόμο (από το Comixology) Προφανώς σε τέτοιες σειρές με πολλές ιστορίες από διαφορετικούς δημιουργούς, δεν είναι δυνατόν να είναι όλες ισάξιες, όμως σε γενικό επίπεδο έμεινα αρκετά ικανοποιημένος από τις περισσότερες. Πηγές: Comixology Comicvine
  2. Με τους υπολοιπους 26 να εχουν κλεισει μια θεση στους 64 μενει να αποφασιστει ποιος απο τους παραπανω κυριους θα προκριθει καθως ολοι συγκεντρωσαν απο 11 ψηφους Εδω μια ψηφος μονο και ανοιχτο το θεμα μεχρι αυριο βραδυ.
  3. Εδω θα βρουμε τους 2 τελευταιους απο τους 6 συνολικα ομιλους των δημιουργων που κατα την διαρκεια της καριερας τους καναν ως επι το πλειστον δουλειες που θα χαρακτηριζοταν mainstream, δηλαδη σε μεγαλους εκδοτικους οικους (Marvel, DC-Vertigo, Image, Dark Horse κλπ) ειτε σε γνωστα περιοδικα του χωρου. Ψηφιζετε οσους δημιουργους θελετε απο καθε ομιλο. Απο τους ομιλους των mainstream θα προκυψουν 27 συμμετοχες για τον επομενο γυρο των 64. Αυτες θα ειναι οι 4 καθε ομιλου συν τους 3 καλυτερους πεμπτους ( 6X4 + 3 = 27 ). Σε περιπτωση που σε καποιον ομιλο κερδισει ο ΚΑΝΕΝΑΣ τοτε ο ομιλος αυτος χανει μια θεση που παει στους επιλαχοντες που θα προκυψουν στο τελος της ψηφοφοριας απο ολους τους ομιλους. Μην ξεχασετε να ψηφισετε και στους αλλους τεσσερις ομιλους ΕΔΩ και για τα Ευρωπαικα/Λατινοαμερικανικα ΕΔΩ Disney και Manga ΕΔΩ Alternative και Underground U1-U2 ΕΔΩ
  4. Εδω θα βρουμε τους 4 πρωτους απο τους 6 συνολικα ομιλους των δημιουργων που κατα την διαρκεια της καριερας τους καναν ως επι το πλειστον δουλειες που θα χαρακτηριζοταν mainstream, δηλαδη σε μεγαλους εκδοτικους οικους (Marvel, DC-Vertigo, Image, Dark Horse κλπ) ειτε σε γνωστα περιοδικα του χωρου. Ψηφιζετε οσους δημιουργους θελετε απο καθε ομιλο. Απο τους ομιλους των mainstream θα προκυψουν 27 συμμετοχες για τον επομενο γυρο των 64. Αυτες θα ειναι οι 4 πρωτοι καθε ομιλου συν τους 3 καλυτερους πεμπτους ( 6X4 + 3 = 27 ). Σε περιπτωση που σε καποιον ομιλο κερδισει ο ΚΑΝΕΝΑΣ τοτε ο ομιλος αυτος χανει μια θεση που παει στους επιλαχοντες που θα προκυψουν στο τελος της ψηφοφοριας απο ολους τους ομιλους. Ψηφιστε και για τους ομιλους Α5-Α6 ΕΔΩ και για τα Ευρωπαικα/Λατινοαμερικανικα ΕΔΩ Disney και Manga ΕΔΩ Alternative και Underground U1-U2 ΕΔΩ
  5. Το Starlight είναι αμερικανικό sci-fi κόμικ της Image, σε σενάριο και σχέδιο των Mark Millar και Goran Parlov αντίστοιχα. Κυκλοφόρησε το 2014 σε έξι τεύχη και τον Φεβρουάριο του 2015 εκδόθηκε trade paperback. Ανάμεσα στους πολλούς cover artists της σειράς (κάθε τεύχος είχε δύο εξώφυλλα, εκτός του τέταρτου που είχε τρία) ήταν οι John Cassaday, Bill Sienkiewicz και Rob Liefeld. Ο Duke McQueen είναι ένας πρώην πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, ο οποίος πριν από σαράντα χρόνια βρέθηκε τυχαία στον μακρινό πλανήτη Tantalus. Εκεί, βοήθησε ν’ ανατραπεί ο τυραννικός Typhon και τιμήθηκε σαν ήρωας. Επιστρέφοντας στη Γη, όπου κανείς δεν πίστεψε την ιστορία του, παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια. Ένα χρόνο μετά το θάνατο της γυναίκας του, ένα διαστημόπλοιο προσγειώνεται στην αυλή του και ένας νεαρός από τον Tantalus ζητάει τη βοήθειά του για να νικήσουν τον αιμοδιψή κατακτητή Kingfisher. Αυτό που με τράβηξε ήταν το εξαίρετο σχέδιο του Parlov, που μοιάζει απίστευτα με του Moebius. Σε όλο το κόμικ υπάρχει μια διάχυτη παρουσία του Γάλλου δημιουργού, αλλά και του συχνού του συνεργάτη Jodorowsky. Μια παρουσία τόσο έντονη, που σε μερικά σημεία μοιάζει με déjà vu. Ο χρωματισμός του Ive Svorcina είναι επίσης πολύ καλός. Όσον αφορά το σενάριο, δε λείπουν τα κλισέ, αλλά σε τελική ανάλυση έχουμε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, με ωραίους διαλόγους. Δεν είναι το κόμικ που θα αλλάξει τη ζωή κάποιου, αλλά είναι ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο. Κι επειδή μ' αρέσουν οι παραλληλισμοί, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως το Ινκάλ της αμερικανικής σχολής. Βαθμολογία: 7/10
  6. Χαρακτήρας της Marvel Comics ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε τον Απρίλη του '64 όπως τον ξέρουμε σήμερα (υπάρχει και ο πρώτος του Jack Binder στον οποίο θα γίνει μια μικρή αναφορά στο τέλος). Πρόκειται για δημιούργημα των Stan Lee και Bill Everett, με μια συμβολή στον σχεδιασμό από τον Jack Kirby. Ο Matt γιος του πυγμάχου Jack Murdock, απέκτησε τις ικανότητές του σε νεαρή ηλικία, όταν στην προσπάθειά του να σώσει έναν άγνωστο από ένα φορτηγό με ραδιενεργά απόβλητα, τυφλώθηκε εξαιτίας του φορτίου. Έτσι απέκτησε υπερφυσικές δυνάμεις οι οποίες αφορούν κυρίως την διαίσθηση. Ως Matthew Micheal "Matt" Murdock εργάζεται σαν δικηγόρος, και ως Daredevil, ή αλλιώς "Ο άνθρωπος δίχως φόβο" προστατεύει τα σκοτεινά στενά της περιοχής Hell's Kitchen στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Το '66 γνωρίζει τον καλύτερο υπερηρωικό του φίλο, Spider-man. Έχει υπάρξει / είναι μέλος αρκετών υπερηρωικών ομάδων, όπως μεταξύ άλλων οι New Avengers, Defenders και S.H.I.E.L.D. Αξιομνημόνευτες συνεργάτιδές του είναι η Elektra και η Black widow και εχθροί μεταξύ άλλων οι Electro, Kingpin, Mr. Hyde, Cobra, Purple-man, Owl, Stilt-Man, Gladiator, Typhoid Mary, Jester, Man-Bull και Mister-fear. Από το 1966 έως και σήμερα ο Daredevil "πέρασε" από το πενάκι αρκετών σχεδιαστών (Wally Wood, John Romita Sr και Gene Colan μεταξύ άλλων), αλλά δίχως την συμβολή του Frank Miller στις αρχές της δεκαετίας του '80 ίσως να μην ήταν όσο δημοφιλής είναι σήμερα. Και αναφερόμενος στο σήμερα ο ήρωας έχει γίνει (και πάλι) ταινία, σειρά, ηλεκτρονικό (και μη) παιχνίδι και σχεδόν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς αποτελώντας, έναν από τους μεταγενέστερους "άσσους στο μανίκι" του σύμπαντος της Marvel. Ο πρώτος Daredevil όμως δεν είναι ο κύριος Matt, αλλά ο κύριος Bart (Hill), δημιούργημα του Jack Binder, το οποίο "ανακαινίστηκε" από τον Jack Cole. O πρώτος Daredevil με τα μπούμερανγκ του (χαρακτηριστικό του όπλο) εμφανίστηκε τον Σεπτέμβρη του 40' (Silver streak #6) και το κυριότερο κοινό σημείο με τον μεταγενέστερο (εκτός του ονόματος φυσικά) αποτελούν οι ανθρώπινες "υπερδυνάμεις", καθώς αν εξαιρέσει κανείς την διαίσθηση-ρανταρ του νεότερου, βασίζονται και οι 2 κυρίως στην αθλητικότητα και την (επιπέδου ακροβάτη) ευελιξία τους. Το πρώτο τεύχος του Bart Hill ως Daredevil σχεδιάστηκε από τους Charles Biro - Bob Wood και κυκλοφόρησε το 1941, περίοδο που οι υπερήρωες προπαγάνδιζαν την ανάμιξη της Αμερικής στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Έτσι, στο πρώτο "δικό του" τεύχος, ο αντίπαλος του θα είναι ο Hitler (Daredevil battles Hitler). Αναφέρεται ως ο Daredevil της χρυσής εποχής (1930-40 αναφέρεται ως η χρυσή εποχή των κόμικς) και αναφορές-φόροι τιμής έχουν αποδοθεί σε μεταγενέστερες εκδόσεις και των δύο κολοσσών του υπερηρωικού κόμικ (DC και Marvel). Πρωτοεκδόθηκε από τους εκδότες/εκδοτικούς οίκους: Lev Gleason publications, AC comics, Image Comics και Dynamite Entertainment. Πηγές: Comicvine Wikipedia
  7. "Science is the new rock'n'roll" Τι κι αν η ιστορία εξελισσόταν διαφορετικα και αντι για τους μουσικους (βλ. Beatles) γίνονταν διασημοτητες οι επιστήμονες τη δεκαετία του 60; Μετα απο κάποιες πολύ σημαντικές ανακαλύψεις, το πρώτο supergroup επιστημόνων (Dade Ellis, Simon Grimshaw, Emerson Strange και Thomas Walker) έγιναν science stars με τα όλα τους και ιδρυσαν το κεντρο ερευνων/ ανακαλύψεων κλπ World Corp. Τους ξαναβλέπουμε πολλά χρόνια μετα, αλλαγμένους: ο ενας καριερίστας χωρίς ηθικους φραγμους, ο άλλος "επαναστατης" (τον έφαγε το rock'n'roll) και οι υπόλοιποι δυο να προσπαθουν να κρατησουν τις ισορροπίες και να κοντράρονται μεταξύ τους για το ποια είναι τα ηθικά όρια της επιστήμης. Η κόντρα τους δεν ειναι φιλολογική. Κάποια πειράματα πήγαν κατα διαόλου, κάποιες ζωες διακυβέβονται στη μέση του πουθενά και πρέπει να αποφασίσουν αν η φημη τους και το κέρδος είναι σημαντικότερα απο τις ζωες των "πειραματόζωων" - επιστημονων/υπαλλήλων τους. η συνέχεια στα κόμικς σας και τα laptop/pc/tablets κλπ η βασική ιδέα των επιστημονων rock stars μου άρεσε πολύ. Κρίμα που δεν αναπτύσσεται όσο θα ήθελα και το μεγαλύτερο κομμάτι του κόμικ ως τωρα ασχολείται με τους κινδύνους και τις συνέπειες της λανθασμένης χρήσης της επιστήμης. Πέρα όμως απ' αυτο, η υπόθεση με κράτησε. Κινείται κυρίως στο παρόν των σουπερ επιστημόνων (με έντονες αναφορές στο παρελθόν τους) και στο διαστημικό σταθμό όπου βρίσκεται η επιστημονική ομάδα που έχει νοσήσει απο άγνωστη επικίνδυνη ασθένεια (top secret κατασταση - κανεις δεν ξερει τίποτα γι αυτους). Η δουλειά σε σχεδιο/χρωμα/γραφιστική επιμέλεια είναι εξαιρετική. Καθαρές γραμμές, λιτό και ρεαλιστικό σχέδιο, με πολύ πετυχημένες ρετρό πινελιες όπου χρειαζεται, πολύ ταιριαστα με το πνευμα του κομικ Ενδιαφέροντα και τα έξτρας μέσα στο κόμικ, όπως συνεντεύξεις, άρθρα σε περιοδικά κι εφημερίδες, διαφημίσεις που ολοκληρώνουν το όλο εγχείρημα. O τίτλος μπορει να παραπέμπει στο ομώνυμο κομματι των beatles, στους χαμενους στο διάστημα επιστήμονες ή συμφωνα με τον ίδιο τον Stephenson (που ειναι και εκδότης της Image) το nowhere men ειναι φράση που αναφέρεται "σ αυτους που έσκασαν απο το πουθενα κι εγιναν Pop culture φαινομενο ". Την ιδέα για το κόμικ (που την επεξεργαζόταν για 10 χρόνια περίπου) την άντλησε απο την ιστορία των Beatles σε συνδυσμό με την ιστορία του Steve Jobs & την apple. Έχουν κυκλοφορήσει 6 τευχη και έχουν εκδοθεί και σε μορφη TPB. Κι εκεί που τα πραγματα έδειχναν ότι δε θα συνεχιζόταν, 3 χρόνια μετα η Image ανακοινωσε ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει το 7ο τεύχος. Γενικά έχω μεγαλές προσδοκίες απο τη σειρα Να συμπληρώσω ότι προτάθηκε για 4 eisner (Best Continuing Series, Best Writer, Best Penciller/Inker, Best Colorist) απο τα οποία κέρδισε ένα, αυτό του καλύτερου χρωματισμου (Jordie Bellaire)
  8. Το Big Man Plans είναι ένα mini-series της Image, από τους Eric Powell (ιστορία, σχέδιο) και Tim Wiesch (ιστορία). Κυκλοφόρησαν τέσσερα τεύχη από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 2015, ενώ σε λίγους μήνες έρχεται και trade. Ο πρωταγωνιστής, αναφερόμενος απλά με το ειρωνικό παρατσούκλι Big Man, είναι νάνος. Σε όλη του τη ζωή, από το σχολείο και το ορφανοτροφείο, έως τις ζούγκλες του Βιετνάμ και τη φυλακή, συναντούσε την περιφρόνηση και την ταπείνωση. Μέχρι που κάποια στιγμή αποφασίζει να εκδικηθεί όσους έχουν κάνει κακό στον ίδιο και τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε. Ανταποδίδει λοιπόν και χρησιμοποιεί ό, τι μπορεί: σφυριά, πιστόλια, συρραπτικά, χειροβομβίδες και άλλα επικίνδυνα αντικείμενα. Το σχέδιο του Powell είναι εξαιρετικό και κινείται στο γνώριμο στυλ του The Goon, αν και μου φαίνεται λίγο πιο λεπτομερές. Ο χρωματισμός κυμαίνεται από το μουντό γαλάζιο ή γκρι μέχρι τις ζεστές αποχρώσεις του κόκκινου και του κίτρινου. Τώρα το σενάριο. Ίσως δεν υπάρχει τίποτα που να με συναρπάζει περισσότερο από μια καλογραμμένη ιστορία εκδίκησης. Κι ευτυχώς, το Big Man Plans είναι τέτοια. Βάλτε πολλή βία, μερικές ωραίες ατάκες και μια πρέζα συμπόνοια κι έχετε μια βασική εικόνα της πλοκής, η οποία προσωπικά με άφησε ικανοποιημένο. Το μόνο μειονέκτημα είναι το μέγεθος (αστειάκι, το πιάσατε; ). Θα μπορούσε να έχουν βγει 1-2 τεύχη ακόμα, ώστε να ερευνηθεί περισσότερο ο χαρακτήρας και η ζωή του Big Man. Συνολικά, είναι ένα πολύ καλό και ευκολοδιάβαστο κόμικ. Δεν είναι για όλους, καθότι θέλει αρκετά δυνατό στομάχι. Αλλά όσοι το διαβάσουν, δε νομίζω να χάσουν. Φυσικά και προτείνεται! Βαθμολογία: 8,4/10 Υ.Γ.: Ναι, ξέρω τι σκέφτεστε. Αν γινόταν ταινία, ο Peter Dinklage θα έπαιρνε Όσκαρ.
  9. Πολλά μπορουν να συμβουν όταν μπαίνει κανείς βαθιά στα νερά της μαύρης μαγείας επιστημης. Όπως ένα απο τα καλυτερα scifi κομικς που διάβασα πρόσφατα λίγα λόγια για την υπόθεση: ο Grant McKay Grant , μέλος της Anarchist League of Scientists και η επιστημονική του ομάδα ανακαλυπτουν τα μυστικά της μαύρης επιστημης και κατασκευάζουν μια συσκευή που σπάει τα δεσμά του χωροχρόνου. Οι δυνατότητες μιας τέτοιας εφεύρεσης ειναι ανεξαντλητες για την ανθρωπότητα. Το ίδιο κι οι κίνδυνοι. Όπως έχουμε δει ξανα σε βιβλία, ταινίες, κομικς, παντού τελος πάντων τέτοιες δυνατότητες έρχονται πάντα με βαριές συνέπειες Για να μην τα πολυλογώ, κάποιος σαμποτάρει τη συσκευή κι οι πρωταγωνιστες του κομικ βρίσκονται παγιδευμένοι στον αέναο χωροχρόνο, καταδικασμένοι να περιφέρονται απο κόσμο σε κόσμο, προσπαθώντας να επισκευάσουν τη συσκευή και να γυρίσουν σπίτι. Η περίληψη που έκανα δε δείχνει πρωτότυπη - το αποτέλεσμα του κομικ όμως ειναι. Κι έχει μπόλικες ανατροπές, τις οποίες δε σκοπεύω να σποϊλάρω οι χαμένοι στο χωροχρόνο : Grant McKay: ο ιδιοφυής επιστήμονας με την απέχθεια στους κανόνες Rebecca: μέλος της επιστημονική ομάδας που διατηρεί ερωτική σχέση με τον Grant Pia & Nathan McKay: τα παιδιά του Grant Shawn: μελος της επιστημονικης ομαδας και comic relief χαρακτηρας Kadir: χρηματοδότης του επιστημονικου προγαμματος, κοντραρεται συνεχεια με τον Grant Chandra: υπαλληλος, wonnabe γκομενα του Kadir Ward: πρώην στρατιωτικός, υπεύθυνος ασφαλειας της επιστημονικης ομαδας Ο τρόπος γραφής του Rick Remender ειναι αριστοτεχνικός και νομίζω ότι εξελίσσεται σε εναν απο τους αγαπημένους μου δημιουργους. Εξαιρετικό characterization, ωραία τα μπρος πισω της αφήγησης, πολυεπίπεδη αναπτυξη, pulp scifi επιρροες. Ίσως λίγο μπερδευτικό σε σημεία, αλλά ξεμπερδεύεσαι ευκολα Για το σχέδιο και το χρώμα τι να πω;; Ο Mateo Scalera και ο Dean White κανουν ΠΑΠΑΔΕΣ! Μεταμοντέρνο ψυχεδελικό 70ς σχέδιο και χρωματικη παλέτα, στα καλύτερά τους! ακόμα και να μη σας αρεσει ιδιαίτερα το στόρυ πιστεύω ότι θα ενθουσιαστειτε με το εικαστικό αποτελεσμα και θεωρώ ότι θα το απολαύσουν και οι φανς των BD Θα μπορουσα να πω αρκετα ακόμα, αλλά δε θα το κανω βάζω απλά κάποιες σελίδες για να ψηθείετε ακομα παραπάνω και θα σας αφήσω να χαθείτε στη μαγεία αυτού του κομικ, που μετραει 16 τευχη ως τωρα συνέντευξη Remender, Scalera & White στο cbr Αφιερωμα στον Rick Remender στο GC Ακομα απο τον Rick Remender : UNCANNY X-FORCE
  10. Ongoing σειρά της Image, το πρώτο τεύχος της οποίας κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2013 και μέχρι σήμερα έχουν βγει άλλα 14 τεύχη. Οι δημιουργοί είναι οι Chris Dingess (σενάριο), Matthew Roberts (penciling, μελάνωμα, εξώφυλλα) και ο Owen Gieni (χρωματισμός, εξώφυλλα). Ο τίτλος αναφέρεται σε ένα ευρέως διαδεδομένο ιδεώδες των πρώτων Αμερικανών ότι ήταν γραφτό τους να εξαπλωθούν προς τη Δύση και γενικότερα στην αμερικανική ήπειρο. Στο πλαίσιο του ιδεώδους αυτού, ο τρίτος Πρόεδρος των Η.Π.Α. Thomas Jefferson ανέθεσε στους Meriwether Lewis και William Clark να εξερευνήσουν τα άγνωστα εδάφη που εκτείνονταν πέρα από την αμερικανική επικράτεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (χαρτογράφηση, σύναψη εμπορικών σχέσεων με τους ιθαγενείς, μελέτη ζώων και φυτών κλπ). Με αυτή την εξερεύνηση καταπιάνεται και το συγκεκριμένο κόμικ. Η αφήγηση γίνεται μέσα από το ημερολόγιο του Lewis. Παρότι αυτός και ο Clark μπορούν να θεωρηθούν οι πρωταγωνιστές, βλέπουμε τα γεγονότα και μέσα από τα μάτια διαφόρων άλλων ατόμων. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, από τους συμμετέχοντες στην αποστολή, είναι πρώην κατάδικοι, στους οποίους έχει δοθεί η υπόσχεση αμνηστίας. Και πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένα καθαρά αμερικανικό ζήτημα για έναν Έλληνα αναγνώστη; Ο Dingess έχει προσθέσει τη δική του πινελιά. Έτσι, οι εξερευνητές έρχονται αντιμέτωποι με παράξενες καταστάσεις και άγρια τέρατα, που παραμονεύουν σε κάθε γωνιά του άγνωστου κόσμου. Η πλοκή είναι τρομερά ενδιαφέρουσα, καθώς περιέχει τις κατάλληλες ποσότητες περιπέτειας, φαντασίας και τρόμου. Γίνεται μάλιστα μια πολύ καλή ανάλυση των χαρακτήρων της αποστολής, οι οποίοι πρέπει να συνεργαστούν για την επιβίωση, παρά τις μεγάλες τους διαφορές. Το σχέδιο και ο χρωματισμός είναι εξαιρετικός και υπάρχουν ορισμένα απίθανα καρέ, ενώ τα εξώφυλλα είναι επίσης πανέμορφα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να βρω κάποιο μειονέκτημα και απορώ πώς δεν είναι τόσο γνωστό σε σχέση με άλλα κόμικς της Image. Έχοντας διαβάσει όλα τα τεύχη, πλην ενός, πιστεύω ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα αμερικανικά κόμικς, που κυκλοφορούν σήμερα. Βαθμολογία: 9/10
  11. The Darkness: Close Your Eyes Αυτή η παρουσίαση περιλαμβάνει ουσιαστικά 2 παρουσιάσεις one-shot για την ίδια σειρά κόμικς. To The Darkness: Close Your Eyes είναι ένα one-shot κόμικ από τους Ales Kot (Zero, Wild Children) σε σενάριο και Marek Oleksicki (Judge Dredd, Predator, Books of Magick) στο σχέδιο. Εκδόθηκε από την Image Comics, στις 4 Ιούνιου του 2014 και το προμόταρε η Top Cow. Έχει ~28 σελίδες. Βρισκόμαστε στην Καλιφόρνια του 1912, σε περιοχή πετρελαιοπηγών.Εκεί, συναντούμε τον Adelmo Estacado, που δουλεύει ως εργάτης. Ο πατέρας του είναι ο βιαστής της μητέρας του. Εκείνη, μετά το σοκ ερωτεύεται και παντρεύεται τον θετό πατέρα του Adelmo, ο οποίος μετά από ένα χτύπημα που της έδωσε, εκείνη μένει σχεδόν φυτό. Ο Adelmo έχει σχέση και θέλει να παντρευτεί την Εmma, την κόρη του ιδιοκτήτη της επιχείρησης που εργάζεται, Martin Cayce. Αυτά γίνονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα, στην οποία κυριαρχεί η βία, το σκοτάδι, οι πειρασμοί, ο πόνος, η συνεχής προσπάθεια επιβίωσης. Όμως, υπάρχει και η αγάπη και ο έρωτας. Όλα αυτά συνδυάζονται δίνοντας μια ιστορία ζωής και θανάτου, δημιουργίας και καταστροφής, αγάπης και μίσους. Πολύ ωραίο για αυτό αποφάσισα να κάνω αυτή την παρουσίαση. Η ιστορία πολύ καλή και το σχέδιο ταιριαστό. Και πάμε τώρα σε κάτι πιο τεχνικό.. Το κόμικ αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει κάτι σαν prequel για όποιον θέλει να διαβάσει τη γνωστή μακρόβια σειρά κόμικς, The Darkness από την Top Cow που ξεκίνησε το 1996. Από τότε έχουν κυκλοφορήσει τρεις τόμοι που συγκεντρώνουν τα τεύχη της σειράς. Υπάρχουν βέβαια και ξεχωριστά arcs πχ. The Darkness Vs. Eva - Daughter of Dracula 104σελίδων. Αν δεν κάνω λάθος η σειρά έφτασε τα 116τεύχη. Ο λόγος που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως prequel ή ένα ιδανικό δείγμα για να ξεκινησει κανεις τη σειρά, είναι ότι ο Adelmo Estacado είναι πρόγονος του Jackie Estacado. The Darkness - Vicious Traditions 2ο μέρος, με ένα ακόμα one-shot κόμικ των Ales Kot και Dean Ormston για την ίδια σειρά, με τίτλο: The Darkness - Vicious Traditions που εκδόθηκε από την Image Comics, στις 5 Μαρτίου 2014. (~30σελίδες). Το The Darkness - Vicious Traditions προηγείται του The Darkness: Close Your Eyes, χρονικά. Υπόθεση: Είμαστε στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όταν αυτή αρχίζει να καταρρέει. Ο Ρωμαϊκός στρατός βρίσκεται στην περιοχή των Βησιγότθων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να πολεμήσουν σκληρά. Ο αρχηγός των Βησιγότθων ετοιμάζεται για τη μεγάλη τελευταία μάχη και αν πετύχει την νίκη, θα συνεχίσει την πορεία του στη Ρώμη. Εδώ ένα εξασέλιδο από το εσωτερικό του κόμικ Και αυτό ένα ευχάριστο κόμικ, όχι λογω του περιεχομένου του που είναι μέσα στο αίμα, τη βία και το μυστικισμό αλλά επειδή είναι ένα καλοφτιαγμένο κομικ. Αυτά!ουφ! πηγές: 0, 1, 2, 3
  12. Η παρουσίαση αυτή είναι κάτι σαν 2 σε 1. Θα καταλάβετε παρακάτω. Επίσης, είναι προειδοποιητική για κάθε hardcore πωρωμένο με τον Pope, να μην πέσει στην παγίδα και το αγοράσει. Δεν κάνω πλάκα.. Πάμε λοιπόν.. To Monsters & Titans - Battling Boy On Tour είναι ένα κόμικ, art book για να το πούμε πιο σωστά του Paul Pope. Κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2014 από την Image Comics και είναι 96 σελίδων. Πρόκειται για το original art, τη διαδικασία σχεδίασης και σελίδες από το Battling Boy (στο λινκ μερικές σελίδες από το κόμικ για να πάρουμε μια ιδέα). Αρχικά, προοριζόταν να εκδοθεί ένα 240σελίδο, από τη Diamond με πολύ μπόνους υλικό. Τελικά, όμως κυκλοφόρησε με τρομερή έκπτωση στον όγκο, φθάνοντας τις 96 σελίδες. Απ’ ότι διάβασα σαν έκδοση είναι κακή με χαρτί πολύ λεπτό, ειδικά για το εξώφυλλο. Ας δούμε την υπόθεση του ‘’κανονικού’’ έγχρωμου κόμικ, που αριθμεί 208 σελίδες και έχει εκδοθεί από την First Second το 2008. Βίντεο στο οποίο παρουσιάζεται το κόμικ. Η πόλη έχει ουσιαστικά καταληφθεί από τέρατα (σχεδιαστικά μοιάζουν με εξωγήινους που έγινε με πρόθεση του δημιουργού) τα οποία καταπίνουν παιδιά. Τα τέρατα έχουν ως ηγέτη, τον big boss. Ο μόνος που μπορεί να αντιστρέψει την κατάσταση είναι ο Haggard West. Όμως, δυστυχώς πεθαίνει. Τώρα ο μόνος που μπορεί να σώσει την κατάσταση είναι ο γιός του, ο Battling Boy που νιώθει ανέτοιμος και σε καμμια περίπτωση δεν περίμενε να βρεθεί σε αυτή τη θέση. Μια χαρά το κόμικ αυτό. Ξαναγυρίζουμε στο art book. Περιέχει ανάμεσα στα original art και 8 μικρές ενδιαφέρουσες παραγράφους με λόγια του ίδιου του Pope που μεταφράζονται στα γαλλικά και στα ιταλικά. Έτσι, όμως, ουσιαστικά μια ολόκληρη σελίδα αντιστοιχεί σε μια παράγραφο. Επίσης, έχουν πάρει πρωτότυπα σχέδια μιας σελίδας ή ενός καρέ/σχεδίου, τα έχουν μεγεθύνει κι έτσι έχουμε μια ολόκληρη σελίδα για κάτι λίγο και γύρω-γύρω μεγάλο άσπρο περιθώριο. Το θετικό είναι ότι σε αυτό το άσπρο υπάρχουν πολλές φορές υπογραφές, μικρά σχόλια, μουντζούρες, και τα διάφορα πραγματάκια που έκανε ο Pope όταν σχεδίαζε αυτό το κόμικ. Και γενικά, το ξεφυλλίζεις σχετικά ευχάριστα. Λέω σχετικά καθώς κάποιες σελίδες μπορεί να σε αφήσουν αδιάφορο διότι δε δείχνουν κάτι πολύ αξιόλογο. Θα είχαν νόημα και θα ήταν πολύ χρήσιμα εαν συνόδευαν έναν καλο κύριο σκελετό. Και για να μην είμαι τελείως αρνητική εχει κάποιες σελίδες που τα σπάνε και το ευχαριστιέσαι, πραγματικά. Δεν περίμενα ποτέ να κάνω τέτοια κριτική για κάτι που κυκλοφόρησε από τον Pope αλλά και γενικά για μια έκδοση. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση το αποτέλεσμα, δυστυχώς ήταν απογοητευτικό. Μπορεί βεβαια να είμαι και πολύ αυστηρη.. πηγές: 0, 1
  13. Έτυχε να δω μια εικόνα και αμέσως κάτι μου έκανε κλικ. Ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα, αν και λίγο δύσκολο γιατί μου έβγαζε συνέχεια το ομώνυμο λουλούδι, κανά 2 που είδα έλεγαν ότι είναι κουλ. Κάπου μάλιστα διάβασα ότι το προμοτάρανε ως το Lost συναντά τους Runaways. Με δεδομένο ότι τα γούσταρα αμφότερα, είπα να το τσεκάρω. Σεναριακά έχουμε 6 έφηβους οι οποίοι γίνονται δεκτοί ως εσώκλειστοι σε ένα φημισμένο λύκειο. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο άγια. Κάτι πάει αρκετά στραβά με το λύκειο και τους καθηγητές του. Αυτό είναι το κοινό σημείο με τους Runaways. Καλοί (μάλλον) έφηβοι ενάντια σε κακούς (μάλλον) ενήλικες. Και το "κακός" δεν το λέω με την έννοια του αγενής........... Τι ακριβώς συμβαίνει? Εδώ είναι το κοινό σημείο με το Lost. Το παλιό καλό Lost στο οποίο η κάθε απάντηση γένναγε άλλα ερωτήματα (και περιμένουμε και την τελική απάντηση εδώθε για να δούμε ως που φτάνουν οι ομοιότητες ). Μέχρι στιγμής δεν έχει φτάσει στο ποτ-πουρί που ήταν το Lost. Πιθανότατα να μην φτάσει ποτέ. Μολαταύτα είναι page-turner... Άγριο page-turner σε ορισμένα σημεία. Δεν είχα ξανακούσει ούτε τον τυπά που κάνει το σενάριο (Nick Spenser), ούτε αυτόν που κάνει το σκίτσο (Joe Eisma). Απ'ότι διάβασα έχουν κάνει 2-3 πραγματάκια στο παρελθόν που πήραν αξιοπρεπείς κριτικές. Από εκεί και πέρα, ο μεν Spenser χτίζει ωραία την ιστορία (αν και στο 3ο τεύχος με άφησε με κάποιες ενστάσεις πάνω στο χτίσιμο των χαρακτήρων), ο δε Eisma, δεν φαίνεται κάτι το φοβερό και τρομερό, αλλά ούτε και κάτι το χάλια. Μέχρι στιγμής έχουν βγει μόλις 3 τεύχη. Αγνοώ αν είναι mini series ή κανονική σειρά. Πάντως, αν κατάλαβα καλά, δεν πρέπει να είμαι ο μοναδικός εκεί έξω που τα διάβασε, είπε και θεώρησε πως αξίζει τον κόπο να πει ένα "ψιτ μάγκες, για ρίξτε μια ματιά κατά δώθε" Άμα γουστάρατε τα Lost και Battle Royale, ρίξτε του μια ματιά... Εκτίμησή μου? Πρώτη σεζόν Heroes. Δυνατό ξεκίνημα, θα περάσουμε καλά με τα πρώτα χ τεύχη, αλλά από κάποιο σημείο θα χαλάσει η συνταγή. Τονίζω ότι δεύτερη σεζόν είδα ένα-δύο επεισόδια and that's about it for me as far as heroes are concerned Απο τον Nick Spencer και το : Bedlam
  14. Το Wild Children ειναι ένα 64σελιδο που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2012 από την Image Comics. Σενάριο από τον Ales Kot που είναι η πρώτη του προσωπική σεναριακή προσπάθεια. Σχέδιο από Riley Rossmo (“Cowboy Ninja Viking,” “Dark Wolverine,” “Debris”) και τέλος χρώματα, που παίζουν σημαντικό ρόλο για την ποιότητα του κόμικ, από Gregory Wright. Πλοκή Το εκπαιδευτικό σύστημα έχει τα ψιλοχάλια του, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σχεδόν παντού. 5 μαθητές ενός λυκείου πιστεύουν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα φτιάχνει ανθρώπους που δε σκέφτονται και τα πάντα διδάσκονται με όρια, χωρίς να φτάνεις ή να πλησιάζεις την αλήθεια ή να μπορείς να πεις ελεύθερα τη γνώμη σου χωρίς περιορισμούς. Έτσι, αποφασίζουν να κρατήσουν όμηρους 4 καθηγητές και μέσα από μια συγκεκριμένη διαδικασία εκμάθησης, να τους ξαναεκπαιδεύσουν και να μάθουν ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα βλέπουν. Ότι η πραγματικότητα μπορεί να έχει διαστάσεις και ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Τα μέσα που χρησιμοποιούν για να το επιτύχουν είναι όπλα (είναι αληθινά η όχι; ) LSD που δίνουν στους καθηγητές (τελικά έδωσαν ή όχι; ) και κάμερες όπου όσα γίνονται μεταδίδονται στους έξω. Είναι ένα περίεργο, προκλητικό, ενδιαφέρον κόμικ. Σε προβληματίζει και σε βάζει να ψάξεις στο ιντερνετι ή να ξεσκονίσεις τα παλιά σου βιβλία. Είναι ένα δύσκολο και βαρύ ανάγνωσμα αν δεν περάσεις αυτά που λέει επιφανειακά. Μελετημένο και προσεγμένο με έντονο το φιλοσοφικό στοιχείο που όπως διάβασα έχει ως χαρακτηριστικό και ο δημιουργός του κόμικ. Οι σελίδες είναι ακριβώς αυτές που πρέπει και ευτυχώς δεν βγήκε σε τευχάκια (που θα μπορούσε να το κάνει) για να το τραβήξει. Θα έχανε πολύ.. Το Wild Children πήρε πολλές καλές κριτικές και μάλιστα βρέθηκε στην πρώτη δεκάδα πωλήσεων graphic novel και ΤP για τον μήνα Ιούλιο στην Αμερική. (Top 10 best-selling Graphic Novels and Trade Paperbacks chart in the United States). Συνέντευξη του δημιουργού Ales Kot εδώ0 και του Ales Kot μαζί με τον Riley Rossmo εδώ1 πηγή
  15. Στην χθεσινή μου επίσκεψη στη Jemma, αποφάσισα να τσιμπήσω ένα τευχάκι που μου είχε γυαλίσει την προηγούμενη φορά. Της Image είναι, ωραίο εξώφυλλο έχει, θα κάνω και παρουσίαση ( ), δεν ήθελα και πολύ. Το Rumble, λοιπόν, είναι ένα κόμικ που συνδυάζει τη φαντασία, τον τρόμο και ενίοτε το χιούμορ, με φόντο μια παρακμάζουσα πόλη. Η δημιουργική ομάδα αποτελείται από τους John Arcudi (σενάριο), James Harren (σχέδιο) και Dave Stewart (χρωματισμό). Έχοντας διαβάσει μόνο το πρώτο τεύχος, δυσκολεύομαι να καταλάβω την κεντρική ιδέα της ιστορίας ή μάλλον το πού θα πάει η βαλίτσα. Ο πρωταγωνιστής φαίνεται να είναι ο Bobby, μπάρμαν σ’ ένα καταγώγι. Μια νύχτα ένας περίεργος τύπος, που τελικά δεν είναι καν άνθρωπος, ακρωτηριάζει έναν πελάτη, που μόλις είχε βγει από το μαγαζί. Πιθανολογώ ότι ο κυριούλης αυτός θα παίξει (συμ)πρωταγωνιστικό ρόλο αργότερα. Το σχέδιο μου άρεσε πάρα πολύ. Ψιλοκαρτουνίστικο μεν, λεπτομερές και ταιριαστό δε. Στα χρώματα έχει γίνει επίσης μια υπέροχη δουλειά και θεωρώ ότι αυτά είναι τα δύο κυριότερα πλεονεκτήματα του τεύχους. Η ιστορία φαίνεται ότι θα εξελιχθεί σε κάτι ενδιαφέρον και σίγουρα πρωτότυπο. Αλλά. Δεν είναι χορταστική και νομίζω ότι δεν πείθει τον αναγνώστη ν’ αναζητήσει τα επόμενα τεύχη. Τουλάχιστον εγώ δε θα μπω στον κόπο ν’ αγοράσω. Πρόκειται για ένα καλό κόμικ. Μου άφησε μια καλή επίγευση, αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Ίσως να το αδικώ, επειδή δεν έχω διαβάσει κάνα δυο τεύχη ακόμα. Το προτείνω σε άτομα που τους αρέσει ένα τέτοιο ανακάτεμα genre. Βαθμολογία: 7,7/10 Υ.Γ.: Το lettering του κόμικ έχει αναλάβει ο γνωστός Chris Eliopoulos. Με αφορμή την καταγωγή του και τα πολλά του βραβεία, θα ήθελα να εκφράσω την εξής απορία. Μήπως είναι επιτέλους η στιγμή ν’ αρχίσουν και οι εδώ δημιουργοί να ασχολούνται πιο σοβαρά με το lettering; Για περισσοτερα κομικς του John Arcudi περαστε μια βολτα απο τα : SIR EDWARD GREY, WITCHFINDER CREEP
  16. ECHOES (2010-2011) Δημοσίευση από: Top Cow Σενάριο: Joshua Hale Fialkov Σχέδιο: Rahson Ekedal Letterer: Troy Peteri Colors: Ασπρόμαυρο κόμικ είναι (Rob Schager, Jessica Kholinne, Eko Puteh των εξωφύλλων αν ενδιαφέρεται κανείς...) Το Echoes είναι ένα ασπρόμαυρο horror comic (δεν είναι splatter) των 5 issues. Έχω διαβάσει την hard copy έκδοση του που τα περιλαμβάνει όλα μαζί καθώς και μερικά ενδιαφέροντα extras. Πρωταγωνιστής της ιστορίας ο Brian Cohn, ένας σχιζοφρενής που τα τελευταία λόγια του πατέρα του στον ίδιο λίγο πριν ξεψυχίσει ήταν η παραδοχή ότι ήταν serial killer κοριτσιών καθώς και αποδείξεις για τα εγκλήματά του όπως και μία διεύθυνση για να πάει να ψάξει. Ο Brian μετά από αυτή την παραδοχή και φοβούμενος για την παρόμοια ψυχολογική ασθένεια που έχει με τον πατέρα του και τις αρκετές ομοιότητες στον χαρακτήρα τους τρέχει στην διεύθυνση εκείνη για να δει αν όσα του έλεγε ήταν αλήθεια. Εκεί ανακαλύπτει μεγάλο αριθμό από κόκκαλα και ένα κιβώτιο με δεκάδες μικρές κούκλες φτιαγμένες από σάρκα. Δεν πρόκειται να είμαι ιδιαίτερα αντικειμενικός γι' αυτό το κόμικ γιατί μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ. Εξαιρετική ατμόσφαιρα, αρκετά καταθλιπτική (ο Ekedal κάνει πολύ καλή δουλειά σε αυτόν τον τομέα με τα ασπρόμαυρα σχέδιά του) και πλοκή που σε παρασέρνει να το διαβάσεις χωρίς διαλείμματα. Σε αυτό βοηθάει δυστυχώς και ότι είναι πολύ μικρό (περίπου 110 σελίδες), χωρίς πολλά λόγια σε αρκετά καρέ που σε κάνει να ζεις τις εικόνες αντί να διαβάζεις. Είναι πολύ κινηματογραφικό το στήσιμο των σελίδων και καταφέρνει να σε κρατάει μέχρι και την τελευταία του στιγμή σε αγωνία και αμφιβολία για το τι πραγματικά συμβαίνει. Υπάρχουν και ανατροπές κατά τη διάρκειά του. Διαβάζοντάς το ένιωθα την αγωνία του Brian και έμπαινα στο μυαλό του (χμμμ αυτό δεν ακούγεται πολύ καλό γιατρέ ). Ενδιαφέρον γεγονός είναι ότι ο αδερφός του σχεδιαστή έπασχε απο σχιζοφρένεια και τελικά πέθανε σε πολύ νεαρή ηλικία και σε εκείνον όπως και σε άλλους με παρόμοια προβλήματα αφιερώνει το βιβλίο αυτό... Πάντως είναι πολύ μικρό, ευκολοδιάβαστο και με αρκετά εύκολα αγγλικά και μπορεί να το διαβάσει σχεδόν ο οποιοσδήποτε. Αν και όπως το διάβαζα θεωρούσα ότι σε ηλεκτρονική μορφή θα χάνει πολύ σε σχέση με την έντυπη του λόγω του εξαιρετικού στησίματος της σειράς των καρέ. Σίγουρα ένας λόγος που μου άρεσε τόσο πολύ είναι και η απουσία πολύ καλών horror μη splatter ταινιών τα τελευταία χρόνια. Αρνητικά του κόμικ όπως είναι ότι είναι αρκετά μικρό, θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο και το story όπως και ο κεντρικός χαρακτήρας και να έχει περισσότερα issues όσπου να φθάσει στο τέλος. Από την άλλη όμως το ότι είναι μικρό το έκανε να είναι και με αρκετή δράση καθόλη την διάρκεια του, ευκολοδιάβαστο για όλους και να μην κουράζει με πολλές λεπτομέρειες. Όπως το πάρει ο κάθε ένας. Αξίζει πάντως να διαβαστεί!!! Στο τέλος της ιστορίας στην HC έκδοση περιέχονται extras με τα κείμενα και τα αμελάνωτα σχέδια κάθε σελίδας του πρώτου issue με συνοδευτικά επεξηγηματικά σχόλια που για μένα τουλάχιστον ήταν ενδιαφέροντα. Παρόλο που δεν συνηθίζω να αγοράζω κόμικς που έχω ήδη διαβάσει με αυτό μάλλον θα κάνω μία εξαίρεση (βοηθάει φυσικά και ότι είναι μόνο ένα βιβλίο και όχι πολλά). Οι πρώτες 9 σελίδες του πρώτου issue μπορούν να διαβαστούν και με click εδώ
  17. Is Evil Just Something You Are Or Something You Do ? Ο Filmore Press ηταν καποτε ο διαβοητος serial killer Madder Red ο οποιος τρομοκρατουσε για τρια χρονια την πολη του Bedlam. Αδιστακτος δεν δισταζε να σκοτωσει ακομα και μικρα παιδια ενω ειχε και ο ιδιος χασει το μετρημα των φονων του. Πλεον, επειτα απο 10 χρονια ψυχιατρικης και ιατρικης παρακολουθησης σε απομονωση ειναι ετοιμος να ενταχθει ξανα στην κοινωνια , θεραπευμενος απο την σχιζοφρενεια και την μανια. Τωρα ομως στην πολη ξεκιναει μια νεα σειρα κατα συρροην φονων και ο Filmore ειναι ο ιδανικος ανθρωπος για να βοηθησει στην επιλυση της υποθεσης καθως μπορει ευκολα να συναγει το πως σκεφτονται αυτου του ειδους οι δολοφονοι. Εκτος απο την κυρια πλοκη ομως, δημιουργουνται και αλλα ερωτηματα των οποιων η απαντηση θα απασχολησει λογικα τα επομενα τευχη. Προκειται για ενα πολυ καλο θριλερ. Στην ιστορια υπαρχουν σαφως παραλληλισμοι με τον κοσμο του Batman χωρις ομως να επεικεντωνεται αποκλειστικα σε αυτο. Μαλιστα στην πολη υπαρχει και ο αμφιλεγομενος υπερηρωας με το ονομα The First. Στο κομματι του τρομου τα παει εξαιρετικα , ζοφερα σκηνικα και αρρωστα εγκληματα. Το σχεδιο, βρωμικο χωρις πολλες λεπτομερειες και ιδιαιτερα ο χρωματισμος με τα μουντα χρωματα και εντονο κοκκινο απογειωνουν την ιστορια. Οι διαλογοι ειναι καλοι και οι χαρακτηρες, ολοι σε γκρι αποχρωσεις, εχουν αρκετο ενδιαφερον και παντα υπαρχει και η αγωνια για το αν θα ξαναγυρισει στις παλιες του συνηθειες ο πρωταγωνιστης. Γενικως ο χαρακτηρας του πρωταγωνιστη ειναι πολυ καλα γραμμενος. Εκει που πασχει λιγο ειναι στο αστυνομικο κομματι καθως μου φανηκε οτι η υποθεση εκλεισε καπως βιαστικα. Συνολικα θα το προτεινα σιγουρα. Μεχρι στιγμης εχουν κυκλοφορησει 11 τευχη, και εχει κυκλοφορησει το πρωτο trade της σειρας με τα εξι πρωτα. Τον Φεβρουαριο αναμενεται η κυκλοφορια του δευτερου. Ενα ακομα θετικο ειναι η πολυ φθηνη τιμη του τομου , καθως εχει cover price μολις 10 δολαρια. Γενικοτερα η Image τα παει πολυ καλυτερα στην κοστολογηση αντιθετως με Marvel , DC. Eνα ακομα ενδιαφερον στοιχειο σχετικα με το κομικ ειναι οτι η λεξη Bedlam , χρησιμοποιουταν για το Βethlem Royal Hospital που ηταν ενα νοσοκομειο στο Λονδινο , το πρωτο που ειδικευοταν στην θεραπεια των ψυχικα διαταραγμενων. Για παραπανω Nick Spencer τσεκαρετε το Morning Glories
  18. Το Manhattan Projects είναι μία από τις ongoing σειρές του Hickman στην Image. Συγγραφέας είναι φυσικά ο Hickman, σχεδιαστής κυρίως ο Pittara με ένα fill-in προς το παρόν, colorist η Jordie Bellaire. Τον Μάρτιο του 2012 κυκλοφόρησε το 1ο τεύχος και αυτόν τον μήνα κυκλοφορεί το #15. Η σειρά, όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πραγματεύεται τις περιπέτειες των Manhattan Project, της ομάδας που έφτιαξε την ατομική βόμβα στον WW2. Ή μάλλον..... Projects. Γιατί σε αυτήν την εκδοχή της ομάδας, η βόμβα ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Ουσιαστικά, οι του Projects είναι ένα think tank που έχει βαλθεί να αλλάξει τον κόσμο και έχουν αποφασίσει ότι κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει. Εκτός από τους ίδιους τους τους εαυτούς. Στο πρώτο arc, το cast είναι πιο μικρό και αποτελείται από τον Oppenheimer, τον General Grooves, τον Einstein, τον Feynman, τον Fermi, τον Daghlian, τον von Braun και τον FDR σε μορφή AI. Αλλά..... (ακολουθούν spoilers του πρώτου arc) Ο Oppenheimer δεν είναι ο Robert, αλλά ο δίδυμος, κανίβαλος, τρελός και σατανικός αδελφός του Joseph. O Einstein είναι η εκδοχή μιας άλλης διάστασης, ο οποίος παγίδευσε τον δικό μας στην θέση του. Ο Ferni είναι εξωγήινος. Ο von Braun έχει ρομποτικά μέλη. Και ούτω καθεξής. Στα επόμενα τεύχη εμφανίζονται και οι Ρώσοι με την δική τους απάντηση στο think tank και φυσικά και εκεί οι χαρακτήρες έχουν υποστεί ανάλογες αλλαγές. Και το ίδιο πάει φυσικά και για τους πιο περιφεριακούς χαρακτήρες, που περιλαμβάνει κυρίως τον Truman, τον JKR και τον Hitler. Μην νομίζεται όμως ότι θα είναι 100% villains. Είναι 70% κακοί, 30% καλοί, κινούνται συνεχώς μεταξύ των δύο ταμπελών (εκτός από κάνα δυο), οι περισσότεροι μάλιστα είναι likeable jerks. Εδώ συμπάθησα τον von Braun, έναν πρώην επιστήμονα των Ναζί, τι να λέμε τώρα. Ο Hickman του δίνει ένα κίνητρο που μπορεί να κατανοηθεί από όλους τους αναγνώστες. Νομίζω ότι ο καλύτερος χαρακτηρισμός που ταιριάζει στον τίτλο είναι roller coaster. Τα ξαναδιάβασα όλα για να κάνω την παρουσίαση και ειδικά από το #10 και μετά, ο Hickman δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, αλλάζει το status quo (ή μάλλον καλύτερα, δεν έχει status quo), σκοτώνει χαρακτήρες και προχωράει sub-plots. Και εισαγάγει ιδέες και concepts με ρυθμό πολυβόλου. Στο πρώτο arc συναντάμε τους χαρακτήρες, μαθαίνουμε τις.... ιδιαιτερότητες τους, τους βλέπουμε να αναπτύσσονται οι σχέσεις του, στο δεύτερο όμως arc ο Hickman βάζει τους Ρώσους και από τότε βάζει την σειρά σε έναν φρενήρη ρυθμό. Στο τρίτο, η ομάδα δέχεται ένα γερό χαστούκι και εκ των έσω. Ποιος θα μπορούσε να τους προδώσει; Το ερώτημα είναι ποιος δεν θα μπορούσε. Και I kid you not, μόλις θυμήθηκα ότι υπάρχει και 2ος προδότης, άσχετος με τον πρώτο. Στο σχέδιο είναι ο Nick Pittara. Πέραν του ιδιαίτερου στυλ του, το οποίο έχει καρτουνίστικες επιρροές και γραμμή της σχολής των Quietly, Darrows, Burnham, καταφέρνει να σχεδιάσει πειστικά ότι και αν υπάρχει στο σενάριο. Επίσης ξέρει από gore. Κάποιες σελίδες είναι πολύ εντυπωσιακές, όπως μία στο #3. Όσοι το διαβάσετε, θα καταλάβετε. Στο #10, βοηθάει ο Ryan Brown. Ο άτιμος έπεσε στο καλύτερο της σειράς και έκανε πολύ καλή δουλειά, με τα σουρεάλ σκηνικά. Τα εξώφυλλα είναι του Hickman, είναι σίγουρα ξεχωριστά και τις περισσότερες φορές δίνουν το στίγμα της ιστορίας. Γενικά, ο Hickman βάζει πολλές designιές, όπως quotes και τίτλους αρχής. Η σειρά κυκλοφορεί επίσης σε TPB. Προχθές κυκλοφόρησε το vol.3.
  19. The comic medium had a lot to celebrate last weekend. Not only did Iron Man 3 usher in blockbuster season with our favorite exoskeletal superhero, but Saturday saw all of the major publishers unleash a metric ton of pro bono product on Free Comic Book Day. With all of these reminders of how fabulous the printed and digital panel can be, Paste decided to sit down and take inventory of the titles that make our Wednesday comic shop jaunts an addictive necessity. On Monday we ran through Marvel’s finest, yesterday we dove into DC’s best, and today Paste takes a look at Image’s many superlative offerings. At this point it wouldn’t be accurate to call the independent publisher a sleeping giant; with its genre-hopping line of titles produced from an A-list roster of talent, the imprint has proven that its creator-owned model is a vital component for the comic industry. It was difficult honing their selection down to ten, but here are our absolute favorites; let us know yours in the comments. 10. Witch Doctor Writer: Brandon Seifert Artist: Lukas Ketner Falling somewhere between Doctor Strange, John Constantine, and your childhood pediatrician, titular Witch Doctor Dr. Vincent Marrow treats patients afflicted with supernatural maladies using a combination of technology and magic. Brandon Seifert’s scripts redefine the mystical in nifty scientific analogies, comparing the soul to a spiritual immune system and likening demonic possession to vicious parasites. This inventive approach is married to an old-school horror aesthetic that would fit right into a Creepy anthology or Bernie Wrightson’s portfolio. Campy in all the right ways, Witch Doctor’s expansive world has unfolded in captivating and curious ways with each new miniseries, most recently in the fantastic “Mal Practice” arc. (Sean Edgar) 9. The Walking Dead Writer: Robert Kirkman Artist: Charlie Adlard You have to hand it to Robert Kirkman. Years after challenging the creative community to abandon licensed properties, Image Comics’ bearded COO has grown his creator-owned zombie apocalypse The Walking Dead into a synergy nova that includes a hit TV show, two videogame series, and a bottomless pit of merchandise. He’s illustrated his point well. Even more impressive, his long-running horror epic can still twist and shock with acute discomfort more than a hundred issues in. Sadistic? Yes. Smart? Mostly. There’s no reason why this tortured road trip won’t ride the pop culture highway for another hundred issues with curves like these. (Sean Edgar) 8. Invincible Writer: Robert Kirkman Artist: Ryan Ottley Invincible has continually read like a mainstream superhero title working in perpetual overtime. More happens in one story arc of Image’s flagship brawler (the man’s costume is the publisher’s logo, if you hadn’t noticed) than in a year for any one of the big two’s various mascots. Most of this momentum comes from its unified voice and consistent production; Robert Kirkman has remained the title’s sole author and, save for the introductory issues and a few fillers, Ryan Ottley its only penciller. So when Kirkman introduces such game-changing concepts in his depiction of super-powered youth as insectoid half brothers, Aryan alien invasions, and unexpected pregnancies as frequently and successfully as he does, Invincible truly feels like a four course meal of capes and cliffhangers. (Sean Edgar) 7. Revival Writer: Tim Seeley Artist: Mike Norton Dubbed a “redneck noir,” Revival centers on a small town overrun with zombies. Not The Walking Dead-like zombies, mind you. Rather, these beings walk around and talk like normal people. In fact, unless you’d witnessed their resurrection firsthand, you’d never guess there was anything amiss. That is, until the newly un-alive start acting out in bizarre, violent ways. Revival’s brilliance lies in how it focuses just as much on the emotional drama surrounding the revivals as in the effective horror set pieces it creates. Like the best TV, the world only becomes more defined and the story richer with each new installment. (Mark Rozeman) 6. Mind the Gap Writer: Jim McCann Artist: Rodin Esquejo While television struggles to find the new Lost, the influential ABC show’s legacy of melding character drama with a high-concept mystery lives on in comic form. Like J.J. Abrams’ pivotal series, Mind the Gap is a series that engrosses its reader in a world ripe with intriguing secrets. The storyline concerns the young daughter of a wealthy family who is brutally attacked one night and left comatose. Who attacked her and why are the book’s propelling questions. Writer Jim McCann and artists Rodin Esquejo have gone the extra mile, crafting a compelling whodunit while also augmenting it with otherworldly elements that suggest something much larger at play. (Mark Rozeman) 5. Prophet Writers: Brandon Graham, Simon Roy Artist: Simon Roy, Others Much like Alan Moore on Supreme in the late 1990s, Brandon Graham and a crew of great artists have rebooted the hackneyed superhero also-ran Prophet into a surprisingly taut and restrained sci-fi thriller that feels like Conan written by Ray Bradbury. With terse narration and almost no dialogue, Prophet focuses tightly on the individual adventures of a series of clones of the Liefeld superhero John Prophet (part Captain America, part Wolverine, all shoulder pads) in a far off post-human future. Imagine the many Sam Rockwells of Moon if they were bioengineered super-soldiers dealing with utterly foreign and impenetrable alien cultures. The silent Prophet, in all his permutations, is as mysterious and unknowable as any of the aliens he encounters, with vaguely defined missions, a variety of unusual weapons and tools, and the occasional prehensile tail. It’s a gritty, no-nonsense exercise in world building, not too dissimilar from Graham’s Multiple Warheads. (Garrett Martin) 4. Chew Writers: John Layman Artist: Rob Guillory I have no clue what combination of factors inspired John Layman to hatch a universe where an avian flu outbreak results in the complete outlawing of poultry, but those muses must have been a doozy. Whether the world of Chew spawned from a food poisoning fever dream or divine vision, it really is unlike anything else that exists in popular fiction today. Landing somewhere between a Looney Tunes episode and a hallucinogenic police procedural, Chew revolves around FDA Agent Tony Chu, a “cibopath” who can absorb psychic impressions from anything he digests, whether it be a human appendage or more conventional fare. Layman’s exuberant imagination doesn’t stop there: double-crossing government agencies, berries harvested from outer space, and frog-chicken hybrids have all provided vital plot points in this series’ whimsical trajectory. Rob Guillory’s exaggerated figures and fluid action sequences perfectly complement the narrative’s mayhem, forming a perfect storm of oddball creativity in every issue. (Sean Edgar) 3. The Manhattan Projects Writer: Jonathan Hickman Artist: Nick Pitarra In The Manhattan Projects, Hickman uses an alternate history US defense department as a display case for his hyper-scientific big ideas. The narrative feels like a repository for beats that might have been too sinister for the author’s Fantastic Four run, but still retain a lot of the same zany fun save for some very dark subplots. Nick Pitarra’s layouts are more exaggerated and cartoony than his previous work, keeping realism as far away as possible. The Manhattan Projects has evolved into another cult romp from two creators with a history of innovating on traditional comic templates. And just like their past work, it’s just as cool and crazy. (Sean Edgar) 2. Fatale Writer: Ed Brubaker Artist: Sean Phillips Is there a more harmonious creative team than Ed Brubaker and Sean Phillips? Since the pair’s explosive sci-fi espionage hit Sleeper in 2003, their collaborations have consistently delivered tight, lengthy arcs of sublime fiction. Fatale is no different. Brubaker practically bathes in Raymond Chandler’s rain-drenched, nicotine-stained noir legacy, wrapping his projects in the twisting confines of the genre. It was only a matter of time before the duo laid their pulpy hands on the horror template. Fatale follows Nicolas Lash, a shadowy gentlemen who inherits the manuscripts of his late godfather, a famous crime novelist. He soon meets a cursed bombshell who can bend mens’ wills to her beck and call. Brilliance ensues. Brubaker knows how to write natural dialogue and drive plot momentum, and Phillips’ ability to capture his flow is impeccable. Fatale is serial storytelling at its most addictive. (Sean Edgar) 1. Saga Writer: Brian K. Vaughan Artist: Fiona Staples With its second story arc complete, Saga continues to be a big, smart, flowing epic packed with endearing dialogue and careening plot twists. Every character, including albino men with television heads and mutant spider bounty hunters, comes with a three dimensional personality that begs to be explored. Staples’ pencils, inks and colors are gorgeous, propped against warm, washed-out backgrounds that emit a surreal fantasy glow. As the narrative progresses, Brian K. Vaughan’s tale of a new family pursued by two warring militias is not only one of the best comics published today, but one of the most endearing sci-fi/fantasy works in the category’s history. (Sean Edgar) πηγη: (http://www.pastemagazine.com/articles/2013/05/the-10-best-comics-image-currently-publishes.html)
  20. Και εκεί που ήξερα 3 μόνο "αστυνομικές" αμερικάνικες σειρές (100 Bullets, Criminal, Scalped) ξαφνικά πέφτω σε έναν υπαινιγμό, του υπαινιγμού, τον υπαινιγμό, ω υπαινγμέ του Graves "Giannis,απο noir εγω τελευταία είμα φαν του "Fell"!" . Αυτομάτως χτυπήσαν τα αντανακλαστικά μου και προέβησα στα δέοντα. Από εξώφυλλο και μόνο, ούτε που θα την είχα πάρει χαμπάρι Οι ιστορίες του ντετέκτιβ Fell που για τον χ/ψ λόγο έχει "εξοριστεί" στην Snowtown, μια πόλη ξεχασμένη από Θεό και ανθρώπους (χωρίς όμως τους συνήθεις διεφθαρμένους μπάτσους που φέρει μια τέτοια θεματολογία). Γραμμένη από τον Warren Ellis και σχεδιασμένη από τον Ben Templesmith. Πέραν της μαύρης ατμόσφαιρας και της θεματολογίας υπάρχει και ένας ακόμα ιδιάζον λόγος για να την εκτιμήσει ένας δημιουργός, η τεχνική. Όπως αναφέρει ο Ellis στο πρώτο τεύχος της σειράς, ένας από τους στόχους του κόμικ είναι να πει αυτοτελείς ιστορίες σε λίγες σελίδες ούτως ώστε και να βγει το κόμικ φτηνότερο και να μην είναι αναγκασμένος κάποιος να αγοράσει άλλα τεύχη για να καταλάβει τι γίνεται/μάθει τι έγινε. Αυτό οδηγεί σε σελίδες σπασμένες σε 9 καρέ με λίγο διάλογο και σχετικά λίγες λεπτομέρειες. Εδώ επεισέρχεται το ταλέντο του Ellis στον διάλογο/σενάριο/στήσιμο των καρέ αλλά και το γεμάτο επιρροές σκίτσο του Templesmith, που βελτιώνεται με κάθε τεύχος. 16 σελίδες μετά την πρώτη, η ιστορία έχει ολοκληρωθεί και ο αναγνώστης την έχει ευχαριστηθεί όπως ακριβώς και μια κλασσική ιστορία 22 σελίδων (για να μην πω περισσότερο, αφού ο ρυθμός είναι γοργός εν αντιθέσει με το ισχύον ρεύμα αργών "κινηματογραφικών" ρυθμών). Θα μπορούσα να πω ότι θυμίζει χρόνους αυτοτελούς τηλεοπτικού επεισοδίου. Επιπρόσθετα, στο τέλος κάθε τεύχους ο Ellis λέει πέντε πράγματα για το κάθε τεύχος, την αληθινή ιστορία που τον ενέπνευσε (η ιστορία του #6 είναι απίστευτη....) και επικοινωνεί με τους αναγνώστες. Από τις ελάχιστες (αν όχι η μοναδική) φορές που έκατσα και διάβασα αυτές τις στήλες.... * 2006 Eisner Nominee Best Continuing Series * 2006 Eisner Nominee Best New Series * 2006 Eisner Nominee Best Writer: Warren Ellis (Fell (Image); Down (Top Cow/Image); Desolation Jones, Ocean, Planetary (WildStorm/DC)) * 2006 Eisner Nominee Best Painter/Multimedia Artist (interior art): Ben Templesmith * 2006 Eisner Nominee Best Lettering: Chris Eliopoulos (Ultimate Iron Man, Astonishing X-Men, Ultimates 2, House of M, Franklin Richards (Marvel); Fell (Image)) * 2007 Eisner Nominee Best Painter/Multimedia Artist (interior art): Ben Templesmith (Fell (Image); The Looking Glass Wars: Hatter M (Desperado/Image); Wormwood: Gentleman Corpse (IDW)) Λινκς Το πρώτο τεύχος δωρεάν το επίσημο site του Warren Ellis το επίσημο site του Ben Templesmith wiki comicbookdb Ακομα απο τον Warren Ellis : Ελληνικες Εκδοσεις : IRON MAN - EXTREMIS Ξενες Εκδοσεις: TRANSMETROPOLITAN AUTHORITY PLANETARY Οrbiter DESOLATION JONES CRECY BLACK SUMMER Κομικς απο Ben Templesmith : OCCUPY COMICS WELCOME TO HOXFORD
  21. Στο SDCC ανακοινώθηκε η συνεργασία της Universal Cable Productions με την IDW Entertainment για τη μεταφορά κόμικς στη μικρή οθόνη. Το πρώτο από τα 2 ήταν το Five Ghosts. Το δεύτερο είναι το Night Mary. To Five Ghosts είναι μια pulp περιπέτεια γραμμένη από τον Frank J. Barbiere, η οποία ξεκίνησε να εκδίδεται από την Image το Μάρτιο του 2013 (έχει φτάσει ήδη τα 12 τεύχη) και διηγείται την ιστορία ενός κυνηγού θησαυρών ονόματι Fabian Grey τη δεκαετία του '30, τον οποίο όμως έχουν καταλάβει πέντε φαντάσματα: ο Μέρλιν, ο Ρομπέν των Δασών, ο Σέρλοκ Χολμς, ο Μουσάσι Μιγιαμότο και ο Δράκουλας! Χρησιμοποιώντας την εκάστοτε "δύναμη" του αντίστοιχου φαντάσματος κατορθώνει και επιζεί στις περιπέτειές του! Τον πιλότο θα τον γράψει ο Evan Daugherty ("Snow White And The Huntsmen", "Divergent"). Για να δούμε τι θα δούμε, ακούγεται αν μη τι άλλο τζερτζελέδικα ενδιαφέρον... Πηγή: Shh...
  22. Το στυλ της πρώιμης Image Comics είναι νομίζω γνωστό: άνδρες με τεράστια μούσκουλα, γυναίκες με τεράστιο στήθος, πολύ ξύλο, σεξ και βία. Το Savage Dragon του Erik Larsen (Spiderman) είναι ακριβώς έτσι. Αυτό όμως που το κάνει να διαφέρει από όλες τις υπόλοιπες σειρές της περιόδου εκείνης είναι το πόσο διασκεδαστικό είναι, καθώς και το ότι, 15 χρόνια και 131 τεύχη μετά ο δημιουργός του συνεχίζει να το γράφει και να το σχεδιάζει μόνος του. Ο Dragon, ένας πράσινος μυώδης άντρας με ένα πτερύγιο στο κεφάλι του, ξυπνάει σε ένα φλεγόμενο οικόπεδο στο Σικάγο. Δεν θυμάται τίποτα από το παρελθόν του. Τελικά καταλήγει αστυνομικός που κυνηγάει τον "Φαύλο Κύκλο" (Vicious Circle) μια οργάνωση "υπερφρικιών" (Ναι, αυτοί με τις υπερδυνάμεις λέγονται έτσι, φρικιά) και τον αρχηγό τους, τον Overlord. H σειρά εξελίσσεται σε πραγματικό xρόνο (και μέσα στο κομικ έχουν περάσει 15 χρόνια). Για ποιο λόγο να διαβάσετε τη σειρά; Επειδή είναι απίστευτα διασκεδαστική. Ο Larsen πραγματικά αγαπάει τα υπερηρωικά κόμικ, ενώ καταλαβαίνει και απίστευτα καλά το πόσο μη-σοβαρά είναι. Υπάρχουν δραματικές στιγμές αλλά και στιγμές που δε διστάζει να μας δείξει πόσο γελοία μπορεί να γίνουν, και όλα αυτά χωρίς το κόμικ να καταλήγει παρωδία. Οι ατάκες που λέγονται πραγματικά σκοτώνουν, οι χαρακτήρες αναπτύσσονται πετυχημένα, ενώ κανένας τους δεν είναι άτρωτος, πολλοί μάλιστα πεθαίνουν, ακρωτηριάζονται και άλλα τέτοια ευχάριστα (και ναι, υπάρχει κάμποσο gore και αρκετό ημίγυμνο). Η ιστορία από την άλλη τρέχει. Πολλά καρέ ανα σελίδα, λίγα splashes, άπειροι χαρακτήρες, τόνοι από υποπλοκές, πολλές αλλαγές στη ζωή των ηρωών - σε κάποια φάση μάλιστα αλλάζει και ολόκληρος ο κόσμος -όχι, δεν κάνω πλάκα - πολλοί μεγάλοι κακοί, πραγματικά η δουλειά που έχει ρίξει ο Larsen φανερώνει μεράκι και αγάπη για τον ήρωά του (και φυσικά μια δόση τρέλας που είναι ευπρόσδεκτη). Ο δημιουργός μάλιστα δε διστάζει να δείξει την αγάπη του σε παλιότερους δημιουργούς, όπως τον Jack Kirby και τον Frank Miller, αποδίδοντας φόρους τιμής και χωρίς να τους αντιγράφει στυγνά. Πέρα από την κυρίως σειρά έχουν βγει και κάμποσες μίνι σειρές (νομίζω 5 μαζί με την αρχική μίνι σειρά που ξεκίνησε την ιστορία), κάμποσα spin-offs (μία ongoing σειρά freak force, άλλη μία μίνι σειρά τους - λεπτομέρειες για αυτά στο ξεχωριστό τόπικ που έχω κάνει για αυτούς-, 4 μίνι σειρές με ήρωα τον Superpatriot, 1 σειρά με την Dart και άλλη μία με το Deadly Duo) ενώ συχνά τα τεύχη τα συνοδεύουν και backup ιστορίες με ήρωες άλλους χαρακτήρες του κόμικ.
  23. Περπατούσα στην Γέφυρα George Washington . Είχα επισκεφθεί ένα φίλο περίπου 30 μίλια μακριά από την Νέα Υόρκη και επέστρεφα με το λεοφωρείο στν πόλη. Ωστόσο , διάλεξα το λάθος λεωφορείο , αυτό που έκανε τελική στάση στην πλευρά της Γέφυρας που βρίκσεται το New Jersey και όχι η Νέα Υόρκη (από όπου θα έπαιρνα το μετρό για το σπίτι μου ).Γι αυτό αποφάσισα να περάσω την γέφυρα , εντυπωσιασμένος από το ποσο αέρα είχε εκεί πέρα ( ενώ οπουδήποτε αλλού επικρατούσε άπνοια) και από το πόσο φαινόταν να ταρακουνιέται η κατά τα άλλα στέρεη γεφυρα από τον άνεμο και την κίνηση των αυτοκινήτων. Υπήρχε διάχυτη ταχύτητα από τα διερχόμενα αυτοκίνητα , δόνηση στην γέφυρα κάτω απ τα πόδια μου , ένταση στην όλη ατμόσφαιρα. Καθώς επέβαινα στο μετρό , σιγά σιγά άρχιζα να εξελίσσω στο μυαλό μου τον χαρακτήρα , που ταίριαζε σ' αυτό το σκηνικό, που η ταχύτητά του και η στιβαρότητά του και η έντασή του ταίριαζαν με την αίσθηση που ένιωθα πάνω στην γέφυρα.Μου ερχόταν στο νου άνθρωποι που ήδη γνώριζα , αλλά γρήγορα έφευγαν γιατί απέκτησε το δικό του πρόσωπο , την δική του μάγκικη περπατησιά .Τον είδα που έμοιαζε με τον Jack Palance και αναρωτήθηκα : Γιατί περπατάει πάνω στην γέφυρα ; Όχι επειδή πήρε το λάθος λεωφορείο . Επειδή είναι θυμωμένος.Δεν βρίσκεται εν βρασμώ ψυχής , είναι νηφάλιος ,ψυχρός. Γιατί υπάρχουν φορές που τα αντικείμενα δεν εξυπηρετούν , ούτε τα σφυριά , ούτε τα αυτοκίνητα , ούτε τα τηλέφωνα , παρά μόνο η σωματική επαφή ικανοποιεί ,το σκληρό άγγιγμα των δικών σου χεριών. Γι αυτό έγραψα το βιλβίο , σχετικά με αυτόν τον καριόλη επονομαζόμενο Πάρκερ και κατά την διάρκεια της ιστορίας, δεν μπορούσα παρά να μου αρέσει , γιατί ήταν τόσο απόλυτος. Ποτέ δεν χρειάστηκε να σκεφτώ τι θα κάνει ύστερα . Πάντα ήξερε. Ως ένα σημείο , υποθέτω , μου άρεσε ο Πάρκερ για όλα όσα δεν θα μου έλεγε σχετικά με τον εαυτό μου . Ρίτσαρντ Σταρκ , δημιουργός του Πάρκερ. Έτσι περιέργραψε ο δημιουργός του Πάρκερ , ο Ντόναλτ Westlake ( με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Richard Stark) τον χαρακτήρα που δημιούργησε πίσω στην δεκαετία του 1960 . Και φτάνοντας στο 2008 , η IDW αποκτά τα δικαιώματα χρησης του παρόντος ήρωα και δίνει στον Darwyn Cooke το ελεύθερο να διασκευάσει σε κόμικ τις περιπετεις του (αντι-)ήρωα. Και αυτός παραδίδει μαθήματα noir. Το μόνο που έχω να πω για το συγκεκριμένο κόμικ είναι ότι είναι ότι καλύτερο Grpahic Novel διάβασα για φέτος. Ναι.Το σενάριο είναι παρμένο κατά λέξη από το βιβλίο και φυσικά και δεν μπορεί να αποτύχει. Το σκίτσο ταιριάζει απόλυτα στην εποχή (62') και η όλη ατμόσφαιρα που βγάζει , είναι η ίδια με ταινίες της δεκαετίας του 1970 όπως το Μarathon Man , το China Syndrome και πολλές άλλες . Είναι σαν να βάζεις τον Clint Eastwood των σπαγκέτι γουέστερν στο 1962 και να του δίνεις την αντρίλα του Βρώμικου Χάρυ.Το δε τελευταίο μέρος του βιβλίου , πραγματικά απογειώνει μια ήδη καλή εμπειρία και σε κάνει να ζητάς κι άλλο. Ο Πάρκερ , δεν είναι καλός , ούτε κακός. Είναι ένας τύπος διψασμένος για εκδίκηση. Τον πούλησαν οι δικοί του και γι αυτό επιστρέφει για να τους τιμωρήσει όλους. Δεν υπάρχει έλεος , ούτε αγάπη, μόνο εκδίκηση. Και τίποτα δεν μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη ικανοποιηση από το να παίρνεις εκδίκηση με τα ίδια σου τα χέρια. Καλά λόγια μόνο θα ακούσετε από μένα για το συγκεκριμένο Graphic Novel που κυκλοφόρησε φέτος το καλοκαίρι από την IDW , σε σκληρόδετο. Μην το χάσετε για κανένα λόγο. Και κρατήστε το τελευταίο καρέ του βιβλίου. Parker will return , SUMMER 2010. Θα περιμένουμε με αγωνία...
  24. Μερικούς μήνες πριν ο Layman, ο συγγραφέας της σειράς Chew για την Image, έγραψε ότι εξαντλήθηκαν όλες οι περιπτώσεις για live-action μεταφορά. Το Hollywood Reporter δημοσιεύει ότι ο άνθρωπος που συμμετείχε στην παραγωγή του motion comic Peter Panzerfaust (εκδίδεται επίσης από την Image) πήρε τα δικαιώματα του Chew και βρίσκεται στο pre-production στάδιο μιας animated ταινίας! Και τώρα ψάχνει παραγωγούς για την live-action σειρά! Ωραία νέα για να σου φτιάξουν την μέρα.
  25. Μια απο τις τελευταιες σειρες της αγαπημενης μου - πλεον - Image. Ξεκινησε τον περασμενο Ιουλιο, και πριν λιγες μερες βγηκε το το 6ο τευχος. Ειναι μια ιστορια τρομου και μυστηριου. Το γραφει ο Joshua Williamson ο οποιος εχει κανει καποια πραγματα για DC, Marvel και Image, και ωρα γραφει και το Captain Midnight για την Dark Horse. Στο σχεδιο ο Goran Sudzuka ( Hellblazer, Outlaw Nation, Y: The Last Man ) και στα χρωματα ο Miroslav Mrva ( αγνωστου παρελθοντος εκτος απο το οτι cover artist στο graphic novel ADD του Sudzuka ). Το Ghosted πιστευω οτι προσπαθει να φτιαξει μια συγχρονη ιστορια μυστηριου με φαντασματα, χωρις ομως να τα πολυκαταφερνει στο μυστηριο. Ενας εξυπνος κακοποιος ειναι στη φυλακη και ξαφνικα ενας παμπλουτος συλλεκτης οργανωνει μια εξεγερση και τον βγαζει εξω. Σαν ανταλλαγμα για την ελευθερια του, του ζηταει να παει σε μια στοιχειωμενη επαυλη και να του φερει πισω..... ενα φαντασμα. Εδω το story γινεται λιγο Ocean's Eleven, ο τυπος βρισκει τους παλιους του φιλους και συνενοχους, φτιαχνει μια ομαδα και παει στην επαυλη οπου ....... τα υπολοιπα θα τα διαβασετε εσεις. Ενω ειναι ωραια σεναριακα η ιδεα, η εκτελεση ειναι απλουστευμενη. Δεν μπαινει καθολου στο βαθος κανενος χαρακτηρα, σαν να βλεπεις μια ταινια στο γρηγορο. Το σχεδιο ειναι καλο, αλλα μεχρι εκει, τιποτα ιδιαιτερο. Ειναι απλα ικανο να υποστηριξει το σεναριο, οπως και τα χρωματα. Με λιγα λογια , ενα κομικ που ειτε το διαβασεις ειτε οχι δεν χανεις και πολλα, αλλα........ εχει ενα πανεξυπνο twist στο τελος του 5ου τευχους που ειναι και το τελος του πρωτου arc, που μονο για αυτο για εμενα αξιζει. Ειναι λιγο θεμα προσωπικου γουστου, γιατι εμενα κατι απροβλεπτο, κατι που δεν το περιμενεις μπορει να φτιαξει μια μετρια ταινια-βιβλιο-κομικ και να το κανει καλο. Εμπνευσμενος απο τον kwtso, θα φτιαξω και εγω μια προσωπικη κλιμακα, και θα δωσω στο Ghosted ενα 7/10, κυριως λογω του τελους του.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.