Search the Community

Ο αξιαγάπητος ΚΥΡιος Κυριακόπουλος Μια ανοιχτόκαρδη κουβέντα με τον πιο αγαπητό Έλληνα γελοιογράφο Στο σπίτι παίρναμε «Τα Νέα» και την «Ελευθεροτυπία». Την «Ελευθεροτυπία» την άρπαζα πρώτος εγώ, την άπλωνα ωραία, στρωτά στο χαλί, να μη τσαλακώνεται, και τη διάβαζα, την ξεκοκάλιζα. Τα Σάββατα ιδιαίτερα, όταν είχα να απολαύσω τον ολοσέλιδο ΚΥΡ. Ένα σεντόνι με πανέξυπνο χιούμορ, με τα μικρά μίνιμαλ σχεδιασμένα ανθρωπάκια του που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα με φόντο την Ακρόπολη, σε πάρκα, πλατείες, σπίτια, όλα ζωγραφισμένα ολοκάθαρα και απλά. Χωρίς σκιές και λεπτομέρειες. Μία ανθοστήλη εδώ, ένα λαμπατέρ εκεί. Ανθρωπάκια Έλληνες, απλός λαός, με τα ολοστρόγγυλα ορθάνοιχτα μάτια τους, σαν να απορούν μονίμως με όλα όσα συμβαίνουν. Μίνιμαλ και οι ατάκες τους. Μια φράση που χτύπαγε στόχο και πυροδοτούσε το γέλιο της έκπληξης, της ευχαρίστησης, της γλυκιάς εκδίκησης προς το κατεστημένο – έτσι όπως το καυτηρίαζε ο ΚΥΡ. ΚΥΡ, Γιάννης Κυριακόπουλος. Ο χαμογελαστός κύριος που εμφανιζόταν πάντα στις φωτογραφίες φορώντας τα γυαλιά του και κρατώντας την πίπα του. Δημοφιλής και αποδεκτός παντού γιατί η σάτιρά του ήταν πάντα έξυπνη και διακριτική, δαιμόνια αληθινή χωρίς να γίνεται χυδαία ή άγαρμπη. Τα σκίτσα του καταγράφουν καθημερινά την ελληνική πραγματικότητα εδώ και 50τόσα χρόνια. Μια καθημερινή συνήθεια που, στο τέλος της κάθε χρονιάς, έρχεται πακέτο σε ένα λεύκωμα όπου είναι συγκεντρωμένα όλα τα σκίτσα. Κλασική παράδοση χριστουγεννιάτικου, και πάντα ευπρόσδεκτου, δώρου: σου πήρα το λεύκωμα του ΚΥΡ. Το φετινό λεύκωμα που ετοιμάζει πυρετωδώς για τις εκδόσεις Διόπτρα, έχει τίτλο «Πρώτη φορά πουθενά». Ο ΚΥΡ δεν εμφανίζεται πια σε καμιά εφημερίδα, το χαρτί έδωσε τη θέση του στα πίξελς. Σήμερα, ο ΚΥΡ έρχεται ηλεκτρονικά στο email μας καθημερινά, χαρίζοντάς μας την πιο χαμογελαστή καλημέρα. Η πρόσβαση του κόσμου μέσω internet είναι πολύ μεγαλύτερη, τον εκπλήσσει και τον ίδιο πόσοι είναι συνδρομητές -δωρεάν- στην ιστοσελίδα του. Συνεχίζει να καταγράφει την ελληνική σύγχρονη ιστορία, το χιούμορ του είναι αειθαλές και αστραπιαίο, η πίπα μόνο αντικαταστάθηκε από ένα ηλεκτρονικό τσιγάρο και στη συλλογή του πρόσθεσε άλλη μία αναγνώριση δίπλα στα διεθνή βραβεία: πριν λίγες μέρες, στο Προεδρικό Μέγαρο, ο ΚΥΡ βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλο με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικος. Τιμή που απονέμεται σε Έλληνες πολίτες που υπερέχουν στις τέχνες και τη λογοτεχνία, την επιστήμη, τη δημόσια διαχείριση, τη ναυτιλία, το εμπόριο και τη βιομηχανία. Μπροστά σε αυτή την επισημότητα, ο ΚΥΡ παρέμεινε ο ίδιος, αγαπημένος μας γελοιογράφος: έκανε δώρο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα σκίτσο που γράφει «Στο τέλος, σε φιλική ατμόσφαιρα, ο ΚΥΡ είπε στον Πρόεδρο… “Δεν είναι οξύμωρο, σε μια χώρα ανέργων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να λέγεται ΠΡΟΚΟΠΗΣ;…”» Ο κύριος Κυριακόπουλος ζει σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη. Έχει αποκτήσει το πρώτο του εγγόνι, «Γιάννης Κυριακόπουλος κι αυτός» λέει με τεράστιο χαμόγελο. Η σύντροφός του, η γνωστή δημοσιογράφος Εύη Κυριακοπούλου, είναι μία κομψή, ευγενική παρουσία που του υπενθυμίζει τρυφερά κάτι για τη συνέχεια της ημέρας και αποσύρεται. Ο κύριος Γιάννης κάθεται στο γραφείο με τα πενάκια του, τις λευκές κόλλες χαρτί και αραδιασμένα τα μικρά αξεσουάρ του σκιτσογράφου μπροστά του. Όλα είναι απλά, στρωτά και συντονισμένα στο πηγαίο του χιούμορ. Από πίσω του, η «πολυτιμότερη συλλογή του», όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος: ένας ολόκληρος τοίχος γεμάτος από πορτρέτα του που του έχουν σχεδιάσει άλλοι διάσημοι σκιτσογράφοι, Έλληνες και ξένοι. «…Ο Μποστ… ο Καλαϊτζής… ο Αργυράκης… ο Ιωάννου… ο Αρχέλαος… ο Παυλίδης… ο Κώστας ο Μητρόπουλος… ο Αλέκος Φασιανός… ο Στάθης… αυτό είναι του Plantu από τη Le Monde… κι εκεί στην άκρη το πιο πολύτιμο, του Wolinski που σκοτώσανε στο Παρίσι…». Όλοι αγαπούν τον ΚΥΡ. Αλλά κατά κάποιο τρόπο, μοιάζει σαν να τον βρήκαμε έτσι, έτοιμο, έναν αιώνια φρέσκο, χιουμορίστα φίλο. Πώς ήταν πριν; Του ζητάω να πάμε πίσω, στα παιδικά, νεανικά του χρόνια... «Η ζωή μου άρχισε από τη Νέα Σμύρνη. Είμαι παιδί προσφύγων της Μικράς Ασίας. Την προσφυγιά δεν τη γνώρισα, αλλά όλη μου η παρέα, όλη η γειτονιά ζούσαμε με σκηνικό τον εμφύλιο. Ο πατέρας μου ήταν εργολάβος, έφτιαχνε σπίτια και όλοι οι πατριώτες τα έδιναν σε αυτόν να τους τα φτιάξει. Καλά ζούσαμε, δεν είχα παράπονο. Πήγα σε σχολεία της Νέας Σμύρνης και μετά σε ιδιωτικό Γυμνάσιο. Εκεί βγάζαμε και ένα περιοδικό όπου άρχισα για πρώτη φορά να κάνω γελοιογραφίες. Μάλιστα σε μια-δυο σατίριζα και ένα συμμαθητή μας που έκανε το διαιτητή σε αγώνες μπάσκετ. Σύμπτωση, αυτόν το φίλο μου τον ξανασατίρισα μετά από χρόνια, όταν έγινε υπουργός Παιδείας – ήταν ο Πέτρος ο Μώραλης του Πασόκ. Κατά τα άλλα, στην τάξη πάντα ήμουν έτοιμος να πετάξω καλαμπούρια. Καλός μαθητής δεν ήμουνα. Δεν θα μπορούσα να μπω ούτε στο Πανεπιστήμιο ούτε στο Πολυτεχνείο. Το μόνο άριστα το είχα στα τεχνικά. Κι έτσι στράφηκα σε μία άλλη μορφή τέχνης, ήθελα κάτι μεταξύ διαφήμισης, γραφικών τεχνών, διακόσμησης… κάτι τέτοιο. Κι έτσι πήγα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ιταλίας. Τα πρωινά μου ήταν ολίγον τι ακαδημαϊκά αλλά τα βράδια φοιτούσα σε νυχτερινή σχολή όπου μάθαινα γραφικές τέχνες, κάναμε αφίσες, κεραμική και λοιπά. Μου άρεσε πιο πολύ αυτό. Αλλά και πάλι δεν είχα βρει το στίγμα μου, το χώρο μου. Κάποια μέρα έτυχε να πάω στην Αμερικάνικη Βιβλιοθήκη στη Ρώμη και καθώς έψαχνα τα διάφορα βιβλία, τράβηξα ένα που ήτανε του Αμερικάνου Ρουμανοεβραίου Στέινμπεργκ. Και άρχισαν να χτυπάνε οι καμπάνες! Έμπνευση! Γύρισα θυμάμαι στο δωμάτιό μου και αμέσως άρχισα να σχεδιάζω. Τα είδε μία συμμαθήτριά μου Ιταλίδα και μου πρότεινε να τα πάω σε ένα χιουμοριστικό περιοδικό που κυκλοφορούσε τότε, το «Il Travaso». Ήταν αντίστοιχο του εγγλέζικου Punch. Δεν ήταν πολιτικά σκίτσα, είχαν κοινωνικό χιούμορ. Πήγα, τους αρέσανε, κράτησαν ένα σεβαστό αριθμό και μου έδωσαν κι ένα χαρτί για να πάω να πληρωθώ στο ταμείο. (Γελάει) Ένιωσα για πρώτη φορά ότι κάτι είχα κάνει. Μάλιστα με αυτά τα λεφτά, μάζεψα κάτι φίλους μου Έλληνες και Ιταλούς και τους έκανα το τραπέζι σε μία πιτσερία». Στην Ιταλία, εκείνη την περίοδο, υπήρχε έντονα ένα μεγάλο αριστερό κίνημα. Πώς ήταν η δική σας ζωή εκεί σε ένα τέτοιο φοιτητικό σκηνικό; Η αλήθεια είναι ότι τότε, το Partito Comunista Italiano ήταν μεγάλη υπόθεση. Είχε 8 εκατομμύρια μέλη με ταυτότητες. Τόσα δεν είχε ούτε η Σοβιετική Ένωση. Στο Τορίνο όπου ήταν όλες οι αυτοκινητοβιομηχανίες, η Φίατ, η Λάντσια, η Άλφα Ρομέο και είχε πολλή εργατιά, θυμάμαι μία Πρωτομαγιά η παρέλαση κρατούσε χιλιόμετρα, είχε κοκκινίσει το σύμπαν. Σαν φοιτητικό κίνημα, όμως, μέσα στη Σχολή Καλών Τεχνών δεν το αισθάνθηκα. Άλλωστε είχα ζήσει και έναν εμφύλιο, δεν ήθελα να ξαναμπαίνω σε διχασμούς. Στη σχολή δεν είχαμε αριστερούς - δεξιούς ίσως γιατί τα τρία πέμπτα εκεί ήταν κοπέλες, υπήρχε μεγαλύτερη προσήλωση στην τέχνη παρά σε άλλα. Σαν νέος ήσασταν άτακτος; Σε ένα μεγάλο μέρος της παιδικής μου ηλικίας πήγαινα στα Κατηχητικά. Τότε με την παρέα για να έχουμε ένα γήπεδο, μία λέσχη, έπρεπε να μαζευόμαστε στα Κατηχητικά ή στους προσκόπους. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Ακόμα και για να γίνεις αθλητής, να γραφτείς ας πούμε στον Πανιώνιο, χρειαζόταν ειδική άδεια από το Υπουργείο Παιδείας. Αλλά μισούσα τις στολές. Γι’ αυτό πήγα Κατηχητικό, εκεί ήταν η περισσότερη παρέα. Αν με ρωτήσεις τώρα αν έχω μετανιώσει, ναι υπήρξαν κάποια πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει αλλά περνούσαμε και ωραία. Κατασκηνώσεις, μαζί όλη η παρέα... …Έτσι λοιπόν, στα φοιτητικά χρόνια μου είχα αρχίσει και έδινα σκίτσα. Κάποια μέρα λαμβάνω από την Αθήνα ένα επείγον πακετάκι, ήταν το περιοδικό «Ταχυδρόμος» που έβγαζε τότε ο Οργανισμός Λαμπράκη με διευθυντή τον Γιώργο Σαββίδη. Στο περιοδικό υπήρχε ένα δισέλιδο που έγραφε «Ποιος είναι ο Κυριακόπουλος;» και είχε όλα μου τα σκίτσα που είχα δημοσιεύσει στο ιταλικό περιοδικό. Σε εκείνα τα σκίτσα υπέγραφα ως «Κύργια» και στο τελευταίο άλφα έβαζα μία ελληνική σημαία. Στη Ρώμη τότε ήταν και η Ροζίτα Σώκου λεχώνα, με τον άντρα της τον Ιταλό, μόλις είχε γεννηθεί η κόρη τους. Με ρωτάει λοιπόν, τι έχεις σκοπό να κάνεις; Θα πας στην Αθήνα; Αν πας θα σου γράψω ένα γράμμα για τη φίλη μου την Ελένη Βλάχου. Να πας να τη δεις. Μια μέρα, αφού είχα γυρίσει στην Ελλάδα, είχα το γράμμα στην τσέπη μου και περνούσα από την Πλατεία Καρύτση, εκεί που ήταν ο «Ταχυδρόμος». Λέω, δεν πάω επάνω να ευχαριστήσω αυτούς τους ανθρώπους που μου κάνανε αυτό το αφιέρωμα; Ανεβαίνω, ζητάω τον κύριο Σαββίδη, περνάω μέσα και τον βλέπω όρθιο, με ένα χαμόγελο μεγάλο, να με χαιρετάει και να μου λέει καθίστε, φωνάζει και τον Κώστα τον Μητρόπουλο, τα έχασα εγώ με αυτή την υποδοχή. Με συγκίνησε. Μου λέει, εμείς κάθε Σάββατο που βγαίνουμε, αφιερώνουμε δύο σελίδες στο χιούμορ και θέλουμε ελληνικές υπογραφές. Ό,τι έχετε να μας το φέρνετε κι εμείς θα το δημοσιεύουμε. Άρχισα έτσι συνεργασία και ταυτόχρονα πήγα και στην Ελένη Βλάχου που με σύστησε στο διευθυντή των «Εικόνων», Τάκη Λαμπρία, και άρχισα να στέλνω και σε αυτούς σκίτσα· μου κάνανε ειδικά δισέλιδα. Ακόμα και όταν πήγα στο στρατό μπορούσα και τους έστελνα συνεργασίες. Ήμουν έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού στο Κιλκίς και έμενα έξω σε δικό μου δωμάτιο. Είχα μαζί τα σύνεργά μου, σκιτσάριζα σε χαρτάκια, τα έβαζα σε φάκελο και τα ταχυδρομούσα. Μετά από καιρό, μια εβδομάδα αφού είχα πάρει το απολυτήριό μου, παίρνω ένα τηλεφώνημα από τον Τάκη Λαμπρία και μου λέει, κύριε Κυριακόπουλε, η Ελένη Βλάχου ετοιμάζει εφημερίδα, τη «Μεσημβρινή». Εσύ μέχρι τώρα κάνεις χιούμορ αλλά εμείς θέλουμε πολιτικό σκίτσο. Κάνε μία δοκιμή και φέρε μας. Το πάλεψα, δεν με δυσκόλεψε και πολύ η μεταφορά από το ένα είδος στο άλλο. Τους αρέσανε. Όταν κάνω ένα σκίτσο, βάζω έναν στόχο και γυρίζω γύρω από αυτόν, βρίσκω μια ιδέα, προσπαθώ, ξαναπροσπαθώ. Εάν δεν πετύχω αυτό που θέλω, τσακ, πετάγομαι σε άλλο στόχο, παρόμοιου γεγονότος ή περιεχομένου. Μέχρι να το βρω. Κι έτσι, κυκλοφόρησε το φύλλο της «Μεσημβρινής», ανοίγω να δω τα σκίτσα και βλέπω υπογραφή: «του ΚΥΡ». Εκεί είδα για πρώτη φορά τη λέξη ΚΥΡ. Η Ελένη Βλάχου ήθελε να μπει έτσι το όνομα. Έγινε επίσημα η νονά μου. Κι από εκεί σιγά σιγά προχωρήσαμε… περιοδικά, εφημερίδες, εκθέσεις… Η καθαρή γραμμή που έχετε χαρακτήριζε πάντα τα σκίτσα σας; Ναι, πάντα μου άρεσε το μίνιμαλ. Ήμουνα πιο πολύ της γαλλικής σχολής και όχι της αγγλικής. Καθαρή γραμμή, όχι πολλές φιοριτούρες. Οι Εγγλέζοι, για παράδειγμα, φτιάχνουν έναν άνθρωπο που κάθεται σε ένα γραφείο μιλώντας σε έναν άλλο και λέει το αστείο, κι από πίσω κάνουν τη βιβλιοθήκη, τα αμπαζούρ, το ένα, το άλλο… Εγώ μπορεί να βάλω μια ανθοστήλη μόνο. Κι αυτό για να γεμίσει το σκίτσο, δηλαδή. Να ζυγίζω την εικόνα. Έχετε κάποια tips, κάποια στάνταρντς που ακολουθείτε στην έμπνευσή σας; Αποφεύγω να σκιτσάρω πολιτικά πρόσωπα. Μία στα χίλια θα χρειαστεί να βάλω τον Σαμαρά ή τον Καραμανλή ή τον Τσίπρα. Εγώ θέλω να σχολιάζουν το γεγονός απλοί άνθρωποι. Οι αναγνώστες. Αυτή είναι η αρχή μου. Ο απλός λαός. Άνθρωποι όλων των κατηγοριών. Δυο συνταξιούχοι που τους καίει το θέμα, η γιαγιά με το κλασικό τσεμπέρι, ο τύπος με την τραγιάσκα ο επαρχιώτης, ο κουλτουριάρης με τα γυαλιά, ο πιτσιρικάς, ο πατέρας κ.λπ. Και τους βάζω να μιλάνε στο καφενείο, σε ένα παγκάκι, στην κρεβατοκάμαρα ένας να κουβεντιάζει με τη γυναίκα του... Φροντίζω να είμαι πάντα πολύ καλά ενημερωμένος, δημοσιογραφικά. Διαβάζω δύο εφημερίδες, ει δυνατόν μία της δεξιάς και μία της altera parte, βλέπω τις ειδήσεις στο ίντερνετ, ακούω ραδιόφωνο και μεγάλος μου τροφοδότης πληροφοριών είναι η γυναίκα μου που έρχεται απ’ έξω: «ξέρεις, στο κομμωτήριο όλες οι γυναίκες ήταν έξω φρενών με αυτό.. αυτό… κ.λπ.». Ή ερχόντουσαν τα πιτσιρίκια μου: «Μπαμπά, ξέρεις, όλοι συζητάγανε που ακρίβυνε η βενζίνη ξέρω ’γω…». Πιο πολύ ποντάρω στο τι καίει τον κόσμο ώστε εγώ να πάρω το παράπονό του και να το ρίξω στα μούτρα της εξουσίας. Και επειδή το λένε λαϊκοί άνθρωποι στο σκίτσο μου, αμέσως ο αναγνώστης ευχαριστιέται. Για έμπνευση από τις ειδήσεις, παλιά, είχαμε τις εφημερίδες γιατί ήταν το μόνο μέσον που δεν ήταν κρατικό. Το ραδιόφωνο ήταν κρατικό, τηλεόραση δεν υπήρχε… Ο κόσμος έπαιρνε πολύ τις εφημερίδες τότε. Την υπερ-προσφορά για σάτιρα που υπάρχει στις μέρες μας πώς την αντιμετωπίζετε; Πολλές φορές με ρωτάνε: Κι αν δεν έχεις κάποια φορά ιδέα; Τους λέω, τι λέτε τώρα; Ώσπου να στεγνώσει το μελάνι, έχουνε βγει τρεις νέες ιδέες. Κι αυτό που λέω πάντα: αν ζούσα στη Φινλανδία θα ήμουνα στο ταμείο ανεργίας. Η Ελλάδα είναι ο παράδεισος του γελοιογράφου. Οι γελοιογράφοι είναι η μόνη τάξη η οποία από την πολιτική έχει πριμοδοτηθεί. Έχετε πει ότι το πολιτικό σκίτσο υπάρχει κατ’ εξοχήν στην εφημερίδα. Αυτό πώς το βλέπετε σήμερα με την κυριαρχία του ίντερνετ; Παλιότερα υπήρχε το ερώτημα, αν βουλιάξει ο τύπος θα βουλιάξει και η γελοιογραφία; Σωστό ερώτημα. Γιατί η γελοιογραφία είναι το μόνο πράγμα που θέλει μία σχετική απόσταση από το μάτι. (Δείχνει με το χέρι του την απόσταση ανάγνωσης μίας εφημερίδας). Μου λέγανε παλιότερα, γιατί δεν τα κάνεις τα σκίτσα σου καρτούν για την τηλεόραση; Όχι. Γιατί εκεί είναι μακριά. Ο άλλος το σκίτσο το θέλει «εκεί», για να δει τη γραμμή. Αυτό που πέτυχε ο υπολογιστής, το ίντερνετ. Σήμερα, μόνο η «Καθημερινή» και τα «Νέα» έχουν συναδέλφους και πολύ καλούς μάλιστα… Όταν άρχισαν να κλείνουν οι εφημερίδες ή δεν βγαίνανε για να έχουν συνεργάτες, ο γιος μου επέμενε πολύ στο ίντερνετ. Ευτυχώς, το παιδί. Κυρίως ήθελα να κάνω καθημερινά ένα σκίτσο για να τα έχω για αυτή την παράδοση που κρατάω, του ημερολογίου στο τέλος της χρονιάς. Το να τα κάνω και να τα βάζω στο συρτάρι για το τέλος της χρονιάς, δεν έχει νόημα. Η γελοιογραφία γίνεται για να τη δούνε. Έτσι αποφάσισα να τη δημοσιεύω στη σελίδα μου στο ίντερνετ, αυτό άρχισε να διαδίδεται και έφτασα σήμερα να έχω 22 και 24 χιλιάδες χτυπήματα καθημερινά. Σημαντικό είναι ότι παίρνω μηνύματα. Ειδικά τώρα που βραβεύτηκα πήρα ένα ολόκληρο πάκο από email. Ήταν συγκινητικό, δεν το περίμενα. Μου γράφανε, ξέρεις, σημασία δεν έχει τόσο το βραβείο που πήρες όσο το χαμόγελο που δίνεις καθημερινά στον κόσμο την ώρα που ξεκινάμε τη μέρα. Είναι πιο επικοινωνιακό από τις εφημερίδες γιατί εδώ ξέρεις ότι πατάει το κουμπί ειδικά για σένα και μόνο. Εδώ τώρα έχω επισκεψιμότητα όσο τα «Νέα» και η «Καθημερινή» μαζί. Ευτυχώς, έπεσαν και μερικές διαφημίσεις. Ήμουν λίγο αυστηρός στις επιλογές μου στην αρχή, δεν ήθελα να βάζω κάτι πιτσερίες κλπ. Ήθελα να είναι σαν μπουτίκ (γελάει). Το διαχειρίζομαι μόνος μου το site, δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Είναι 5-6 πελάτες στους οποίους κάθε δυο μήνες στέλνω εγώ το τιμολόγιο κι αυτοί βάζουν στο λογαριασμό μου τα χρήματα. Δεν έχω ούτε να τρέξω, ούτε να κάνω κανένα λογιστικό κατόρθωμα. Έτσι βγήκε και ο τίτλος του νέου άλμπουμ «Πρώτη φορά πουθενά». Βλέπεις, έχει γίνει έθιμο πλέον αυτό το ημερολόγιο. Κάποτε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, πολύ αξιόλογος άνθρωπος, μου είχε πει ότι αυτά τα ημερολόγια είναι σαν να βλέπεις την ιστορία της νεότερης Ελλάδας χιουμοριστικά. Θέλεις να δεις τι έγινε το 1998; Παίρνεις το ημερολόγιο εκείνης της χρονιάς και το βλέπεις. Μερικές φορές βλέποντας παλιά ημερολόγια, αναρωτιέμαι – τι ήθελα να πω εδώ; Ήτανε γεγονότα που είχανε συμβεί τότε. Έχει δημιουργηθεί ένα συγκεκριμένο κοινό που το περιμένει και το παίρνει. Ποια θεωρείτε ότι ήταν η καλύτερη περίοδος για την πολιτική γελοιογραφία; Για μένα η καλύτερη περίοδος ήταν της «Ελευθεροτυπίας». Ο τότε ιδιοκτήτης της, ο Τεγόπουλος και ο Φυντανίδης, λαμπρός διευθυντής της, ήταν της άποψης: βάλτε ό,τι θέλετε, αρκεί να το υπογράψετε. Βρίστε και την «Ελευθεροτυπία» αρκεί να το υπογράψετε. Μην το αφήσετε σαν να είναι άποψη της εφημερίδας. Ήταν ωραία στάση αυτή. Για να πω την αλήθεια, την περίοδο στην αρχή της «Μεσημβρινής», δεξιάς εφημερίδας, πώς να το κάνουμε, δεν μπορούσα να βρίσω ούτε το βασιλιά, ούτε το παλάτι, ούτε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον μεγάλο… Η χειρότερη περίοδός μου ήταν της χούντας. Έκλεισε η εφημερίδα που εργαζόμουνα. Τότε ο Λαμπρίας πήρε άδεια και άνοιξε τις «Εικόνες». Εκεί εγώ έκανα ένα κόμικ, τον Τρωικό Πόλεμο. Πώς μου ήρθε τώρα εμένα και έκανα ότι η Ιθάκη ήταν η κατεχομένη υπό των μνηστήρων χώρα και περίμενε τον Οδυσσέα να έρθει να την ελευθερώσει. Ε λοιπόν εκεί μέσα πέρναγα τέρατα. Είχα κάνει την Ιθάκη, το νησί, βάζοντας μία ταμπέλα επάνω: «Ιθάκη Ιθακησίων Ειδωλολατρών». Τελικά το μυρίστηκαν από τη χούντα και μου απαγορέψανε να εργάζομαι. Ό,τι σκίτσο έστελνα μου το επέστρεφαν με μία κόκκινη μολυβιά. Είχε αντίκτυπο και στο βιοπορισμό μου. Ευτυχώς που δεν ήμουνα παντρεμένος, να έχω πολλά έξοδα. Ήταν δύσκολη περίοδος. Ζούσα με τη μητέρα μου, είχαμε κάποιο εισόδημα, είχα κι εγώ κάτι στην άκρη… Δεν μπορώ να πω ότι υπέφερα. Εκείνη τη εποχή έβγαζε η Ελένη Βλάχου το «Hellenic Review» στο Λονδίνο. Άρχισα να της στέλνω αντιστασιακά σκίτσα με ψευδώνυμο, Μακ Πάπα. Όλοι νόμιζαν ότι είμαι ένα σκωτσέζος σκιτσογράφος. Τελικά το Μακ Πάπα (γελάει) ήταν τα αρχικά των συνταγματαρχών: Μακαρέζος, Παπαδόπουλος, Πατακός. Προσπαθούσα να είναι λίγο διαφορετική η τεχνική των σκίτσων. Μετά την απελευθέρωση, έγινε μία έκθεση εναντίον του φασισμού στο Άλσος Κηφισιάς. Μεταξύ των άλλων υπήρχε και ένα περίπτερο με το τι είχε δημοσιεύσει ο ξένος τύπος για τη χούντα. Εκεί είχε και τα σκίτσα του Σκωτσέζου Μακ Πάπα. Εγώ ήμουν σε άλλο περίπτερο, πιο δίπλα. Τη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία πώς την έχετε διαχειριστεί; Πολλές φορές λέμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτολογοκρισία. Όχι, έχω μία αυτολογοκρισία. Ας πούμε για μερικά από τα σκίτσα του «Charlie Hebdo» έχω αντίρρηση. Έκαναν τώρα τις γελοιογραφίες με τους σεισμούς της Ιταλίας στην Αματρίτσε, τα σπαγγέτι α λα Αματριτσάνα κι αντί για ντομάτα είχανε τα αίματα… Δεν θέλω να σατιρίζω πράγματα τα οποία ο άλλος σέβεται. Γιατί να σατιρίσω εγώ τον Μωάμεθ; Πάγματα πάνω από την πολιτική; Ο άλλος προσεύχεται σε αυτά κάθε μέρα, γιατί να τα θίξω; Άλλο: μου αρέσουν πολύ τα σόκιν, όταν στηρίζονται πάνω σε μία λεπτή γραμμή. Λίγο να κλίνεις προς τη μία, γίνεσαι χυδαίος. Αν πας προσεκτικά, έχεις εκατό τοις εκατό επιτυχία. Πώς αντιμετωπίζετε τον τρόπο που αντιδράει πια ο κόσμος απέναντι σε ό,τι δεν συμφωνεί; Παράδειγμα ο Αρκάς ο οποίος τελευταία κάνει μία οξεία πολιτική σάτιρα... Δεν συμφωνώ, δεν συμφωνώ με αυτά που του λένε! Ο Αρκάς είναι μεγάλος και δεν θέλω καμία κουβέντα εναντίον του. Η αλήθεια είναι ότι τώρα μπήκε στον χώρο της πολιτικής ο Αρκάς. Μπορώ να πω, με μεγάλη επιτυχία. Έχει έναν ωραίο τρόπο σκέψης. Μου έχει κάνει και δύο πολύ ωραία σκίτσα…» (Δείχνει τον τοίχο με τα σκίτσα του) Φαντάζομαι, θα έχετε κάποιο τεράστιο αρχείο. Κάποια στιγμή δεν θα πρέπει να το αξιοποιήσετε; Αυτά τα πράγματα είναι σαν την τυρόπιτα. Τρώγονται ζεστά. Τι νόημα έχει τώρα μία γελοιογραφία με τον Αντρέα Παπανδρέου ή με τον Γέρο Παπανδρέου;… Αδημοσίευτα σκίτσα όχι, δεν έχω. Τι θα πει αυτό. Ή θα δημοσιευτεί ή θα σκιστεί. Η Ελένη Βλάχου έλεγε ότι η γελοιογραφία είναι κάτι που δεν μπορώ να το διορθώσω. Σε ένα δημοσιογραφικό κείμενο μπορώ και διορθώνω, σβήνω μια γραμμούλα, μία φράση… στο σκίτσο δεν μπορώ να το κάνω. Θυμάμαι και το άλλο που είχε πει, το είπα μάλιστα και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: Δείξτε μου τα σκίτσα μίας χώρας και θα σας πω τι πολίτευμα έχει. Στην Ελλάδα υπάρχει ένα τιμ από καμιά δεκαριά γελοιογράφους που είναι πάρα πολύ αξιόλογοι. Συγκρίνοντάς τους με τους ξένους, αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, γιατί ποιος ενδιαφέρεται τώρα τι είπε ο Φίλης και τι είπε ο Κατρούγκαλος, αν όμως αυτή η δεκάδα των γελοιογράφων ήταν μέσα στα τεκταινόμενα της κεντρικής Ευρώπης ή της Αμερικής θα ήταν πρώτα ονόματα. Υπάρχει πολλή οξυδέρκεια στο μυαλό των ελλήνων γελοιογράφων. Πολλοί μπερδεύουνε το σκιτσογράφο με το γελοιογράφο. Κάποιος που κάνει ένα ωραίο σκίτσο νομίζει ότι είναι και γελοιογράφος. Δεν είναι. Η ιδέα μετράει και η συχνότητα που το κάνεις. Ο Κώστας Μητρόπουλος είναι 91 ετών και κάθε μέρα κάνει αυτό που βλέπεις στα «Νέα». Αντίθετα έχει εκλείψει εκείνη η παλιά γελοιογραφία που έβλεπες σε οικογενειακά περιοδικά όπως το «Ρομάντσο», τα κλασικά αστεία με την πεθερά, με τον μεθυσμένο που γύριζε αργά κ.λπ. Αυτό το είδος σάτιρας πέρασε στην τηλεόραση σε χυδαία μορφή. Στεναχωριέμαι που χάνονται τα έντυπα. Εγώ αν δεν διαβάσω τις δύο μου εφημερίδες τη μέρα, δεν αισθάνομαι ότι ενημερώνομαι. Θέλω να πιάσω χαρτί στα χέρια μου. Ένας γάλλος διευθυντής εφημερίδας είχε πει στον Φυντανίδη «κάποτε θα υπάρξουν μόνο δύο εφημερίδες σε όλες τις χώρες: μια πολύ σοβαρή και μία πολύ λαϊκή». Όταν είσαστε σκοτεινός πώς είσαστε; Όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα, όταν έχετε μια κακοθυμία;… Απλά δεν υπάρχει παραγωγικότητα. Ίσως γιατί χρειάζεσαι να ξεδώσεις λίγο. Επειδή η δική μου δουλειά δεν έχει άλλα κεφάλαια, δεν είμαι οδοντίατρος να έχω μηχανήματα, δεν έχω γραμματέα, είμαι μόνο εγώ και ένα άσπρο χαρτί. Όλο το κεφάλαιο της δουλειάς μου είναι να μην είμαι κακόκεφος. Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου το ξέρουν και αποφεύγουν να έρθουμε σε μία δύσκολη κατάσταση (γελάει). Είναι το επάγγελμα του μπαμπά, ας μην του το κλείσουμε το μαγαζί. Κι εγώ προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι καλοδιάθετος. Η καθημερινότητά σας; Πώς είναι; Ξυπνάω κατά τις 10, ενημερώνομαι πάρα πολύ καλά μιάμισι-δύο ώρες. Δεν είχα ποτέ μου ωράριο, εκτός αν μου το επέβαλλε η εφημερίδα. Αλλά πάντα είχα αυτό το όριο – ότι μέχρι τις 6 πρέπει να έχει έρθει το σκίτσο γιατί πάμε για τύπωμα. Ενημερώνομαι, και το απόγευμα εκτελώ το σκίτσο. Το βραδάκι ή θα βγούμε με καμιά παρέα και κυρίως με τον Διονύση Σαββόπουλο, που είμαστε πολύ φίλοι. Όπως επίσης και με τον Μάκη Μάτσα, τον Μετζικώφ, τον γλύπτη τον Βαρώτσο… Είμαστε μια παρεούλα. Ή θα βγούμε, ή θα κάτσω με τη γυναικούλα μου να πιούμε ένα κρασάκι στην τηλεόραση να δούμε καμιά ταινία, ανάβουμε και το τζάκι μας… Τώρα έχουμε και το εγγόνι που έρχεται κάθε Κυριακή και Δευτέρα και το βλέπουμε. Πρώτο εγγόνι: Γιάννης Κυριακόπουλος (γελάει). Την Αθήνα κατά καιρούς την έχετε παρουσιάσει στα σκίτσα σας και την έχετε σατιρίσει. Ποια είναι η δικιά σας Αθήνα; Ποια σημεία της αγαπάτε και ποια όχι; Εάν εσένα η μάνα σου ζει στη Θεσσαλονίκη και έχει βγει πουτάνα, δεν πας τακτικά στη Θεσσαλονίκη (γελάει και σοβαρεύει)… Δεν κατεβαίνω τακτικά στην Αθήνα. Μετά από πολλά χρόνια στη Νέα Σμύρνη ήρθαμε εδώ στη Φιλοθέη. Πάντα το όνειρο με τη γυναίκα μου, επειδή ήμασταν παιδιά των πολυκατοικιών, ήταν λίγο ένας κηπάκος, λίγο πράσινο και ησυχία. Πουλήσαμε κάποια πατρικά, πήραμε αυτό εδώ το σπίτι και είμαστε σε μία ωραία ησυχία. Όσες φορές χρειάστηκε να κατέβω από ανάγκη στην Αθήνα με ενοχλούσε πολύ η εικόνα με τους ζητιάνους, με κατέθλιβε. Ήταν σαν να ακούω τη μάνα μου από την Κατοχή που μου έλεγε για τον κόσμο που ζητούσε να φάει γιατί πείναγε. Όποτε κατεβαίνω, πληγώνομαι. Πάντως η περιοχή που μου αρέσει πολύ είναι το Μοναστηράκι. Με την παρέα δεν έχουμε κάποιο συγκεκριμένο στέκι, πάμε σε διάφορα μέρη, σε σπίτια πολλές φορές αλλά και ό,τι προκύψει, από πολύ καλό έως κουτούκι. Info: Εάν θέλετε να λαβαίνετε κάθε πρωί ένα επίκαιρο σκίτσο του ΚΥΡ μπορείτε να μπείτε σε αυτό το site και γράψτε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση: i-kyr.gr Πηγή Αφιέρωμα στον Κυρ

Θεωρήθηκε, απολύτως δίκαια, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στον χώρο των κόμικς. Δημιούργησε ορισμένες από τις πιο εμβληματικές σειρές όπως η «Χωματερή» και η «Μητρόπολη». Και κάποια στιγμή, αθόρυβα αποσύρθηκε. Το όνομά του δεν ξεχάστηκε ποτέ. Σήμερα, μετά από πολυετή απουσία, ο Λέανδρος επιστρέφει. Στους παροικούντες την ελληνική σκηνή των κόμικς, το όνομα του Λέανδρου είναι συνώνυμο ενός θρύλου. Κι αυτό γιατί κατόρθωσε στα λίγα χρόνια της δημιουργίας του να φιλοτεχνήσει ορισμένα συγκλονιστικά έργα με μοναδική μαεστρία. Λέγεται πως όταν ο μεγάλος Moebius αντίκρισε για πρώτη φορά τα κόμικς του Λέανδρου, καλεσμένος στο Φεστιβάλ της Βαβέλ, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που ζήτησε να τον γνωρίσει και δήλωσε αστειευόμενος: «Αυτόν ή θα τον κάνω φίλο μου ή θα τον σκοτώσω». «Ο Παρίας» (Βαβέλ, 1999) και «Με Μεγάλωσαν Σκυλιά» (Babelart, 2009) Ξεκίνησε την καριέρα του από τη «Βαβέλ» το 1996, όπου δημιούργησε μικρές ιστορίες με τη μητρόπολη και την αστική βία στο επίκεντρο. Πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριές του ήταν συνήθως πρόσωπα του κοινωνικού και οικονομικού περιθωρίου, «αταίριαστες» φιγούρες σε έναν κόσμο που επιζητεί την κομφορμιστική ομοιομορφία, μορφές που κινούνται στα όρια της παραβατικότητας, έξω από κάθε συμβατικότητα, στις παρυφές της «σκοτεινής πλευράς» της πόλης ή εντελώς βουτηγμένες μέσα της. Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος της συλλογής πολλών εξ αυτών των ιστοριών σε ενιαίο τόμο από τη «Βαβέλ»: «Με Μεγάλωσαν Σκυλιά» (εκδ. Babelart, 2009). Τέτοια πρόσωπα πρωταγωνιστούν και στον «Παρία» (εκδ. Βαβέλ, 1999), ένα μίνι graphic novel-ύμνος στην εξεγερσιακή βία και εύγλωττο οπισθόφυλλο: «Δεν έχω πατρίδα, δεν έχω πίστη, δεν έχω λαό, δεν έχω σπίτι, δεν έχω μέλλον. Είμαι αθώος […] Ο Παρίας γεννήθηκε για να ξαναπεθάνει. Ο Παρίας δεν είναι άτομο, είναι φαινόμενο. Είναι άκληρος, μόνος, άσχημος, τρελός, παιδί, ηλίθιος, αδερφή, γυναίκα, πρεζάκιας, ζητιάνος, σκυλί αδέσποτο, ο τελευταίος των τελευταίων, ο πιο κάτω κι απ’ τους κάτω…». Απόσπασμα από τον «Παρία» Το 2000 ξεκινά τη συνεργασία του με το περιοδικό «9» της «Ελευθεροτυπίας» όπου δημιουργεί τη σειρά «Μητρόπολη» με μικρές αυτοτελείς ιστορίες, ποτισμένες από πικρό χιούμορ και τίτλους όπως «Ο Μικρός Σατανάς», «Πανικός στα Σχολεία», «Η Επίθεση του 10μετρου Ποντικού», «Ζούνε Ανάμεσά μας», «Ο Τιμωρός» κ.ά. Λίγους μήνες αργότερα εγκαινιάζει έναν νέο τίτλο με ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε μια «Χωματερή» (σε ενιαίο τόμο κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις της «Ελευθεροτυπίας», 2007) και πρωταγωνιστές τους θαμώνες της. Κατσαρίδες, μυρμήγκια, αρουραίοι, σκουλήκια, σκουπιδοφάγοι γλάροι κι ένα ανθρώπινο κρανίο, ως γκροτέσκες αντανακλάσεις όλων όσα συμβαίνουν στον «καθωσπρέπει» κόσμο του φωτός, διαγκωνίζονται για ένα κομμάτι μουχλιασμένο ψωμί και διαγωνίζονται για την πιο φαρμακερή ατάκα, ανάμεσα στα απόβλητα, τα απορρίμματα, όλα όσα περίσσεψαν κι όσα δεν χώρεσαν στην πλαστή ευδαιμονία «εκεί έξω». Εξώφυλλα του Λέανδρου από τη «Βαβέλ» (2006) και από το περιοδικό «9» (2000) Με τη λήξη της «Χωματερής», ο Λέανδρος αναλαμβάνει το σενάριο της σειράς «Σε Βλέπω», σε σχέδια του Ηλία Κυριαζή, μια καυστική παρωδία του αλήστου μνήμης Big Brother και πρωταγωνιστές τους εθελουσίως εγκλείστους σε ένα σπίτι υπό διαρκή τηλεοπτική παρακολούθηση. Το 2007, διαδεχόμενος τον Κυρ στις σελίδες της «Ελευθεροτυπίας», δημιουργεί για λίγους μήνες τη σειρά «Η Ζωή στην Αστική Δημοκρατία», ίσως την πιο άμεσα πολιτική και αιχμηρά χιουμοριστική απόπειρά του, στα χρόνια της δεύτερης θητείας του Κώστα Καραμανλή, με πρωταγωνιστές τον ίδιο τον πρωθυπουργό, τον Γιώργο Παπανδρέου και trash φιγούρες όπως τον Θέμο Αναστασιάδη και τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Μετά την «Ελευθεροτυπία» θα ακολουθήσουν κάποιες σποραδικές εμφανίσεις έργων του στην αντιεξουσιαστική εφημερίδα «Βαβυλωνία» και μια μεγάλη έκθεση στο 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της Αθήνας. Κάπου τότε το κοινό των κόμικς άρχισε να χάνει τα ίχνη του και να τον αναζητά όλο και περισσότερο. «Μα πού χάθηκε αυτός ο Λέανδρος;», και κυρίως «γιατί εξαφανίστηκε;» είναι μερικές κατ’ επανάληψη διατυπωμένες ερωτήσεις απ’ όσους αναγνώριζαν το μοναδικό του ταλέντο, την ικανότητά του να αποδίδει ιδανικά την αστική καταχνιά και την απαισιοδοξία όπως το πέτυχαν εμβληματικές μορφές των ευρωπαϊκών κόμικς, ο Pazienza, ο Liberatore, ο Moebius, να αφηγείται με μελανά χρώματα, άλλοτε με αγανακτισμένο χιούμορ, άλλοτε με ασυγκράτητη οργή τη βία της εξουσίας απέναντι στη ζωή και να υπερασπίζεται όσους τους μεγάλωσαν σκυλιά, τους Παρίες αυτού του κόσμου κι όσους συνωστίζονται στις Χωματερές. Για τους τελευταίους, έχει να πει πολλά ακόμη… Απόσπασμα από την πρώτη «Χωματερή» (περιοδικό «9» της «Ελευθεροτυπίας», 2001) Και το σχετικό link...

Οι περισσότεροι από μας γνωρίζουν το περιοδικό "9" που κυκλοφορούσε για αρκετά χρόνια ως ένθετο με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Ενα περιοδικό που έγραψε τη δική του -σημαντική- ιστορία στον χώρο των κομικς στην Ελλάδα.Αναμεσα στα πολλά που πρόσφερε ήταν και η δημοσίευση αρκετών εξαιρετικών albums σε συνεχειες .Αυτός υπήρξε και ο σημαντικότερος λόγος για μένα, της αγοράς του για πολύ καιρό. Τον τελευταίο ενα χρόνο προσπάθησα να βρώ εναν αρκετά μεγάλο αριθμό τευχών του,για να μπορέσω να συμπληρώσω και να διαβασω ξανα κάποιες ιστορίες που με είχαν εντυπωσιάσει στο περελθόν. Καποια στιγμή μου ήρθε η ιδέα να αφαιρέσω τα ενθετα από το περιοδικό και να τα "δέσω" σε album. Συνήθως καθε ιστορια ολοκληρωνοταν σε 3-4 τευχη του 9 .Για να μην χρειάζεται λοιπόν να ξεφυλιζω ολα αυτα τα τευχη προτίμησα να τα εχω σε ενα τομο. Για να γίνει αυτό -και επειδή οι τόμοι που μαζεύτηκαν ήταν αρκετοί- προσπαθησα να βρώ τον πλέον οικονομικό τρόπο .Κατέληξα στο μαγαζί φωτοτυπιών απέναντι από το σπίτι μου όπου με ένα κόστος 2,5-3 euro μπορούσα να δεσω ενα τομο. Το κόστος περιελάμβανε την κόλληση των σελίδων με τη μέθοδο της θερμοκόλλησης ,την προσθήκη ζελατίνας μπροστά από το εξώφυλλο για προστασία,την δημιουργία εξώφυλλου από χαρτόνι που ειχε πανω εγχρωμη φωτοτυπία του εξώφυλλου του album και οπισθόφυλλο από χαρτόνι και προστατευτική ζελατίνα . Αν ήθελα και έγχρωμη φωτοτυπία στο οπισθόφυλλο το κόστος ανέβαινε στα 3 euro ανα τόμο. Ετσι υπολογίζοντας και την αγορά των τευχών καθε τομου (συνήθως 3 ή 4 ) και με κόστος 50λεπτα και κατω ,ενας τόμος έφθανε να κοστιζει 4 - 5 euro . Πρέπει να πω εδώ οτι ολα τα albums που έφτιαξα δεν έχουν κυκλοφορήσει από κάποια εκδοτική στην χώρα μας μέχρι σήμερα . Πρίν δεθει καθε τόμος σκαναριζα τις ιστορίες ,τις οποίες μπορείτε να βρείτε στις ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ. Οι σειρές που έφτιαξα είναι : Αρπαχτικά (3 τόμοι) ,Travis (7 τόμοι ) ,Χρυσή Πόλη (5 τόμοι ) ,Αρμαδα (8 τόμοι) ,Οι Φρουροί (2 τόμοι) ,Θαλασσένια (1 τόμος που περιέχει και τα 9 album που δημοσίευσε το περιοδικό) ,Εξαίρετοι Κύριοι & Συντροφία (2 τόμοι που περιλαμβάνουν ολα όσα δημοσίευσε το περιοδικό) ,Το Επος των Μεταβαρόνων (4 τόμοι). Τέλος έχω φτιαξει και 2 album από το περιοδικό ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ τα TRITON και Η Μνήμη της Πέτρας. Παραθέτω φωτογραφίες όπου προσπαθώ να δειξω όσο καλύτερα γίνεται ,την θερμοκόλληση,τα χαρτονένια εξώφυλλα και τις ζελατινες . Η συλλογή αυτή "στεγάζεται " σε 2 ξύλινα box απο το ΙΚΕΑ . Θερμοκόλληση Ράχες Προστατευτική ζελατίνα Οπισθόφυλλα Ανοιγμα τομου Η συλλογή ανα σειρά Το παρόν αφιερώνεται στον Λύκο του Ονταριο και τον KILLMATH (για το δούλεμα που μου έριξαν όσο καιρό μαζευα τα τευχη) καθώς επίσης και στους batigoal ,totally_wired και Geo Trou που μοιράζονται την ίδια "αρρώστια" με μενα........

Κατά προτίμηση: Ανταλλαγή (1 με 1) με Εννέα που δεν έχω (είναι αρκετά, όχι μόνο αυτά που έχω στις αναζητήσεις) σε πμ Ανταλλαγή (1 με 1) με το Komics της καθημερινής (έχω ελάχιστα) Πώληση σε πακέτο 12 ευρώ όλα (σύνολο 74 τεύχη (~16 cent/τεύχος)) Πώληση σε πακέτο των 10 στα 2 ευρώ (20 cent/τεύχος) Χάρισμα σε όσους θέλουν 2-3 πριν πάμε σε πώληση σε πακέτα των 10 ή σε χάρισμα, θα περιμένουμε μερικές μέρες. Γενικά προτιμώ από Αθήνα και συναλλαγή μέσω λέσχης ή συνάντηση αλλά εάν κάποιος θέλει ΕΛΤΑ υπενθυμίζω πως πρέπει να καλύψει και το κόστος της συσκευασίας. 103, 151, 152, 153, 155, 157, 165. 167, 169, 170, 173, 176, 179, 180, 181, 183, 184, 185, 186, 188. 190, 191, 193, 195, 196, 198, 199 200, 201, 202, 203, 218, 220, 222, 270, 282, 291, 292, 295, 296, 297, 298, 299 300, 301, 303, 304, 308, 309, 310, 311. 312, 313, 314, 322, 325, 326, 327, 330, 332, 350, 360, 361, 362, 363, 364, 365, 367, 368, 369, 370, 374, 379 405 εκτός πακέτου χάρισμα σε μέτρια/κακή κατάσταση 338, 453, 485

Το βιβλίο περιέχει ένα ανθολόγημα κειμένων, της γνωστής στήλης του Στάθη ναυτίλος, από το 2001 έως το 2006. Τα κείμενα, οιονεί χρονογραφήματος, στολίζονταν με βινιέτες, σκίτσα και γελοιογραφίες του συγγραφέα. Η θεματολογία τους ποικίλη, αφορά κυρίως την πολιτική, την ελληνική ιστορία, τη γλώσσα, ενίοτε και κοινωνικά ζητήματα. Για το Στάθη είναι αδιανόητο ό πρωθυπουργός να μη μιλάει σωστά ελληνικά, ο ιστορικός να μιλάει για ασυνέχεια του ελληνικού έθνους, ο γλωσσολόγος να θεωρεί ξένη γλώσσα την αρχαία ελληνική. Στα γραφτά του έχουν τιμητική θέση οι ποιητές και οι αρχαίοι έλληνες συγγραφείς. Λυρικός κι ο ίδιος παρατηρεί : Βλέπεις τα κοριτσίστικα στήθη να γεμίζουν έαρ και θες να γράψεις μιαν ωδή στην Άνοιξη. Αναφωνεί για τον ελλείποντα χρόνο ανάγνωσης: Αχ Θεέ μου! Πόσον Μαιγκρέ δεν έχω διαβάσει ακόμα; Οι ατάκες του στην επικεφαλίδα· καθημερινά εφευρήματα: Μην σε πιάσουν στον ύπνο, θα δουν το όνειρό σου Άνθρωπος της σφαιρικής γνώσης δεν παραλείπει να αναφερθεί και στα κόμικς: Στην Ελλάδα κάποτε έβλεπες πράγματα που θύμιζαν απλώς αυτό-που-θα-μπορούσαν-να-είναι. Λόγου χάριν ένα παιδικό περιοδικό κόμικς· όπου, σπανίως τα χρώματα συνέπιπταν με τα περιγράμματα. Αν δε, είσαι υπομονετικός, θα συναντήσεις να φιγουράρουν σε κάποια γωνιά της στήλης γνωστούς σου χάρτινους ήρωες, όπως τον Τεν Τεν και τους φίλους του. Το βιβλίο έτυχε ειδικής εκδοτικής μεταχείρισης· από τα υλικά βιβλιοδεσίας ως την επιμέλεια της εκτύπωσης και τη συνολική εμφάνιση. Χάρηκα όλα τα κείμενα αλλά κορυφαίο θεωρώ εκείνο για τον πατέρα (σ.142). Ο ναυτίλος σταμάτησε να ταξιδεύει, με το πλοίο Ελευθεροτυπία, ναυβάτες του οποίου είμασταν και όλοι εμείς εκείνης της γενιάς, κάπου μέσα στο Δεκέμβρη του 2011. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια. Vaios

Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου 2007 εβδομαδιαία κάθε Κυριακή το "Disney Παιδική Εγκυκλοπαίδεια". Τίτλος πρωτοτύπου "Disney Childrens Encyclopedia Collection". Μεγάλο μέγεθος, έγχρωμο, 64 σελίδες. Προσεγμένη έκδοση με καλό χαρτί και "σκληρό" εξώφυλλο (χαρτόνι με μία επικάλυψη σαν "μαξιλαράκι"). Η τιμή του είναι 5,90. Την ξένη λίστα με τα βιβλία μπορείτε να την δείτε εδώ. Πάντως κλασικά η ξένη λίστα δεν έχει την ίδια σειρά με την Ελληνική... Όποιος ενδιαφέρεται για να πάρει τα βιβλία μπορεί να καλέσει στο 8001192967 (χωρίς χρέωση). Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλλα τον bonadrug. .

Κυκλοφόρησε στο φύλλο της 4 Ιανουαρίου 2013 της Κυριακατικης Ελευθεροτυπίας ένα αλμπουμάκι με έγχρωμες γελοιογραφίες. Τίτλος ΜΕΡΕΣ ΚΡΙΣΗΣ.Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΟΥ 2013 ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΑΚΙ ΤΩΝ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΦΟΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΙ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Η εφημερίδα στο εξώφυλλο της το παρουσιάζει ως "ένα μοναδικό λεύκωμα 200 σελίδων με όσα ζήσαμε τη χρονιά που πέρασε".

Pizza Butterfly του Γιώργου Γούση 9 τ.387 (9/1/2008) Η ιστορία περιλαμβάνεται στην συλλογή Αθώες Εποχές από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Αφιέρωμα στον Γιώργο Γούση

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να πει κανείς για αυτό το καταλογάκι. Αφορμή για την έκδοσή του στάθηκε η έκθεση των βραβευμένων στον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Κόμικς του περιοδικού 9 έργων. Η έκθεση έτρεξε παράλληλα με τη 2η έκθεση της 9ης Διάστασης στα πλαίσια της Φοιτητικής Εβδομάδας 2002 στο Α.Π.Θ. Το καταλογάκι περιλαμβάνει ένα εισαγωγικό κείμενο, μια διαφήμιση του 9 και ένα καρέ από κάθε βραβευμένο δημιουργό. Έχω την εντύπωση ότι δεν το πήρα από την ίδια την έκθεση αλλά ότι κυκλοφόρησε με την Ελευθεροτυπία. Να επαναλάβω για άλλη μια φορά ότι αρκετά από τα ονόματα που εμφανίζονται στις σελίδες του έγιναν αργότερα τακτικοί συνεργάτες του 9 και είναι πλέον πλούσιοι και διάσημοι. Το εισαγωγικό σημείωμα μα υπογραφή «ΕΝΝΕΑ» Και μερικές σκόρπιες σελίδες.

Είναι ένα λεύκωμα –ανθολόγημα γελοιογραφιών που καλύπτουν την περίοδο των γεγονότων από την Ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος, 28-10-1940, μέχρι την απελευθέρωση, 8-5-1945 (Παράδοση Δωδεκανήσων στις Συμμαχικές Δυνάμεις). Πως είδαν οι ξένοι σκιτσογράφοι, κυρίως οι Βρετανοί, την ηρωική προσπάθεια των Ελληνικών Δυνάμεων να αποκρούσουν τη φασιστική προέλαση του Μουσολίνι , την Ελληνική νίκη, τη Γερμανική εισβολή, την Κατοχή, τον αντιστασιακό αγώνα, την απελευθέρωση. Ένας ύμνος για τους Έλληνες μέσα από την πένα των Illingworth: http://www.llgc.org....rth/index_s.htm , Zec: http://www.spartacus....co.uk/Jzec.htm , Kem, Strube, γελοιογράφων του Punch: http://www.punch.co.uk/ και των εφημερίδων Daily Εxpress, Daily Mirror, Daily Telegraph, Daily Mail, Daily Herald, Daily Sketch, κ.ά. και ένας κόλαφος για τους Ιταλούς. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται και σκίτσα πολλών Ελλήνων δημιουργών, όπως του Φωκίωνα Δημητριάδη, από το άλμπουμ «Σκιά πάνω από την Αθήνα» http://www.greekcomi...showtopic=11636 , του Σταμάτη Πολενάκη, του Ν. Καστανάκη, του Π. Παυλίδη κ.ά., όπως και Σοβιετικών καλλιτεχνών : Κουπριάνοφ, Πορφύρι, Κρίλοφ, Νικολάι Σοκόλοφ (Κουκρινίκσι). Ένα επετειακό άλμπουμ που συνόδευε τη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία της 24-10-2009. vaios/25-10-2009

Ένα νέο περιοδικό ποικίλης ύλης έκανε την εμφάνισή του στο χώρο του free press. Ονομάζεται "Plus", το πρωτο του τεύχος κυκλοφόρησε στις 16.09.2010 και φιλοδοξεί ότι θα κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη. Εκδότης εμφανίζεται ο "Γιώργος Λιβάνης", ιδιοκτησία "Ν.Κ.Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε." και αναφέρεται ότι είναι μιά προσφορά της "Ελευθεροτυπίας". (Ναι, αυτής που κατάργησε το "9" από τα ένθετά της). Κατά την άποψή μου το πρώτο τουλάχιστον τεύχος δεν προσφέρει κάτι το ξεχωριστό. Μάλλον αντικατέστησε την εβδομαδιαία free έκδοση της "Ελευθεροτυπίας" που έχω να την δω στα stands από το τέλος Ιουλίου. Μεταξύ των άλλων αναμασά και μιά σελίδα Αρκά, καθώς και άρθρα που έχουν ήδη δημοσιευτεί στο "Ε". Τις σελίδες του Αρκά θα τις βρείτε ΕΔΩ.

Ενθετη ατζέντα-ημερολόγιο που δίδεται δωρεάν με την Ελευθεροτυπία σήμερα (24-12-10). Μια ατζέντα με γελοιογραφίες του Γιάννη Καλαϊτζή στην αρχή του κάθε μήνα. Συνολικά δώδεκα γελοιογραφίες συν κάποια σκιτσάκια στο εσώφυλλο. Αφιέρωμα στον Γιάννη Καλαϊτζή

Το περιοδικό Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας έφτασε τα 1000 τεύχη. Αν κάποιος ψάξει και τα χίλια θα βρεί μια σταθερά. Την τελευταία σελίδα (καμιά φορά και το εξώφυλλο) που εικονογραφεί ο Αρκάς! Ακόμα και όταν λείπει σε διακοπές θα μπεί κάτι παλαιότερο! Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μοναδικός αναγνώστης που ξεκινάει την ανάγνωση του Ε απο την τευταία σελίδα. Ο καλύτερος τρόπος λοιπόν για να γιορταστεί ο μαγικός για τα περιοδικά αριθμός 1000 ήταν αυτή η έκδοση με μονοσέλιδα του Αρκά. Για την ποιότητα των κόμικς του Αρκά δεν χρειάζεται να (ξανα)πούμε κάτι. Αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι η ποιότητα της έκδοσης! Πολύ καλό χαρτί και όμορφη εκτύπωση, αν και θα ήθελα πιο "χοντρό" χαρτί στο εξώφυλλο. Περιλαμβάνει σελίδες σπο τις εξής σειρές: - ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ - ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ - Ο ΚΑΛΟΣ ΛΥΚΟΣ - Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ - ΟΙ ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΟΙ Αφιέρωμα στον Αρκά

Μετάφραση του "L'Affaire USA", 8ου τόμου της σειράς Alack Sinner των Munoz+Sampayo (από την ίδια σειρά έχει μεταφραστεί τον Απρίλη του 90 από την Βαβέλ στο imprint Noir το Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΙΚΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ... ). Αποτελεί τον πρώτο τόμο μιας καινούργιας σειράς της Ελευθεροτυπίας ονόματι "Το 9ο κύμα". Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο Alack Sinner υπήρξε η κατ' εξοχήν επιρροή του Frank Miller στη δημιουργία του Sin City. Ο 2ος τόμος από το 9ο Κύμα είναι το Ρεμπέτικο.

Ορφάνεψε η Βαλεντίνα Ένας από τους μετρ των ερωτικών κόμικς, ο Ιταλός σκιτσογράφος και δημιουργός της περίφημης Βαλεντίνα , Γκουίντο Κρέπαξ άφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη βδομάδα ( σημείωση : το άρθρο είναι του 1993, βλ. και footnote 1) σε νοσοκομείο του Μιλάνου. Ήταν 70 ετών, υπέφερε από σκλήρυνση κατά πλάκας, και είχε, πριν από το μοιραίο, πέσει σε κώμα. Ο Μιλανέζος σκιτσογράφος είχε πραγματοποιήσει σπουδές αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του έκανε το ντεμπούτο του στα κόμικς (1959) με το περιοδικό «Tempo Medico». Το 1965 όμως ξεκίνησε μια συνεργασία που στάθηκε μοιραία για τη μετέπειτα πορεία του: οι αναγνώστες του περιοδικού «Linus», στο δεύτερο μόλις τεύχος, πλάι στους ήδη πασίγνωστους «Peanuts», αντίκρισαν μία ιστορία ενός νεαρού, άγνωστου σκιτσογράφου, του Κρέπαξ, με τίτλο «Neutron». Κάτω ακριβώς από τον τίτλο υπήρχαν δύο μάτια που κοίταζαν μέσα από τα κυάλια μια εν εξελίξει αποτυχημένη ληστεία τράπεζας. Ηρωας της ιστορίας και κατόπιν βασικός χαρακτήρας του Κρέπαξ, ένας κριτικός τέχνης και ιδιωτικός ντετέκτιβ, ονόματι Neutron ή Φίλιπ Ρέμπραντ. Στην 8η μόνο σελίδα εμφανίζεται ένα θηλυκό, εκτός από νέο, όμορφο και κομψό, που οδηγεί ιλιγγιωδώς το όχημά του, η ακαταμάχητη ρεπόρτερ Βαλεντίνα Ροσέλι. Γυναίκα που δεν την ερωτεύεται κεραυνοβόλα μόνο ο Neutron (κατόπιν τη βρίσκουμε αρραβωνιαστικιά του) αλλά και οι αναγνώστες του «Linus» και με τα χρόνια οι απανταχού αναγνώστες των σοφιστικέ ερωτικών κόμικς του Ιταλού καλλιτέχνη. Η Βαλεντίνα πρόκειται σαφώς για μία από τις πρώτες διδάξασες στη μεγάλη γραμμή των ερωτικών ηρωίδων κόμικς. Δεν θέλει και πολύ για να αντιληφθείς τις ομοιότητές της με τη χολιγουντιανή βαμπ του '30, Λουίς Μπρουκς. Η ηθοποιός που λάτρευε ο Κρέπαξ αποτέλεσε το μοντέλο και για κάποιες ακόμη από τις υπόλοιπες -πάντοτε ερωτικές- ηρωίδες του, όπως η Μπιάνκα, η Μπάμπα, η Γκάγκα και η Ανίτα. Πάντοτε, στα ιδιαιτέρως οικεία του μοτίβα των γυναικών-θυμάτων, του σαδομαζοχισμού και της βίας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ο Γκουίντο Κρέπαξ είχε εικονογραφήσει κλασικά έργα ερωτικής λογοτεχνίας, όπως ο «Μαρκήσιος ντε Σαντ», ο Ζάχερ Μαζόχ, ο Καζανόβα, η Ιστορία της Ο και η Εμμανουέλα. «Τώρα πια γέρασε η Βαλεντίνα», παραδεχόταν ο ίδιος προ ετών. «Πιτσιρικά, με ενοχλούσε που έβλεπα στα κόμικς χαρακτήρες που δεν γερνούσαν ποτέ. Γι' αυτό έφτιαξα μια ηρωίδα, τη Βαλεντίνα, που ξεκίνησε 20 ετών και έφτασε στα 58...» (την τελευταία ιστορία της Βαλεντίνα τη φιλοτέχνησε το '96). Πέραν των υπολοίπων, ο Κρέπαξ είχε προσαρμόσει σε κόμικς το «Ντόκτορ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ», το «Δράκουλα» και τον «Φρανκεστάιν». Την ανακοίνωση για τα αίτια του θανάτου του έκανε η ανιψιά του, Βαλεντίνα. «Ο θείος μου ήταν ένας ιδιόρρυθμος, πολύ μοναχικός άνθρωπος», αρκέστησε, μεταξύ άλλων, να δηλώσει. ΙΩ.Κ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/08/2003 ------------------------------- 01. Η Γαλλική Wikipedia δίνει ημερομηνία θανάτου του Crepax τις 31/7/2003, μια μόλις μέρα πριν τη συγγραφή του άρθρου

Το 2003 η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, στην συλλογή της ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΝΝΕΑ, κυκλοφορεί το ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ του ΠΕΤΡΟΥ ΖΕΡΒΟΥ. Μικρό μέγεθος (22x15), έγχρωμο, 80 σελίδες, 5 ευρώ. Ομαδοποίηση για τη Συλλογή Εννέα

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας αλήθεια, δεν είναι πολύς καιρός που έχουν τελειώσει... Σίγουρα ακόμα θυμάστε όλες τις καλές και κακές στιγμές τους. Ίσως όμως δεν ξέρατε ότι τότε κυκλοφόρησε και ένα τευχάκι κόμικ, αφιερωμένο σε αυτούς. Πολύ αγαπητός σε μένα, έλληνας δημιουργός ο Πέτρος Ζερβός, είναι κυρίως γνωστός από τον Δούρειο Άνεμο στο "9" της Ελευθεροτυπίας. Εδώ, επιχειρεί μία διαφορετική προσέγγιση στο θέμα του αθλητισμού και των Ολυμπιακών Αγώνων. Διαφορετική; Δεν θα έλεγα και τόσο διαφορετική, ή μάλλον όχι ξένη προς εμάς. Αφού καταφέρνει σε πολλές περιπτώσεις να αποτυπώσει στο χαρτί τις απόκρυφες σκέψεις μας για το συγκεκριμένο γεγονός. Όσο οι άλλοι βρίσκονταν σε μία μακρά περίοδο προετοιμασίας, ο κομικογράφος με ένα ύφος "σκληρό", σατιρίζει σχεδόν τα πάντα: τα έργα, τους λαμπαδηδρόμους, τους αθλητές και τα αθλήματα, την άμυλα και τα αναβολικά, μέχρι και τα σώματα ασφαλείας και την σιδηρά κυρία των αγώνων. Κανείς δεν γλιτώνει τελικά, από το κάπως προφητικό πενάκι του δημιουργού. Το συνολικό πακέτο περιλαμβάνει 48 σελίδες με κόμικ (μαζί με το εξώφυλλο και οπισθόφυλλο), σκέτες - χωρίς λόγια έγχρωμες εικόνες αφού στην πλειοψηφία του τεύχους όλη η ουσία αποτυπώνεται σε ένα και μόνο καρέ. Κατά την γνώμη μου, σε γενικές γραμμές ένα συμπαθητικό αλμπουμάκι. Σας ενδιαφέρει; Η τιμή του στα βιβλιοπωλεία κυμαίνεται μεταξύ 4,50 έως 5,00 ευρώ.