Search the Community

Σύνοψη του Έργου από την Jemma και την DocMZ Μπουένος Άιρες. Θανατηφόρο "χιόνι" πέφτει από τον ουρανό. Οι δρόμοι γεμίζουν από τα άψυχα σώματα όσων δεν πρόλαβαν να βρουν καταφύγιο. Ο Χουάν Σάλβο και οι δικοί του κλείνονται στο σπίτι, όμως οι προμήθειες τελειώνουν και η επικοινωνία με τον έξω κόσμο έχει κοπεί. Η στιγμή που θα αναγκαστούν να βγουν έξω πλησιάζει∙ και μαζί της η μεγαλύτερη απειλή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ιστορική Αναδρομή - Το El Eternauta πριν το El Eternauta 1969 Το πρώτο El Eternauta ξεκίνησε να δημοσιεύεται για πρώτη φορά σε συνέχειες μεταξύ των ετών 1957-1959 στο περιοδικό Hora Cero Semanal της εκδοτικής Editorial Frontera, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Oesterheld. Εκεί ο Oesterheld, μαζί με τον Francisco Solano López στο σχέδιο, θα ξεκινήσει την αφήγηση της θρυλικής πλέον ιστορίας του Κοσμοναύτη του Απείρου (παρουσίαση της εν λόγω έκδοσης στο φόρουμ εδώ), μίας ιστορίας η οποία μέχρι και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της αργεντίνικης σχολής κόμικς. Το δυστοπικό νεο-νουάρ αφήγημα των Oesterheld και Solano López έτυχε ευρείας κριτικής αποδοχής, και ήδη μετά το πέρας του, το κόμικ ξεκίνησε γρήγορα να λαμβάνει διαστάσεις μύθου. Τον Oesterheld όμως, κάτι συνέχιζε να τον τρώει μέσα του. Η συνεχιζόμενη πολιτική αστάθεια της χώρας του σε συνδυασμό με την ξεδιάντροπη υποκρισία των τότε "μεγάλων δυνάμεων" του πλανήτη, ριζοσπαστικοποίησε ακόμα περισσότερο την δράση του καλλιτέχνη, οδηγώντας τον τελικά το 1969 να αφηγηθεί ξανά, σε πιο έντονη πολιτική χροιά, την ιστορία του El Eternauta, έχοντας όμως αυτή την φορά στο σχέδιο τον Alberto Breccia αντί τον Solano López. Σενάριο και Σχέδιο - Ο Γενναίος Oesterheld και ο Πρωτοπόρος Breccia Η αφήγηση της ιστορίας ξετυλίγεται ομαλά και οργανικά, παίρνοντας τον χρόνο της για να μας χτίσει την πλοκή και να μας συστήσει τους χαρακτήρες της. Το μόνο μικρό αρνητικό αποτελεί το τελευταίο 1/4 του κόμικ, στο οποίο γίνεται εμφανές το βεβιασμένο κλείσιμο της ιστορίας από τον Oesterheld, εξαιτίας των πολλών παραπόνων που είχε δεχθεί τότε από τους αναγνώστες της σειράς. Κατά τ’ άλλα δεν έχω να προσάψω απολύτως τίποτα αρνητικό για την ιστορία ή τον συγγραφέα. Ήδη διαβάζοντας το πρώτο μπαλονάκι κειμένου, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι ο Oesterheld είναι ποιητής. Δεν θα ήθελα όμως να σταθώ περισσότερο στο κείμενο του Oesterheld και στο τί αντιπροσωπεύει η ιστορία του El Eternauta, κυρίως, για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Αυτά τα έχουν γράψει πολλοί άλλοι άνθρωποι, πάρα πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα ποτέ να τα γράψω εγώ. Εκεί που θα ήθελα να σταθώ όμως είναι στην γενναία, ανυπότακτη ψυχούλα του Oesterheld. Απλά δεν έχω λόγια για να περιγράψω το μεγαλείο του συγγραφέα, ο οποίος εν μέσω έντονων πολιτικών αναταραχών στην χώρα του, εκεί όπου πολλοί άλλοι άνθρωποι του πνεύματος, συμπατριώτες του και όχι μόνο, έκαναν πίσω, αυτός βγήκε με περίσσιο θάρρος και πυγμή μπροστά, προκειμένου να αφυπνίσει, αλλά και να παρακινήσει τον λαό του, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες που μπορεί να επωμιζόταν τόσο αυτός, όσο και η οικογένειά του. Πόσο πολύ αξιοθαύμαστο... Περνώντας τώρα στο "παρεξηγημένο" σχέδιο του Alberto Breccia, νομίζω πως εκεί είναι που το El Eternauta παίζει την μπάλα της ζωής του. Ένα επιμελώς ατημέλητο αφαιρετικό (αλλά και αποπνικτικά κλειστοφοβικό) σχέδιο, τόσο εσκεμμένα πειραματικό, όσο και λεπτεπίλεπτα καλλιτεχνικό. Είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών να βλέπεις τον Breccia να πρωτοστατεί στην αποτύπωση των ασπρόμαυρων τεχνικών σχεδίασης, χρησιμοποιώντας πανέξυπνα προς όφελός του τις σκιάσεις και τις αντιθέσεις που του προσφέρουν αυτά τα δύο χρώματα. Μάλιστα, σε συγκεκριμένα καρέ, ο Breccia το πάει και ένα βήμα παραπέρα, κάνοντας χρήση του μαύρου χρώματος για να φωτίσει κάποιες σκηνές, και αντίστοιχα του άσπρου, για να σκουρύνει κάποιες άλλες. Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω συνθέτουν ένα ανορθόδοξο, αβάν-γκαρντ σχέδιο, τόσο παράταιρο και τόσο πολύ καλαίσθητο την ίδια στιγμή, που δεν μπορείς από το να μην καθίσεις και να το θαυμάσεις με το στόμα ανοιχτό. Η Έκδοση - Ένα Κόσμημα Απαράμιλλης Αισθητικής Η Jemma και η DocMZ για άλλη μία φορά μας δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στο κομμάτι της έκδοσης. Η βιβλιοδεσία του κόμικ είναι στιβαρή και οι σελίδες του είναι σχετικά παχιές, το άρωμα των οποίων και αναδίδει μία νοσταλγική "σχολική" μυρωδιά. Το μεγάλο μέγεθος του κόμικ αναδεικνύει υπέροχα το σχέδιο του Breccia και η γραμματοσειρά που χρησιμοποιείται είναι επίσης ευχάριστη. Το κόμικ κλείνει με τα βιογραφικά στοιχεία των δύο δημιουργών, και φυσικά, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε κάποιος πιο κατάλληλος από τον κύριο Κουκουλά, για να κάνει τον πρόλογο ενός τέτοιου έπους. Μήπως όμως ξεχάσαμε να αναφέρουμε κάτι; Φυσικά, το εξώφυλλο του κόμικ, με το αχνό πορτοκαλί χρώμα και την κόκκινη λεζάντα του, είναι αδιαμφισβήτητα το καλυτερότερο εξώφυλλο που έχει υπάρξει για οποιαδήποτε έκδοση του El Eternauta παγκοσμίως, και φυσικά, είναι άνετα ένα από τα ομορφότερα εξώφυλλα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου! Συμπερασματικά - Όταν ο Λαός Αντιστέκεται Το El Eternauta 1969 των Oesterheld και Breccia είναι πολλά πράγματα. Είναι ένα κόμικ για την συντροφικότητα και για τις ανθρώπινες σχέσεις... για την πίστη και για την δύναμη του λαού... Είναι ένα κόμικ που μας κρούει τον κώδωνα, για το αν τελικά είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε αέναα τα λάθη του παρελθόντος μας... Μα πάνω από όλα όμως, το El Eternauta 1969 είναι ένα κόμικ για όλες εκείνες τις ελεύθερες και ασυμβίβαστες ψυχές, για όλους εκείνους τους σύγχρονους Κοσμοναύτες του Απείρου που υπάρχουν εκεί έξω, οι οποίοι με τις δράσεις τους μας υπενθυμίζουν ότι, τελικά, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Και αυτή ήταν η παρουσίαση παιδιά! Θα χαρώ πάρα πολύ να διαβάσω και τις δικές σας εντυπώσεις που σας άφησε το κόμικ. Εύχομαι καλή ανάγνωση σε όλες και σε όλους! Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ τον @ Dr Paingiver , για το σκανάρισμα και για την διάθεση των εξωφύλλων.

Τέλη δεκαετίας του ’60 και ένα αυγουστιάτικο βράδυ που ο Χουάν Σάλβο παίζει χαρτιά με τους φίλους του, νιφάδες πέφτουν πάνω από το Μπουένος Άϊρες. Μόνο που δεν είναι χιόνι, αλλά μια ύπουλη βροχή θανάτου που προξενούν εξωγήινοι, η οποία σπέρνει αθόρυβα τον τρόμο, θερίζοντας κάθε μορφή ζωής στην πόλη. Ο Σάλβο, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, μεταμορφώνεται σε μάχιμο αγωνιστή και, μαζί με μια μικρή ομάδα επιζώντων, αντιστέκεται απέναντι σε γιγάντια σκαθάρια με ακτινοπυροβόλα και ανθρώπους-ρομπότ στους ερειπωμένους δρόμους της πρωτεύουσας. Έμπνευση του Έκτορ Χερμάν Έστερχελντ, το μετααποκαλυπτικό γκράφικ νόβελ τρόμου «El Eternauta» είχε ήδη καθιερωθεί μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές κόμικ της Αργεντινής από το 1957 έως το 1959, όταν δημοσιευόταν σε συνέχειες στο εβδομαδιαίο περιοδικό κόμικς Hora Cero, σε σχέδια του Φρανσίσκο Σολάνο Λόπες (κυκλοφόρησε σε δύο τόμους στα ελληνικά από τις εκδόσεις Jemma Press, σε μετάφραση Ντίνας Σώτηρα). Το 1969 ο Έστερχελντ συνεργάστηκε με τον εικονογράφο Αλμπέρτο Μπρέτσια και μαζί επανήλθαν με μια ριζικά διαφορετική και σκοτεινότερη εκδοχή, που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα εξελισσόταν σε ένα κλασικό πολιτικό έργο της λατινοαμερικανικής εικονογραφημένης αφήγησης. Μάλιστα, αναγνώστες του περιοδικού Gente, όπου δημοσιεύθηκε σε συνέχειες το ριμέικ «El Eternauta 1969: ο κοσμοναύτης του απείρου» παραπονέθηκαν για το δυστοπικό ύφος και τις πολιτικές αιχμές, ζητώντας μάλιστα αλλαγές στα σχέδια. Ο Μπρέτσια αρνήθηκε και ο Έστερχελντ αναγκάστηκε απλώς να επιταχύνει το φινάλε. Παρά τη βιαστική ολοκλήρωση, το γκράφικ νόβελ αγαπήθηκε από την ισπανική και την ιταλική αγορά, ενώ ο προφητικός χαρακτήρας των σκηνών μάχης στις αντιδικτατορικές διαδηλώσεις του ’70 στο κέντρο της πρωτεύουσας της Αργεντινής ανάμεσα σε διαδηλωτές, στρατό και παρακρατικούς συνέβαλε στην επιτυχία του. Τον περασμένο Μάιο το έργο των Έστερχελντ και Μπρέτσια μεταφέρθηκε και σε μίνι σειρά έξι επεισοδίων στο Netflix, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε και στα ελληνικά βιβλιοπωλεία από μια σύμπραξη των εκδόσεων Jemma Press και DocMZ Publishing, σε μετάφραση Δανάης Ταχταρά. Αντιλαμβανόμενος τα όρια της άμεσης πολιτικής κριτικής σε μια περίοδο όξυνσης του Ψυχρού Πολέμου και διαδοχικών αμερικανικών επεμβάσεων στη Λατινική Αμερική, ο Έστερχελντ χρησιμοποίησε την επιστημονική φαντασία ως ασφαλές όχημα για να μιλήσει για την καταστολή, τον φόβο και τη χειραγώγηση. Η εξωγήινη εισβολή λειτουργεί ως μεταφορά για τις αθέατες δυνάμεις που ελέγχουν και απειλούν τις κοινωνίες, ενώ ο Σάλβο ενσαρκώνει τη συλλογική εμπειρία των λατινοαμερικανικών λαών: τον άνθρωπο που αναγκάζεται να αντισταθεί, ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω του μοιάζει να έχει καταρρεύσει. Η πειραματική εικονογραφία του Μπρέτσια – τα κολάζ, οι σκιές, το συνεχές παιχνίδι με το μαύρο, η ανομοιομορφία των καρέ και η έλλειψη περιγραμμάτων – είναι οργανικό κομμάτι του σχολιασμού. «Η πολιτική κατάσταση ήταν σκοτεινή και απρόβλεπτη, αντίστοιχη και η σχεδιαστική της απόδοση. Ο Μπρέτσια κατάφερε να περιγράψει με αφηρημένες εικόνες, συχνά μόνο με γραμμές ή σκιές, τον τρόμο, τη μοναξιά, την απόγνωση, την προδοσία. Αλλά με τα ποικίλα τεχνάσματα και τους πειραματισμούς του κατάφερε επίσης να δείξει και την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, την αντίσταση», αναφέρει ο Γιάννης Κουκουλάς, ιστορικός τέχνης και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ο οποίος υπογράφει και την εισαγωγή της έκδοσης. Προφητικό έργο Μπορεί οι αναγνώστες του Gente να είχαν θορυβηθεί από τις απεικονίσεις των μαχών με τους εξωγήινους στο κέντρο του Μπουένος Άϊρες, αλλά τελικά αποδείχθηκαν προφητικές. Στη δεκαετία του ’70 η πόλη συγκλονιζόταν από διαδηλώσεις ενάντια στην κρατική καταστολή, τη φτώχεια, τις συνεχείς στρατιωτικές παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή και την κλιμακούμενη βία που ακολούθησε την ανατροπή των δημοκρατικών κυβερνήσεων. Οι εικόνες των οδομαχιών στο κόμικ θύμιζαν επικίνδυνα εκείνες των πραγματικών συγκρούσεων ανάμεσα σε φοιτητές, αριστερές οργανώσεις και τις δυνάμεις ασφαλείας. Αυτή η σύγκλιση ζωής και αφήγησης είναι και ένας από τους λόγους που, όπως επισημαίνει ο κ. Κουκουλάς, «η επίθεση που δέχονται οι ανθρώπινες κοινωνίες από τις ποικίλες εξουσίες, κυρίως τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές, είναι εξίσου βίαιη με την εξωγήινη που περιγράφουν οι Έστερχελντ και Μπρέτσια, κι ας έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες από τη φιλοτέχνηση του “El Eternauta”. Η Ιστορία κάνει κύκλους και επαναλαμβάνεται όπως το αιώνιο ταξίδι του κοσμοναύτη του απείρου, πότε βίαια και πότε σαν φάρσα, αλλά ακόμη δεν έχει τελειώσει». Η αλληγορία του «El Eternauta» γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν συνδεθεί με τη βιογραφία του δημιουργού του. Το 1976 ο Έστερχελντ συνεργάστηκε ξανά με τον Λόπες για τη συνέχεια της σειράς. Ωστόσο, η συμμετοχή του στην ακροαριστερή επαναστατική οργάνωση των Μοντονέρος και η δουλειά του πάνω στην εικονογραφημένη βιογραφία του Τσε και της Εβίτα Περόν τον έκαναν στόχο του καθεστώτος του Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα (1976-1981). Τόσο ο ίδιος όσο και οι τέσσερις κόρες του με τους συντρόφους τους «εξαφανίστηκαν» το 1977, όντας θύματα των μηχανισμών βίας και ελέγχου που προέβλεπε στα έργα του. Και το σχετικό link...

Στις 17 Δεκεμβρίου 1969, ο Δραγούνης με την εταιρεία του ΠΗΔΑΛΙΟ ΠΡΕΣΣ, κυκλοφορεί ένα από τα πρώτα εβδομαδιαία πολεμικά περιοδικά το ΚΡΑΝΟΣ. Περιείχε τις γνωστές ασπρόμαυρες πολεμικές ιστορίες και κυκλοφόρησαν γύρω στα 800 τεύχη (806 διαπιστωμένα)-Ημερομηνία 28/5/1985. Τα πρώτα 80 τεύχη ήταν σε μεγαλύτερο μέγεθος(14Χ21,5) αλλά μετά συνέχισε με το γνωστό μικρό μέγεθος(12,5Χ17,5). Επίσης στα πρώτα τεύχη είχε περιπέτειες με συγκεκριμένους χαρακτήρες. (το σκαν της εσωτερικής σελίδας από τον sokratis). Η διαφήμιση του τίτλου στο περιοδικό Ταρζάν (ΖέμπΛα) Αργότερα κυκλοφόρησαν και τόμοι με 2 τεύχη μέσα, με τα εξώφυλλά τους αλλά χωρίς αριθμητική σειρά. Λίστα περιεχομένων τόμων Τόμος 03 Τεύχη 0653 και 0657 Τόμος 04 Τεύχη 0668 και 0673 Τόμος 05 Τεύχη 0676 και 0680 Τόμος 06 Τεύχη 0682 και 0684 Τόμος 07 Τεύχη 0687 και 0691 Τόμος 08 Τεύχη 0692 / 0693 και 0695 Τόμος 11 Τεύχη 0720 και 0729 Τόμος 14 Τεύχη 0793 και 0737 Τόμος 15 Τεύχη 0739 και 0766 Τόμος 16 Τεύχη 0778 και 0777 Τόμος 17 Τεύχη 0759 και 0714 Τόμος 20 Τεύχη 0743 και 0768 Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους dionik, GreekComicFan, Lord Makro, sokratis, Dr. Paingiver, bonadrug, Anunaki, Jim Slip, frequently_attitudes, filip58, vaios, jval, Dream Factory, KOIOTE, DJO, leonidio, imageiras, Han Solo, The_Sandman, crc, Baggoskings, KILLMATH, Σκρουτζ μακ Ντακ, Strativarious, archon, Spirous Fon Kourt, biggles, Φλοκ, Λύκος του Οντάριο, retromanis, ikarukani, click, Jack62, 1SUPERMAN1, Ιλαρίων Κολοκασίδης, albert & Dimitris1 .

Ο ανυποχώρητος αγώνας και η συγκινητική αλληλεγγύη των απλών ανθρώπων ενάντια στην πανίσχυρη εξουσία βρίσκεται στο επίκεντρο της δεύτερης εκδοχής του «Ετερνάουτα» των Έκτορ Έστερχελντ και Αλμπέρτο Μπρέτσια. O Έκτορ Έστερχελντ πλήρωσε με τη ζωή του τα αριστουργηματικά έργα του (η χούντα της Αργεντινής τον δολοφόνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970) και την πολιτική του δράση. Στα πρώτα συγκαταλέγεται αναμφίβολα το «Eternauta» που συνέγραψε από το 1955 ώς το 1957 και σχεδίασε ο Φρανσίσκο Σολάνο Λόπες (κυκλοφόρησε σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Jemma Press και είναι χρόνια τώρα εξαντλημένο). Σε αυτή την πρώτη εκδοχή του «Eternauta» βασίστηκε και η ομώνυμη σειρά του Netflix, της οποίας ολοκληρώθηκε η πρώτη σεζόν με πολύ θετικές κριτικές και αναμένεται η δεύτερη. Το πέρασμα των ετών όμως έφερε στη Λατινική Αμερική ακόμα δυσκολότερες συνθήκες από αυτές της δεκαετίας του 1950. Δικτατορικά στρατοκρατικά καθεστώτα ανεβοκατέβαιναν σε κάθε χώρα από τη Βολιβία και το Περού μέχρι την Αργεντινή και την Παραγουάη ενώ η αμερικανική παρέμβαση γινόταν όλο και πιο εξόφθαλμα, όλο και πιο κυνικά. Ο Εστερχελντ, που διαρκώς ριζοσπαστικοποιούσε την πολιτική σκέψη και πρακτική του ως μέλος ακροαριστερών οργανώσεων, συνειδητοποίησε το 1969 ότι η πρώτη εκδοχή του «Eternauta» δεν τον εξέφραζε πια. Αποφάσισε να ξαναγράψει το σενάριο διατηρώντας τη βασική ιδέα σταθερή, αλλά τροποποιώντας αρκετές κρίσιμες λεπτομέρειες, ενώ ανέθεσε το σχέδιο στον φίλο και συνεργάτη του Αλμπέρτο Μπρέτσια, με τον οποίο πριν λίγους μήνες είχαν φιλοτεχνήσει την Βιογραφία του Τσε Γκεβάρα (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Οξύ»). «El Eternauta 1969», συνέκδοση Jemma Press και DocMZ Publishing. Mετάφραση: Δανάη Ταχταρά, σελ. 64 Στη νέα μορφή, με την αφαιρετική, σκοτεινή, αριστουργηματική ζωγραφική του Μπρέτσια, η Γη και πάλι δέχεται την εξωγήινη επίθεση. Λευκές νιφάδες πέφτουν από τον ουρανό αλλά δεν είναι χιόνι. Όποιος εκτίθεται σε αυτές πεθαίνει ακαριαία και σε λίγες ώρες το Μπουένος Άϊρες γεμίζει πτώματα. Σύντομα, οι εμβρόντητοι επιζήσαντες έρχονται αντιμέτωποι με το δεύτερο κύμα της επίθεσης, με κατευθυνόμενα εξωγήινα πλάσματα που εξολοθρεύουν ό,τι κινείται αλλά και με εξανδραποδισμένα ανθρώπινα πλάσματα που συνεργάζονται με τον κατακτητή. Οι λιγοστοί ζωντανοί πρέπει να συνεργαστούν, να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, να επινοήσουν λύσεις και να αντισταθούν σε μια αδίστακτη, νέα, απρόβλεπτη μορφή εξουσίας που σπέρνει τον θάνατο. Βασικός στόχος αυτής της εξουσίας είναι το μυαλό των ανθρώπων που προσπαθούν να κατακτήσουν με κάθε τρόπο. Οι εξωγήινοι δεν φτάνει να αιχμαλωτίσουν, να εξολοθρεύσουν ή να εξαϋλώσουν τα σώματα των ανθρώπων, θέλουν να εξουσιάσουν το μυαλό τους χρησιμοποιώντας γι’ αυτό άλλα υποδουλωμένα πλάσματα και μια υπερεξελιγμένη τεχνολογία. Οι άνθρωποι δεν θα το βάλουν κάτω. Με απλά τεχνάσματα όπως η μάσκα θαλάσσης του πρωταγωνιστή – σήμα κατατεθέν και σύμβολο του «Eternauta» – θα αντισταθούν. Το μεγαλύτερο σοκ όμως, και μεγαλύτερη διαφορά από την πρώτη εκδοχή, θα έρθει όταν μάθουν πως δεν θα έχουν καμιά βοήθεια από την υπόλοιπη Γη, καθώς οι ηγέτες των μεγάλων κρατών έχουν έρθει σε συμφωνία με τους εξωγήινους και έχουν παραδώσει τη Λατινική Αμερική για να γλιτώσουν τις χώρες τους. Αντί να απελπιστούν, πεισμώνουν ακόμα περισσότερο. Κι έτσι προχωρά ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, ο αγώνας των αμυνόμενων ενάντια στους ιμπεριαλιστές που όποια μορφή κι αν έχουν, στοχεύουν στο μυαλό. Και το σχετικό link...

Μια συνέκδοση της Jemma Press και της DocMZ Publishing ξαναζωντανεύει ένα εμβληματικό έργο της πλούσιας παράδοσης κόμικς της Αργεντινής με έντονες πολιτικές αιχμές που παραμένουν επίκαιρες. Η Jemma Press, σε συνεργασία με την DocMZ Publishing, κυκλοφορεί ένα εμβληματικό έργο της αργεντίνικης σχολής κόμικς, το θρυλικό «El Eternauta 1969», με τον τίτλο «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου». Φέτος μεταφέρθηκε αυτούσιο στη μικρή οθόνη μέσω του Netflix. Είναι η δεύτερη φορά που η Jemma εκδίδει το έργο του Έκτορ Χερμάν Έστερχελντ. Είχε προηγηθεί το 2008-2009 η δίτομη έκδοση της πρώτης μορφής του κόμικ που δημοσιεύτηκε μεταξύ του 1955 και του 1957. Ο Λευτέρης Σταυριανός, που κρύβεται πίσω από την Jemma, ήξερε το κόμικ από παλιά ως αναγνώστης αρχικά, όπως μου αναφέρει. «Η πρώτη μου επαφή με τον “Κοσμοναύτη του Απείρου” ήταν από τις σελίδες του περιοδικού “Σκορπιός”, όπου είχε δημοσιευτεί ένα μεγάλο μέρος της κλασικής εκδοχής του έργου στα ελληνικά, τη δεκαετία του ’80. Δυστυχώς, η δημοσίευση δεν ολοκληρώθηκε κι έτσι δεν μπόρεσα να μάθω ποτέ πώς τελείωνε – αυτός ήταν και ο λόγος που προχώρησα στην κυκλοφορία της ιστορίας των Έστερχελντ – Λόπεζ στα ελληνικά το 2008, όταν η Jemma Press έκανε ακόμα τα πρώτα της βήματα. Η εκδοχή του 1969 διατηρεί πολλά από τα στοιχεία της κλασικής ιστορίας, έχει όμως μια πιο σκοτεινή και πολιτικά αιχμηρή διάσταση σε σχέση με την εκδοχή που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του ’50». Το πρώτο «El Eternauta» που εξέδωσε είναι πλέον εξαντλημένο. Ο Έκτορ Χερμάν Έστερχελντ, δημιουργός του «El Eternauta 1969». Ιστορικά, το «El Eternauta 1969» – το κόμικ που εκδίδεται τώρα – εμφανίστηκε δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευση του ορίτζιναλ έργου που είχε γράψει ο Έστερχελντ και είχε εικονογραφήσει ο Φρανσίσκο Σολάνο-Λόπεζ. Ο Έστερχελντ αποφάσισε να επανέλθει στο ίδιο έργο, αυτήν τη φορά συνεργαζόμενος με τον Αλμπέρτο Μπρέτσια, επιδιώκοντας μια νέα, πιο τολμηρή εκδοχή. Το πρώτο «El Eternauta» αποτελούσε ήδη μια σπουδαία ιστορία επιστημονικής φαντασίας με έντονες πολιτικές αιχμές, τοποθετημένη σε μια περίοδο βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής ταραχής στην Αργεντινή και τη Λατινική Αμερική. Ο Αλμπέρτο Μπρέτσια. Στα χρόνια που ακολούθησαν την έκδοσή του όμως η κατάσταση στην Αργεντινή επιδεινώθηκε, με διαδοχικά πραξικοπήματα και κυβερνητική αστάθεια, ενώ διεθνώς ο Ψυχρός Πόλεμος και ο πόλεμος του Βιετνάμ αναδιαμόρφωναν το παγκόσμιο σκηνικό. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Έστερχελντ ριζοσπαστικοποιήθηκε πολιτικά. Θεωρώντας ότι το αρχικό κομικ δεν εξέφραζε πλέον τις ιδέες και τη ματιά του, αποφάσισε το 1969 να το αναδιαμορφώσει. Με τον Μπρέτσια στον σχεδιασμό, προσέθεσε αφηρημένα στοιχεία, πειραματικές τεχνικές και πιο δυστοπικό ύφος, ενώ ενίσχυσε τον αντιιμπεριαλιστικό και πολιτικό χαρακτήρα της ιστορίας. Εικόνα από την τηλεοπτική μεταφορά του στο Netflix το 2025. Γιατί αποφάσισαν από την Jemma Press να το συνεκδώσουν με την DocMZ Publishing; Την απορία μού λύνει ο Γιάννης Ιατρού της DocMZ, ο οποίος έκανε το πρώτο βήμα γι’ αυτήν τη σημαντική κυκλοφορία: «Η Jemma Press είναι ένας εκδοτικός οίκος που παρακολουθώ από παιδί και μπορώ να πω ότι η δραστηριότητά της όλα αυτά τα χρόνια μού έχει ασκήσει καθοριστική επιρροή, όπως και σε χιλιάδες ακόμα Έλληνες αναγνώστες. Πρόκειται για έναν εκδοτικό οίκο που σύστησε στο ελληνικό κοινό σπουδαίους τίτλους και καλλιτέχνες, τους οποίους διαφορετικά μπορεί να αγνοούσαμε», λέει. «Τέτοια ήταν και η περίπτωση του “Κοσμοναύτη του Απείρου”, τον οποίο έμαθα χάρη στην έκδοση της Jemma πριν από σχεδόν 20 χρόνια. Αμέσως λοιπόν μόλις ενδιαφέρθηκα για τον συγκεκριμένο τίτλο, απευθύνθηκα στον Λευτέρη – και με μεγάλη μου χαρά δέχτηκε να συνεργαστούμε». Σελίδα από το κόμικ «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου». Παρότι τα βασικά στοιχεία της πλοκής του κόμικ παρέμειναν τα ίδια – μια φονική τοξική χιονόπτωση, η εισβολή εξωγήινων που επιδιώκουν τον έλεγχο του νου και η αντίσταση των απλών ανθρώπων –, στην εκδοχή του 1969 η εισβολή περιορίζεται στη Νότια Αμερική. Οι εξωγήινοι κατακτητές συνεργάζονται με τις μεγάλες δυνάμεις – ΗΠΑ, ΕΣΣΔ κ.ά. –, αφήνοντας το κεντρικό και νότιο τμήμα της αμερικανικής ηπείρου προδομένο και αποκλεισμένο στον αγώνα του για επιβίωση. Η αφήγηση αντικατοπτρίζει το πολιτικό κλίμα της εποχής, όταν χούντες που δημιουργούνταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ κατέστρεφαν ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Σελίδα από το κόμικ «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου». Η πειραματική εικονογραφία του Μπρέτσια – κολάζ, μαύρες πιτσιλιές, απουσία καθαρών γραμμών – σε συνδυασμό με το πολιτικά φορτισμένο σενάριο ενόχλησαν το κοινό του εβδομαδιαίου περιοδικού «Gente», όπου δημοσιευόταν το έργο. Από την πρώτη κιόλας εβδομάδα κυκλοφορίας του, οι αναγνώστες εξέφρασαν παράπονα ότι ήταν πολύ απαισιόδοξο και δυσνόητο. Έτσι, έπειτα από τέσσερις μήνες, το κόμικ διακόπηκε, με τον Έστερχελντ να αναγκάζεται να δώσει ένα βιαστικό, αλλά συμβολικό τέλος. Σελίδα από το κόμικ «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου». Το 1976, εν μέσω ακόμη πιο σκοτεινών εποχών, ο Έστερχελντ συνεργάστηκε ξανά με τον Λόπεζ για το δεύτερο μέρος που θα συνέχιζε την ιστορία. Ως μέλος της επαναστατικής οργάνωσης Μοντονέρος, ζούσε πλέον κυνηγημένος. Απήχθη το 1977 από παρακρατικούς και πιθανότατα δολοφονήθηκε το 1978, όπως και οι τέσσερις κόρες του – οι δύο από αυτές ήταν έγκυοι την εποχή της απαγωγής τους, με διάφορες εικασίες να θέλουν τα δυο εγγόνια του να είναι ζωντανά σήμερα. Παρά την τραγική μοίρα της οικογένειάς του, η μορφή του πρωταγωνιστή Χουάν Σάλβο, με την απλή μάσκα κατάδυσης, έγινε η απόλυτη εικόνα του αγώνα απέναντι στην καταπίεση – γεγονός που αποτυπώθηκε και στη μεταφορά του Netflix το 2025. Σελίδα από το κόμικ «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου». Σήμερα, δεκαετίες αργότερα, το έργο παραμένει επίκαιρο, καθώς η κριτική του απέναντι στην καταχρηστική εξουσία, την προπαγάνδα και την καταπίεση εξακολουθεί να αντανακλά τον σύγχρονο κόσμο. «Νομίζω πως τόσο το “El Eternauta 1969” όσο και το προγενέστερό του, “El Eternauta”, θα παραμένουν επίκαιρα για όσο θα υπάρχει η σχέση εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου. Κρίνοντας από το τι συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη, πιθανόν για πάντα», τονίζει ο Λευτέρης. Πέρα όμως από αυτό, σαν να προφήτευσε ότι για δύο χρόνια ολόκληρος ο πλανήτης θα βαλλόταν από έναν αόρατο αλλά θανατηφόρο ιό – όπως ακριβώς οι τοξικές χιονόμπαλες του έργου που τρομοκρατούν τον κόσμο –, τις τρομακτικές επιπτώσεις του οποίου συνεχίζει να βιώνει. Σίγουρα η εικονογραφία του Netflix βοήθησε, το έκανε πιο ξεκάθαρο αυτό. Τι το κάνει όμως τόσο ιδιαίτερο έπειτα από τόσα χρόνια; Σελίδα από το κόμικ «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου». Λευτέρης Σταυριανός: Εκτός από την ιστορία την ίδια, που αποτελεί μια ατμοσφαιρική, μετα-αποκαλυπτική αλληγορία για την πολιτική αντίσταση, το «El Eternauta 1969» έχει και το πλεονέκτημα της εξαιρετικής εικονογράφησης. Ο Αλμπέρτο Μπρέτσια, με το χειρονομιακό σχέδιό του, τα ανισομερή πάνελ και τις πρωτοποριακές συνθέσεις του, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα οπτικό αποτέλεσμα μοναδικό για τον αναγνώστη και να παρουσιάσει μια δουλειά που παραμένει αβανγκάρντ μέχρι και σήμερα. Σελίδα από το κόμικ «Ο Κοσμοναύτης του Απείρου». Γιάννης Ιατρού: Η ιστορία του «Κοσμοναύτη του Απείρου» είναι μια ιστορία αντίστασης ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, η οποία άγγιξε βαθιά ολόκληρο τον κόσμο και έγινε μία από τις πιο εμβληματικές σειρές κόμικ στην Αργεντινή, σε συνδυασμό με την τραγική μοίρα του δημιουργού της. Ήταν η εκδοχή του 1969 όμως αυτή που διαδόθηκε ευρέως στην Ευρώπη, προκαλώντας το ενδιαφέρον του κοινού και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού για τη συγκλονιστική περιπέτεια του μασκοφόρου πρωταγωνιστή της. Μεταξύ των έργων του Έστερχελντ, το «El Eternauta 1969» έχει αναμφίβολα μία ξεχωριστή θέση, όντας ένα από τα πιο επιδραστικά έργα της αργεντίνικης πολιτισμικής κληρονομιάς. Στόχος μας είναι να βγάλουμε κι άλλα έργα, τόσο του Μπρέτσια όσο και του Έκτορ Χερμάν Έστερχελντ, αλλά και άλλων, προκειμένου να αναδείξουμε την εντυπωσιακά πλούσια παράδοση κόμικς της Αργεντινής. Και το σχετικό link...

Περιοδικό ποικίλης ύλης, προσπάθησε να "χτυπήσει" την επιτυχία του Ντομινό. Εξώφυλλα ηθοποιών, εβδομαδιαία έκδοση, κράτησε 13 χρόνια περίπου. Εκδότης Ε. Τερζόπουλος και αρχισυντάκτης ο Ι. Μπακογιαννόπουλος. Ξεκίνησε με μεγαλύτερο σχήμα αλλά μετά το 1973 το μίκρυνε κατά τα στάνταρντ της εποχής. Πρώτη έκδοση 1969 κράτησε μέχρι το 1983. Η πρώτη περίοδος του τίτλου ήταν το 1927-29 και κατά Κάσση είχε βγει και μια βραχύβια έκδοση το 1937 που θεωρείται Β' περίοδος. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους albert, ikarukani, tonytony & AARDVARK.

Σήμερα σκάναρα μερικά εξώφυλλα Σεραφίνο, και διαπίστωσα πως ΔΕΝ είχαμε αφιέρωμα για να τα postάρω Τα λόγια είναι περιττά για τον Σεραφίνο, μιας και πιστεύω πως όλοι μας λίγο πολύ τον έχουμε γνωρίσει μέσα από τις καθημερινές ιστορίες του και έχουμε ταυτιστεί μαζί του. Οι ιστορίες του Σεραφίνο δείχνουν πόσο άτυχος μπορεί να είναι ένας καθημερινός ανθρωπάκος, αλλά και το τι μπορεί να σκαρφιστεί ώστε να εξασφαλίσει το φαγητό της ημέρας Το 1ο τεύχος βγήκε στην Ελλάδα στις 2 Ιουλίου του 1969, αρχικά σαν δεκαπενθήμερο και με κόστος 3 δραχμών. Μέγεθος 12Χ18,5 - 68 σελίδες (2 έγχρωμες, 2 ασπρόμαυρες). Ολοκλήρωσε τον πρώτο του κύκλο τέλη 1975 συμπληρώνοντας περίπου 330 τεύχη (324 διαπιστωμένα). Το κόστος έφτασε τις 4 δρχ. Παρουσίαση της Β' περιόδου ΕΔΩ. Παρουσίαση της Γ' περιόδου ΕΔΩ. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Valtasar, crc, Socratis, Dream Factory, Jim Slip, trelele, tik, leonidio, jval, Indian, aridriv, georio, Σκρουτζ μακ Ντακ, 1SUPERMAN1, GreekComicFan, nikos99, Ιλαρίων Κολοκασίδης, SpiroSym, james768, AARDVARK & albert.

Η διμηνιαία (και ενίοτε τριμηνιαία) έκδοση της ναυαρχίδας των κόμικ εν Ελλάδι. Ο Κάσσης λέει ότι ξεκίνησε το 70. Εγώ υπολογίζω ότι άρχισε το 69. Μέχρι να βρούμε κάποιον που να έχει από τα πρώτα... Μέχρι το 40 (κατά τον Κάσση) ήταν τριμηνιαίο, μετά έγινε διμηνιαίο, ξανάγινε τριμηνιαίο στο 138 (εδώ κάνει ένα λάθος ο Κάσσης, αφού λέει ότι η αλλαγή έγινε στο 139) και ξαναγύρισε σε διμηνιαίο με το 149 (πάλι λαθάκι του Κάσση που αναφέρει το 148). Μέγεθος 13,5χ18. Στα διμηνιαία που διαθέτω (126-137) έχει 132 σελίδες και εν συνεχεία τα πρώτα από τα τριμηνιαία αναφέρονται ως "Τα μεγάλα κλασικά" με 164 σελίδες και τα επόμενα ως "Υπερκλασικά" με 260 σελίδες. Κάποτε τα τσίμπαγες και διάβαζες φίνες περιπέτειες, ενίοτε και με κανέναν Φάντομ Ντακ, σαν αυτές που είχε το εβδομαδιαίο Μίκυ. Πλέον.... σαν το εβδομαδιαίο Μίκυ... bionik, Ion13, Valtasar, ftsgr, gkosk, Dr, Paingiver, crc, PhantomDuck, GreekComicFan, jval, KILLMATH, lunatic, filip58, ramirez, cydisney, Comics Fan, BarkScarpa, big vaggos, Uncle Scrooge McDuck, DaDiRa, Retroplaymo, albert, Dimitris1 & katanablade. Πηγή: Ελληνική Παραλογοτεχνία και Κόμικς του Κυριάκου Κάσση (εκδ. 1998)

Τον Οκτώβριο του 1969, οι εκδόσεις ΓΚΡΕΚΑ (Ν. Πάγκαλος) κυκλοφορούν την σειρά ΜΑΧΗ. Ασπρόμαυρα τομάκια, κυκλοφορούσαν κάθε 20 του μηνός με 132 σελίδες και περιείχαν πολεμικές ιστορίες βρετανικής προέλευσης και δημιουργίας. Η σειρά σταμάτησε μετά από 200 περίπου τεύχη (230 διαπιστωμένα) Η ίδια εταιρεία εξέδιδε και το εβδομαδιαίο ΔΡΑΣΙΣ με ίδιο περιεχόμενο.. Μερικά χαρακτηριστικά οπισθόφυλλα και εσώφυλλα που έβρισκε κανείς σε κάθε τεύχος. (σκανς από τον germanicus19) Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους KILLMATH, Dr. Paingiver, Melandros, germanicus, vaios, filip58, sokratis & Dream Factory.

Τον Απρίλιο του 1969 η εκδόσεις ΝΕΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ(Κ.Δρόσος), κυκλοφορούν μία από τις πρώτες σειρές γουέστερν κόμικς στην Ελλάδα, το ΡΟΚ (υπό Γ.Λ.Μπονέλλι). Ασπρόμαυρο, ξεκίνησε σε μέγεθος 15,5Χ21 και 146 σελίδες μέχρι το 14ο τεύχος(10 δρχ), συνέχισε σε μέγεθος 17,5Χ24 και 68 σελίδες(6 δρχ). Μετά την ολοκλήρωση της σειράς κυκλοφόρησαν και διάφορα τομάκια με καινούργιο εξώφυλλο αλλά ίδιες ιστορίες στις 17 δρχ (διακρίνονται από το εσωτερικό του εξωφύλλου που είναι κενό και ότι στο οπισθόφυλλο δεν υπάρχει αριθμός για το επόμενο τεύχος). Κυκλοφόρησαν 35 τεύχη (διαπιστωμένα). Τεύχη επανακυκλοφορίας : Η Μεγάλη Νίκη περιέχει την Κούρσα Θανάτου (#10) Ο Θάνατος έφτασε καλπάζοντας περιέχει την Επίθεση (#11) Ωρα θανάτου περιέχει το Πάλη μέχρι θανάτου(#15) Η Μάχη Άρχισε περιέχει το Ένα Βέλος μεσ΄ τη νύχτα. (#18) Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους Argail, crc, Dr. Paingiver, leonidio, trelele & KILLMATH. Μετά την ολοκλήρωση της Ελληνικής έκδοσης, κυκλοφόρησε νέα με τον ονομασία "Νέο Ροκ". Η νέα αυτή έκδοση, δεν είχε αρίθμηση, ούτε άλλα στοιχεία κυκλοφορίας. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους trelele KILLMATH & crc.

Τον Μάιο του 1969, οι εκδόσεις ΓΚΡΕΚΑ (Ν. Πάγκαλος) κυκλοφορούν την πρώτη τους σειρά σε εβδομαδιαία βάση ονόματι ΔΡΑΣΙΣ. Μέγεθος μικρό(12,5Χ17,5), 66 σελίδες, περιείχε πολεμικές περιπέτειες και εκδόθηκαν τουλάχιστον 1176 τεύχη συνολικά (τόσα διαπιστωμένα). Μερικές σελίδες δείγμα (από το δεύτερο τεύχος) (σκάνς από τον gkosk) Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διάφορες πινακοθήκες που δημοσίευσε το περιοδικό, τόσο στα οπισθόφυλλα, όσο και σε εσωτερικές σελίδες. Στα οπισθόφυλλα δημοσίευε εικόνες αεροπλάνων από τον Α' ΠΠ. τον μεσοπόλεμο, τον Β' ΠΠ και μεταγενέστερα. Στις εσωτερικές σελίδες δημοσίευε εικόνες από σταρς του διεθνούς αθλητισμού και εικόνες από άρματα και αντιαρματικά. Γίνεται προσπάθεια όλος αυτός ο όγκος να "ανέβει" στο φόρουμ. Τα οπισθόφυλλα σιγά σιγά στην σελίδα των εξωφύλλων. Για τις άλλες πινακοθήκες ανοίχτηκαν προς το παρόν δύο φώτο άλμπουμς, τα οποία και αυτά σιγά σιγά θα συμπληρωθούν. Μπορείτε να αρχίσετε να τα βλέπετε παρακάτω. 1- Πολεμική πινακοθήκη 2- Από τον ξένο αθλητισμό Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους GreekComicFan, ftsgr, dionik, Dr. Paingiver, Dream Factory, Lord Makro, germanicus, jval, sokratis, erma jaguar, KOIOTE, Uncle Scrooge McDuck, DJO, leonidio, imageiras, Ion13, KILLMATH, Han Solo, Λύκο του Οντάριο, biggles, Strativarious, Φλοκ, retromanis, ikarukani, albert, Jack62 & Ιλαρίων Κολοκασίδης.

Η πρώτη περίοδος του Μπλέκ λοιπόν, έκανε την εμφάνιση της στα περίπτερα τον Ιούνιο του 1969 και κυκλοφορούσε κάθε τετάρτη στην γνωστή και από τον Καμπανά λασπουριά... εμ... καφέ απόχρωση ήθελα να πω, η οποία καταλάμβανε όλες τις σελίδες του τεύχους. Το μέγεθος που είχε ο τίτλος για 341 τεύχη ήταν ο ορισμός του κόμικ τσέπης. Το περιοδικό περιλάμβανε και δεύτερη ιστορία, αυτή του Ρίνγκο, ενώ δημοσιεύονταν σε συνέχειες και ιστορίες του Μικρού Ήρωα (το ανάγνωσμα, όχι το κόμικ). Επιπλέον είχε και ανέκδοτα, εικονογραφημένα και σε κείμενο, κάποια κείμενα γενικού ενδιαφέροντως ενώ δεν έλειπαν και οι ενδοεταιρικές διαφημίσεις. Καμιά σχέση με την πολυθεματική του μορφή που είδαμε αργότερα πάντως. Ο πλήρης τίτλος αρχικά ήταν ΜΙΚΡΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ / ΜΠΛΕΚ, ενώ για τα τεύχη 290-341 έγινε ΜΠΛΕΚ και ΤΟΜ. Αργότερα επέστρεψε το ΜΙΚΡΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ, σε πιο διακριτικό ρόλο όμως, στο σήμα της εκδοτικής. Με το τεύχος 342, ο τίτλος μεγαλώνει σε σχήμα και σελίδες, ενώ προστίθονται οι σειρές Ροκ ο αόρατος, Μαρκ, και Έμμα. Το τεύχος 428 είναι και το τελευταίο αυτής της περιόδου Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον bonadrug για την άντληση πληροφοριών από το Ο ΜΠΛΕΚ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, τις οποίες παράθεσε στην ΟΜΑΔΟΠΟΙΗΣΗ του Μπλέκ, χάρη στις οποίες αυτή η παρουσίαση είναι πιο πλούσια από πληροφορίες από ότι θα ήταν αρχικά. Μερικές εσωτερικές σελίδες σαν δείγμα. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα και τις πληροφορίες τους Melandros, Dream Factory, crc, spidey, GERAKOMATHS, Valtasar, sokratis, Sandokan, vaios, Φλοκ, ΚΟΙΟΤΕ , KILLMATH & albert.

Τον Απρίλιο του 1969 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Σπανού το πρώτο αυτοτελές άλμπουμ περιπέτειας με ήρωα τον Αστερίξ που εκδόθηκε στην Ελλάδα. Πρόκειται για το Ο Αστερίξ Ολυμπιονίκης σε μια πολυτελέστατη (για την εποχή) έκδοση με σκληρό εξώφυλλο, διπλά εσώφυλλα, 56 σελίδες, διαστάσεις 27,5 Χ 21,5 και τιμή 30 δραχμές (όταν η αντίστοιχη εβδομαδιαία έκδοση του Σπανού ετιμάτο 5 δρχ). Οι κυρίως σελίδες του τεύχους προερχόταν από συρραφή των τμημάτων της ιστορίας που είχαν δημοσιευθεί στα εβδομαδιαία τεύχη. Διαφημίσεις αναγγελίας της έκδοσης από τα οπισθόφυλλα των τευχών 16, 22 & 23 του εβδομαδιαίου Αστερίξ (scan credit: pambosgm/arxeiokomikgr) Δυστυχώς η αξιόλογη αυτή προσπάθεια δεν είχε την αναμενόμενη απήχηση, προφανώς λόγω της υπερβολικής τιμής, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει συνέχεια, τουλάχιστον σε αυτή τη μορφή.

Τον Ιανουάριο του 1969, λίγο πριν ο Στυλιανός Ανεμοδουράς κυκλοφορήσει τον Εικονογραφημένο Μικρό Ήρωα (αναφέρομαι στην έκδοση με τον Κάπτεν Μίκυ μέσα), τα αδέλφια Ανδρέας και Νίκος Ζαπατίνας κυκλοφορούν τον Ντένις τον Τρομερό. Μια από τις πλέον δυσεύρετες Ελληνικές εκδόσεις κόμικς της περιόδου, κάνει την εμφάνιση της σε μεγάλο σχήμα αρχικά(17X24), για τα πρώτα 7 τεύχη, και έπειτα σε μικρή(12.5X17) για τα υπόλοιπα 13. Πρόκειται για μια από τις πασίγνωστες Αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές του`50, με τεράστια απήχηση στο κοινό. Ήταν μια ιδέα του Hank Ketcham, σε σκίτσα των Marcus Hamilton και Ron Ferdinand. Πρωτοκυκλοφόρησε σαν στρίπ το 1950, στις Αμερικάνικες πολιτικές εφημερίδες της εποχής. Αυτή την στιγμή κυκλοφορεί σε πάνω από 1.000 εφημερίδες, σε 48 χώρες, και έχει μεταφραστεί σε 19 γλώσσες!! Στην Ελλάδα του 1968 δεν τα κατάφερε όμως! Για την ιστορία να αναφέρω ότι κυκλοφορούσε κάθε δεύτερο Σάββατο, με κόστος 3 δραχμές. Από την άλλη, όταν προσπάθησα να αντλήσω πληροφορίες από συλλέκτες, πολλοί αγνοούσαν την ύπαρξη της έκδοσης, ενώ κάποιοι άλλοι μου απάντησαν ότι κάτι είχαν ακούσει για το περιοδικό, αλλά δεν το είχαν αντικρύσει ποτέ!!!! Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους Valtasar και Melandros. Και 3 σελίδες για δείγμα.

Οι εκδόσεις Φυτράκη, στην προσπάθειά τους να μας ξεναγήσουν στα "Μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου", συνεργάζονται με την Mondadori και το 1969 κυκλοφορούν μία καλαίσθητη και υπερπολυτελή σειρά βιβλίων. Ξεφυλλίζοντας το κάθε βιβλίο της σειράς, δύο πράγματα προξενούν έκπληξη στον αναγνώστη. Το πρώτο είναι το πανέμορφο χαρτί στο εσωτερικό με την τέλεια εκτύπωση και το δεύτερο είναι ο μεγάλος πλούτος από σπάνιο φωτογραφικό υλικό που υπάρχει διάσπαρτο μέσα και σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά κείμενα (που είναι μεν άκρως κατανοητά, αλλά και γραμμένα με πολυτονικό σύστημα ) μας μεταφέρει στο εκάστοτε μουσείο και την Ιστορία γενικότερα. Τα βιβλία που έχουμε στην κατοχή μας είναι τα εξής: Λούβρο Αιγυπτιακό μουσείο Καΐρου Παλαιά Πινακοθήκη Μονάχου Βασιλικό μουσείο Άμστερνταμ Η έκδοση, όπως έγραψα και πιο πάνω, δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να χαρακτηριστεί άψογη και η θεματολογία της αφυπνίζει μνήμες και μαθαίνει νέα πράγματα για την Τέχνη. Όπως θα περιμέναμε σε μία τέτοια δουλειά, τα βιβλία είναι σκληρόδετα, προορισμένα να αντέχουν στο πέρασμα των δεκαετιών (ένα στοίχημα που κερδήθηκε) και σε κάθε φωτογραφία που παρατίθεται υπάρχει και η αντίστοιχη επεξήγηση του τι ακριβώς απολαμβάνουμε. Στο τέλος κάθε τόμου βρίσκουμε μία ενότητα που μιλάει για την Ιστορία κι Οργάνωση του εκάστοτε μουσείου, ενώ στην συνέχεια ακολουθεί η βιβλιογραφία, η ιστορία των συλλόγων που ίδρυσαν το κάθε μουσείο, σχεδιαγράμματα της κάτοψης του μουσείου (όχι σε όλα τα βιβλία), ευρετήριο εικόνων κι ευρετήριο ονομάτων. Ε, αν θα τολμούσαμε να ζητήσουμε κάτι παραπάνω, θα ήμασταν αχάριστοι! Αυτό που παρατήρησα στα βιβλία που έχουμε στην κατοχή μας είναι ότι όλα φέρουν το ίδιο (λιτό) εξώφυλλο κι οπισθόφυλλο και η μόνη διαφορά τους υπάρχει στον τίτλο της ράχης. Αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ενδέχεται να κυκλοφορούσαν με dust jackets. Κάποια στιγμή (άγνωστο το πότε) η σειρά επανατυπώθηκε, αυτή την φορά από τα πιεστήρια της Ελευθεροτυπίας και κυκλοφόρησε με ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο, αλλά με καινούργια (πιο ωραία) εξώφυλλα.

Εκδοση 4 τιτλων με χαρτινενιο εξωφυλλο οπως στα παραμυθια αγκυρας του 1969 η οποια φαινεται να επανεκδοθηκε αγνωστο ποτε 20 σελιδες μαζι με τα εξωφυλλα μετρημενα στο χερι καθως δεν υπαρχει αριθμηση οπου οι σελιδες εχουν εναλλαξ εγχρωμες και ασπρομαυρες εικονογραφησεις και ειναι απο χοντρο χαρτι (καμια σχεση με τα περιοδικα η τα κομικς) Σας παραθετω εξωφυλλα δυο τευχων και απο τις δυο εκδοσεις (ενα απο καθε εκδοση) οπου οι διαφορες εστιαζονται στις λεπτομεριες των σηματων - χρωματων -σχεδιασμου (ειδικα στο οπισθοφυλλο) τιτλου ονομασιας και τιμης στα εξωφυλλα ..... Το ενα εχει και το αλλο δεν εχει Το Νο2 α' εκδοσης και το Νο4 της επανεκδοσης

Πριν ο Δραγούνης φέρει τον Ταρζάν στην Ελλάδα όπως είδαμε εδώ μας είχε συστήσει ένα ξάδερφο του. Μόνο που από «λάθος» τον είχε συστήσει και αυτόν σαν Ταρζάν. Μιλάμε βέβαια για τον γνωστό στους παλιότερους μακρυμάλλη Ταρζάν που κυκλοφορούσε στην ζούγκλα με παρέα ένα κλώνο του Mandrake (Ράσμους) και ένα πυγμαίο (Γιε - Γιε) με κράνος και ξυπνητήρι. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα αντίγραφο του Ταρζάν με γαλλική προέλευση και μια αξιοζήλευτη καριέρα στην χώρα του με περίπου 500 τεύχη στο ενεργητικό του.. Λεπτομέρειες εδώ Wikki fr, εδώ και εδώ Στα δικά μας τώρα. Η έκδοση του κράτησε για 254 τεύχη(διαπιστωμένα) σε μικρό σχήμα. Ενώ έβγαλε και αρκετά σε μεγάλο. Το περιοδικό περιλάμβανε και δευτερεύουσες ιστορίες με ήρωες όπως : ο λοχίας Πόλκ, Ο Ρακάρ, Η κατάκτηση της Δύσης (ναι η γνωστή), ή Ζάννα, ο κάπταιν Μπλεντ κ.α. Οι περισσότερες ήταν από τις εκδόσεις Lug. 1η κυκλοφορία της μικρής σειράς : 19 Δεκεμβρίου 1969 Μέγεθος : 12,5Χ17 Σελίδες: 32 , τρίχρωμο Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα και τις πληροφορίες τους Valtasar, Dream Factory & Anunaki Tαρζάν Κλασικά τόμος Σπέσιαλ παρουσίαση εδώ. Μεγάλος Ταρζάν παρουσίαση εδώ.

Το περιοδικό αυτό πρωτοκυκλοφόρησε από τον Ν. Θεοφανίδη το 1950 σαν συμπλήρωμα του Ρομάντσο. Κυκλοφόρησαν 5 περίοδοι, τα τεύχη που σας παρουσιάζω είναι η Ε' περίοδος (1969). Τα διαπιστωμένα ανέρχονται στα 31. Αυτή είναι η τελευταία ατυχής προσπάθεια του εκδότη να επαναφέρει τον τίτλο, προσθέτοντας σελίδες ποικίλης ύλης και ξεφεύγοντας στο παραδοσιακό αισθηματικό μυθιστόρημα. Εβδομαδιαίο, μέγεθος 15Χ21, ασπρόμαυρο, 116 σελίδες, περιείχε αισθηματικά μυθιστορήματα, σελίδες ποικίλης ύλης και φωτορομάντσα(παρουσίαση ΕΔΩ) Παρουσίαση Α' περιόδου ΕΔΩ Παρουσίαση Β' περιόδου ΕΔΩ Παρουσίαση Γ' περιόδου ΕΔΩ Παρουσίαση Δ' περιόδου ΕΔΩ

Νοέμβριο του 1969, ο εκδότης Κ. Παπαχρυσάνθου κυκλοφορεί μια μηνιαία σειρά ονόματι ΤΟΜ ΜΠΕΡΡΥ Μεσαίο μέγεθος(17,5Χ24,5), έγχρωμο, 28 σελίδες, αφορούσε περιπέτειες του Τομ Μπέρρυ μιας απομίμησης του Λούκυ Λουκ. Ο Κ.Κάσσης αναφέρει ότι είναι από τα τελευταία που τυπώθηκαν με το παλιό σύστημα της λιθογραφίας, πριν αρχίσουν να βγαίνουν τα πάντα σε Offset (που επιβλήθηκε μετά το 1960 στην Ελλάδα) Λέγεται ότι έφτασε τα 38 τεύχη πριν σταματήσει η έκδοσή του. Παραθέτω μερικά εξώφυλλα και μία εσωτερική σελίδα για να δείτε το σχέδιο. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους crc, Dream Factory, tik , KILLMATH & Han Solo.

Ο δεύτερος κάουμποι του κ. Δραγούνη, ο Κίτ Κάρσον, εμφανίστηκε στα περίπτερα της χώρας μας στις 5-4-1969. Ο εκδοτικός οίκος Πηδάλιο Πρές κυκλοφόρησε τουλάχιστον 41 τεύχη του. Δεν τα πήγε τόσο καλά όσο περίμενε ο εκδότης, ούτε μπόρεσε να φθάσει τα 50 τεύχη του «συγγενή» του, Τέξ Τον. Κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο, κόστιζε 3 δραχμές, σε σχήμα 14 Χ 20,5, οι ιστορίες του ήταν αυτοτελείς και ασπρόμαυρες (!) και χωρούσαν σε 68 σελίδες. Για όποιον ενδιαφέρονταν, υπήρχε η δυνατότητα συνδρομής με κόστος 150 δραχμές (εντός συνόρων), 33 Γαλλικά φράγκα, 6 δολάρια Αμερικής ή 28 Γερμανικά μάρκα!!! Ο δημιουργός του Κίτ Κάρσον, είναι ο Ιταλός Rino Albertarelli, ενώ τα δικαιώματα εμφανίζεται να έχουν έρθει από τον Γαλλικό εκδοτικό οίκο Imperia. Στην Γαλλία ο Kit Karson ξεκίνησε το 1956 και η έκδοση του άντεξε για 30 ολόκληρα χρόνια !!! Κάτι ανάλογο είχαμε και στην Ολλανδική έκδοση, ενώ στην Γερμανία έχει συνολικά γνωρίσει 4 επανεκδόσεις!!! Αν πάμε πίσω στον χρόνο, θα δούμε πώς το 1948 στην Αμερική, εμφανίζεται ένα περιοδικό με το ίδιο όνομα. Μήπως θα πρέπει ο ντετέκτιβ του GC ο Germanicus, να ετοιμάσει βαλίτσες για μια νέα αποστολή??!!! Κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο. ------------------------------------------------- Το μέλος KILLMATH λέει εδώ. Έτσι ανέβηκαν τα διαπιστωμένα τεύχη της σειράς. Μέσα στο τεύχος ανακοινώνεται η αλλαγή περιοδικότητας από εβδομαδιαία σε δεκαπενθήμερη καθώς και η μείωση της τιμής από 3,50δρχ σε 3δρχ που θα ίσχυε από το τεύχος 45 . Το ίδιο θα ίσχυε και για το Τεξ-Τον 61, ωστόσο δεν ξέρω αν όντως κάποιο από αυτά τα δυο κυκλοφόρησε. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα και τις πληροφορίες τους Dream Factory, Valtasar, crc, sokratis, filip58, Σκρουτζ μακ Ντακ, KILLMATH & φλοκ.

Το 1969 ο εκδότης Ε.Ξενόπουλος ιδρύει τις εκδόσεις βιβλίων τσέπης (που είχαν ιδιαίτερη απήχηση την εποχή εκείνη) "Πάνθηρ" και "Κόνδωρ" ακολουθώντας με την σειρά του τα βήματα άλλων εκδοτών όπως του Α.Παπαδημητρίου με τις εκδόσεις τσέπης "Άγκυρα". Η ιδέα γνωστή και δοκιμασμένη. Σε εβδομαδιαίο ρυθμό, κάθε δεύτερο Σάββατο ένα μικρό βιβλιαράκι σχήματος 12Χ18 εκ. κρατούσε συντροφιά στο φανατικό κοινό του είδους που ανέτρεχε στο περίπτερο της γειτονιάς του.. Στη σειρά θα ενταχθούν η αφρόκρεμα της αστυνομικής, νουάρ, κατασκοπευτικής, αισθηματικής , φανταστικής κλπ λογοτεχνίας της Ευρώπης κυρίως (Λ.Τσαρτρις,Εντ.Ουάλλας,Τ.Πάρτλαντ κλπ). Η σειρά θα συμπεριλάβει και άλλα θέματα (Γουέστερν,Μυθιστορήματα φρίκης,πολεμικά,Ελληνική αστυνομική λογοτεχνία,καθώς και θέματα ποικίλου ενδιαφέροντος-χιούμορ γελοιογραφίες,σταυρόλεξα). Τα περισσότερα εξώφυλλα ήταν εικονογραφημένα κυρίως από τον ίδιο τον εκδότη Ε.Ξενόπουλο. Κάποιοι απο τους μεταφραστές των κειμένων των τομιδίων ήταν οι:Μ.Τσουκαρη,Νικ.Φιορεντζης, Σ. Βήτα, Κ.Ραδή, Ανδ. Σπυρόπουλου κ.α.Οι σελίδες για την σειρά "Πάνθηρ" ηταν 130,και αυτές τις "κόνδωρ" 146 (πάντα μαζί με εξώφυλλα/οπισθόφυλλα). Η σειρά "Πάνθηρ"(σύμφωνα με την τεκμηρίωση που προκύπτει από τα οπισθόφυλλα των αντίστοιχων τευχών) κυκλοφόρησε κάπου στα 51 τεύχη τουλάχιστον έως τον Αύγουστο του 1971. Αν υπάρχει κάποια περαιτέρω πληροφορία ή στοιχείο που να βοηθάει ας καταχωρηθεί Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τον tik.

Πολύ πριν το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ κυκλοφόρησε στην Ελλάδα , στις 29 Οκτωβρίου 1969 το περιοδικό ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ , από το ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ Ε.Π.Ε. Διευθυντής ο Νίκος Καμπάνης και αρχισυντάκτης ο Αλέξανδρος Καρρέρ. Το περιοδικό κυκλοφορούσε κάθε δεκαπενθήμερο και το περιεχόμενο του καλλιτεχνικά νέα , τι έπαιζαν τα θέατρα και οι κινηματογράφοι , ένα υποτυπώδες πρόγραμμα τηλεόρασης , κάποιες σελίδες για τη νυχτερινή ζωή και κάποια αναγνώσματα αλλά και σπορ , ωροσκόπια κτλ. Από θέμα κόμιξ , αν μπορεί να θεωρηθεί αυτό είναι και αυτό που βρήκα και παραθέτω από το τεύχος 10. Δεν γνωρίζω τα πόσα τεύχη έφτασε , λίγα έχω δυστυχώς και είναι τα 4 5 6 και 10

Διεύθυνση έκδοσης: Ε.Ξενόπουλος, Ιωάννης Φιορεντζης Το 1969 ο εκδότης Ε.Ξενόπουλος ιδρύει τις εκδόσεις βιβλίων τσέπης (που είχαν ιδιαίτερη απήχηση την εποχή εκείνη) "Πάνθηρ" και "Κόνδωρ" ακολουθώντας με την σειρά του τα βήματα άλλων εκδοτων όπως του Α.Παπαδημητρίου με τις εκδοσεις τσέπης "Αγκυρα". Η ιδέα γνωστή και δοκιμασμένη. Σε εβδομαδιαίο ρυθμό, κάθε πρώτο Σαββατο. ένα μικρό βιβλιαράκι σχήματος 12Χ18 εκ. κρατούσε συντροφιά στο φανατικό κοινό του είδους που ανέτρεχε στο περιπτερο της γειτονιάς του να το αγορασει το βιβλιο τσέπης. Στη σειρά θα ενταχθούν η αφρόκρεμα της αστυνομικής, νουάρ, κατασκοπευτικής, αισθηματικής , φανταστικής κλπ λογοτεχνίας της Ευρώπης κυρίως (Λ.Τσαρτρις,Εντ.Ουάλλας,Τ.Πάρτλαντ κλπ). Η σειρά θα συμπεριλάβει και άλλα θέματα (Γουέστερν,Μυθιστορήματα φρίκης,πολεμικά,Ελληνικη αστυνομική λογοτεχνία,καθως και θεματα ποικιλου ενδιαφέροντος-χιούμορ γελιογραφίες,σταυρόλεξα). Τα περισσότερα εξώφυλλα ήταν εικονογραφημένα κυρίως από τον ίδιο τον εκδότη Ε.Ξενόπουλο. Κάποιοι απο τους μεταφραστές των κειμένων των τομιδίων ήταν οι:Μ.Τσουκαρη,Νικ.Φιορεντζης, Σ.Βήτα, Κ.Ραδη, Ανδ. Σπυρόπουλου κ.α.Οι σελίδες για την σειρά "Πάνθηρ" ήταν 130, και αυτές τις "κόνδωρ" 146 (πάντα μαζί με εξώφυλλα/οπισθόφυλλα). Η σειρά "κόνδωρ"(σύμφωνα με την τεκμηρίωση που προκύπτει από τα οπισθόφυλλα των αντίστοιχων τευχών) κυκλοφόρησε κάπου στα 9 τεύχη (τεκμηριωμένα). Αν υπάρχει κάποια περαιτέρω πληροφορία ή στοιχείο που να βοηθάει ας καταχωρηθεί. *A Eκδοση 1947 υπο Holder and Stroughton Ltd H παρούσα μεταφραση (Νικόλαου Φιορεντζη,τευχος 09) εγινε βάση εκδόσεως της Pan Books Ltd toy 1961 (Πλήρες κείμενο,άνευ συντομεύσεων) η εκδοση του 1961 της Pan Books Ltd όπου βασίστηκε το τεύχος 09 των εκδόσεων Κόνδωρ :"Ο Αγιος κάνει...χιούμορ"

Για χρόνια το άκουγα, φέτος επιτέλους το διάβασα. Η τρομερή σειρά manga του Naoki Urasawa ακολουθεί μια παρέα παιδικών φίλων που προσπαθούν -για δεκαετίες- να σώσουν τον κόσμο. Kαμιά φορά αναρωτιέμαι, αν μπορούσαμε να ξεκλειδώσουμε όλες τις παιδικές μας αναμνήσεις, να τις βλέπαμε σαν άλμπουμ φωτογραφιών, πεντακάθαρες τη μία δίπλα στην άλλη, τι πράγματα θα ανακαλύπταμε; Πόσες ξεχασμένες ιστορίες, πόσα σβησμένα πρόσωπα, πόσα περιστατικά καταπιεσμένα από τη μνήμη-φρουρό; Η μνήμη είναι φτιαγμένη για να μας προστατεύει, σβήνοντας, περιορίζοντας, ξεθωριάζοντας, αλλοιώνοντας. Ποτέ τίποτα που θυμάσαι από τόσο παλιά δε συνέβη όπως το θυμάσαι. Ποτέ δεν το θυμόμαστε δύο άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Οι παιδικές αναμνήσεις είναι το τελευταίο σύνορο, είναι εκεί που έχουν φωλιάσει, μακριά από το φως, τα μεγαλύτερα μυστικά, κρυμμένα από ακόμα κι εμάς τους ίδιους. Σαν undercover πράκτορες α λα “Departed”, που χάθηκε η αληθινή τους ταυτότητα και τώρα βρίσκονται μετέωροι, σε limbo. Αυτά τα Χαμένα Κεφάλαια μπορεί να είναι γεμάτα ενθουσιασμό κι ελπίδα και δίψα για ζωή και ανακάλυψη, αλλά και τρόμο και φόβο και πόνο. Φυσικά κάποιος, κάποτε, κάπως, όφειλε να γράψει ένα επιβλητικό sci-fi έπος που διασχίζει σχεδόν μισό αιώνα ιστορίας, φτάνει μέχρι το τέλος του κόσμου, μα παραμένει πάντα βαθιά ριζωμένο σε κάποιο παιδικό καλοκαίρι που ακροβατεί βίαια ανάμεσα στο ζωντανό και το ξεχασμένο. Το “20th Century Boys” θα σε ταξιδέψει πολύ. Στο μέλλον και στο παρελθόν. Όλη η αλήθεια για τα παιδιά του ‘69 Το καλοκαίρι του 1969 μια παρέα φίλων μαζεύεται και φτιάχνει ένα κρυφό αρχηγείο στη μέση ενός παρατημένου λιβαδιού. Εκεί παραχώνουν αγαπημένα μάνγκα, χαζεύουν ‘απαγορευμένα’ ενήλικα περιοδικά, ακούν μουσική, και σχεδιάζουν το μέλλον τους. Γράφουν ένα βιβλίο με προφητείες, γεμάτο πράγματα που ένα παιδικό μυαλό μόνο θα μπορούσε να σκεφτεί. Για τον πλανήτη που απειλείται από τεράστια ρομπότ, από φονικούς ιούς, από επιβλητικά όπλα λέιζερ. Και για μια παρέα αγοριών που θα ενωθούν για να τον προστατέψουν. Οι δεκαετίες περνούν και τα παιδιά μεγαλώνουν, ξεχνώντας το αρχηγείο, ξεχνώντας τις προφητείες, ξεχνώντας ακόμα και ονόματα και πρόσωπα. Έχει συμβεί σε όλους μας, και θα συμβαίνει για πάντα. Όμως, καθώς ο αιώνας ετοιμάζεται να εκπνεύσει, ένας μυστηριώδης θάνατος εκκινεί μια σειρά από σοκαριστικές αποκαλύψεις, με αποκορύφωμα αυτή: ένας αγνώστου ταυτότητας Φίλος, ετοιμάζεται να κάνει τις παιδικές προφητείες πραγματικότητα. Αυτά τα 20th Century Boys είναι τώρα το μόνο που μπορεί να σώσει τον κόσμο από την καταστροφή, το μόνο που στέκεται εμπόδιο στο Τέλος της Ιστορίας. Ο εθνικός θησαυρός της Ιαπωνίας Ο Naoki Urasawa θεωρείται κάτι σαν εθνικός θησαυρός στην Ιαπωνία ή τελοσπάντων αυτό μας υπενθυμίζει διαρκώς ένα quote του Junot Diaz που κοσμεί τη ζακέτα του κάθε τόμου της σειράς. Ο Urasawa έχει γράψει αρκετές ακόμα σειρές που έχουν υμνηθεί από την κριτική όπως το “Monster” (το οποίο σκοπεύω να ξεκινήσω στην τηλεοπτική μεταφορά του) και το “Pluto” (του οποίου οι τόμοι έχουν ήδη στοιχηθεί και περιμένουν να τους ξεκινήσω). Το “20th Century Boys” πάντως, το οποίο έχει μεταφερθεί και σε μια κινηματογραφική τριλογία (αλλά προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε το κόμικ αντ’ αυτής), το ξεκίνησε το 1999 σε εβδομαδιαία κεφάλαια που έτρεξαν ως τον Ιανουάριο του 2007, δεμένα πλέον σε 22+2 τόμους. Πάντα θαύμαζα ανθρώπους που έχουν μια τόσο σαφή δομή της ιστορίας τους μες στο κεφάλι τους ώστε να μπορέσουν να τη μανατζάρουν για ένα τόσο μεγάλο διάστημα, με συνέπεια και focus. Ο Urasawa ξεκινά μπλέκοντας το τότε με το τώρα (όπου το ‘τώρα’ είναι λίγο πριν το τέλος του 20ου αιώνα), μεταπηδώντας από φλάσμπακ και αναμνήσεις των κεντρικών ηρώων, στις όλο και πιο αγωνιώδεις προσπάθειές τους να αποσοβήσουν την καταστροφή που κάποτε είχαν οι ίδιοι σκεφτεί, ως παιδικό παιχνίδι, ως κάτι που στους ανήλικους εαυτούς τους φαινόταν κουλ, μια φοβερή μακρινή επιστημονική φαντασία από τον κόσμο του αύριο. Ενώ αρχικά θα πιάσεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται πόσο μπορεί να διαρκέσει αυτή η ιστορία καθώς φτάνει προς μια πρώτη φυσική κορύφωση (το βλέμμα παίζει προς το ράφι με τους 20 τόμους και αναρωτιέσαι τι στα κομμάτια μπορεί να συμβαίνει σε αυτούς), γρήγορα ο Urasawa με μια άμεση κίνηση θα ανατινάξει την ιστορία και θα επεκτείνει το σύμπαν της αφήγησής του, κάνοντάς σε να πιστεύεις πως μπορεί πλέον να διαρκέσει για δεκάδες τόμων. Μα ποτέ, σε κανένα σημείο, δε θα νιώσεις την ιστορία να του ξεγλιστρά. Παραμένει focused όσο κι αν το εύρος του σύμπαντός του μεγαλώνει. Fantastic Four and Doom Στην καρδιά της ιστορίας είναι 4 παιδικοί φίλοι. Ο Κέντζι, που λατρεύει τη ροκ εν ρολ και τα μάνγκα, και είναι κάτι σαν αρχηγός αλλά με έναν πολύ χαλαρό, θέλω-να-κάνω-κουλ-πράγματα τρόπο. Ο Γιόσι είναι ο πιο ανασφαλής, εσωτερικός τύπος, που βοήθησε τον Κέντζι να φτιάξει το κρυφό αρχηγείο. Ο Ότσο είναι ο τρίτος της παρέας, ο πιο πιθανός να αποκτήσει κάποτε δικό του action franchise. Και η Γιουκίτζι, το αγοροκόριτσο που κάνει παρέα με τον Κέντζι και προστατεύει τα παιδιά όποτε χρειάζεται- μια φορά τα έβαλε μόνη της με τους δίδυμους bullies του σχολείου που ήθελαν να καταστρέψουν το αρχηγείο. Όπως φυσικά συμβαίνει πάντα, γύρω από αυτό τον κεντρικό πυρήνα της παρέας σχηματίζεται κάτι πολύ ευρύτερο. Παιδιά που είναι φίλοι μα όχι κολλητοί. Παιδιά που θέλουν να γίνουν μέλη της Κουλ Παρέας. Παιδιά που είναι καταδικασμένα ως παντοτινοί outsiders. Παιδιά που είναι εκεί για να παίρνουν το φταίξιμο, να δέχονται τις κοροϊδίες, να φορτώνονται το παραμικρό. Είπαμε, είναι μια σκληρή περίοδος η παιδική ηλικία- τα παιδιά είναι ακόμα αθώα και δεν έχουν πλήρη συναίσθηση της ασχήμιας ή της σκληρότητας κάποιων πράξεών τους. Καθώς τα χρόνια περνούν, προστίθενται κι άλλοι χαρακτήρες, άλλοι καλοί, άλλοι κακοί, άλλοι περαστικοί, άλλοι κερδίζουν τη θέση τους στο κέντρο της ιστορίας. (Κάννα!) Μα, κυρίως, υπάρχει ο Φίλος: μια μυστηριώδης φιγούρα που ηγείται ενός τρομακτικού cult και ενορχηστρώνει κάθε παγκόσμιας κλίμακας καταστροφή που είχε ‘προφητευτεί’ σε εκείνο το παιδικό βιβλίο των παιδιών, δίχως να είναι γνωστή η ταυτότητά του. Είναι όμως σαφές πως έχει μεγάλη σύνδεση με τα παιδιά, με το κρυφό αρχηγείο, με το καλοκαίρι του ‘69. Υπό αυτή τη σκοπιά, το “20th Century Boys” είναι μια από τις πιο σημαντικές coming of age ιστορίες που έχουν γραφτεί ποτέ. Κάθε πράξη κακού, κάθε πράξη ηρωισμού, κάθε αποκάλυψη, κάθε ανατροπή, κάθε κίνητρο, τα πάντα βρίσκουν τις ρίζες τους πίσω, στο παρελθόν, στην παιδική ηλικία. Σε πράγματα ή πρόσωπα που έχει ξεχάσει ή έχει αφήσει το χρόνο να αλλοιώσουν μέσα του. Η ελαχιστότερη των πράξεων μπορεί να δημιουργεί κύματα συνεπειών, σαν βοτσαλάκι που κάποιος έριξε άτσαλα στα λιμνάζοντα νερά του χρόνου. Τίποτα που συμβαίνει δεν σβήνεται. Μπορεί απλά να ξεχνιέται. Για λίγο. Το Stand By Me συναντά το War of the Worlds Το “20th Century Boys” τελικά δε μένει ποτέ αρκετά στάσιμο ώστε να γίνει προβλέψιμο ή βαρετό, παρά τον μεγάλο του όγκο. Διασχίζει με την ευκολία που σχηματίζεται μια ανάμνηση, την απόσταση από μια περιπέτεια εφηβικής ανακάλυψης τύπου “Stand By Me” σε μια αποκαλυπτική ταινία καταστροφής τύπου “War of the Worlds”. Κινείται στο βυθό των αναμνήσεων, επιστρέφοντας διαρκώς στις ίδιες καθοριστικές στιγμές ξανά και ξανά, σαν πολυπαιγμένο ρεφρέν που, όταν πια λιώνει η κασέτα, αποκαλύπτει νέα επίπεδα ανάγνωσης. Αλλά και περπατά στους sci-fi διαδρόμους της εικονικής πραγματικότητας. Διανθίζει την αφήγηση με αναφορές στη μουσική και στα κόμικς, ενισχύοντας την ιδέα πως η τέχνη μας κάνει αυτό που είμαστε. Εισάγει χαρακτήρες και κόσμους με ευκολία, δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του στο δράμα χαρακτήρων ή στην κομεντί. Ανοίγει συνεχώς νέους αφηγηματικούς ιστούς, οδηγώντας τον αναγνώστη στα γνώριμα σκηνικά από διαφορετικά σημεία εισόδου, κρατώντας σε σε εγρήγορση και κάνοντάς σε διαρκώς να αμφισβητείς ή να εξετάζεις και να αναλύεις αυτό που βλέπεις μπροστά σου. Κι όσο κι αν αυτό το επικό στόρι απλώνεται σε δεκαετίες και κόσμους συχνά διαφορετικούς, νέους, τρομακτικούς, γεμάτους απειλές, συνωμοσίες, θανάτους και παντός είδους εξωφρενικές επιθέσεις, δε χάνει ποτέ τον στόχο, το κέντρο βάρους του. Είναι πάντα η ιστορία που ξεκίνησε ένα καλοκαίρι, όταν μια παρέα παιδιών περίμενε εναγωνίως την επερχόμενη Expo, μια έκθεση όπου θα γίνονταν, εν έτει 1969, μάρτυρες του κόσμου του αύριο. Η ιστορία μιας παρέας ανθρώπων που στιγματίστηκε για πάντα από τα όσα έζησαν ως παιδιά, και που συνέχισαν να αντιστέκονται σε μια κοινωνία καταστροφής και ελέγχου με μόνο τους καύσιμο τον ενθουσιασμό που είχαν ως παιδιά. Το “20th Century Boys” θα σου κόψει την ανάσα με την αφήγηση, τους χαρακτήρες και το έντεχνο πολύτομο πλάνο του, μα κυρίως επειδή δεν ξεχνά ποτέ πως ο κόσμος του αύριο γεννιέται σε κάθε ανεπαίσθητη στιγμή του χθες. * Για παραγγελίες υπάρχουν τα γνωστά βιβλιοπωλεία, όπως το Solaris. Και το σχετικό link...