Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'BATMAN'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 108 results

  1. Μετά το τέλος του "Hush", που έτρεξε στα τεύχη 608-619 του Batman, οι ιθύνοντες παρέδωσαν τον υπερασπιστή της Γκόθαμ στη δημιουργική ομάδα του (εν εξελίξει τότε) 100 Bullets, ήτοι Brian Azzarello (σενάριο), Eduardo Risso (σχέδιο), Patricia Mulvihill (χρωματισμός), Clem Robins (lettering) και Dave Johnson (εξώφυλλα). Το αποτέλεσμα ήταν το story arc "Broken City", που ολοκληρώθηκε στο τεύχος 625. Ο Batman ερευνά τον βίαιο θάνατο της Elizabeth Lupo. Τα σημάδια στο σώμα της δείχνουν Killer Croc, αλλά με την ανάκριση το μόνο που καταφέρνει είναι να σπάσει τα καινούργια δόντια του. Μέσω της όμορφης Margo, οδηγείται στον Angel Lupo, αδερφό του θύματος. Εκείνος το σκάει από το παράθυρο ενός ακατοίκητου σπιτιού και, ενώ τρέχει στο σκοτεινό σοκάκι από κάτω, σκοτώνει ένα αντρόγυνο, αφήνοντας το αγοράκι τους ορφανό. Συγκλονισμένος από την ομοιότητα με τη δολοφονία των δικών του γονιών, ο Batman το παίρνει προσωπικά. Μέχρι να καταλήξει στην αλήθεια, θα συνομιλήσει με τον Penguin, τον Ventriloquist και δυο καινούργιους παίχτες που χρησιμοποιούν ανατριχιαστικά ψευδώνυμα: Fatman και Little Boy... Ο Azzarello δίνει μια πιο νουάρ αίσθηση σε αυτή την ιστορία, βασιζόμενος λιγότερο στο ξύλο (όχι πως ο Batman δεν ανταλλάσσει μπουνιές) και περισσότερο στο υποτιθέμενο δυνατό του σημείο, το μυαλό. Η ιστορία δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι εξαιρετικό, παρόλα αυτά ο Azzarello τη χρησιμοποιεί για να διερευνήσει την ψυχοσύνθεση του ήρωα. Και το κάνει με τρόπο που ελάχιστοι (imho) έχουν κάνει. Στα συν, επίσης, η πολύ καλή και απαιτητική χρήση της γλώσσας, ένα σημείο που πολλοί σύγχρονοι σεναριογράφοι ξεχνούν. Από τη μεριά του, ο Risso κάνει καλή δουλειά, αλλά όχι στο 100% των δυνατοτήτων του. Σε αρκετά σημεία, μάλιστα, η γραμμή του μου θύμισε τον σημερινό, κακογερασμένο Frank Miller. Συνολικά, μιλάμε για ένα κόμικ, το οποίο απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη και καταφέρνει να τον κρατήσει στην ατμόσφαιρά του. Ίσως δε θα το πρότεινα σε όσους πρωτογνωρίζονται με τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά εν πάση περιπτώσει αποτελεί μία ακόμη ενδιαφέρουσα προσθήκη στον μύθο του.
  2. Τον Δεκέμβριο του '15, η DC Comics σε συνεργασία με την IDW Publishing κυκλοφόρησαν την μίνι-σειρά έξι τευχών «Batman/Teenage Mutant Ninja Turtles», σε σενάριο του James Tynion IV (Batman Eternal, The Woods) και σχέδιο του Freddie Williams II (Robin, JSA All-Stars). Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την πετυχημένη απόπειρα του Στρατηγού Κρανγκ να τηλεμεταφέρει τα Χελωνονιντζάκια και τον Σρέντερ σε μια άλλη διάσταση, προκειμένου να τους ξεφορτωθεί για πάντα. Χαμένοι στους επικίνδυνους δρόμους της Γκόθαμ, τα Χελωνονιντζάκια συναντούν για πρώτη φορά τον Μπάτμαν, που είναι και η μόνη τους ελπίδα για να γυρίσουν πίσω στη διάστασή τους. Όχι όμως προτού μοιράσουν λίγο ξύλο παρέα με τον Σκοτεινό Ιππότη σε μερικούς από τους πιο γνωστούς villains της DC. ΠΗΓΗ Η επιτυχία της σειράς, οδήγησε τον Νοέμβριο του '16 σε ένα δεύτερο κόμικ crossover με τίτλο «Batman/TMNT Adventures» δια χειρός των Matthew K. Manning και Jon Sommariva. Ένα μήνα νωρίτερα, το «We Got This Covered» κυκλοφορούσε την φήμη ότι η Warner Bros. σε συνεργασία με το Nickelodeon προσανατολίζονταν να μεταφέρουν το κόμικ σε μια απευθείας-σε-dvd ταινία κινουμένων σχεδίων. Τον Φεβρουάριο του '19, ήρθε και η επίσημη ανακοίνωση προς τέρψιν του φιλοθεάμονος νυχτεριδο-χελωνόφιλου κοινού. Η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή στις 14 Μαΐου και σε DVD, Blu-ray και 4K Blu-ray την 6η Ιουνίου. Παρακάτω μπορείτε να απολαύσετε το φρεσκοσπαρταριστό τρέιλερ: Ακούγονται οι φωνές: Εξωτερικοί Σύνδεσμοι: Wikipedia IMDB Επίλογος: Ως πωρωμένος Μπατ-φαν, αλλά και παιδιόθεν τρελός Χελωνό-φαν, θα έλεγα ότι αυτό το crossover ήταν κάτι που πάντα ήθελα, αλλά ποτέ δεν το είχα φανταστεί. Το τρέιλερ με άφησε πραγματικά με τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο σε σχεδιαστικό επίπεδο, όσο και σε θέμα δράσης/ιστορίας. Μακάρι να αποδειχθεί άξια των προσδοκιών και εύχομαι κάποιος εκεί έξω να κάνει την ανατροπή και να την φέρει και στην Ελλάδα!! Αν όχι, υπάρχει πάντα η δυνατότητα, αλλά και διάθεση υποτιτλισμού της... [imdb=tt9775360]
  3. Τιμή καταλόγου: 14,90€ Ένα "ευρωπαϊκό" Batman, μια εξαιρετική συνεργασία της Dargaud με την DC που προσωπικά με εξέπληξε. Ατμόσφαιρα, σχέδιο, πλοκή, εξαιρετικά. Η ιστορία τοποθετείται έξω από το continuity των σειρών του Μπάτμαν και η ελευθερία που είχε ο δημιουργός φαίνεται. Ο άψογης ποιότητας τόμος του Graphic Novel περιέχει και 11 σελίδες με σχέδια και προσχέδια χαρακτήρων. Αξίζει να κερδίσει μια περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη σας!
  4. constantinople

    BATMAN - ΛΕΥΚΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

    Τιμή καταλόγου: 23,00€ --------------------------------------------- Μια ιστορία αναγνωρισμένης αξίας που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, με εκπληκτική εικονογράφηση, στα γνωστά υψηλά standards των εκδόσεων Οξύ. Οι 232 σελίδες (!) περιέχουν τα 8 τεύχη του ομώνυμου mini series και πλούσιο έξτρα υλικό: 10 σελίδες με εναλλακτικά εξώφυλλα και 7 σελίδες με σχέδια και προσχέδια χαρακτήρων. Η τιμή παρότι φαινομενικά υψηλή, είναι πραγματικά πολύ καλή για το υλικό που προσφέρεται. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
  5. Τα ‘Origin Stories’ αποτελούν ζόρικη υπόθεση. Πως μπορεί ένας δημιουργός να δώσει στο κοινό του την ιστορία της ‘γέννησης‘ ενός αγαπημένου ήρωα ή χαρακτήρα και να κατορθώσει να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να ενθουσιάσει ακριβώς το ίδιο κοινό που εδώ και δεκαετίες έχει δει και διαβάσει ακριβώς την ίδια ιστορία, ξανά και ξανά ? Πολύ απλά φροντίζεις να προσεγγίσεις αυτό το κεφάλαιο μέσα από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. Επιλέγεις να εξερευνήσεις νέες πτυχές του και να αναδείξεις εκείνα τα στοιχεία του κεντρικού σου ήρωα τα οποία μέχρι πρότινος τα αγνοούσαμε ή δεν τους είχε δοθεί και τόσο μεγάλη βάση. Κάποτε ο σεναριογράφος των BATMAN και BATMAN : Returns , Sam Hamm, είχε δηλώσει : ‘Καταστρέφεις ολοκληρωτικά την αξιοπιστία σου αν επιλέξεις να δείξεις στο κοινό την διαδικασία της μεταμόρφωσης του Bruce Wayne σε Batman’. Το 2005 o σκηνοθέτης Christopher Nolan όχι μόνο πήγε κόντρα σε αυτά τα λεγόμενα αλλά φρόντισε μάλιστα να τα καταρρίψει ολοσχερώς. Ο Nolan ‘γκρέμισε‘ τον ισχυρισμό του Hamm και αυτό το κατόρθωσε ‘χτίζοντας‘ ένα ‘Origin‘ για τον εμβληματικό ήρωα του Gotham το οποίο ναι μεν είχε χωμένες βαθιά τις ρίζες του στο παρελθόν του Batman όμως παράλληλα είχε τις κοχόνες να αναδείξει και την άλλη πλευρά του : Εκείνη του εκατομμυριούχου – ορφανού Bruce Wayne που έχοντας ως ‘όπλο’ το τραύμα μιας άδικης και ύψιστης απώλειας ανέλαβε να γίνει ο βλοσυρός και μοναχικός υπερασπιστής μιας ολόκληρης πόλης η οποία μαστίζονταν από κάθε λογής Καθάρματα. Στο BATMAN : Begins ο Nolan προσπάθησε να μελετήσει και να ορίσει , για πρώτη φορά στην κινηματογραφική οθόνη, τον θνητό άνθρωπο που κρύβεται πίσω από μια ‘αθάνατη‘ και εμβληματική μάσκα. Και το εγχείρημα αυτό στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. ‘And why do we fall, Bruce? So we can learn to pick ourselves up.’ Σε όλη την διάρκεια του Begins τα λόγια του μακαρίτη Thomas Wayne αντηχούν μέσα στο κεφάλι του γιου του Bruce. Ως παιδί ο Bruce έγινε μάρτυρας της δολοφονίας των γονιών του από το χέρι του αδίστακτου Joe Chill . Ένα μαργαριταρένιο κολιέ και μια παράσταση όπερας η οποία τρομοκράτησε τον μικρό Bruce στάθηκαν η αιτία ώστε μπροστά στα μάτια του να εξελιχθεί μια ανείπωτη τραγωδία. Τα χρόνια πέρασαν όμως ο Bruce ποτέ του δεν ξέχασε αλλά ούτε και συγχώρεσε. Δεν συγχώρησε τον φονιά των γονιών του για την αισχρή του πράξη όμως ούτε και τον ίδιο του τον εαυτό για την ‘δειλία‘ που επέδειξε εκείνη την νύχτα. Και κάπως έτσι δεκατέσσερα χρόνια μετά ο Bruce αποφασίζει να πάρει ένα περίστροφο και να τιμωρήσει με αυτό τον άντρα που του στέρησε τους γονείς του και τον οποίο το δικαστικό σύστημα ετοιμάζεται να αφήσει ελεύθερο. Και όμως τελευταία στιγμή ο νεαρός Wayne αλλάζει γνώμη και αφήνει τον φονιά να ζήσει. Επάνω σε μια στιγμή θυμού και απερισκεψίας αποφασίζει να βρει τον άνθρωπο που κινεί όλους τους ‘Joe Chill’ της πόλης του και να τον αντικρίσει κατάμουτρα. Όμως ο αρχηγός της Μαφίας του Gotham, Carmine Falcone, είναι ένας σκληρός , πανίσχυρος και ανελέητος άνθρωπος που δεν γνωρίζει τι θα πει ‘φόβος‘. Αντίθετα είναι εκείνος που φέρνει τον φόβο στις καρδιές των θυμάτων του. Και ακριβώς ένα μάθημα ‘φόβου‘ είναι που δίνει αυτός ο άντρας στον Bruce… Όταν ο Bruce Wayne συνειδητοποιεί πως για να καταπολεμήσει το έγκλημα και την αδικία πρέπει πρώτα να μάθει να τα κατανοεί αποφασίζει να μπαρκάρει στο πρώτο καράβι που βρίσκει μπροστά του. Απαρνείται την περιουσία και την κληρονομιά του και βάζει πλώρη για εξωτικούς και άγριους προορισμούς με σκοπό να συλλέξει γνώσεις, δύναμη και εμπειρίες ώστε μια μέρα να μπορέσει να επιστρέψει στην πόλη του και να τα εφαρμόσει όλα αυτά σε έναν ύψιστο σκοπό : Την προστασία των αθώων από όλους εκείνους που τους εκμεταλλεύονται και τους πονούν. Όμως για να μπορέσει να το κάνει αυτό ο Bruce Wayne το ξέρει καλά ότι πρέπει πρώτα να μεταμορφωθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν θνητό άνθρωπο. Πρέπει να εξελιχθεί σε ένα ‘σύμβολο‘ δικαιοσύνης και φόβου και να μεταφέρει ακριβώς αυτόν τον φόβο στις καρδιές των εγκληματιών που μαστίζουν την πόλη του Gotham… Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται σήμερα, το 2005 μια ταινία ‘BATMAN‘ ήταν κάτι που δεν περιμέναμε να δούμε ξανά στις κινηματογραφικές οθόνες. Το Begins αποδείχτηκε μια ταινία με απρόσμενο βάθος και υποδειγματικό χτίσιμο χαρακτήρων η οποία απείχε έτη φωτός από τα απαράδεκτα ‘Forever’ και ‘Batman & Robin’ του Joel Schumacher, τα οποία επάνω στην επιθυμία των παραγωγών να πουλήσουν περισσότερα παιχνίδια κόντεψαν να ρίξουν την κινηματογραφική εκδοχή του ήρωα για πάντα στο απέραντο σκοτάδι. Οι δυο ταινίες του Joel το μόνο που κάνανε ήταν να πάρουν τις βάσεις των λατρεμένων ταινιών του Tim Burton και να τις διαστρεβλώσουν σε κάτι που θα ήταν πιο ‘προσιτό‘ και εμπορικό. Το τελικό αποτέλεσμα εξελίχθηκε στην απόλυτη παρωδία. Και οι δυο ταινίες ήταν τόσο προσηλωμένες στο να πουλήσουν στο ευρύ κοινό μια εύπεπτη και αποστειρωμένη ψυχαγωγία που επάνω σε αυτή τους την προσπάθεια αμέλησαν παντελώς να εξελίξουν έστω και λίγο τον κεντρικό τους ήρωα. Εδώ ο Batman δεν ήταν τίποτε περισσότερο παρά μια macho και σκοτεινή φιγούρα η οποία χρησίμευε μονάχα για να σπάει στο ξύλο τον εκάστοτε νέο και γραφικό Villain που έκανε την εμφάνιση του στο Gotham. Ευτυχώς ο Nolan φρόντισε να απομακρυνθεί εντελώς από αυτή την προσέγγιση και κατόρθωσε να μας δώσει μια ώριμη και σκεπτόμενη ταινία που όχι μόνο θα κινούνταν γύρω από την ηρωική μορφή του Batman αλλά και που παράλληλα θα τολμούσε να εξετάσει την ψυχοσύνθεση του τραγικού ανθρώπου που κρυβόταν πίσω από την μάσκα και την κάπα. Ο Batman του Nolan ΔΕΝ είναι ένας ‘Superhero‘. Αντίθετα είναι ένας εκδικητής που δίνει έμφαση στην θεατρικότητα και την παραπλάνηση και μέσω αυτών των δυο στοιχείων κατορθώνει να εμφυσήσει τον φόβο στους αντιπάλους του και να τον χρησιμοποιήσει έτσι ώστε να τους νικήσει. Και όμως παρά τις εντυπωσιακές του ικανότητες και τα θεαματικά του γκάτζετ ποτέ του εδώ δεν παύει να φαντάζει τρωτός. Εδώ θα τον δεις να τρώει τα μούτρα του προσπαθώντας να πηδήξει από την μια ταράτσα στην άλλη, να τρώει ξύλο, να αρπάζει φωτιά , ακόμη και να αμφισβητεί τις ίδιες του τις πράξεις και την ύπαρξη του… Στο Begins γινόμαστε μάρτυρες της παράτολμης και επίπονης προσπάθειας ενός άντρα να σφυρηλατήσει την θνητή του ύπαρξη σε κάτι το πανίσχυρο και ακλόνητο αλλά για να το κατορθώσει αυτό θα πρέπει να ξεπεράσει τους φόβους του και να μάθει να τους ελέγχει προς όφελος του. Ο φόβος αποτελεί βασικό κομμάτι της θεματολογίας του Begins τόσο από την μεριά του ήρωα όσο και από εκείνη των εχθρών του. Παράλληλα ο σκηνοθέτης φροντίζει πιο πριν να μας δείξει τους κόπους αυτής της προσπάθειας. O Nolan στέλνει τον Bruce Wayne του στην Ανατολική Ασία και τον βάζει να ζει ως κακοποιός με σκοπό να του διδάξει πως δημιουργούνται, σκέφτονται και συμπεριφέρονται οι ίδιοι εγκληματίες τους οποίους ο Bruce θέλει σαν τρελός να τους τιμωρήσει. Φυσικά πέρα από την αντίληψη του εχθρού του ο Bruce πρέπει να διδαχτεί και τις μεθόδους της τιμωρίας του. Και αυτές οι μέθοδοι έρχονται μέσα από τις διδαχές του μέντορα του ‘Henry Duckard’ aka Ra’s Al Ghul και της μυστηριώδους οργάνωσης του, League Of Shadows . Βάζοντας τον Bruce να εκπαιδεύεται με αυτούς τους ανελέητους νίντζα – τιμωρούς ο Nolan χτίζει τον ήρωα του ενώ ταυτόχρονα του χαρίζει τον πρώτο του μεγάλο εχθρό. Bruce και Ra’s μπορεί να μοιράζονται έναν παρόμοιο σκοπό, την εξάλειψη της αδικίας και του εγκλήματος, όμως είναι η διαφορά στις μεθόδους τους εκείνη που τους καθιστά σε δυο αντιπάλους. Ο Ra’s για να εκπληρώσει τον σκοπό του δεν θα διστάσει να ‘κάψει‘ πόλεις ολόκληρες. Για εκείνον η διαφθορά είναι ένα στοιχείο που συναντάται σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας και δεν κάνει διακρίσεις. Ο Ra’s βλέπει το Gotham ως μια σύγχρονη Βαβέλ εγκληματικότητας και παρακμής και αποφασίζει να καταστρέψει ολοσχερώς την πόλη ώστε να επανέλθει η τάξη. Αντίθετα ο Bruce Wayne είναι πεπεισμένος ότι μέσα στις καρδιές των κατοίκων της πόλης του υπάρχουν ακόμη η ηθική και το καλό και πως μονάχα μέσα από αυτά υπάρχει ελπίδα για σωτηρία. ‘When a forest grows too wild, a purging fire is inevitable and natural.’ ακούμε σε μια φάση τον Ra’s να δηλώνει στον ήρωα και βλέποντας τις εκφράσεις τους το ξέρεις κατευθείαν ότι οι δυο αυτοί άντρες παρά το γεγονός ότι μοιράζονται έναν κοινό, απώτερο, σκοπό είναι προορισμένοι να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον μέχρι θανάτου. Σε επίπεδο εικόνας στο Begins ο Nolan παντρεύει τον ρεαλισμό και την ουσία με το θέαμα και το στιλ. Απομακρύνεται αρκετά από την comic αισθητική των προηγούμενων ταινιών και κάνει μετρημένη χρήση των ειδικών εφέ , δίνοντας στον ήρωα του ένα πιο ‘στρατιωτικό‘ ύφος, όμως παράλληλα ποτέ του δεν ξεχνάει να αναδείξει όλα τα στοιχεία που έκαναν τον Batman έναν τόσο σπουδαίο και λατρεμένο χαρακτήρα. Αναδεικνύει την τραγικότητα του ήρωα του και αρνείται πεισματικά να τον βάλει να σκοτώνει τους αντιπάλους του. Από την άλλη δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να τον αφήσει να μείνει άπραγος μπροστά στον χαμό του εχθρού του. ‘I won’t kill you, but I don’t have to save you,’ τον ακούμε να… γρυλίζει στον Ra’s και βλέπουμε να τον αφήνει σε βέβαιο θάνατο. Και κάπως έτσι ο Nolan προσθέτει μερικές παχιές, έξτρα, στρώσεις σκοταδιού αλλά και γαματοσύνης στον Σκοτεινό Ιππότη του. Μιλώντας για ‘γρυλίσματα‘ ομολογώ ότι τόσο το περίφημο Bat-Voice του πρωταγωνιστή Christian Bale όσο και η στολή που έχει εδώ ο ήρωας του δεν μου κάθισαν ποτέ καλά από επίπεδο αισθητικής. Ναι ο Nolan εδώ ποντάρει στον ρεαλισμό της εξωτερικής εμφάνισης όμως ίσως να μην έβλαπτε αν αφηνόταν λιγάκι παραπάνω στην αισθητική των comics. Πάντως ο Bale κάνει σε γενικές γραμμές άρτια δουλεία. Μας δίνει έναν Batman που μοιάζει λες και είναι βγαλμένος από την αληθινή ζωή όμως εκεί που πραγματικά διαπρέπει είναι στην απεικόνιση της κλονισμένης, διχασμένης αλλά και υπέρμετρα ηρωικής ψυχοσύνθεσης του Bruce Wayne. Στον αντίποδα οι Liam Neeson και Cillian Murphy κάνουν αξιόλογη δουλειά ενσαρκώνοντας τους Ra’s και Scarecrow αντίστοιχα στις πιο ‘θνητές‘ και ‘σοβαρές‘ εκδοχές τους. Λίρα εκατό αποδείχτηκε και ο Gary Oldman ως επιθεωρητής Gordon μιας και αποτυπώνει υπέροχα τον ψυχισμό και την αποφασιστικότητα του αδέκαστου αυτού μπάτσου. Από την άλλη δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο και για την Rachel της Katie Holmes που πάντα μου φάνταζε ως ένα αχρείαστο Love Story αλλά και ως ένα φτηνό μέσο που θέτει τα ζητήματα ηθικής που αφορούν την παρουσία του Batman και των αμφιλεγόμενων πράξεων του. ‘It’s not who I am underneath… but what I *do*… that defines me.’ ακούμε σε μια φάση τον Batman/Bruce να επαναλαμβάνει τα λόγια που κάποτε του είπε η Rachel όμως το θέμα είναι ότι για μένα ο συγκεκριμένος ήρωας ποτέ του δεν είχε την ανάγκη να μάθει αυτά τα λόγια από κάποιο άλλο πρόσωπο. Η διδαχή αυτή έπρεπε να πηγάζει κατευθείαν μέσα από τον ίδιο. Εδώ η Rachel δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά μια αχρείαστη φωνή της ηθικής που πνίγεται μέσα στο ανελέητο σκοτάδι του Gotham. Ευτυχώς δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο και για τον Michael Caine που εδώ δίνει στον ήρωα το στήριγμα που χρειάζεται , τόσο ψυχικά όσο και σωματικά, ως ο πιστός μπάτλερ Alfred Pennyworth. Μάχιμη δουλεία έχει γίνει στις σκηνές μάχης που εκπέμπουν ρεαλισμό αν και ίσως σε ορισμένα σημεία να στερούνται ψυχαγωγικού θεάματος. Υπέροχη είναι και η μουσική των Zimmer και Howard που τσοντάρει τα μέγιστα στην σκοτεινή και ηρωική ατμόσφαιρα ενώ αξίζουν και έξτρα εύσημα στον Nolan για εκείνη την τρομαχτική – γαμάτη – σουρεαλιστική σκηνή όπου ο Batman δίνει στον Scarecrow να δοκιμάσει το ίδιο του το ‘φάρμακο΄…. To Begins βγήκε στις αίθουσες τον Μάη του 2005 , ‘πέταξε‘ θεαματικά πάνω από το Box Office, επανέφερε τον Batman στο κινηματογραφικό πανί όμως το πιο σημαντικό είναι ότι μας έδειξε ότι μπορούμε να έχουμε comic ταινίες που πέρα από το να μας ψυχαγωγήσουν αποτελεσματικά μπορούν ταυτόχρονα να μας δώσουν σωστά δομημένους και πολύπλευρους χαρακτήρες και ιστορίες που θα μας προβληματίσουν και που θα μας κάνουν να θέλουμε να τους μελετήσουμε και να τους ερμηνεύσουμε με διάφορους τρόπους. Με αυτό το φιλμ ο Nolan μας απέδειξε ότι μπορείς να πάρεις εμπορικούς ήρωες και ταινίες και να πάρεις δημιουργικά ρίσκα με τα οποία θα χτίσεις κάτι το διαφορετικό και το σπουδαίο και όλα αυτά ενώ ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι σκηνοθέτες δεν φαίνεται να έχουν τα αρχίδια να κάνουν κάτι το ‘δικό τους’ με όλους αυτούς τους Σούπερ – ήρωες που κατακλύζουν τις οθόνες μας τα τελευταία χρόνια. Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και το συναρπαστικό φινάλε όπου ο Gordon ανάβει για πρώτη φορά το Bat-Signal, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για το Gotham, και δείχνει στον Batman το τραπουλόχαρτο που αποτελεί την ‘κάρτα’ ενός νέου εγκληματία που επίσης φαίνεται να έχει μια έφεση στην θεατρικότητα και τον εντυπωσιασμό. Εδώ είναι που ο Nolan αρχίζει να θίγει το ζήτημα της απρόσμενης εμφάνισης και παρουσίας αυτού του εκδικητή στον κόσμο μας και τις αναπόφευκτες συνέπειες της. Όμως οι επιπτώσεις των ιδεολογιών και των μεθόδων του ήρωα θα εξετάζονταν πολύ πιο εξονυχιστικά και λαμπρά στο δεύτερο και ανυπέρβλητο κομμάτι της τριλογίας. Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι με αυτό το τολμηρό ‘ξεκίνημα’ οι Bale και Nolan μας θύμισαν με τον πιο άμεσο και υπέροχο τρόπο ποίος ακριβώς είναι ο Bruce Wayne, το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τον μεγαλύτερο comic ήρωα : Ένας πονεμένος αλλά και εξαιρετικά αποφασισμένος άντρας που παίρνει μια εις βάρος του αδικία και την μετατρέπει στο εργαλείο που θα του επιτρέψει να μας προστατεύει από όλα εκείνα τα Καθάρματα που μας δυναστεύουν. Ένας τραγικός αντιήρωας που κάθε νύχτα θυσιάζει ένα μεγάλο μέρος τόσο του σώματος όσο και της ψυχής του ώστε να κάνει την κοινωνία μας ένα καλύτερο μέρος στο οποίο ως πολίτες θα τολμούμε να διασχίζουμε σκοτεινά σοκάκια τις νύχτες και χωρίς να φοβόμαστε ότι μοχθηροί άντρες με όπλα θα εμφανιστούν μέσα από το σκοτάδι και θα μας πάρουν δια της βίας τα όνειρα και τις ελπίδες μας. Στο BATMAN : Begins δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ακόμη , ανίκητο, macho Σούπερ Ήρωα αλλά έναν πληγωμένο ιδεαλιστή που με όπλο τις γροθιές αλλά και το μυαλό του προσπαθεί να κάνει εκείνο που θεωρεί σωστό μέσα σε μια πόλη που μαστίζεται από τον φόβο. Ο Batman εδώ φροντίζει να μην ξεχάσουμε ποτέ μας ότι σε αυτόν τον βίαιο και παράλογο κόσμο που ζούμε οι ‘πτώσεις’ που θα υποστούμε θα είναι πολλές και σκληρές. Το αν θα βρούμε την δύναμη να σταθούμε ξανά στα δυο πόδια μας και να κάνουμε κάτι για αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους και την δυνατότητα μας να αντιμετωπίσουμε και να ελέγξουμε τις ίδιες μας τις φοβίες. Και αυτό είναι τρομαχτικό αλλά και εξαιρετικά συναρπαστικό και ρομαντικό ταυτόχρονα. batcountrysite.wordpress.com
  6. Τιμή καταλόγου: 10€ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ ΤΩΝ NEW YORK TIMES Κυκλοφόρησε και ο τρίτος τόμος της νεανικής και όχι μόνο σειράς Secret Hero Society! Περιγραφή αυτού του τόσο ζεστού και συμπαθητικού κόμικ θα βρείτε στο θέμα του πρώτου τόμου. Και εδώ ένας σύνδεσμος προς το θέμα του δεύτερου τόμου. Πλέον έχουν βγει κι εδώ όσα έχουν κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό... (Ο 4ος τόμος αναμένεται να κυκλοφορήσει στο εξωτερικό τον Δεκέμβριο του 2019)
  7. Μπάτμαν: Η pop εκδοχή της αναγεννησιακής αντίφασης Ο Μπάτμαν θεωρείται - δικαίως - η πιο σκοτεινή persona του σύμπαντος των χάρτινων, comic, υπερηρώων και ο πιο «αληθινός», ο πιο ανθρώπινος. Διότι δεν έχει καμία υπερφυσική ή μεταφυσική υπερδύναμη. Ούτε καν μια επιστημονικοφανή. Δηλαδή δεν τον τσίμπησε καν ραδιενεργή αράχνη μεταφέροντάς του, μεγεθυμένες, τις δυνάμεις της, όπως συνέβη με τον Spider-Man. Ούτε είναι ένας τυχεράκιας εξωγήινος που στο περιβάλλον της Γης, η φυσιολογία του απλώς τον μετατρέπει σε υπεράνθρωπο, όπως ο Superman. Ο Μπάτμαν βασίζεται στην εξαιρετική φυσική του κατάσταση - αποτέλεσμα εντατικής γυμναστικής - και στην εντυπωσιακή οικονομική του επιφάνεια, την οποία κληρονόμησε και δεν φαίνεται να κάνει και πολλά για να την αβγατίσει, που του επιτρέπει να δημιουργεί και να εξελίσσει φουτουριστικά gadget και επίγεια και εναέρια οχήματα, τα οποία τον βοηθούν στην αέναη σταυροφορία του εναντίον του εγκλήματος. Ενώ ο δυϊσμός του, αν και βασικό χαρακτηριστικό των περισσότερων υπερηρώων, στον Μπάτμαν - κατά κόσμον ο βαθύπλουτος Μπρους Γουέιν - προκύπτει από την βαθιά του κατάθλιψη λόγω του βίαιου θανάτου των γονιών του, τον οποίο δεν θα ξεπεράσει ποτέ. Στην πραγματικότητα, ο Μπάτμαν, περισσότερο ακόμη και από «σκοτεινός ιππότης» - όπως παρουσιάζεται - είναι ένας ιδιωτικός ντεντέκτιβ με κάπως εξεζητημένη εμφάνιση, μεγάλα ψυχολογικά ζητήματα και τρελά λεφτά, που του επιτρέπουν να έχει άφθονο ελεύθερο χρόνο. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας δηλαδή. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι, εν πολλοίς, εκείνα που κατέστησαν τον Μπάτμαν έναν εκ των διαχρονικότερων υπερηρώων, απολαμβάνοντας, μέχρι και σήμερα, από το μακρινό 1939 που πρωτοεμφανίστηκε, ανεξάντλητης δημοφιλίας, αναγνωρισιμότητας και εμπορικής επιτυχίας. Ντα Βίντσι και Ζορό Το μυαλό, η ψυχή, το δημιουργικό δαιμόνιο πίσω από αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα είναι ο Μπομπ Κέιν, ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 24 Οκτωβρίου του 1915, στην Νέα Υόρκη. Την πόλη στην οποία παραπέμπει απευθείας η Γκόθαμ, το νοσηρό αστικό σκηνικό δράσης του Μπάτμαν. Τους διαλόγους υπέγραψε ο Μπιλ Φίνγκερ. Ίσως δεν έχει χυθεί τόσο μελάνι για την ανάλυση της προσωπικότητας ενός φανταστικού ήρωα - ακόμη και από το λογοτεχνικό σύμπαν - όσο αυτό που χύθηκε για τον Μπάτμαν. Από αυτή την άποψη, το ενδιαφέρον για τον δημιουργό του είναι εύλογο. Κυρίως, για το πώς «γεννήθηκε» στο μυαλό του ο Μπάτμαν. Από όσα είπε πολλές δεκαετίες αργότερα ο ίδιος ο Κέιν προκύπτει, ότι ο Μπάτμαν είναι το αποτέλεσμα ενός μίγματος επιρροών, από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι και τον Ζορό, σε συνδυασμό… με την υπόσχεση μεγαλύτερης αμοιβής από την DC Comics. «Υποθέτω ότι εξαρχής είχα μελάνι στις φλέβες μου αντί για αίμα» έλεγε για την παιδική ηλικία του. Από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, είχα ένα μολύβι στο χέρι μου. Όταν ήμουν δέκα, ο μπαμπάς μου ήταν τυπογράφος στη New York Daily News και έφερνε στο σπίτι όλα τα κόμικς της εφημερίδας και τα αντέγραφα αμέσως. Τα έκανα σχεδόν τόσο τέλεια όσο τα πρωτότυπα». Αυτή η άτυπη εκπαίδευση οδήγησε τον νεαρό Κέιν στο να δημιουργήσει τα δικά του κόμικς και μέχρι το 1938 πωλούσε χιουμοριστικές μικρές ιστορίες στην DC Comics, συμπεριλαμβανομένων των χαρακτηριστικών «Professor Doolittle» και «Ginger Snapp». Εκείνη την χρονική στιγμή θα εμφανιζόταν ο Μπάτμαν. Σε συνέντευξή του τον Ιούνιο του 1989, με αφορμή τα γυρίσματα της ταινίας «Μπάτμαν» του Τιμ Μπάρτον, με τον Μάικλ Κίτον στον ρόλο του υπερήρωα και έναν γκροτέσκα δαιμονικό Τζακ Νίκολσον στον ρόλο του Τζόκερ, αναφέρει σχετικά: «’Ηταν η χρονιά μετά την εμφάνιση του Superman το 1938. Ήμουν 18 ετών. Έπινα ένα ποτό με τον Βίνσετ Σάλιβαν (σσ. πρωτοπόρος επιμελητής και εκδότης κόμικ, η ψυχή της εμβληματική DC Comics στα πρώτα της βήματα) και μου λέει, “μπορείς να μου βρεις έναν άλλο χαρακτήρα υπερήρωα, γιατί ψάχνουμε έναν;”. Λέω, πόσα βγάζουν ο (Τζέρι) Σίγκελ και ο (Τζο) Σούστερ; (σσ. δημιουργοί του Superman). Έβγαζαν λοιπόν περίπου 800 δολάρια την ιστορία, δηλαδή 1.600 δολάρια την εβδομάδα. Και εγώ έκανα cartoons για την DC βγάζοντας όχι παραπάνω από 30 δολάρια την εβδομάδα. Του λέω “άκου, αν πρόκειται να βγάζω 1.500 δολάρια την εβδομάδα, μπορώ να ζωγραφίσω τα πάντα!”. Λοιπόν, πιστέψέ το, ήταν Παρασκευή και λέω, “την Δευτέρα θα έχετε έναν νέο υπερήρωα”. Αυτή είναι η αλήθεια». Εντάξει, όχι όλη. Διότι, ναι μεν ο «τοκετός» μιας ιδέας είναι στιγμιαίος, αλλά η «ζύμωσή» της είναι το αποτέλεσμα μακρόχρονης διαδικασίας. Ο Κέιν, φυσικά, το παραδέχθηκε: «Στην πραγματικότητα, όλοι έχουμε επηρεαστεί από πολλές επιρροές στην ζωή μας. Και σε ό,τι κάνεις μετά, βάζεις πολλά από την δική σου προσωπικότητα. Το θέμα είναι ότι όλοι βλέπουμε τα ίδια πράγματα ταυτόχρονα, αλλά τα ερμηνεύουμε με τον δικό μας τρόπο. Όταν ήμουν, 12 ή 13 ετών είδα ένα βιβλίο με εφευρέσεις του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Και, όπως γνωρίζετε, ήταν εκείνος που άνοιξε τους δρόμους στις περισσότερες από τις εφευρέσεις που έχουμε σήμερα. Προέβλεψε την πτήση του ανθρώπου, το ελικόπτερο, το πολυβόλο, την ατμομηχανή. Ένα όμως τράβηξε πραγματικά την προσοχή μου τότε και αυτό ήταν ένας άνθρωπος πάνω σε έλκηθρο με μεγάλα φτερά νυχτερίδας. ‘Ηταν το πρώτο ανεμόπτερο σε πτήση, 500 χρόνια πριν. Και ο Ντα Βίντσι είχε γράψει ότι “το πουλί δεν θα έχει κάτι άλλο για μοντέλο, από την νυχτερίδα”. Ετσι, κοιτώντας αυτά τα μεγάλα φτερά και διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα, ήταν σαν να “φυτεύτηκε” ο Μπάτμαν στο μυαλό μου. Αλλά δεν ήμουν ακόμα έτοιμος να δημιουργήσω τον Μπάτμαν, τον έβαλα στην άκρη και πήγα στις ταινίες. Είδα το “Σημάδι του Ζορό” με τον Νταγκλας Φέρμπανκς, ο οποίος ήταν το ίνδαλμα των παιδικών μου χρόνων, ενός παιδιού της Νέας Υόρκης, του Μπρονξ συγκεκριμένα. Ο Ζορό ήταν ο πιο τολμηρός διάβολος που είχα δει στη ζωή μου. Ήταν χιλιάδες φορές λιγότερο ακροβατικός από τον Μπάτμαν, αλλά μου έδωσε την ιδέα της διπλής ταυτότητας. Τη μέρα ήταν ο βαρετός δανδής Δον Ντιέγκο Βέγκα, γιος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες στο Μεξικό, γύρω στο 1820. Ήταν όμως η εποχή που κυριαρχούσαν οι Ισπανοί κατακτητές, που προκαλούσαν όλων των ειδών τις τρομερές αδικίες εναντίον των φτωχών. Και ο Δον Ντιέγκο συνέβαινε να είναι πολύ αλτρουιστής και αποφάσισε να γίνει διώκτης του εγκλήματος. Ετσι, τη νύχτα, φορούσε τη μάσκα, ένα μαντήλι με σχισμές στα μάτια, έδενε την θήκη ενός αξιόπιστου σπαθιού στο πλευρό του και εφορμούσε από μια σπηλιά πάνω σε ένα μαύρο άλογο που νομίζω ότι το έλεγαν Θύελλα. Πραγματικά εδώ μπορείτε να δείτε την αναφορά όπου πολλά χρόνια αργότερα μετουσιώθηκε στην ιδέα ενός σπηλαίου νυχτερίδας και του αυτοκινήτου-νυχτερίδα, αντί του αλόγου. Ήταν μια βαθιά επιρροή αυτή για μένα η διπλή ταυτότητα. Υπήρχαν και άλλα παραδείγματα διπλής ταυτότητας, αλλά εμπνεύστηκα τη δική μου από τον Ζορό». Ακόμη μία επιρροή ήταν ο χαρακτήρας του Phantom που εμφανίστηκε το 1934. «Ηταν ένας διώκτης του εγκλήματος από την Αφρική» λέει ο Κέιν. «Φορούσε μια γκρίζα στολή με μάσκα και κάτι πήρα από αυτό. Στο πρώτο εξώφυλλο του Batman το 1939, ήταν απλά μια γκρίζα φιγούρα με κουκούλα και είχε άκαμπτα πτερύγια νυχτερίδας που ήταν κάπως στερεωμένα στο πίσω μέρος των χεριών του. Ο λόγος που αναθεώρησα αυτό το κομμάτι ήταν ότι κατάλαβα πως θα ήταν πολύπλοκο να πολεμά έτσι. Οπότε έκανα αλλαγές στην εμφάνιση σε κάθε ιστορία. Πραγματικά, ο Μπάτμαν άρχισε να ωριμάζει πολύ γρήγορα, μόλις μέσα σε ένα χρόνο. Τα σχέδια γίνονταν καλύτερα, τα φτερά της νυχτερίδας έρεαν καλύτερα κλπ.». Το όνομα του Μπρους Γουέιν εμπνεύστηκε από τον Ρόμπερτ Μπρους ή Ροβέρτο τον Α’ της Σκωτίας, τον θρυλικό ηγέτη του Μεσαίωνα και διακρίθηκε στους πολέμους της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας. Ο θρίαμβος του «Σκοτεινού Ιππότη» Η πρώτη ιστορία του Μπάτμαν στο Detective Comics ήταν μόλις έξι σελίδες αλλά αμέσως τράβηξε το ενδιαφέρον του κοινού. Από την δεύτερη εμφάνιση άρχισε να πουλάει καλά. «Πολύ καλύτερα ακόμη και από την πρώτη φορά που σύστησα τον Ρόμπιν». Ο Ρόμπιν, ένα αγόρι υπερήρωας, μπαίνει στην ζωή του Μπάτμαν το 1940 και για τον Κέιν αποτελεί ένα «σπουδαίο άγγιγμα ιδιοφυίας», διότι έδωσε τη δυνατότητα να ταυτιστούν τα παιδιά με έναν συνομήλικό τους υπερήρωα που παλεύει δίπλα στο ίνδαλμα τους. Ο Μπάτμαν κατάκτησε νωρίς το Χόλιγουντ, επισφραγίζοντας την επιτυχία του. Η πρώτη σειρά με τις περιπέτειές του γυρίστηκε το 1943 από την Columbia. Ο Κέιν θυμάται την φτωχή παραγωγή και την έκπληξη του όταν είδε ένα μικρό γκρι αυτοκίνητο που προοριζόταν για Batmobile. «’Ηξερα ότι ήταν χαμηλός ο προϋπολογισμός αλλά αυτό ήταν γελοίο» έλεγε αργότερα. Τότε είπε στον σκηνοθέτη να πάρει μια μαύρη λιμουζίνα, να της κολλήσει ένα πτερύγιο που να μοιάζει με φτερό νυχτερίδας και θα είχε ένα αξιοπρεπές Batmobile. Ο Κέιν συνέχισε να σκιτσάρει τις περιπέτειες του Μπάτμαν μέχρι και το 1943 και μετά αφοσιώθηκε στο καθημερινό κόμικ «Μπάτμαν και Ρόμπιν» για τις εφημερίδες. Επέστρεψε στην δημιουργία μεγάλων ιστοριών του Μπάτμαν το 1946 και εξακολουθούσε να έχει ενεργητική συμβολή στην δημιουργία του μέχρι που αποσύρθηκε από την ενεργό καλλιτεχνική δράση το 1968. Η επιτυχία της τηλεοπτικής μεταφοράς του Μπάτμαν το 1966 άνοιξε νέο κύκλο δημοφιλίας του ήρωα και του δημιουργού του σε ένα νέο κοινό. Η δουλειά του μπήκε στις αίθουσες τέχνης και στα μουσεία, επηρεάζοντας το ρεύμα της pop art. Ο Κέιν συνέβαλε ως καλλιτεχνικός σύμβουλος και στις πρώτες τρεις ταινίες του Μπάτμαν από το 1989. Έφυγε από την ζωή στις 3 Νοεμβρίου του 1998. Ο Μπάτμαν αιχμαλώτισε τις καρδιές και τα μυαλά των νέων γενιών επί επτά δεκαετίες και εξακολουθεί να το κάνει. Ο «Σκοτεινός Ιππότης» έχει καταστεί ένας μύθος που ξεπερνά σε επιρροή τις εκδόσεις και τις μεταφορές του στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του λαϊκού πολιτισμού των Αμερικανών και έγινε αποδεκτός από όλες τις τάξεις και τα πνευματικά επίπεδα συμβάλλοντας εντυπωσιακά στην αποενοχοποίηση της τέχνης των κόμικ από την «ρετσινιά» του προϊόντος της «υποκουλτούρας». Αν και ο Μπάτμαν δεν υπονόησε αντισυστημικές οπτικές, ωστόσο, ο κόσμος του είναι ένα νοσηρό «περιβόλι» στο οποίο «ανθίζουν» η βία, το έγκλημα, η πολιτική και οικονομική διαφθορά, η παρακμή κάθε αξίας του αστικού κόσμου. Ο μανιχαϊσμός του είναι δηλωμένος αλλά στην πράξη γίνεται ασαφής. Το αίσθημα και η ανάγκη για δικαιοσύνη δεν ξεφεύγει από την προσωπική, ωμή οριοθέτηση της εκδίκησης και σε συνδυασμό με την κυριαρχία του αρχετυπικού «μοναχικού τιμωρού», του φοβικού έστω και στην υποψία συνεργατικής δράσης - ο Ρόμπιν θα είναι πάντα ένα ανείπωτο βάρος - οδηγεί σε ένα αίσθημα ματαιότητας. Στην Γκόθαμ, η οποία θα μπορούσε άνετα να είναι η επιτομή της καπιταλιστικής μητρόπολης, εντελώς διαφορετική από την Μητρόπολη του Superman που αφήνει περιθώρια στην ψευδαίσθηση του θριάμβου του Καλού, τα όρια ανάμεσα στο Καλό και το Κακό είναι τόσο δυσδιάκριτα, όσο εκείνα της τυχαιότητας με την οποία αποφασίζει την τύχη των θυμάτων του, στρίβοντας ένα κέρμα, ο επίσης διχασμένος, πρώην εισαγγελέας - άγγελος της Κάθαρσης, Χάρβεϊ Ντεντ, που ένα ατύχημα θα τον μετατρέψει στον επικίνδυνο εγκληματία Two-Face. ‘Η όπως η επίσης σκοτεινή Σέλινα Κάιλ, η Catwoman. Ακόμη και ο Τζόκερ, ο πλέον αμοραλιστής εχθρός του Μπάτμαν, λειτουργεί ως ένα ιδιότυπο alter ego για έναν υπερήρωα ο οποίος υπάρχει μέσα από την ύπαρξη του απόλυτου Κακού. Παρά τις συνεχείς, αντικειμενικές προσαρμογές του στην αισθητική κάθε εποχής, την πρόσκαιρη «ελαφρότητα» του χαρακτήρα του από την στιγμή της εμφάνισης του «πολύχρωμου» Ρόμπιν, τους διαφορετικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς που πήραν την σκυτάλη των ιστοριών του στο πέρασμα του χρόνου, ο Μπάτμαν εξακολουθεί να κοιτά μέσα από την μάσκα του κατευθείαν στην ψυχή μας, στις μύχιες σκέψεις και τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, στην «σκοτεινή» μας πλευρά. Ίσως επειδή έρχεται από πολύ μακριά. Από το αναγεννησιακό πνεύμα που όμως γεννήθηκε μέσα από την «σκοτεινιά» του Μεσαίωνα και τον κουβαλά. Ίσως γι’ αυτό ο Κέιν έλεγε με κάθε ευκαιρία: «Και τώρα κλείνοντας θέλω να πω, σ’ ευχαριστώ Λεονάρντο, όπου κι αν βρίσκεσαι!». Πηγή
  8. Άρθρο του Κώστα Βασιλάκη, από το περιοδικό PIXEL, τευχος 51, που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1989.
  9. Τι θα γινόταν αν ο Τζόκερ ανακτούσε την ψυχική του υγεία; Αν λογικευόταν πλήρως και χρησιμοποιούσε όσα μέσα έχει για να κερδίσει τους ανθρώπους του Gotham και να τους δείξει ότι αυτός και ο Batman δεν διαφέρουν τόσο; Αυτό, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία από τον μύθο του Batman/Joker πραγματεύεται ο Sean Gordon Murphy στο Batman: White Knight. Έχουμε μια ιστορία εναλλακτικής πραγματικότητας όπου ο Batman, λόγω προσωπικών προβλημάτων, έχει αρχίσει να ξεφεύγει, να εκμεταλλεύεται την ανοχή που του δείχνει ο νόμος, όντας απερίσκεπτος και βίαιος. Ταυτόχρονα, ο Joker - που θεραπεύεται και πλέον αποκτά το όνομα Jack Napier - δουλεύει προς την αθώωση του και αρχίζει να στρέφει το Gotham εναντίον του Batman, δείχνοντάς του τη δική του οπτική της ιστορίας τους. Δεν είναι τόσο πολύ κόμικ για τον Batman (White Knight άλλωστε δεν είναι αυτός). Ο ίδιος, αν και προφανώς παίζει σημαντικό ρόλο, δεν έχει την ευκαιρία να αναπτυχθεί ιδιαίτερα σαν χαρακτήρας. Ο Murphy, βασισμένος στον μύθο που ήδη γνωρίζουμε για τον Σκοτεινό Ιππότη, καταπιάνεται περισσότερο με τη σχέση του Joker με το Gotham, την Harley Quinn και τον Batman. Και θα έλεγα πως αυτά είναι τα τέσσερα πράγματα με τα οποία ασχολείται αυτό το κόμικ. Φυσικά συναντάμε όλους τους γνωστούς χαρακτήρες του Gotham, το Batman Family, το GCPD, όλους τους κακούς, αλλά και έναν νέο (σχέδον) χαρακτήρα (και δεν εννοώ τον Jack Napier...). Τα πρώτα τεύχη είναι κάπως πιο φορτωμένα, με αναφορές στην πολιτική και τα media, νομικά κόλπα και τρικ δημοσιότητας, και ενώ τα βρήκα πολύ ταιριαστά για εισαγωγή, μπορεί κάποιους να τους απωθήσουν. Είναι πυκνογραμμένη σειρά, σε κάθε τεύχος γίνονται πολλά πράγματα και κρατάει ρυθμό μέχρι το τέλος. Πολύ σύντομα, όταν ο Murphy έχει χτίσει τα γερά θεμέλια που θέλει για την ιστορία του, αρχίζει η δράση, οι καταδιώξεις, η ένταση. Αν και το σενάριο μου άρεσε πάρα πολύ, μια σημαντική ένσταση που ίσως να έχουν όσοι ισχυριστούν το αντίθετο είναι το πόσο πειστικά είναι όλα αυτά που συμβαίνουν στο κόμικ, πόσο ταιριάζουν στα κίνητρα και το ύφος των χαρακτήρων. Η αλήθεια είναι πως το γράψιμο του Murphy σηκώνει λίγο ακόνισμα. Δίνει πολύ μεγαλύτερη σημασία στο τι θέλει να πει παρά στο να το κάνει να φαίνεται οργανικά δεμένο με την υπόθεση. Έτσι, κάποιοι χαρακτήρες καταλήγουν να λυγίζουν κάτω από το βάρος της υπόθεσης. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι ιδιαίτερα συχνό στην έκταση του κόμικ, αλλά καταλαβαίνω γιατί θα μπορούσε να απωθήσει μεγάλη μερίδα Μπατμανικών και όχι μόνο. Πάντως για εμένα, που σίγουρα δεν είμαι παιδεμένος με τα κόμικ του Batman, δούλεψε πολύ καλά. Το σχέδιο του, ωστόσο, είναι άψογο! Μαζί με το εξαιρετικό χρώμα του Matt Hollingsworth του δίνω ένα 10/10 και θεωρώ πως είναι από μόνο του λόγος να ασχοληθείς με το κόμικ. Το χαρακτηριστικό του σχεδιαστικό στυλ ταιριάζει απόλυτα με την αισθητική του Gotham. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο Murphy ξέρει να σχεδιάζει πολύ καλά και φροντίζει να το δείξει από την αρχή μέχρι το τέλος. Από τους χαρακτήρες, τα πρόσωπα, τα τοπία και τη δράση μέχρι τα κτήρια και τα οχήματα (από το κόμικ παρελαύνουν τουλάχιστον τέσσερα Batmobiles και άλλα αυτοκίνητα, μηχανές και... πύραυλοι), είναι όλα σαν να βγήκαν από προσεγμένο artbook με θέμα το Gotham. Κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω είναι τα ηχητικά εφέ. Δεν γνωρίζω αν είναι πρωτότυπα ή αν χρησιμοποιεί κάποια έξυπνη τακτική, αλλά πρώτη φορά κάθισα και παρατήρησα τόσο πολύ τα ηχητικά εφέ ενός κόμικ. Τα εξώφυλλα είναι επίσης πανέμορφα, ιδιαίτερα τα Variants. Έχει τα χαρακτηριστικά να γίνει "κλασσικό". Δεν ξέρω αν θα γίνει, αυτό θα το αποφασίσει ο χρόνος. Ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα θα το δούμε και στα Ελληνικά. Το κόμικ ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2017 και ολοκληρώθηκε τον περασμένο Μάιο με 8 τεύχη. Τον ερχόμενο Οκτώβριο θα συλλεχθεί σε τόμο. Περισσότερος Sean Gordon Murphy: PUNK ROCK JESUS THE WAKE
  10. «Τα νέα διαδόθηκαν από τα σοκάκια ως τις λέσχες των πλουσίων. Από τα μέρη όπου τα πάντα ήταν προς πώληση μέχρι τα εξομολογητήρια όπου όλα πληρώνονταν. Εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά. Ή καλύτερα σαν επιδημία. Αυτό είναι θαρρώ μια αρρώστια που μόλυνε το Γκόθαμ. Μια αρρώστια ανίατη. Εκείνος όμως έπασχε από μια αρρώστια από την οποία -είτε Θεού θέλοντος είτε εξαιτίας του Διαβόλου- οι γιατροί του είχαν πειστεί πως δεν τον βασάνιζε πια. Τα νέα μαθεύτηκαν. Δεν ξέρω λεπτομέρειες. Ακόμα δεν γνωρίζω το λόγο αλλά… ο Τζόκερ έπαιρνε εξιτήριο από το άσυλο του Άρκαμ». Και κάπως έτσι ξεκινάει το graphic novel του Μπράιαν Ατζαρέλο και του Λι Μπερμέχο για τον λεγόμενο «Πρίγκιπα του Εγκλήματος» στο σύμπαν της Γκόθαμ Σίτι, τον αιώνιο και μεγαλύτερο εχθρό του Μπάτμαν, τον θρυλικό Τζόκερ. Ήταν 2008 όταν αυτό το -ιστορικό πλέον- κόμικ κυκλοφόρησε με τον λιτό αλλά πέρα για πέρα περιεκτικό τίτλο: «Joker». Ήταν μόλις λίγους μήνες αφού ο Τζόκερ είχε γράψει κινηματογραφική ιστορία μέσω του Χιθ Λέντζερ στο «Dark Knight» και η όψη του «χάρτινου» Τζόκερ σε αυτό το έπος των Ατζαρέλο και Μπερμέχο ήταν φανερά επηρεασμένη από την όψη που είχε στην ταινία του Νόλαν. Κατά τα άλλα, το στόρι ήταν εντελώς πρωτότυπο και αποτελεί το πιο βαθύ ψυχογράφημα που έχει γίνει μέχρι στιγμής σε αυτόν τον τρομακτικό κλόουν. Ο Τζόκερ εδώ είναι ένας διαταραγμένος μαφιόζος. Δεν είναι το χάος ή η τρέλα του που τον καθοδηγούν, αυτά είναι απλά στοιχεία του χαρακτήρα του και είναι φυσικά κομβικά αλλά όχι περισσότερο από τα αμιγώς γκαγκστερικά κίνητρά του: σε αυτή την ιστορία, ο Τζόκερ δικαιώνει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού τον χαρακτηρισμό του «Πρίγκιπα του Εγκλήματος». Δέκα χρόνια μετά από εκείνη την εκδοχή του Τζόκερ (και ενώ έχει μεσολαβήσει μια παντελώς αποτυχημένη επιστροφή του στον κινηματογράφο μέσα από τον Τζάρεντ Λέτο που θα θέλαμε να ξεχάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται), τα νέα ανάμεσα στους οπαδούς του σύμπαντος της Γκόθαμ Σίτι, «εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά»: ο Τζόκερ επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη για μια ολόδικιά του ταινία, με πρωταγωνιστή τον ίδιο και μόνο τον ίδιο και οι πρώτες λεπτομέρειες είναι ασύλληπτα πριζωτικές. Μπορεί σκηνοθέτης να έχει αναλάβει ο (αδιάφορος) Φίλιπ Τόντ, αλλά ο γενικός σχεδιασμός και η παραγωγή της ταινίας θα είναι του Μάρτιν Σκορτσέζε. Ο Χοακίν Φίνιξ, που αντικειμενικά βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρα του, έχει ήδη επιλεχθεί ως ο νέος Τζόκερ, η ταινία θα είναι αυτόνομη και θα εξελίσσεται μακριά από το ενιαίο κινηματογραφικό σύμπαν της DC (ευτυχώς…), θα είναι απόλυτα επικεντρωμένη στον Τζόκερ (ενδεχομένως να μην εμφανιστεί καν ο Μπάτμαν) και ίσως, σε κάποιο ρόλο, να παίζει και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο! Ας μας συγχωρήσει η ανώτερη δύναμη των geek που θα το πούμε αλλά εδώ υπάρχουν όλες οι προοπτικές για να βγει μια ταινία που θα συναγωνίζεται ευθέως σε αξία το «Dark Knight» του 2008. Φυσικά, αυτό δεν πρόκειται να το μάθουμε πριν το 2020, αλλά τα νέα είναι τόσο σημαντικά που βρισκόμαστε ήδη σε αναμμένα κάρβουνα. Εξ’ ου και το ότι το «Joker» των Ατζαρέλο και Μπερμέχο μοιάζει τόσο μα τόσο επίκαιρο. Άλλωστε, το πάντρεμα των ονομάτων του Σκορτσέζε και του Τζόκερ δεν θα μπορούσε να παραγάγει καλύτερο αποτέλεσμα από το «Joker»: η ιστορία αυτή είναι φανερά επηρεασμένη από το κλίμα των μαφιόζικων ταινιών που περήφανα έχει υπογράψει στο παρελθόν ο ιταλογενής σκηνοθέτης. Ορισμένα καρέ και ορισμένες σεκάνς μάλιστα, είναι όχι απλά σαν να ξεπήδησαν απευθείας από τις πιο ιστορικές μαφιόζικες δημιουργίες του όπως τα «Καλά Παιδιά» και το «Καζίνο» αλλά σαν να αποτελούν ξεκάθαρους φόρους τιμής. Η τήρηση όλων των κανόνων του γκανγκστερικού είδους, στο «Joker» γίνεται ευλαβικά αλλά και ασύλληπτα εύστοχα: η προσπάθεια του βασικού πρωταγωνιστή, Τζόκερ να κερδίσει πίσω την επιρροή που έχασε όσο ήταν φυλακισμένος, η προσπάθειά του να ξανακάνει δική του την Γκόθαμ, τα μαγαζιά της, τις ναρκωπιάτσες της, τους οίκους ανοχής της, είναι μια προσπάθεια που υπηρετεί στο έπακρο τις καλύτερες μαφιόζικες παραδόσεις της ποπ κουλτούρας. Και δεν είναι μόνο ο Τζόκερ. Κάθε παραδοσιακός χαρακτήρας που εμφανίζεται εδώ ως υποστηρικτικός ρόλος στην προσωπική περιπέτεια του Πρίγκηπα είναι τέλεια προσαρμοσμένος στο κλίμα. Ο Διπρόσωπος, ο Πιγκουίνος, ο Γρίφος, ακόμα και η Χάρλεϊ Κουίν είναι φιγούρες που μοιάζουν λες και ξεπήδησαν από ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε. Και εδώ που τα λέμε, ίσως να μην μπορούσε να γίνει αλλιώς: έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία από τον υπόκοσμο της Γκόθαμ Σίτι άλλωστε, της πιο βρόμικης, διεφθαρμένης και εγκληματικής πόλης του κόσμου. Ποια αισθητική, αν όχι εκείνη του Σκορτσέζε, μπορεί να αποτυπώσει καλύτερα έναν τέτοιο κόσμο; Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς έχει στο μυαλό του ο μεγάλος σκηνοθέτης. Αλλά επειδή έχουμε μεγαλώσει με τις γκανγκστερικές δημιουργίες του και επειδή πάντα πιστεύαμε πως το σύμπαν του Μπάτμαν είναι πολύ πιο κοντά στο crime drama στοιχείο και λιγότερο στην fantasy ατμόσφαιρα όλων των υπόλοιπων υπερηρώων, είμαστε ενώπιον της μεγαλύτερης ευκαιρίας να δούμε μια ταινία ακριβώς έτσι όπως πάντα την περιμέναμε. Και επειδή μέχρι να επιβεβαιωθούν πανηγυρικά (ή να διαψευστούν – αλλά μάλλον δεν θα γίνει αυτό…) οι προσδοκίες μας, ο χρόνος θα μοιάζει αιώνας, το «Joker» είναι αφενός το καλύτερο υποκατάστατο και αφετέρου η τέλεια βάση για την ταινία που θα δούμε δια χειρός (ας μην γελιόμαστε) Σκορτσέζε. Γι’ αυτό και έχει να πέσει πολύ μελέτη πάνω του… Και το σχετικό link...
  11. Λιγότερη έμφαση στο κόμικ σε αυτόν τον δεύτερο τόμο της σειράς Secret Hero Society και περισσότερη στις κάθε είδους γραφικές παραστάσεις. Επίσης και το σκίτσο των κόμικ έχει απλοποιηθεί και μοιάζει με αυτό που θα ζωγράφιζε ένα παιδί μικρής ηλικίας (που έχει χάρισμα στη ζωγραφική όμως)! Αν σας άρεσε το πρώτο, πιστεύω πως θα σας αρέσει και το δεύτερο... και πλέον περιμένουμε να δούμε και το τρίτο! EDIT: Βγήκε και ο 3ος τόμος!
  12. Τιμή καταλόγου: 16,50€ Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε η ιστορία στο Σύγκρουση στο Γκόθαμ και λαμβάνοντας χώρα πριν τα γεγονότα της Κονκάρδας, ο Μπάτμαν αναγκάζεται να ακολουθήσει το μοτίβο της Αμάντα Γουόλερ και να φτιάξει μια ομάδα αυτοκτονίας, αποτελούμενη από τρόφιμους του άσυλου Άρκαμ, συν την Κάτγουμαν, για να αντιμετωπίσει τον Μπέιν, το άτομο που του είχε σπάσει την πλάτη στο παρελθόν. Συνεχίζεται λοιπόν και η κάλυψη του run του Tom King, με ανεβασμένους ρυθμούς, σε σύγκριση με την αντίστοιχη κάλυψη του run του Snyder. Κάτι μου λέει πως μέχρι το τέλος της χρονιάς θα έχουμε δει και το I Am Bane. Ο παρόν τόμος έκανε πρεμιέρα στο Comicdom Con Athens 2018. Ο τόμος είναι στα γνωστά στάνταρ της Anubis για τα τελευταία 2+ χρόνια.
  13. Από χθες (27/2/2018) βρίσκεται στη γνωστή πλατφόρμα crowdfunding, Kickstarter το επιτραπέζιο Batman:Gotham City Chronicles της εταιρίας Monolith. Σε λιγότερο από 24 ώρες έχει πιάσει σχεδόν τα 2 εκατομμύρια (τη στιγμή που γράφω είναι πάνω από 1,9) και η εμπειρία μου λέει ότι θα χτυπήσει το παγκόσμιο ρεκόρ των $12εκ. Το παιχνίδι είναι τούμπανο μεν, πανάκριβο δε. Με την εξευτελιστική τιμή των ΜΟΝΟ $140 (115 ευρώ σήμερα) παίρνετε τα παρακάτω καλούδια: συν τα stretch goals που αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι (μεταξύ άλλων) μινιατούρες του Πιγκουΐνου, του Robin (Damian Wayne), o Red Hood, o Deathstroke, Cassandra Cain κλπ Υπάρχει βέβαια και η ταπεινή εκδοχή να ξηλωθεί κάποιος $320 (σήμερα 262 ευρώ) που θα πάει σχεδόν στα 300 ευρώ μαζί με τα μεταφορικά. Με το ευτελές λοιπόν ποσό των 300 ευρώ, θα πάρει κάποιος και τις επεκτάσεις Wayne Manor (περιέχει εξτρά ήρωες - Bruce Wayne, Alfred, Oracle, Red Robin, Batwing etc - σενάρια, χάρτες κλπ), Arkham Manor (περιέχει έξτρα villains - Joker, Clayface Joker, Jervis Tetch - σενάρια, χάρτες κλπ), το Versus Mode (θα εξηγήσω παρακάτω), το Batmobile (με έξτρα χάρτες, σενάρια κλπ) και ένα σετ ζάρια. Το παιχνίδι πατάει πάνω στον Conan της ίδιας εταιρίας για το οποίο θα ακολουθήσει παρουσίαση κάποια στιγμή στο μέλλον. Δηλαδή είναι σενάρια μαχών, σε mode 1 vs many ή αλλιώς Against Overlord. Τι σημαίνει αυτό; Ότι κάθε σενάριο θα έχει έναν κακό ή έναν παίκτη που θα ελέγχει τους κακούς (πχ τον Τζόκερ και όλα του τα τσιράκια) και όλοι οι άλλοι θα είναι οι ήρωες και υπερήρωές μας (μαζί με ενδεχόμενα sidekicks - δεν έχω δει τα σενάρια) που θα προσπαθούν να σώσουν το Γκόθαμ (για σήμερα - γενικώς δε σώζεται με τίποτα). Η μάχη και η κίνηση γίνεται με action point allocation ή έστω το αντίστοιχο σύστημα που έχει εξελίξει η Monolith. Ο κάθε ήρωας έχει μία κάρτα που δηλώνει τι μπορεί να κάνει και πόσο κοστίζει η κάθε του ενέργεια και κάποια gems που είναι το νόμισμα στο οποίο μετριέται αυτό το κόστος. Τα τραύματά μας μειώνουν και τα διαθέσιμα gems, άρα σιγά σιγά έρχεται και η φθορά του ήρωα και η ενδεχόμενη ήττα. Στο Versus Mode υποθέτω ότι πλέον θα μπορεί να γίνει μάχη επί ίσοις όροις μεταξύ Καλών και Κακών, να πέσει επιτέλους και λίγο τίμιο ξύλο που λείπει από τον Κόναν. Αυτά τα ολίγα, θα σας κρατάω ενήμερους, προβλέπω το project να σαρώνει.
  14. Πλοκή: Το Γκόθαμ Σίτυ, στα τέλη του 19ου αιώνα, βιώνει μια χρυσή εποχή βιομηχανικών ανακαλύψεων. Αλλά στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης, ένας δολοφόνος έχει βγει παγανιά. Κυνηγώντας απροστάτευτες γυναίκες, αυτός ο δολοφόνος είναι τόσο ακριβής όσο και αδίστακτος. Ο διοικητής της αστυνομίας, Τζέημς Γκόρντον, προσπαθεί να καθησυχάσει τους φόβους των πολιτών για τον «χασάπη» που αυτοαποκαλείται Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Την ίδια ώρα ο μασκοφόρος εκδικητής Μπάτμαν διεξάγει την δική του έρευνα. Γίνετε μάρτυρες ενός κόσμου πνιγμένου στις φλόγες, καθώς η ελεγχόμενη αγριότητα του δολοφόνου συναντά την επιδεξιότητα του Σκοτεινού Ιππότη! Πρόσθετες Πληροφορίες: Το «Batman: Gotham by Gaslight» έκανε πρεμιέρα την 12η Ιανουαρίου 2018 σε μια ειδική προβολή στο μουσείο δημοσιογραφίας «Newseum» στην Ουάσινγκτον, στα πλαίσια της εκδήλωσης «DC in D.C.», κι έγινε διαθέσιμο για κατέβασμα σε ψηφιακή μορφή την 23η Ιανουαρίου, προτού να κυκλοφορήσει σε DVD και Blu-Ray την 6η Φεβρουαρίου. Είναι εμπνευσμένο από την ομότιτλη εικονογραφημένη νουβέλα της DC Comics, που κυκλοφόρησε το 1989. Τα κείμενα της ιστορίας ήταν του Μπράιαν Αγκούστιν και η εικονογράφηση του Μάικ Μινιόλα, δημιουργού του Hellboy. Με αυτό το κόμικ η εταιρεία ξεκίνησε και επίσημα τις ιστορίες Elseworlds, όπου οι αγαπημένοι ήρωες μεταφέρονται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και εναλλακτικές πραγματικότητες. Το 1991 κυκλοφόρησε η συνέχεια με τον τίτλο «Master of the Future», σε κείμενα και πάλι του Αγκούστιν και εικονογράφηση του Εντουάρντο Μπαρέτο, χωρίς όμως την ανάλογη επιτυχία. Συντελεστές κ.ά.: Αυθεντικός Τίτλος : Batman: Gotham by Gaslight Tagline : As the Ripper stalks Gotham City, the Dark Knight reveals the face of terror Catching a legendary killer takes a legendary hero Κατηγορία : Κινούμενα Σχέδια | Δράσης | Περιπέτεια | Μυστηρίου | Ατμοπάνκ Χαρακτηρισμός Καταλληλότητας : Rated R for some violence Σκηνοθεσία : Σαμ Λιού Παραγωγή : Σαμ Λιού Σενάριο : Τζέημς Κριγκ Μουσική : Φρέντερικ Γουίντμαν Εταιρίες Παραγωγής : Warner Bros. Animation, DC Entertainment Εταιρία Διανομής : Warner Bros. Home Entertainment Εταιρία διανομής (Ελλάδα) : ------- Πρεμιέρα : 12 Ιανουαρίου 2018 (Newseum, ΗΠΑ) Ημερομηνία Κυκλοφορίας (Digital Download) : 23 Ιανουαρίου 2018 Ημερομηνία Κυκλοφορίας (DVD/Blu-Ray) : 6 Φεβρουαρίου 2018 Διάρκεια : 77 λεπτά Γλώσσα : Αγγλικά Ενδεικτικά Screenshots: Ακούγονται οι φωνές: Εξωτερικοί Σύνδεσμοι: Wikipedia Rotten Tomatoes Προσωπικά σχόλια: Εάν κάποιος περιμένει να δει μια πιστή μεταφορά του graphic novel, δίχως αμφιβολία θα απογοητευτεί. Το «Batman: Gotham by Gaslight» μένει πιστό στην κεντρική ιδέα και το πνεύμα μυστηρίου που διακατέχει το ομώνυμο κόμικ, αλλά δεν δεσμεύεται από την ιστορία του Augustyn. Δανειζόμενο στοιχεία από την μυθολογία του Σκοτεινού Ιππότη, αλλά και ορισμένες πινελιές από το «Master of the Future», μας παρουσιάζει τον βικτοριανό Άνθρωπο-Νυχτερίδα και την αναμέτρησή του με τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη μέσα από μια διαφορετική οπτική. Σε προσωπικό επίπεδο αυτή η διαφορετικότητά του από το κόμικ, όχι μόνο δεν με χάλασε, αλλά θα έλεγα ότι με ικανοποίησε περισσότερο. Ο λόγος απλός, το παραλλαγμένο σενάριο βοήθησε αφενός στο να «τραβηχτεί» η ιστορία σε διάρκεια, κάτι που θεωρώ απαραίτητο για animated μεταφορά, και αφετέρου στο να διατηρηθεί το μυστήριο γύρω από την πραγματική ταυτότητα του Τζακ. Σίγουρα τη συνιστώ στους νυχτεριδόφιλους και θα τολμήσω να πω ότι την συγκαταριθμώ μεταξύ των καλύτερων ταινιών κινουμένων σχεδίων του Μπάτμαν. [imdb=tt7167630]
  15. Τιμή καταλόγου: 10€ "Φανταστείτε πως ήταν ο Σούπερμαν, ο Μπάτμαν και η Γουάντερ Γούμαν μαθητές στο σχολείο! Καλωσήλθατε σε μια βόλτα στον υπερηρωικό κόσμο της DC όπως δεν τον έχετε ξαναδεί! Ο Μπάτμαν, ο Σούπερμαν, η Γουόντερ Γούμαν, σας καλούν να τους κάνετε παρέα σε μια εποχή πριν γίνουν οι ήρωες που όλοι αγαπάμε σήμερα. Στον πρώτο τόμο της σειράς, Η παρέα της δικαιοσύνης, θα συντροφεύσετε τους ήρωές μας στην πρώτη τους μέρα στο καινούργιο σχολείο, θα δείτε πως η τριάδα της DC (Ο Μπάτμαν, ο Σούπερμαν και η Γουόντερ Γούμαν), συναντήθηκε για πρώτη φορά και θα βιώσετε μαζί τους την πρώτη τους περιπέτεια, καθώς ανακαλύπτουν ένα τρομερό μυστικό για το νέο τους σχολειό. Σε σενάριο του Derek Fridolfs και σχέδιο του Dustin Nguyen (και οι δύο προτεινόμενοι για βραβείο Eisner για τη δουλειά τους στο Lil’ Gotham), η σειρά DC SECRET HERO SOCIETY χρησιμοποιεί κλασσικό σχέδιο κόμικ, αλλά και ημερολογιακές εισαγωγές, doodles και πολλά άλλα ευρήματα για να επαναπροσδιορίσει τους κλασσικούς ήρωες για ένα νεότερο κοινό. Τα DC SECRET HERO SOCIETY είναι το ιδανικό εφαλτήριο για να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τα παιδιά τον κόσμο των κόμικς και να μάθουν πως είναι να μπορείς να έχεις τη δύναμη να πετάς ή να λύνεις το οποιοδήποτε μυστήριο αλλά να παραμένεις παιδί." Από το οπισθόφυλλο: "Ο Μπρους Γουέιν γίνεται δεκτός στην Ακαδημία Ντουκάρντ, ένα ιδιωτικό γυμνάσιο που αναλαμβάνει την εκπαίδευση χαρισματικών παιδιών. Γρήγορα όμως διαπιστώνει πως κάτι δεν πάει καλά: οι συμμαθητές του έχουν υπερφυσικές ικανότητες, και το σχολείο όχι μόνο ενθαρρύνει την κακή συμπεριφορά αλλά την ανταμείβει κιόλας! Ο Μπρους κάνει παρέα με τον Κλαρκ Κεντ και την Νταϊάνα Πρινς, που είναι κι αυτοί καινούριοι στο σχολείο και εξίσου προβληματισμένοι. Οι τρεις τους θα δημιουργήσουν μια ομάδα για να ανακαλύψουν ποιος κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά... -------------- Γεμάτο με ωραία θεματάκια, π.χ. Αγώνας Κλαρκ Κεντ εναντίον Λεξ Λούθορ για Πρόεδρος της τάξης! Πολύ συμπαθητικό βιβλιαράκι, μικρού μεγέθους αλλά αρκετά χοντρό, ασπρόμαυρο, μου θυμίζει κάπως τις εκδόσεις τύπου "Το ημερολόγιο ενός Σπασίκλα" μόνο που εδώ η ιστορία προχωράει με κόμικς αντί με κείμενο, που τα χωρίζουν φωτογραφιούλες, καρικατούρες, σημειώσεις, γράμματα, χάρτες και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Αν το είχα όταν ήμουν παιδί θα είχα ξετρελαθεί με κάτι τέτοιο! EDIT: Βγήκε και 2ος τόμος! EDIT: Βγήκε και 3ος τόμος!
  16. Απο την δεκαετια του 90 εχουμε να θυμομαστε διαφορα εργα τεχνης με βρικολακες. Απο ταινιες σιγουρα ειναι γνωστα το Bram Stoker's Dracula (1992), το Interview With A Vampire (1994) καθως και η πρωτη εμφανιση της Buffy (1992). Απο κομικς το πολυ πετυχημενο Preacher με τον βρικολακα Cassidy να αποτελει μερος της βασικης τριαδας, θα εκανε την πρωτη του εμφανιση το 1995. Στο κλιμα αυτο εντασσεται και η τριλογια Batman: Vampire, η οποια ξεκινησε το 1991 με το Red Rain και ολοκληρωθηκε το 1998 με το Crimson Mist. Οι ιστοριες αυτες εντασσονται στην σειρα Elseworlds της DC, οπου γνωστοι ηρωες τοποθετουνται σε διαφορετικα συμπαντα απο αυτα που εμφανιζονται στην επισημη (cannon) σειρα τους. Στην σειρα Elseworlds εντασσονται και οι τιτλοι Superman: Red Son, Batman: Gotham By Gaslight και Kingdom Come που εχουν κυκλοφορησει και στα ελληνικα. Οσον αφορα την πλοκη, ειναι μια απο τις λιγες φορες που θα κανω spoiler σε αρκετα σημεια της.Οποτε συνεχιζετε με δικη σας ευθυνη. Στο Red Rain, την ιστορια που ανοιγει την αυλαια, ο Batman βλεπει παραξενα ονειρα σχετικα με την υπαρξη βρικολακων στο Gotham, την ωρα που ολοενα και περισσοτερα πτωματα κατοικων του που εχουν ξεπεσει στο περιθωριο καταληγουν με κομμενο λαιμο. Γρηγορα ανακαλυπτει πως ο υπαιτιος δεν ειναι αλλος απο τον Dracula, ο οποιος δρα ανενοχλητος αυξανοντας παραλληλα και τις στρατιες των βρικολακων που τον ακολουθουν. Βοηθος του Batman, θα ειναι η Tanya, παλιος βρικολακας που πλεον εχει σταματησει να επιτιθεται σε ανθρωπους και θελει να σταματησει τον Dracula. Στο δευτερο μερος της τριλογιας, ο Dracula δεν αποτελει πια απειλη, ομως πλεον ο Batman, δεν ειναι ζωντανος, εχει γινει και αυτος βρικολακας! Πεπεισμενος να ακολουθησει τις αρχες που ειχε και οσο ηταν ζωντανος προσπαθει να αντισταθει στην διψα του για αιμα, την ιδια ωρα που ο Joker εξυφαινει μαζι με καποιους βρικολακες που επιβιωσαν το νεο του εγκληματικο σχεδιο. Η αυλαια κλεινει επεισοδιακα στο Crimson Mist οπου ο Batman και οχι μονο αυτος συνειδητοποιει οτι δεν υπαρχει πια ελπιδα. Ο πολυγραφοτατoς σεναριογραφος του Batman, Doug Moench (ΜΑΝ-ΓΟΥΛΦ, ΜΑΣΤΕΡ ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ) υπογραφει το σεναριο μιας ιστοριας που θυμιζει τραγωδια. Καθε νικη του ηρωα ειναι πυρρειος και τον υποβιβαζει ακομα χαμηλοτερα. Τελικα, ο Batman σπαει εναν εναν καθε ηθικο κωδικα που ειχε, μεχρι που δεν μενει τιποτα. Η μεταμορφωση του φαινεται και οπτικα καθως οσο προχωραει η ιστορια, τοσο οι αναλογιες του αλλαζουν και η μορφη του γινεται ολο και πιο απανθρωπη. Ο σχεδιαστης Kelley Jones, με αρκετα τευχη Batman στο ενεργητικο του καθως και μερικα στο The Sandman της Vertigo, μεταφερει πολυ καλα το σκοτεινο, gothic κλιμα της ιστοριας. Φυσικα, το σχεδιο δεν ειναι τελειο καθως καποια λιγα καρε μοιαζουν καπως προχειρα. Μεγαλυτερο βεβαια προβλημα ειναι οι ποζες που παιρνουν οι γυναικες ειδικα στο δευτερο μερος, Bloodstorm, που ειναι υπερβολικα σεξουαλικες και οι ιδιες αδικαιολογητα ημιγυμνες. Με την εξαιρεση των παραπανω ομως, το σχεδιο πραγματικα σε μεταφερει στο παντα νυχτωμενο Gotham περασμενης δεκαετιας, ισως κοντα στο 60(;), οπου ξαφνικες μπορες κοκκινης τοξικης βροχης αναγκαζουν τους κατοικους να βρισκουν οπως οπως καταφυγιο και στα σκοτεινα σοκακια δεν καραδοκουν πλεον εγκληματιες αλλα βρικολακες. Η ιδεα να διαβασω την συγκεκριμενη τριλογια, ηρθε απο το τοπικ περι της πιο αγαπημενης ιστοριας Batman, οπου το Crimson Mist ειχε αναφερθει απο τον james768 ως η αγαπημενη του. Το σκεπτικο φαινονταν καλο, ετσι και αλλιως και ο Batman εχει κατι απο βρικολακα. Ως επι το πλειστον βγαινει τις νυτχες και ειναι ντυμενος νυχτεριδα. Κατα την αποψη μου, προκειται για αρκετα καλη ιστορια που θα ηταν καλυτερη αν δεν υπηρχαν καποια, ευτυχως λιγα, καρε που σε βγαζουν απο το κλιμα και θα ταιριαζαν περισσοτερο σε χιουμοριστικο κομικ και αν δεν υπηρχε αυτη η "καλλιτεχνικη" γραφη σαν lettering στις σκεψεις του πρωταγωνιστη που με εκανε αρκετες φορες να αναρωτιεμαι για το τι διαβαζω. Εν ολιγοις παντως, το προτεινω. kwtsoκλιμακα 7.5/10.
  17. Και όμως: Υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στον Batman και τον Καζαντζάκη Πάνος Τσερόλας, από εδώ Σαχλαμάρες με αυτογνωσία Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στα περισσότερα σινεφίλ περιοδικά και site υπάρχει πάντα μια στήλη που έχει παραλλαγές του τίτλου «Κακές ταινίες που αγαπήσαμε». Η ιστορία του σινεμά είναι γεμάτη από ταινίες που απαρνήθηκαν κάθε επίφαση καλού γούστου και αισθητικής, φλερτάρανε συνειδητά με το κιτς, το γκροτέσκο και το ασυνάρτητο και βγήκαν κερδισμένες στο χρόνο. Πολλές από αυτές μάλιστα ενέπνευσαν καινούριες (καλές) ταινίες με μοναδικό στόχο να μυθοποιήσουν το πόσο κακές κατάφεραν να είναι: Το πρόσφατο «Disaster Artist» που μας έρχεται το Γενάρη με τον James Franco, αφηγείται την ιστορία πίσω από την ταινία που κατέκτησε να θεωρηθεί ως η χειρότερη όλων των εποχών, ξεπερνώντας και τα γκροτέσκα κιτς του Ed Wood (που επίσης έγινε ταινία με τον Johnny Depp), δηλαδή το ανεκδιήγητο «The Room» του Tommy Wiseau (2003). Όμως το The Room είναι μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία, ένα τόσο-κακό-που-πονάει ανοσιούργημα που αποκτάει την δική του μυθολογία και σινεφιλική αξία. Αναλόγως, διάφορα κινηματογραφικά πρότζεκτ με τους επεξηγηματικότατους τίτλους όπως «Sharknado» (ναι, ανεμοστρόβιλοι που σηκώνουν καρχαρίες και τους ρίχνουν σε ανυποψίαστα θύματα στις μεγαλουπόλεις!), χτίζουν το πέρασμά τους στην cult αιωνιότητα με το να είναι επιτηδευμένα κακές, παράλογες και ασυνάρτητες. Όλες όμως αυτές οι ταινίες είναι ικανές να προσφέρουν μια διασκεδαστικότατη βραδιά και σπανίως νιώθει ο θεατής πως κάποιος τον κοροϊδεύει: Είτε λόγω επιτηδευμένης σκωπτικής διάθεσης είτε λόγω δημιουργικής αφέλειας, οι «σαχλαμάρες με αυτογνωσία» έχουν πολλές φορές μεγαλύτερο και πιο φανατικό κοινό από τα μεγαλεπήβολα και «σοβαρά» κινηματογραφικά έπη. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που μια ταινία είναι τόσο κακή που δεν προσφέρει καμία διασκέδαση και ψυχαγωγία. Οι περιπτώσεις που τα λεφτά του εισιτηρίου ή το χαμένο δίωρο προκαλούν πένθος και όχι την ελαφρότητα που μπορούν να χαρίσουν πολλές εμπορικές χαζομαρούλες. Φυσικά παίζει ρόλο και η συγκριτική σχέση του κόστους παραγωγής, των μεγάλων ονομάτων, της προσδοκίας, μα κυρίως παίζει ρόλο κάτι άλλο: Το ότι αυτή η συγκεκριμένη μπαλαφάρα έχει πάρει τον εαυτό της στα σοβαρά. Τι πάει στραβά με την DC; Πέρα από τις (ανούσιες) κόντρες ανάμεσα στην Marvel και την DC (για το που κατοικούν οι πιο ενδιαφέροντες ήρωες, για το αν ο Batman είναι πιο σημαντικός από τον Iron Man στην μυθολογία των κόμικ κ.α.), που αφορούν ένα συγκεκριμένο fanbase που μεγάλωσε αγαπώντας την 9η τέχνη και τώρα απολαμβάνει τα μειοψηφικά του γούστα να γίνονται εμπορικό mainstream, είναι σαφές πως στην κινηματογραφική επέλαση υπερ-ηρώων υπάρχει μια εμφανής ανισότητα. Η μέση γνωμάτευση για το Justice League που ακόμα διαφεύγει της σύλληψης και κυκλοφορεί στις αίθουσες λέει πάνω κάτω το εξής: «Επιτέλους, κάτι αξιοπρεπές σε σχέση με το Batman vs Superman». Αυτή η ετυμηγορία είναι αρκετή να προδικάσει για δυο πράγματα: Πρώτον, τον εξαιρετικά χαμηλό πήχη που έθεσε η προηγούμενη φιλμική συνάντηση των μεγάλων ονομάτων της DC. Δεύτερον, πως το Justice League μπορεί να είναι λίγο καλύτερο, αλλά μάλλον δεν είναι και τόσο καλό. Για την ακρίβεια, το Justice League έχει το ίδιο βασικό πρόβλημα που είχε και το BvS: Πολύ απλά, δεν λειτουργεί τίποτα. Το κοινό αλλά και η εταιρεία παραγωγής έχουν εμμέσως πλην σαφώς ρίξει την ευθύνη στον βασικό δημιουργικό αρχιστράτηγο της DC, τον Zack Snyder. Ο κύριος Snyder, που έγινε γνωστός με την αισθητική εξτραβαγκάνζα των «300» και προσέφερε μια τεράστια εικαστική πινακοθήκη για προφίλ όπως «Αδούλοτος Έλλην» ή «Σπαρτιάτης Πέτρος» στο facebook, είναι συνειδητά αφοσιωμένος στο να παράγει μεγάλες εικόνες παρά να αφηγείται ιστορίες. Σε όλο του το έργο (βλ. Suckerpunch, Watchmen ή το Man of Steel) είναι εμφανές πως αφοσιώνεται στο να παράγει κάδρα-κομψτεχνήματα «στιγμιαίας» ομορφιάς και μεγαλοπρέπειας, με ελάχιστο ενδιαφέρον για το πώς να «κολλήσει» τα διαδοχικά κάδρα μεταξύ τους. Ποιος όμως αμφισβητεί πως αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που τον κάνει απόλυτα ταιριαστό στο να «ζωντανεύει» κόμικ στην μεγάλη οθόνη; Όχι τυχαία, το «μυθοπλαστικό» κομμάτι όλων σχεδόν των ταινιών του (ιστορία, ήρωες, θέματα) είναι βγαλμένο αποκλειστικά από graphic novels. Τι πάει όμως στραβά και γιατί «αστοχεί» εκεί που θα έπρεπε να πετυχαίνει διάνα; Γιατί ένας αρκετά πιο campy και σαχλός Batman όπως αυτός του Joel Schumacher στα τέλη της δεκαετίας του ’90 να θεωρείται πιο «πετυχημένος» από την πολυτελή παραγωγή και την εξαιρετική καλλιτεχνική διεύθυνση των τελευταίων ταινιών; Γιατί οι καλύτεροι Batman (εμπορικά και καλλιτεχνικά) ήταν αυτοί που κάπως ξέφυγαν από την κόμικ καταβολή τους και εντάχθηκαν στο όραμα ενός σκηνοθέτη (βλ. Batman του Burton και του Nolan); Μήπως φταίει κυρίως η γενική φιλοσοφία και όχι τόσο ο άνθρωπος στην σκηνοθετική καρέκλα (που σημειωτέον, αναγκάστηκε να την παρατήσει λίγο πριν την ολοκλήρωση της ταινίας λόγω τραγικής οικογενειακής απώλειας, αφήνοντας τις τελευταίες πινελιές στον Josh Whedon); Ένας κακός με την αισθητική και τον χαρακτήρα ενός mini-boss σε video game, ένα άθροισμα ηρώων που βεβιασμένα εμφανίζονται, βεβιασμένα συνεργάζονται και βεβιασμένα νικούν στο τέλος, ένας δισταγμός για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να προστεθεί και λίγο χιούμορ με συνέπεια το όποιο χιούμορ να μοιάζει εκβιασμένο, σκηνές δράσης που ζαλίζουν χωρίς ιδιαίτερη συνοχή και ένα γενικό στόρυ που μοιάζει αποσπασματικό, λες και κόπηκε μια ολόκληρη ώρα από ενδιάμεσες σκηνές. Είναι σαφές από όλα τα παραπάνω πως η κατασκευαστική φιλοσοφία πίσω από την ταινία προσπαθεί να πιάσει όλα εκείνα τα εμπορικά και μαζικά τρικ που θα την κάνουν πετυχημένη, ξεχνώντας πως το πετυχημένο αποτέλεσμα δεν είναι θέμα αθροίσματος «κόλπων»: Είναι πως όλα αυτά τα κόλπα χωράνε σε μια γενική συνταγή που θέλει να πει κάτι, να φτιάξει κάτι με την δική του ταυτότητα και τον δικό του χαρακτήρα. Είναι δηλαδή απλό: Οι DC και Warner Bros είδαν την κότα με τα χρυσά αυγά που λέγεται «σουπερ-ήρωες» και τρέχει να μαζέψει ό,τι προλαβαίνει «τώρα που γυρίζει». Όμως αν πετάξεις είκοσι είδη νόστιμης τροφής μέσα σε μια χύτρα δεν φτιάχνεις γκουρμεδιά. Για την ακρίβεια, δεν φτιάχνεις ούτε ένα αξιοπρεπές fast-food. Generic συνταγές Μιλώντας για ανερμάτιστα, ασυνάρτητα και σπασμωδικά έργα, η νέα επική βιογραφία του Γιάννη Σμαραγδή (El Greco, Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι, Καβάφης) μας συστήνει έναν Καζαντζάκη που δεν ξέραμε ότι δεν θέλαμε να γνωρίσουμε. Για άλλη μια φορά, το πρόβλημα με την ταινία που έδωσε τροφή για ανελέητο trolling στο ελληνικό διαδίκτυο, είναι πως το όποιο «δημιουργικό όραμα» περιορίζεται σε μια συνταγή που μάλλον έχει κατασκευαστεί σε μια γυάλα πέρα και έξω από την κινηματογραφική πραγματικότητα. Για τον Σμαραγδή, ο σαφής περιορισμός του budget και της ελληνικής πραγματικότητας για τέτοια project «εποχής», αντισταθμίζεται με το να «σφηνώσει» δέκα πράγματα που θεωρεί πως θα αρέσουν σε ένα υποθετικό κοινό. Να βάλουμε τον Ζορμπά, φυσικά, να χορεύει και να περιφέρεται ως στερεότυπο μόνιμης ευφορίας. Να βάλουμε μαντινάδες, Κρήτη, σταυρούς, τσιτάτα σε voiceover, παξιμάδια (cringe), τον Θεοτοκόπουλο (cringe2), τον Σικελιανό (cringe3), την Μερκούρη, μνημεία, κοντινά πλάνα στα εκφραστικά μάτια του Παπασπηλιόπουλου, να ανακατέψουμε καλά (πραγματικά, καλύτερη λέξη από το ανακάτεμα δεν υπάρχει για την συνοχή (;) του έργου) και ύστερα όλο αυτό να αλεστεί για να γίνει εύπεπτο στο κοινό, που λογικά διψάει να δει τον μεγάλο Κρητικό συγγραφέα να… να κάνει τι ακριβώς; Για άλλη μια φορά, η «συνταγή» είναι μια απλή απαρίθμηση υλικών που ως δια αυτοματοποιημένης μαγείας θα παράξουν ένα ικανοποιητικό σύνολο. Για άλλη μια φορά η απουσία μιας έστω στοιχειώδους κεντρικής ιδέας για την ταυτότητα ενός φιλμ συμπαρασύρει (ίσως και αδίκως) όλα τα υπόλοιπα: Την δουλειά των ηθοποιών (που καλούνται να αποδώσουν στερεότυπα), των ενδυματολόγων (που καλούνται να πείσουν πως είμαστε σε άλλη εποχή), των σεναριογράφων (που καλούνται να χωρέσουν ατάκες, γνωμικά και fillers), των μακιγιέρ (που καλούνται να γεράσουν ή να κάνουν νεότερους τους ήρωες). Τελικά, αυτό που φαίνεται να υποτιμά ο Σμαραγδής είναι ίσως το ίδιο που υποτιμούν άλλα, πολύ πιο ακριβά και με πλουσιοπάροχα μέσα blockbusters. Το κοινό. Το κοινό, κατά την διάρκεια της κατασκευής της ταινίας, μεταμορφώνεται σε ένα λογιστικό φύλλο που έχει γραφεί από αυτοματοποιημένα λογισμικά marketing. Το αποτέλεσμα όμως είναι παρόμοιο με τις «έξυπνες» προσαρμογές των διαφημίσεων στα social media. Κάπως έτσι, το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Καζαντζάκης ή το Justice League είναι κακές ταινίες ή ταινίες που δεν λειτουργούν. Αυτό άλλωστε μπορεί να συμβεί: Υπάρχουν δημιουργοί και σκηνοθέτες που έχουν δοκιμάσει και έχουν αποτύχει παταγωδώς, αδυνατώντας να βρουν τον τρόπο να φέρουν το όραμά τους από το χαρτί στην οθόνη. Επίσης, ειδικότερα σε ότι αφορά ταινίες με θέμα ήρωες με κολάν και υπερδυνάμεις, το «κακό» είναι εξαιρετικά σχετικός όρος και ενίοτε μπορεί να είναι και στόχος. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ο θεατής αποκτά μια επίγνωση που σπάει τον 4ο τοίχο της ταινίας: Όταν βλέπει πως ενώ η κακή ποιότητα του θεάματος μπροστά του είναι πασίδηλη, φαίνεται να είναι για όλους πλην των δημιουργών του. Και οι δημιουργοί του παίρνουν τον εαυτό τους (και το έργο τους) υπέρ του δέοντος στα σοβαρά, θεωρώντας πως μπορεί κάπως να κουκουλωθεί και να κρυφτεί η απουσία οποιουδήποτε οράματος ή στόχου στο δημιούργημά τους. Με άλλα λόγια: Υπάρχουν ασφαλώς χειρότερες ταινίες εκεί έξω. Και κάπως όμως καταφέρνουν να είναι καλύτερες ή τουλάχιστον πιο κοντά στον ορισμό «ταινία», έστω και κακή, παρά στον ορισμό «σαλάτα».
  18. Γάντζος

    Batman Ninja

    Battoman!! Και ναι, ειναι γεγονος.. Το ''Batman Ninja'' ειναι η πρωτη αμιγως anime ταινια με τον Batman (το ''Batman: Gotham Knight'' ειχε καποια στοιχεια anime, αλλα δε μπορουμε να το καταταξουμε στις anime ταινιες). Σκηνοθετης ο Junpei Mizusaki Το character design ειναι του Takashi Okazaki, δημιουργου του ''Afro Samurai'' Σεναριογραφος ο Kazuki Nakashima, δουλειες του οποιου ειναι τα ''Gurren Lagann'' και ''Kill la Kill'' Δεν υπαρχει ακομα ακριβης ημερομηνια κυκλοφοριας.. αυτο που ξερουμε ειναι οτι θα μας ερθει το 2018. (24 Απριλη) Το trailer ομως κυκλοφορησε... anime fans απολαυστε IMDb / wiki
  19. TDKR: Είναι τελικά ο Batman φασίστας; Το κείμενο αυτό, με κάποιες αλλαγές, είχε διαβαστεί στο αφιέρωμα των Reflections at Death disco για τα 30 χρόνια μιας από τις σημαντικότερες ιστορίας του Batman, το The Dark Knight Returns του Frank Miller. Αν κάτσει κανένας να δει το BvS, και προσπαθήσει να το δει ως πολιτική αλληγορία, είναι η ιστορία όπου δύο πολυεκατομμυριούχοι προσπαθούν να στοχοποιήσουν και εξοντώσουν έναν πρόσφυγα που έγινε διάσημος γιατί φέρθηκε ηρωικά. ΟΚ, καταλαβαίνω ότι θα πεταχτεί κάποιος ότι είμαι φανμπόης της Μάρβελ και δε θα έλεγα κάτι κακό για τις ταινίες της, ότι ήταν πιστό στα κόμιξ και ότι ο Batman ξεγελάστηκε από τον Lex Luthor. Κάπου εδώ ξέρουμε ότι δεν ξέρει από τα κόμιξ, γιατί είναι δουλειά του Superman να ξεγελιέται για να δείρει τον Batman. Με άλλα λόγια, ο Snyder έκανε τον Batman πιο φασίστα και από τον Frank Miller. Αυτό κι αν είναι κατόρθωμα… Αλλά, μισό λεπτό, είναι φασίστας ο Batman του Frank Miller; Και πιο συγκεκριμένα, ο Batman του παλιου, καλού Frank Miller; Δηλαδή, όχι αυτός ο Frank Miller… Θυμάμαι, όταν το The Dark Knight Returns είχε βγει για δεύτερη φορά στα Ελληνικά, πίσω στο 2008, διάβαζα μία κριτική σε γνωστό περιοδικό για κόμιξ που μπορεί να συνοψιστει ως: “Ο Frank Miller είναι φασίστας αλλά, εντάξει τώρα, το The dark knight returns είναι σημαντικό κόμιξ”. Τόσο σημαντικό που, την πρώτη φορά που βγήκε στα Ελληνικά ήταν από τις εκδόσεις Παρά Πέντε. Για όσους δε γνωρίζουν την ιστορία των Ελληνικών κόμιξ, το Παρά Πέντε ήταν περιοδικό που προέκυψε όταν οι δύο εκδότες της Βαβέλ τα έσπασαν και, αν και πιο προσανατολισμένο στα κόμιξ ως περιοδικό, είχε κι αυτό παρόμοια αριστερή ιδεολογία. Επίσης, διαβάζοντας άρθρα για τα τριάντα χρόνια σε γνωστά geekοσάητ υπήρχε ένα απίστευτο θάψιμο για τον Φρανκ Μίλλερ, σε βαθμό που τον αποκαλούσαν “Αυτός που έκανε τον Batman φασίστα”. Αυτό που με μπερδεύει είναι ότι και ο συγγραφέας του άρθρου και ο Frank Miller είναι Αμερικάνοι. Και, ενώ στην Ευρώπη φασίστες λέμε τους μελανοχιτώνες του Μουσολίνι, στην Αμερική η έννοια αυτή έχει κάποιες σημαντικές διαφορές, όπως εξάλλου και όλη η πολιτική νοοτροπία. Οι διαφορές στο τι θεωρούμε προοδευτικό και τι συντηρητικό είναι τεράστιες σε σχέση με την Ευρώπη. Επίσης, σε μεγάλο βαθμό οι κριτικές για το Dark Knight Returns είναι αναδρομικές, από όλους όσους διαβάσαμε το δεύτερο μέρος της τριλογίας The Dark Knight Strikes Again (που είναι όχι μόνο κατώτερο του πρώτου, αλλά έχει ξεφύγει για τα καλά σε ακροδεξιά μονοπάτια), το All Star Batman ή, ακόμα χειρότερα, το Holy Terror. Είναι κοινή παραδοχή ότι, μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 ο Miller «ξέφυγε» και, από εκεί που κρατούσε κάποια προσχήματα (να σας θυμίσω ότι είναι ο άνθρωπος που έκανε τους 300) πλέον πέρασε στο άκρο. Ας πάρουμε λοιπόν μοναχά το The Dark Knight Returns και ας το αναλύσουμε κομμάτι-κομμάτι. Ο ρόλος του Batman στο Dark Knight Returns Η βασική διαφορά προόδου και συντήρησης, διάβαζα κάπου, είναι το δίπολο ελπίδα-φόβος. Οι προοδευτικοί ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον και οι συντηρητικοί φοβούνται ότι θα χάσουν αυτά που έχουν. Και στο tdkr δεν υπάρχει ίχνος ελπίδας. Από την πρώτη μέχρι και σχεδόν την τελευταία σελίδα ο φόβος κυριαρχεί. Υπάρχει η συμμορία των μεταλλαγμένων, που τρομοκρατεί το Gotham, η εγκληματικότητα, η απελπισία και το φάντασμα του ψυχρού πολέμου. Μόνη ελπίδα είναι η επιστροφή του Μπαμπούλα, του ανθρώπου νυχτερίδα που κάνει τους εγκληματίες να τον φοβούνται περισσότερο. Ο οποίος, με τη σειρά του, δεν κάνει τα όσα κάνει από ελπίδα για το μέλλον (αυτό είναι το alter ego του, ο φιλάνθρωπος εκατομμυριούχος Bruce Wayne, που παλεύει να συγκρατήσει το κτήνος μέσα του) αλλά από το φόβο του για το σκοτάδι. O Miller κάνει με τoν Batman ότι έκανε και με τον Daredevil, παίρνει έναν ήρωα και τον μετατρέπει σε έναν φοβισμένο ράκος που ο κόσμος του καταρρέει και αυτός αντιδρά. Αυτή είναι και η σημαντικότερη συμβολή του Miller στο χαρακτήρα του Batman. Το θέμα είναι ότι αυτό το στοιχείο, ο φόβος, ήταν ανέκαθεν κομμάτι της ταυτότητας του Batman. Στο tdkr ο φόβος του μέσου ανθρώπου για τον Batman είναι αυτό που έκανε τους υπερήρωες να αναγκαστούν να βγουν σε σύνταξη και να κρύβονται. Η ελπίδα όμως… η ελπίδα όχι μόνο δε χωράει στο Gotham, αλλά είναι δηλητήριο. Ο Miller δεν χάνει αφορμή να λοιδωρήσει τους προοδευτικούς για τις απόψεις του. Για παράδειγμα, οι γονείς της Carrie, της καινούριας Robin, δεν εμφανίζονται ποτέ. Είναι μόνο δύο μπαλονάκια από χίπιδες που μαστουρώνουν και σχολιάζουν τα όσα βλέπουν στην τηλεόραση, χωρίς να γνωρίζουν ότι η κόρη τους πολεμάει το έγκλημα. Οι επιτροπές γονέων (που τότε αντιπροσωπεύονταν από τη δημοκρατική Tiper Gore και ζητούσαν λογοκρισία στα κόμιξ) είναι υπεύθυνες για την εξαφάνιση των υπερηρωών (και, στο σενάριο του Robocop 2, που έγραψε ο Miller παίζουν πάλι παρόμοιο ρόλο, αφού δεν αφήνουν με τις παρεμβάσεις τους τον Robocop να κάνει τη δουλειά του). Αλλά η επιτομή του πώς θεωρεί τους προοδευτικούς μάστιγα, που δεν καταλαβαίνουν την Αλήθεια είναι οι δύο ψυχίατροι. Σε ένα από τα πιο έξυπνα καρέ του κόμικ, το γνωστό Άσυλο του Άκραμ έχει μετονομαστεί σε σπίτι για όσους έχουν συναισθηματικά προβλήματα. Οι προοδευτικοί αυτοί ψυχολόγοι αφήνουν έναν-έναν τους εχθρούς του Batman να φύγουν από τα κελιά τους, υποτίθεται θεραπευμένοι. Κάτι που οδηγεί σε εκατόμβες θυμάτων, αφού δεν καταλαβαίνουν ότι μόνο ο φόβος μπορεί να αντιμετωπίσει το έγκλημα. Ακόμα και η νεολαία, που συνήθως αντιπροσωπεύει την ελπίδα, εδώ εμφανίζεται ως η συμμορία των Μεταλλαγμένων, πάνκηδες έφηβοι, εθισμένοι στη βία με ψυχοπαθή, εγκληματική συμπεριφορά. Αφού ο Batman τους κατατρομοκρατεί, πολλοί από αυτούς υιοθετούν την ταυτότητα των γιών της Νυχτερίδας και η τυφλή βία τους στρέφεται κατά του εγκλήματος. Σίγουρα ο Miller καταλαβαίνει πολύ καλά τη νοοτροπία των ακραίων ομάδων. Αλλά και πάλι, η οπτική του είναι τουλάχιστον αντιδραστική. Ακόμα και στο τέλος, που μέσα από το βαθύτερο σκοτάδι προβάλει μία υποψία ελπίδας, αυτό γίνεται γιατί όλοι οι τρόμοι έχουν πια υλοποιηθεί και δεν υπάρχει να πάμε πιο κάτω. Είναι εμφανές λοιπόν ότι μιλάμε για ένα βαθύτατα συντηρητικό έργο στην καρδιά του, ο φόβος κυριαρχεί. Δηλαδή το The Dark Knight Returns είναι ένα ακροδεξιό σκουπιδόχαρτο; Πιθανότατα να διαβάζετε τόση ώρα και να φαντάζεστε ότι ο εκσκαφέας δουλεύει κανονικά και σε λίγο θα θάψω το graphic novel κάπου στα έγκατα της γης. Για αυτό και οφείλω εδώ να τονίσω κάτι απίστευτα προοδευτικό που έκανε ο Μιλλερ στο tdkr τόσο για την εποχή του και που είναι, δυστυχώς, προοδευτικό ακόμα και σήμερα. Και μιλάω φυσικά για τον χαρακτήρα της Carrie Kelly. Η Carrie λοιπόν είναι μία έφηβη που καταλήγει βοηθός του Batman στον αγώνα του κατά του εγκλήματος. Όμως, σε αντίθεση με ότι περιμένατε, δεν γίνεται η Batgirl αλλά η Robin. ΟΚ, είναι ακόμα κορίτσι, όχι γυναίκα, αλλά δεν υπάρχει στιγμή που θα αμφισβητήσει κανείς ότι είναι η Robin, ανεξαρτήτως φύλου. Ο ίδιος ο Batman σχολιάζει ότι είναι ισάξια με τον Dick Grayson και τον Jason Todd, και όλα αυτά δίχως να την εμφανίζει ούτε σαν αγόρι ή σαν σεξουαλικό αντικείμενο. Την επόμενη φορά που θα διαβάσετε για σεξισμό στα σύγχρονα υπερηρωικά κόμιξ, να θυμάστε ότι υπάρχει ένας «φασίστας» που μάλλον έκανε μάλλον κάτι σωστά πίσω στο 1986. Επίσης, κι εδώ να κάνω άλλη μία παρένθεση: Δε θυμάμαι να υπάρχουν ούτε ρατσιστικά μηνύματα. Αντίθετα, υπάρχει μία στιγμή που σατιρίζει τον ρατσισμό, δείχνοντας μας τη συνέντευξη ενός πολίτη που εύχεται μετά τους εγκληματίες ο Μπατμαν να δείρει και τους ομοφυλόφιλους. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά νομίζω ότι αυτό δεν ταιριάζει με την εικόνα που έχουμε για τον φασίστα. Μέχρι που φτάνουμε στον ανδρόγυνο ληστή με τις σβάστικες στις ρόγες… Ή στον εντελώς ανδρόγυνο Joker και μπερδευόμαστε. Ειδικά στον/ην πρώτο/η όμως έχουμε ένα από τα πιο κλασικά τρικ των ακραίων ομάδων (το ίδιο που γίνεται και με τους Μεταλλαγμένους), ο αντίπαλος παρουσιάζεται απάνθρωπος, με σκοπό να δικαιολογήσει τα όσα ο ήρωας θα κάνει για να τον σταματήσει. Δεν είναι πχ τυχαίο που δεξιοί youtubers που μιλάνε για κόμιξ μιλάνε για τους «περίεργους» που προσλαμβάνονται από τη βιομηχανία των κόμιξ (και τα καταστρέφουν για τους «φυσιολογικούς ανθρώπους»). Καλά τα όσα είπαμε υπέρ του Miller, ας ξαναρχίσουμε το θάψιμο. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά το πρώτο που πρόσεξα διαβάζοντας το tdkr είναι τα άπειρα μικρά πάνελ. Μιλάμε ο Miller χωράει κάτι 25-δες πάνελ σε κάθε σελίδα με κεφάλια να μιλάνε συνεχώς. Αυτό είναι ένα απίστευτο εφέ, τόσο για να συμπιέσει την ιστορία, όσο και για να μας δείξει μία κοινωνία όπου κυριαρχούν τα τηλεοπτικά παράθυρα, με τα κεφάλια που μιλάνε συνέχεια. Μην ξεχνάμε, μεγάλο μέρος της αφήγησης είναι δελτία ειδήσεων και talk shows. Ταυτόχρονα όμως τα πολλά μικρά πάνελ λειτουργούν και συμβολικά, για ένα από τα κυρίαρχα νοήματα του graphic novel. Αν προσέξετε, τα μεγάλα πάνελ μας τα φυλάει για τον Batman και τον Superman. Γιατί, νοηματικά, το tdkr μιλάει για μεγάλους άντρες, ηρωικούς, πέρα από τους κοινούς φραγμούς, που κάνουν την υπέρβαση. Μία υπέρβαση που χιλιάδες μικρά ανθρωπάκια, από παρουσιαστές δελτίων, αστυνομικούς μέχρι και τον πρόεδρο των ΗΠΑ, όχι μόνο δεν καταλαβαίνουν, αλλά και της αντιτίθενται ενεργά. Αυτή η ασυμμετρία μικρού και μεγάλου ανθρώπου διατρέχει ολόκληρο το Graphic Novel και, πέρα από το ότι είναι πάγιο θέμα στα υπερηρωικά κόμιξ, είναι κομμάτι της Αμερικάνικης δεξιάς σκέψης, όπως τουλάχιστον αυτή διαμορφώθηκε από τη συγγραφέα Ayn Rand και το κίνημα του Objectivism. Έχουμε δηλαδή έναν αυτόνομο άνθρωπο, εδώ τον Batman, που παίρνει ως ορθολογική απόφαση να αντισταθεί σε ένα, λάθος όπως φαίνεται, σύστημα εξουσίας. Από την άλλη έχουμε ένα σύστημα που παραπαίει. Ο πρόεδρος είναι μία καρικατούρα του Reagan, που θεωρείται ένας από τους πιο αντιδραστικούς προέδρους των ΗΠΑ. Παρουσιάζεται όμως σαν ένα ανδρείκελο που κινείται παρασκηνιακά, όπως και όλος ο κρατικός μηχανισμός. Οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένα και ανίκανα ανθρωπάκια που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για τον απλό πολίτη, παρά να παρασιτούν εις βάρος του. Και όλα αυτά υπό τη Δαμόκλειο Σπάθη ενός πυρηνικού πολέμου. O Batman λειτουργεί εκτός νόμου και, προς το τέλος, καταλήγει να στρατολογεί τους πρώην εχθρούς του ενάντια σε αυτό που θεωρεί μεγαλύτερο κακό. Και συγκρίνετέ το με τις μεθόδους που χρησιμοποιούν πραγματικές ακραίες ομάδες ανά τον κόσμο για να στρατολογήσουν μέλη. Στο χωρίο μου λένε κάτι για καλύτερες προθέσεις και κόλαση και ο Batman του tdkr είναι ακριβώς αυτό. Διαβάζοντας το tdkr βλέπεις μία διαδρομή όπου ένας φιλελεύθερος άνθρωπος που θέλει να κάνει το καλό εντός του συστήματος (τον Bruce Wayne της αρχής), καταλήγει σε έναν αγαθό τύραννο που αναγκάζεται να πάρει σκληρές αποφάσεις και να κάνει συμβιβασμούς στο τέλος του graphic novel. Και αυτό δεν είναι σάτιρα, είναι ένα γνήσιο character arc που βγάζει απόλυτο νόημα εντός του πλαισίου της ιστορίας. Η παρουσία του Superman, ως αυτού που δουλεύει εντός του συστήματος, τονίζει ακόμα παραπάνω την μετεξέλιξη αυτή. Με άλλα λόγια, ο Batman στο tdkr δεν είναι φασίστας. Καταλήγει φασίστας. Και αυτό το κάνει παίρνοντας μία σειρά από αποφάσεις, τόσο ορθολογικές όσο και συναισθηματικές. Και αυτό είναι που κάνει το tdkr ένα τόσο σημαντικό και επίκαιρό έργο, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Μας περιγράφει τον εκφασισμό μιας κοινωνίας που καταρρέει, μας βάζει σε ένα πλαίσιο όπου η αυτοδικία είναι η μόνη λύση ενώ το σύστημα καταρρέει. Είναι ίσως η καλύτερη ιστορία Batman που γράφτηκε ποτέ. Όπως και το Killing Joke, αποδομεί τον ήρωα και ρίχνει φως σε μία διάσταση που υπήρχε ως τότε στο σκοτάδι. Και μιλάω τόση ώρα για μία μόνο πτυχή του ‘έργου – αν αυτό δεν είναι απόδειξη του βάθους που έχει και του πόσο καλό ανάγνωσμα είναι τότε δεν ξέρω τι είναι. Αν δεν το έχετε διαβάσει, ή αν δεν το έχετε διαβάσει πρόσφατα, αξίζει αναμφίβολα μία φρέσκια ανάγνωση. Πηγή
  20. Να που ηρθε η ωρα να διωξω μερικα πραγματακια. Τροπος παραδοσης/παραλαβης στην λεσχη. Τροπος πληρωμης, επισης στην λεσχη, μεσα σε φακελακι και μεσα στο ειδικο κουτι. Για τους εντος Αττικης μονο. Ετσι λοιπον εχουμε τα παρακατω που βγαινουν στο σεργιανι και αναζητουν νεα στεγη... Κομιξ #48 (1988 / Νεα Ακτινα) Κατασταση: Σχετικα καλη. Υπαρχει μια μικρη φθορα στο οπισθοφυλλο και μια καμπυλοτητα κατα μηκος του τευχους. Τιμη: 2 ευρω Μικυ Μαους #2400 & #2409 (1966 / Νεα Ακτινα) Κατασταση: Μετρια. Μικρα χτυπηματα/ τσακισματα στις γωνιες. Υπαρχει ενα μικρο σχισιμο στο οπισθοφυλλο του #2409. Τιμη: 0,50/τευχος Μεγαλη Βιβλιοθηκη Disney #34 (2014 / Καθημερινη) Κατασταση: Καλη. Υπαρχει ενα ελαφρυ χτυπημα στο πανω μερος και γραψιμο στο εσωτερικο μερος του οπισθοφυλλου. Τιμη: 2,00 ευρω DC Universe #8 (2005, Anubis) Κατασταση: Σχετικα καλη. Υπαρχει ενα ελαφρυ τσακισμα πανω δεξια και ενα μικρο ξεφτισμα στο οπισθοφυλλο. Τιμη: 2,00 Παρακαλω, συγχωρνατε με αν εχω κανει καποιο λαθος στην περιγραφη των καταστασεων, αλλα ειμαι πρωταρης στο αθλημα.
  21. Το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου οι Εκδόσεις Anubis γιορτάζουν το Batman Day και τα 25 χρόνια Harley Quinn με 50% έκπτωση σε όλους τους τίτλους της DC! Επισκεφτείτε το κατάστημα ή το e-shop μας και βρείτε όλους τους διαθέσιμους τίτλους της DC Comics στη μισή τιμή - με κάθε αγορά άνω των 15 €, δώρο μία συλλεκτική αφίσα Batman Day! Batman Day 23/09 Ωράριο καταστήματος: 10:00 – 16:00 Σολωμού 39, Εξάρχεια Τηλ.: 2103801487 --- Ωράριο e-shop: Όλη την ημέρα, από 00:00 έως 23:59 www.anubis.gr
  22. Γάντζος

    Batman vs. Two-Face

    Ο Adam West, μετα το Batman: Return of the caped crusaders, ειχε δηλωσει οτι μαλλον θα υπαρξει και δευτερη ταινια. Δυστυχως μας αφησε πριν καποιο καιρο, εχοντας ομως προλαβει να ολοκληρωσει τις υποχρεωσεις του για τη δευτερη ταινια. Η δευτερη λοιπον ταινια κινουμενων σχεδιων που θα βασιζεται στους χαρακτηρες της δημοφιλους σειρας Batman εχει τιτλο ''Batman vs. Two-Face''. Οι Adam West και Burt Ward δινουν ξανα τις φωνες τους στον Batman και Robin αντιστοιχα, ενω o William Shatner θα δωσει τη φωνη του στον Two-Face. Ημερομηνια κυκλοφοριας: 10 Οκτωβριου 2017
  23. Δημήτρης 1

    Batman: Gotham by Gaslight

    Αποκαλύφθηκε πριν μερικές μέρες πως το νέο πρότζεκτ του DC Animated Universe θα είναι το γνωστό Gotham by Gaslight. Μια πρώτη ματιά θα δούμε στο Batman and Harley Quinn τον Αύγουστο. Η επίσημη σύνοψη είναι η εξής: IMDb / Wiki
  24. Ξεχωρίζουμε τα κόμικ που μας έχουν κρατήσει την καλύτερη εικονογραφημένη παρέα μέχρι στιγμής. Το 2017 θα μείνει στην ιστορία της ποπ κουλτούρας ως η χρονιά που ζήσαμε το 'Twin Peaks: The Return', αλλά εμείς είμαστε εδώ για να ξεχωρίσουμε και όλα τα υπόλοιπα αγαπημένα μας από το πρώτο εξάμηνο. Σειρές, ταινίες, τραγούδια, κόμικς, παραστάσεις, και όλα αυτά για τα οποία διαβάζετε στο PopCode. Κάθε μέρα κι ένα διαφορετικό top. Το τοπ-5 της Ιωσηφίνας Γριβέα My Favorite Thing Is Monsters Σαν να διαβάζεις Ιστορίες από την Κρύπτη και αστυνομική λογοτεχνία, μπλεγμένη με το σύμπαν των τεράτων του σινεμά απ’ τα ‘20s και ‘30s σε ένα περιβάλλον ‘60s που θα σου θυμίσει πολύ το σύγχρονο. Το ‘My Favorite Thing Is Monsters’ είναι μια μοναδική noir δουλειά από την Emil Ferris που, όπως όλες οι ιστορίες με τέρατα που σέβονται τον εαυτό τους, θα σε κάνουν να αμφιβάλλεις για το ποιος είναι τελικά ο πραγματικός τρόμος. Το πλάσμα με τα αιχμηρά νύχια ή εσύ. Royal City Το ‘Royal City’ είναι ακόμη μια δουλειά του Jeff Lemire που δε θα μπορούσε να είναι άλλου. Ένας συγγραφέας επιστρέφει στη γενέτειρά του έχοντας πάρει όλες τις λάθος αποφάσεις που θα μπορούσε να έχει πάρει στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Πριν σκεφτείς “κλισέ”, μην υποτιμήσεις τη δυνατότητα του Lemire να σου παρουσιάσει μια ιδέα που έχεις ξαναδεί με τρόπο συναρπαστικό - οι νερομπογιές που συνθέτουν αριστοτεχνικά τη στοιχειωμένη Royal City είναι μονάχα ένα απ' τα εργαλεία του. Περισσότερες λεπτομέρειες θα έβαζαν φρένο στην επίδραση. Κάθε τεύχος τελειώνει με μια playlist από τον δημιουργό που μπορεί να σε συνοδεύσει μέχρι το επόμενο τεύχος. Mπορεί επίσης να συνοδεύσει το ‘Roughneck’, το υπέροχο graphic novel του Lemire που έφτιαξε επίσης φέτος, και την οριακά πειραματική δουλειά του στο ‘Moon Knight’ της Marvel. The Best We Could Do Το ντεμπούτο της Thi Bui ετοιμαζόταν τα τελευταία 10 χρόνια - έπρεπε να μάθει να ζωγραφίζει κόμικ και το κατάφερε - οπότε δε θα μπορούσε ποτέ της να ξέρει ότι η κυκλοφορία του θα συνέπιπτε με το προσφυγικό. Σίγουρα όχι με την εκλογή του Donald Trump και όλες τις επιπτώσεις της σε μετανάστες εντός Αμερικής και πρόσφυγες από χώρες της Μέσης Ανατολής. Το ‘The Best We Could Do’ είναι ένα βιογραφικό έργο που ταξιδεύει από το παρόν της δημιουργού στο παρελθόν της οικογένειάς της που μετανάστευσε στην Αμερική από το Νότιο Βιετνάμ μετά την πτώση του. Το εικονογραφημένο βιβλίο είναι μια ιστορία ταυτότητας κι αυτό αυτόματα σημαίνει ότι δεν έχει εύκολες απαντήσεις, αλλά είναι φτιαγμένο με πάθος, από χαρακτήρες με σάρκα και αφηγήσεις προφορικής ιστορίας που μοιάζουν με χιλιάδες άλλες και είναι ταυτόχρονα μοναδικές. Doom Patrol Ήταν θέμα χρόνου να επανέλθει η ομάδα Doom Patrol και ευτυχώς γύρισε πίσω με την κατάλληλη ομάδα. O Gerard Way (ναι, ο τραγουδιστής των Chemical Romance γράφει κόμικ και κερδίζει βραβεία γι’ αυτό) φρέσκαρε τους “Πιο Παράξενους Ήρωες του Κόσμου” της DC και δε χρειάζεται να τους έχεις ξαναδιαβάσει. Έχει βάλει τόσα στοιχεία από το παρελθόν τους όσα πρέπει για να μπεις στο νόημα χωρίς να νιώθεις κενά. Η ιστορία είναι αλλόκοτη γιατί έχουμε να κάνουμε με τους αλαφροΐσκιωτους χαρακτήρες της DC, αλλά δεν περνάει ποτέ στην αντίπερα όχθη του παράλογου για το παράλογο. Το σενάριο μένει παράξενο αλλά την ίδια στιγμή φοβερά ανθρώπινο, το art είναι ψυχεδελικά ζωντανό και η προειδοποίησή μας είναι η εξής: Δεν έχεις ξαναφάει πιτόγυρο με τζατζίκι όπως αυτό που σου σερβίρει το πρώτο τεύχος. Wonder Woman: Year One Το βάλαμε και στη λίστα των origin stories της Αμαζόνας που πρέπει να γνωρίζεις γιατί θα ήταν εγκληματικό να λείπει. Εκεί έγραφα: “Το νέο run του Rucka επιβεβαίωσε τη Wonder Woman ως bisexual (αν και δεν καταλάβαμε γιατί έκαναν όλοι σαν να μάθαμε #brandnewinformation όταν είχε υπαινιχθεί και στο παρελθόν), ανέπτυξε σε ίσες βάσεις την Cheetah, μία από τις πιο διαχρονικές εχθρούς της ηρωίδας, έδωσε τη διάσταση της φιλίας στους δύο χαρακτήρες προσθέτοντας έτσι μία έξτρα αιχμή στη σχέση που έχουν δημιoυργήσει στην κοινή τους ιστορία, έβαλε τους θεούς στην ιστορία της με τον πιο λεπτό και ταυτόχρονα στοιχειωμένο τρόπο, και δεν ξέχασε να συμπεριλάβει - μαζί με την απίστευτη Nicola Scott που επιμελήθηκε το art - εμβληματικές στιγμές της εικονογραφίας της, όπως τη χαρούμενη Diana περιτριγυρισμένη από κόσμο ή τον ενθουσιασμό της στη θέα ενός παιδιού. Πάνω απ’ όλα ενίσχυσε τον Πόλεμο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ως τον μεγαλύτερο εχθρό της Wonder Woman, και έδωσε στην αναμέτρησή τους ένα γκραν φινάλε που δε θα προδώσουμε. (Hint: ο Rucka συμβόλισε το μοναδικό εργαλείο που θα μπορούσε να βάλει πραγματικό τέλος στις διαμάχες). Τα 7 τεύχη του ‘Year One’ στέκονται μόνα τους, αλλά αποκτούν ειδικότερο βάρος με την παράλληλη ανάγνωση των ‘Lies’ και ‘Truth’". Το τοπ-5 του Θοδωρή Δημητρόπουλου Josie and the Pussycats Διάβασα φέτος όλους τους τίτλους του reboot κομιξικού σύμπαντος Archie ('Archie': πολύ καλό· 'Jughead': απλά τρελό fun· 'Betty & Veronica': αναίτιο· 'Reggie & Me': συμπαθώς διασκεδαστικό), μα το 'Josie and the Pussycats', με τις περιπέτειες της μπάντας του τίτλου, είναι το καλύτερο όλων. Οι τρεις τους μπλέκουν σε παντελώς σαχλές περιπέτειες με α λα Mad Max καταδιώξεις μετά από αποτυχημένα λάιβ, με τρεχάματα σε παραλίες, με ληστείες σε κοσμηματοπωλεία στη διάρκεια τουρ, και με κάζουαλ σπασιματάκια του τέταρτου τοίχου, χωρίς εξυπνακισμούς ή άγχη. Είναι όλο ποπ αναφορές, tongue in cheek διάλογοι, και πλήρης συναίσθηση των χαρακτήρων πως βρίσκονται σε ένα ανάλαφρο κόμικ, δίχως αυτό να τις εμποδίζει να γίνονται και #πολύ_σοβαρές σε στιγμές. Σε ένα τεύχος, η Josie δικάζεται για λογοκλοπή σε ένα κάστρο φτιαγμένο από πάγο ενώ η Melody συνομιλεί με μια αρκούδα πετώντας αναφορές στο 'His Dark Materials'. Είχα να διασκεδάσω τόσο πολύ με κόμικ από τότε που ο Grant Morrison σκέφτηκε να κάνει μέλος υπερηρωικής ομάδας έναν actual δρόμο. Η αγαπημένη μου σειρά του 2017. Batman Detective Comics, 'The Victim Syndicate' All-Star Batman #7 Οι Batman τίτλοι της DC αυτή τη στιγμή είναι φωτιά. Το 'Batman' του Tom King είναι διαρκώς εφευρετικό, δοκιμάζει πράγματα, δομές ιστοριών και πλαισίων αφήγησης, δίνοντας μια διαρκή αίσθηση κίνησης προς τα μπροστά, ενώ ακόμα και θεωρητικά εφετζίδικα story arcs (όπως το 'Button' με το 'Flash') δουλεύουν επειδή έχουν στέρεη συναισθηματική βάση. Το 'Detective Comics' είναι ίσως ακόμα καλύτερο, στήνοντας μια συναρπαστική ομάδα γύρω από τον Bruce, και πουθενά η χημεία και τα μεμονωμένα arcs των μελών της ομάδας δεν αναδεικνύονται καλύτερα από το φοβερό arc 'The Victim Syndicate'. Ο μόνος τίτλος που δε με ξετρελαίνει είναι το 'All-Star Batman' του σούπερ σταρ Scott Snyder, όμως ακόμα κι εκεί έχουμε ξαφνικά ένα τεύχος σαν το μαγικό #7, σχεδόν αυτοτελές, εστιασμένο στην Poison Ivy, και σχεδιασμένο αποστομωτικά από την Tula Lotay - το κοιτάς και δεν το χορταίνεις. Paper Girls Στον περσινό Έλεγχο είχαμε συμπεριλάβει τη σειρά για το πρώτο arc, κι αν το δεύτερο δεν ήταν εξίσου δυνατό, νιώθω πως το τρίτο που μόλις ολοκληρώθηκε είναι ξανά η σειρά σε απόλυτο high. H περιπέτεια φέρνει τη φοβερή παρέα των paper girls στην παλαιολιθική εποχή με ματιές ακόμα και στο βαθύ μας μέλλον, καθώς αγωνίζονται -πρωτίστως- να μείνουν ενωμένες και -δευτερευόντως- για την ίδια τη σωτηρία του timeline. Επειδή εντάξει τι να το κάνεις το timeline άμα είσαι χωρίς τους φίλους σου. Τα πάντα, ΤΑ ΠΑΝΤΑ σε αυτή τη σειρά με συγκινούν, από τα χρώματα και τους χαρακτήρες μέχρι τη μαγική αρτιστική φόρμα του Cliff Chiang και το πώς ο Vaughan μιλάει για το πέρασμα του χρόνου. On the Camino Ο φοβερός Jason αφήνει για λίγο τις συνήθεις του ιστορίες και φτιάχνει το πρώτο του αυτοβιογραφικό βιβλίο, πάντα φυσικά με το ίδιο χαρακτηριστικό στυλ του. Για να γιορτάσει τα 50ά του γενέθλια, ο κομίστας περπάτησε το Camino, μια θρυλική διαδρομή στη βορειοδυτική Ισπανία. Και καταγράφει με το μινιμαλιστικό του ύφος αυτή την ας πούμε περιπέτεια, και το πώς έφερε στο δρόμο του ένα σωρό αγνώστους που μοιράστηκαν μαζί του εμπειρίες και κοσμοθεωρίες. Απρόσμενα καθηλωτικό ανάγνωσμα. Wonder Woman Φανταστικό το ότι ο Rucka είχε μέσα του ένα δεύτερο θαυμάσιο run στον τίτλο αυτό μετά τον προ ετών που ήταν εξίσου καλό. Για το τωρινό τα είπε κι η Ιωσηφίνα, εγώ θέλω απλά να προσθέσω ότι αυτό το έπος 26 τευχών αγωνιώδους αναζήτησης του σπιτιού (μέσα μας), κέρδιζε ακόμα περισσότερο στην ανάγνωση από την ιδιόμορφη δομή του: Λόγω της συχνότητας κυκλοφορίας του τίτλου (τεύχος κάθε 2 βδομάδες) ο Rucka επέλεξε να αφηγηθεί αυτό το στόρι της Diana σε δύο παράλληλους χρόνους, ένα στο σήμερα κι ένα στο 'Year One'. Ενώ η ανάγνωση ανά arc βγάζει νόημα, η εναλλαγή των τευχών στο σήμερα και στο τότε εντείνουν ακόμα περισσότερο αυτή την αίσθηση σύνδεσης, και του πώς οι πράξεις του παρελθόντος αντηχούν στο σήμερα της Wonder Woman. Απλά εξαιρετικός τίτλος. Και το σχέδιο της Nicola Scott; Yowza. Και το σχετικό link...
  25. Dr Paingiver

    WONDER WOMAN - ΙΚΕΤΕΙΑ

    Η Ικετεία, είναι ένα κόμικ "σύγκρουσης" ανάμεσα σε δύο πρωτοκλασάτους ήρωες της DC, την Wonder Woman και τον Batman. Το αίτιο της σύγκρουσης είναι η ικέτιδα. Η WW την προστατεύει για λόγους αρχής και ο Batman θέλει να την συλλάβει πάλι για λόγους (άλλης) αρχής. Τελευταία πάντως οι συγκρούσεις μεταξύ των υπερηρώων καλά κρατούν. Το σχέδιο είναι πολύ καλό, μέχρι εξαιρετικό για τα γούστα μου. Στο σενάριο έχω κάποια θέματα, αλλά όχι σοβαρά , κάπου έχασα κάποια πράγματα. Ίσως με την επόμενη ανάγνωση.... Η έκδοση της Anubis εξαιρετική όπως πάντα, δεν έχει ψεγάδια. Προσφέρω τον εαυτό μου Έρχομαι απροστάτευτος Έρχομαι άπορος Χωρίς τιμή, χωρίς ελπίδα, Με τίποτε παρά μόνο τον εαυτό μου Για να ζητήσω την προστασία σου Στη σκιά σου θα υπηρετώ Χάρη στην ανάσα σου θα αναπνέω Χάρη στα λόγια σου θα μιλάω Χάρη στο έλεός σου θα ζήσω Με όλη μου την ψυχή, με όλα όσα μπορώ να προσφέρω, Σε εκλιπαρώ, στο όνομα του Δία, που φροντίζει τους ικέτες: ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΜΟΥ. Ευχαριστούμε για την εσωτερική εικόνα και το ποιήμα τον constantinople!
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.