Jump to content

Νέα VS Παλιά Disney


Recommended Posts

Συγχρονο εγω καταλαβα το 2000 και μετα..

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • Replies 90
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Μπορεί να παρασύρθηκα ως προς την περίοδο στην οποία αναφέρεται ο φίλος "Μέταλλο τού Ρήνου" αλλά αυτό δεν αλλάξει την ουσία τού ποστ μου. Υπάρχουν δυο δρόμοι:   Ο ένας είναι να σταματήσεις στην εποχ

Κατ αρχας Τρυφωνα ο ανθρωπος αναφερει μαλλον σε μπερδεψε η αλλη ημερομηνια, που εδωσε στην αρχη. Δεν ειναι δηλαδη, απαξιωση 25ετιας-30ετιας, αλλα μιας δεκαετιας περιπου. Μιλαμε για μεχρι τα τευχη 19

Άσχετα από το κλείσιμο του ελληνικού Μίκυ Μάους και των άλλων εκδόσεων Ντίσνεϋ, για μένα προσωπικά το Μίκυ Μάους έχει πεθάνει. Διότι πέθαναν και οι μεγάλοι Ιταλοί καλλιτέχνες, ή είναι πολύ μεγάλοι στη

Posted Images

Δεν έχει σημασία.

 

Το γεγονός ότι πρέπει να θεωρήσουμε μια τελείως arbitrary χρονολογία και πέρα ως "νεα" και τα υπόλοιπα είναι "παλιά", δείχνει πόσο λάθος είναι μια τέτοια σύγκριση.

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Θυμάμαι τότε στο Κλοντάικ δεν είχε ΜίκυΜάου.

:giati:

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

Δεν τα είχαν εξάγει Κανάδα ως τότε; :sad1:

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Δεν έχει σημασία.

 

Το γεγονός ότι πρέπει να θεωρήσουμε μια τελείως arbitrary χρονολογία και πέρα ως "νεα" και τα υπόλοιπα είναι "παλιά", δείχνει πόσο λάθος είναι μια τέτοια σύγκριση.

Δεν είναι και τοσο arbitrary χρονολογία, αν μου επιτρέπεις. Αν βάλεις κάτω τα ελληνικά τεύχη, θα δεις ότι συγκεκριμένα γύρω στο 2000-0002 κάνουν την εμφάνισή τους και πληθαίνουν απότομα, ιστορίες με θεματική ξένη ως προς την παραδοσιακή ιταλική σχολή και εντελώς άλλη τεχνοτροπία στο σχέδιο, με αδρά περιγράμματα και υπερεκφραστικές πόζες. Πάντοτε το παλιό και το καινούργιο επικαλύπτονται για ένα διάστημα, αλλά όταν πρωτοεμφανίζεται μια τάση και αρχίζει σιγά σιγά και επικρατεί μπορουμε και να προσδιορίσουμε αυτή την αλλαγή με σχετική ακρίβεια. Δεν έχω κάποιες ιδιαίτερες γνώσεις/πληροφορίες πάνω στο θέμα, αλλά αν υπολογίσουμε την χρονοκαθυστέρηση μέχρι να έρθει και στην Ελλάδα η νέα τάση, υπολογίζω ότι το νέο στυλ γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90.

Edited by Rheinmetall
  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Με το αδρά θα φανταστώ ότι αναφέρεσαι στο μεγάλα, και όχι σε τραχιά. Με λίγα λόγια, τα περιγράμματα έχουν διακύμανση, και δεν χρησιμοποιούν το ίδιο μελανάκι σε όλο το πάνελ (αν όχι σε όλη την σελίδα).

 

Θυμάμαι που ο Ρόσα επαινούσε τον Βαν Χόρν (πατέρα ή υιό, δεν θυμάμαι) και λέει σε κάποια φάση "Μου είναι μυστήριο πως καταφέρνει να κάνει μια ολόκληρη ιστορία με ένα brush." Πως σου είναι μυστήριο ρε Ντόν; Πιάνει πένα και όπου μελανώσει, μελάνωσε. Γι'αυτό και αν συγκρίνεις καρέ Βαν Χόρν μεταξύ τους, υπάρχει 50-50 περίπτωση τα ράμφη των παπιών να έχουν κυμαινόμενο μήκος. (θα είναι πτυσσόμενα) 

 

Τέσπα, δεν θα το αναλύσω περισσότερο. Ο Cavazzano,De Vita, Gatti και άλλοι πολλοί που δεν τους θυμάμαι είναι αρκετά αρχαιότεροι. Και είχαν μια χαρά περιγράμματα. 

 

Ας πούμε ότι δεν είναι. Ο ίδιος ο Γκόντφρεντσον είχε διακυμάνσεις στο πάχος των περιγραμμάτων, σε σχέση με σχεδιαστές όπως ο Σκάρπα. 

 

Ας πούμε ότι δεν ισχύει το παραπάνω. Ας πούμε ότι οι παρακάτω Ντόναλντ είναι της ίδιας σχολής:

http://3.bp.blogspot.com/-UrCcxBMEZpE/UEA8kbRMVzI/AAAAAAAAEN8/krGcOq9y8hc/s400/eg02.tiffscarpa_romano1.jpgduck.jpg

 

Ομοιογένεια μεταξύ της σχολής = Μηδέν. Άσε που τα περιγράμματα Ρόσα μοιάζουν αρκετά με τα πιο σύγχρονα Ιταλικά.

  • Like 9
Link to post
Share on other sites

Μίκυ Μάους της εποχής μου: it_tl_0923b_001.jpg&normalsize=1  gr_kl_0061e_001.jpg&normalsize=1

και τα ανυπόφορα Μίκυ Μάους της νέας γενιάς: gr_mm_2404p09_001.jpg&normalsize=1gr_mm_2183b_001.jpg&normalsize=1

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Ας μην είμαστε και υπερβολικοί... Οι συγκεκριμένες ιστορίες είναι μια χαρά, ειδικά του Πράκτορα Ντακ. Εμείς οι "νεότεροι" (δεν ξέρω την ηλικία σου) είχαμε το προτέρημα να μεγαλώσουμε τόσο με ιστορίες της εποχής σου (ας είναι καλά οι συνεχείς ανατυπώσεις) όσο και με νεότερες ιστορίες. Οπότε έχοντας πιο αντικειμενική άποψη, μπορώ να πω ότι υπάρχουν παλιές ιστορίες τόσο αδιάφορες που δεν διαβάζονται (πχ κάποιες σε σχέδιο Tony Strobl) αλλά και καινούργιες με άθλιο σχέδιο που ζαλίζουν. Επομένως δεν είναι θέμα εποχής, αλλά δημιουργού.

 

 

:beer:

  • Like 13
Link to post
Share on other sites

Η εποχή σου τελικά είναι πριν από το '80;

 

Cavazzano = Ξεκίνησε το 1961 ως μελανωτής του Σκάρπα.

De Vitta = Πάλι το '61!

Gatti = 1973.

 

Παράδειγμα ΜΜ. Αν ψάξω παραπάνω, θα βρω και πιο παλιά, αλλά βαριέμαι να ψάχνω σκαν...

 

HoNtHoL.png

MM #969, του '83.. αρχική έκδοση ιστορίας (Zio Paperone e il fioretto elettrico) 1972.

 

Rule of Thumb: Όποια ιστορία γράφει το "κοιτώ" "κυττώ" και βγήκε πριν πέσει η χούντα είναι παλιά.

 

Μην μου πεις ότι η ιστορία στα αριστερά είναι με την κακιά απ'την Ωραία Κοιμωμένη, με τα Νταιζορομπότ;

Edited by Tightwad
  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Ας μην είμαστε και υπερβολικοί... Οι συγκεκριμένες ιστορίες είναι μια χαρά, ειδικά του Πράκτορα Ντακ. Εμείς οι "νεότεροι" (δεν ξέρω την ηλικία σου) είχαμε το προτέρημα να μεγαλώσουμε τόσο με ιστορίες της εποχής σου (ας είναι καλά οι συνεχείς ανατυπώσεις) όσο και με νεότερες ιστορίες. Οπότε έχοντας πιο αντικειμενική άποψη, μπορώ να πω ότι υπάρχουν παλιές ιστορίες τόσο αδιάφορες που δεν διαβάζονται (πχ κάποιες σε σχέδιο Tony Strobl) αλλά και καινούργιες με άθλιο σχέδιο που ζαλίζουν. Επομένως δεν είναι θέμα εποχής, αλλά δημιουργού.

 

 

:beer:

Αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί είμαι υπερβολικός, λεγοντας ότι μού είναι ανυπόφορο το νέο στυλ- ψέματα να πω; ότι είναι όλα ωραία; :) Επίσης ποιος είναι περισσότερο και λιγότερο αντικειμενικός είναι ένα ζήτημα...Εγώ πάντως δηλώνω εξ αρχής 100% υποκειμενικός.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Η εποχή σου τελικά είναι πριν από το '80;

 

Cavazzano = Ξεκίνησε το 1961 ως μελανωτής του Σκάρπα.

De Vitta = Πάλι το '61!

Gatti = 1973.

 

Παράδειγμα ΜΜ. Αν ψάξω παραπάνω, θα βρω και πιο παλιά, αλλά βαριέμαι να ψάχνω σκαν...

 

HoNtHoL.png

MM #969, του '83.. αρχική έκδοση ιστορίας (Zio Paperone e il fioretto elettrico) 1972.

 

Rule of Thumb: Όποια ιστορία γράφει το "κοιτώ" "κυττώ" και βγήκε πριν πέσει η χούντα είναι παλιά.

 

Μην μου πεις ότι η ιστορία στα αριστερά είναι με την κακιά απ'την Ωραία Κοιμωμένη, με τα Νταιζορομπότ;

η εποχή μου είναι η δεκαετία του '80, αλλά εκείνη την εποχή οι περισσότερες ιστορίες που διαβάζαμε ήταν του '60 και του '70 και κάποιες του '50 βέβαια του Μπαρκς.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

OK. Πάμε πιο πίσω. ΜΜ#599. Του '77. Ιστορία του '67.

 

TT7rg9K.png

 

Και σχέδιο του Σκάρπα παρακαλώ, μελάνια Cavazzano.

 

ΜΜ #439, του '74, ιστορία του '71.

 

XPcufyF.png

 

Μαρτίνα-Σκάρπα-Καβατσάνο. 

 

Άντε, πάμε ακόμα πιο παλιά. ΜΜ#1. Του '66. Ιστορία του 1959. 

 

nBC3Pif.png

 

Scarpa-Cimino.

 

Όσο παλιά και να πάμε, πάντα υπήρχαν μελανωτές που έκαναν πλατιά περιγράμματα, με διακύμανση στο μέγεθος. 

 

Δεν πάω να ελέγξω και το Γέλιο και Χαρά, έχουμε μπει στην εποχή που το "-ει" γραφόταν "-η" και έχω ψιλοτρομοκρατηθεί.

 

Όταν λες σκιτζήδες μερικές δεκαετίες δημιουργών, ανοίγεις την άποψη σου προς κριτική. Γιατί δεν έχει καμιά σχέση το "Προσωπικά μου αρέσει το μελάνωμα του Σκάρπα περισσότερο από κάθε άλλου." με "Όλοι αυτοί είναι τελείως άχρηστοι σε σχέση με τους τάδε." Το ένα είναι μια υποκειμενική άποψη που αναφέρεται με σεβασμό. Το άλλο είναι μια δήλωση κατά της ικανότητας των δημιουργών να πιάσουν πένα. Αν είναι έτσι, τεκμηρίωσε την. Δείξε, "εδώ τους ξεφεύγει το μελάνι", "εδώ το ένα μάτι είναι 2 εκατοστά απ'το ράμφος, και το άλλο είναι στο μπάτσελορ πάρτυ του Καραγκιόζη"

Edited by Tightwad
  • Like 12
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...

 Εγώ για παράδειγμα απογοητεύτηκα πολύ όταν είδα στο Μίκυ Μάους ιστορίες με τα ανίψια του Ντόναλντ να έχουν σε e-book το βιβλίο των μικρών εξερευνητών. 

 

 Θυμάσαι ποια ιστορία ήταν; Αναρωτιόμουν πρόσφατα αν θα είχε υλοποιήσει κανείς την ιδέα.

Επανέρχομαι μια και βρήκα ένα παράδειγμα σε ιστορία που δημοσιεύτηκε στο Μίκυ Μάους 2415

Η ιστορία ήταν ωραία, αλλά η ψηφιοποίηση του βιβλίου των ΜΕ με χάλασε λίγο.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • 4 months later...

Σοβαρά μέχρι σήμερα πίστευα ότι ο Σκάρπα ήταν τόσο δημοφιλής επειδή έγραφε ωραία σενάρια και είχε δημιουργήσει δεκάδες χαρακτήρες. Πρώτη φορά ακούω την άποψη ότι είναι καλός σχεδιαστής.

 

 

jZQGpLN.pngoX2Lj2k.png

 

Χρώμα: Προφανώς και είναι κλάσεις ανώτερο σε ποικιλία αλλά και ποιότητα το δεύτερο, ως αποτέλεσμα της νεότερης τεχνολογίας.

 

Περιβάλλον: Προσέξτε την δεξιοτεχνία του νεότερου σχεδιαστή, όσον αφορά τα ερείπια. Είναι αλλοιωμένα απ'τον χρόνο, και γεμάτα χορτάρια. Υπάρχει κατάλληλη σκίαση σε όλα. Μηδενική λεπτομέρεια από Σκάρπα. Ούτε μια κορνίζα στον τοίχο, ούτε μια ανακοίνωση, και μιλάμε για χρηματιστήριο, οπού μπαίνουν και βγαίνουν τόσοι άνθρωποι. Επίσης, πρέπει να είχε πολύ ομίχλη εκείνη την μέρα, γιατί πέρα από βάθος ίσως πέντε μέτρων, εμφανίζονται μόνο περιγράμματα, ή απλούστατα δεν υπάρχει τίποτε. Ακόμα και έτσι, στο δεύτερο καρέ του έχει φύγει μια γραμμή πέρα-ως-πέρα στο περιθώριο (αν ήταν μολύβι θα το καταλάβαινα, πώς σου ξεφεύγει τόσο πολύ μελάνι; Υποτίθεται δουλεύεις πάνω σε προσχεδιασμένη γραμμή ), ενώ στο πρώτο βλέπουμε μια καταπληκτική πόρτα, προφανώς κλεμμένη από κάποιο στάβλο, αν και ο εργολάβος μάλλον ξέχασε ότι οι πόρτες συνήθως έχουν κάποια πράγματα που ανοιγοκλείνουν. Αλλά φυσικά, υπάρχει και στο δεύτερο καρέ μια σκιά που αποφασίζει ότι είναι μαύρη μόνο στο 75% της έκτασης της.

 

Χαρακτήρες: Στα αριστερά οι επιχειρηματίες διατηρούν την ίδια έκφραση τρόμου :wow: . Στη κυριολεξία, όλοι δείχνουν την αγωνία τους με ένα τεράστιο άνοιγμα του στόματος. Καμία διακύμανση. Στα δεξιά, υπάρχει μια ΟΚ διακύμανση, αν και τα ανιψάκια έχουν μείνει με ανασηκωμένα τα φρύδια σε όλα τα καρέ. Το ανιψάκι με το πράσινο καπέλο, δε, έχει κρατήσει μια φιλοσοφική/συλλογιστική στάση στο τελευταίο καρέ, με ανασηκωμένο το χέρι.

 

Και πάμε σε κάτι πολύ σημαντικό: Μου φαίνεται, ή σοβαρά έχει σχεδιάσει όλη την σελίδα ο Σκάρπα με το ίδιο μελανάκι; Βλέπετε κάπου οι γραμμές να έχουν διαφορετική πυκνότητα; Και μιλάμε ακόμα και για εσωτερικές-εξωτερικές γραμμές εδώ, τα μάτια έχουν την ίδια πυκνότητα με το περίγραμμα (!).

 

Σκηνοθεσία: Στα αριστερά υπάρχουν δυο γωνίες. Μάλιστα, η δεύτερη εμφανίζεται μόνο για το τελευταίο καρέ. Στα δεξιά μετράω τρεις διαφορετικές γωνίες σε 3 καρέ.

και μένα πως μου φαίνεται ακριβώς το αντίθετο;; ο Σκάρπα αμέσως σε βάζει συναισθηματικά στο κλίμα ενώ δεξιά είναι από τα πλέον απρόσωπα άχρωμα στυλ που έχω δει!! :hit: μιλάμε για χιουμοριστικό κόμιξ όχι για αρχιτεκτονικό σχέδιο!!!

με τη λογική σου ο Πικάσο ήταν για πέταμα!!!

 

αν θες λεπτομέρειες και έκφραση ψάξε την καλύτερη περίοδο του Paul Murry για μίκυ-γκούφυ-πλούτο σε σχέση μετα σημερινά απαράδεκτα!!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Τι σημαίνει "συναισθηματικά στο κλίμα"; 

 

Το αρχιτεκτονικό σχέδιο έχει απ'οτι ξέρω 1-2 προοπτικές, όπως και το σχέδιο του Σκάρπα. Ο πιο νέος δημιουργός έχει την "κάμερα" να πηγαίνει μπρός-πίσω, ακόμα και γύρω απ'τους χαρακτήρες.

 

O Picasso είναι σουρεαλιστής, ο Σκάρπα είναι απλά τεχνικά αδύναμος στον βαθμό οπού χρησιμοποιεί τις ίδιες ακριβώς εκφράσεις σε όλους τους χαρακτήρες του. Ποιά είναι η μεταξύ τους σχέση;

 

Yπό ποιό στάνταρ είναι ανώτερος ο Paul Murry απ'τους νεώτερους δημιουργούς; Να συγκρίνουμε μήπως εξώφυλλα τους, πχ;

 

Πραγματικά, το επιχείρημα σας είναι να λέτε τους νέους δημιουργούς "απαράδεκτους", "σκιτζήδες", κτλ, ενώ στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν το ίδιο στυλ που χρησιμοποιούσε ο Καβατσάνο το '60, και έχουν μεγαλύτερη ποικιλία εκφράσεων, και πιο άρτια σκηνοθεσία.

 

Ακόμα και στο τυχαίο δείγμα του Σκάρπα, τα καρέ του δείχνουν στενάχωρα. Στην σκηνή οπού όλοι τρέχουν σαν τρελοί, αντί να δούμε κίνηση ή πανικό, βλέπουμε μόλις δυο σέτ πόδια, να έχουν την ίδια ακριβώς κίνηση, και τα χέρια να έχουν και πάλι παρόμοια κίνηση. Ποικιλία μηδέν. Αντί να δούμε το μέγεθος του πανικού, έχουμε κάτι καρέ που καλύπτουν κυρίως μόνο τις προτομές των χαρακτήρων, και αντί να έχουν μια ποικιλία εκφράσεων, το στόμα παίρνει πάντα το ίδιο σχήμα. Aν δεις το ΜΜ που είχαν βγάλει για τους Ολυμπιακούς του 2004, στην ιστορία με τον Μαραθώνιο, δεν θα βρείς ούτε έναν χαρακτήρα με την ίδια έκφραση. Ξεφυσάνε, δείχνουν κουρασμένοι, αποφασισμένοι, κοιτάνε τον διπλανό τους. Συν τα άπειρα γκάγκ που κάνουν αυτοί που τρέχουν.

 

Και κοιτάμε τον νέο δημιουργό, και βλέπουμε καρέ με μια οπτική που καταφέρνει και να επικεντρωθεί στην δράση, αλλά να δείξει και το γύρω περιβάλλον. Οι κινήσεις δεν κόβονται απ'το περιθώριο του καρέ. Όταν οι χαρακτήρες μιλάνε, τα πόδια και ο τρόπος που στέκονται αλλάζει. Όταν ο Σκρούτζ και ο Ντόναλντ σκέφτονται τα πόδια τους είναι παράλληλα, ανοιχτά. Όταν ο Σκρούτζ εξηγεί την επόμενη τους κίνηση, μεταφέρει ένα πόδι πρός την κατεύθυνση του ανιψιού στο οποίο μιλάει.

  • Like 12
Link to post
Share on other sites

είναι γεγονός ότι ο καθένας έχει τα γούστα του και την άποψή του και δεν έχει και πολύ νόημα να μπαίνεις σε μια αντιπαράθεση του στυλ εγώ έχω δίκιο για του εξής λόγους κι εσύ άδικο για άλλους...

 

έχοντας πει αυτά ας παραθέσω κι εγώ τη δική μου άποψη. Είμαι υπέρμαχος της "παλιάς κλασικής σχολής" είτε αυτή αφορά τους αμερικάνους Μπαρκς και Ρόζα, είτε τους Ιταλούς Σκάρπα, Κάρπι, Μαρτίνα κλπ..τη σύγχρονη ιταλική σχολή και τις ιστορίες που κατέκλυζαν τα τεύχη του μμ εδώ και πολλά χρόνια τις βρίσκω από αδιάφορες ως αποκρουστικές...

 

έχοντας κάνει ένα μικρό διάλειμμα από τα ντίσνεϋ (εξαιρώντας το ΚΟΜΙΞ, τις βιβλιοθήκες και κάποια επιλεκτικά τεύχη του ΚΛΑΣΙΚΑ που είχαν κυρίως ιστορίες του Σκάρπα, αρκετά από τα μεγάλα σήριαλ και κανα μμ μία στο τόσο) αυτή ακριβώς ήταν η άποψή μου..

 

έχοντας πρόσφατα επανέλθει πιο δυναμικά έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

-τα γεμίσματα των παλιών μμ (πλην δλδ των 2 ή μίας κύριας ιστοριών) από δημιουργούς όπως ο Μπράντμπουρι, ο Σιεγκελ, ο Μάρι, ο Στρομπλ, ο Κάρλμπεργκ κα μου φαίνονται από κακές έως άθλιες

-αρκετές ιστορίες του αγαπημένου μου Σκάρπα, κυρίως οι μικρότερες μου φαίνονται αδιάφορες

-το σχέδιο του σε άλλες ιστορίες μου φαίνεται φοβερό, σε άλλες μέτριο προς κακό (δεν ξέρω αν οφείλεται σε αλλαγή του σχεδίου του μετά από κάποια εποχή, στο ποιος χρωμάτιζε τις ιστορίες, ή αν έδινε περισσότερη προσοχή στις πολυσέλιδες)

-το σχέδιο του επίσης αγαπημένου μου Κάρπι δε με τρελαίνει και πολυ :)

-για τους νέους δεν αλλάζω γνώμη, δε μου αρέσουν οι ιστορίες των περισσοτέρων (βρίσκω άθλιες τις ιστορίες με το τζούνιορ ντακ, με το φέθρι, με τον πράκτορα ντόναλτ ντακ κλπ), όμως πλέον δε μου αρέσουν ούτε οι βασικές ιστορίες, όπως πχ του νέου μμ που τις βρίσκω απλά συμπαθητικές, δε θα ξαναγυρνούσα να τις διαβάσω δεύτερη φορά όμως..προτιμάω να διαβάσω τις κλασικές για 10η φορά

-οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι έχω ανακαλύψει πρόσφατα και κάποιους σύγχρονους ή τουλάχιστον όχι αρχαίους δημιουργούς που μου αρέσουν αρκετά ως πολύ, όπως ο κάστι που δείχνει αξιόλογος και έχει ωραίο σχέδιο στο στυλ του Σκάρπα, και ο Τζουζέπε νταλα σάντα (διάβασα πρόσφατα την ιστορία "υπόθεση εξωγήινου πλαστικού" σε σενάριο σίστι και είναι ακριβώς στο στυλ ιστοριών που μου αρέσουν)

-δε μπορώ να διανοηθώ πώς μπορεί να αρέσει σε μερικούς η Σίλβια Ζίκε, της οποίας τις ιστορίες θεωρώ κακόγουστες σχεδιαστικά και σεναριακά αδιάφορες

 

Επομένως δε μπορώ να τσουβαλιάσω μαζί όλα τα παλιά με όλα τα καινούρια, υπάρχει καλό και κακό υλικό και στις 2 εποχές, αλλά για τα γούστα μου είναι περισσότεροι οι παλιοί δημιουργοί που αξίζουν (λογικό βέβαια καθώς μιλάμε και για τόσες δεκαετίες, άδικο να τους συγκρίνουμε με δημιουργούς 10-15 ετών)

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Μια κριτική στο παραπάνω πόστ:

 

Ο Ρόσα σταμάτησε να σχεδιάζει το '05, πως γίνεται να τον εντάξουμε στην ίδια σχολή με προπολεμικούς δημιουργούς; Προσωπικά πιστεύω ότι η μόνη κάπως σωστή διχοτόμηση είναι αυτή της Αμερικάνικης-Ιταλικής σχολής. Όλοι οι νεότεροι δημιουργοί, είτε ξεκίνησαν το '40, το '50, 'το '60 κοκ πήραν στοιχεία απ'τους παλιότερους δημιουργούς. Οπότε από ποια χρονολογία και με ποια κριτήρια ξεκινάει η "νέα σχολή";

Edited by Tightwad
  • Like 5
Link to post
Share on other sites

υπάρχουν οι παλιοί και οι παλιότεροι, ίσως είναι πιο σωστό να χωριστούν σε 3 κατηγορίες..των αρχαίων, των παλιών και των πρόσφατων..

όσο για την ιταλική και αμερικάνικη σχολή εχω και εκεί τις ενστάσεις μου..δε μπορώ να βάλω στην ίδια κατηγορία τους Ρόσα Μπαρκς με τους Μπράντμπουρυ, Σίγκελ, Πολ Μάρι κλπ..όπως και δε μπορώ να βάλω το Μαρτίνα και το Σκάρπα, τον Κάστι, το Μάσιμο ντε Βίτα, τον Καβατσάνο με τη Σίλβια Ζίκε, τον Σοφρίτι, τον Τοσολίνι (ενδεικτικά αναφέρω κάποια ονόματα)

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Είναι σπουδαίο να υπάρχουν νέοι δημιουργοί και σίγουρα υπάρχουν ισάξιοι των παλαιών και τώρα , αλλά το σημαντικό είναι να υπάρχει εξέλιξη και όχι αλλοίωση . Ο Ρόσα  , ο Μπάρκς , ο  Σκάρπα κλπ έθεσαν τις βάσεις κάποιος πρέπει να συνεχίσει το έργο είτε Ιταλός , είτε Αμερικάνος , είτε Ολλανδός κλπ αρκεί να έχει καλές ιδέες και μεράκι ! :blob7:

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Όποιος ξεκίνησε να διαβάζει κόμιξ από τα σύγχρονα έχει παρωπίδες και γούστο που ταιριάζει στην παντελώς αδιάφορη εποχή μας (τα έχω ξαναπεί αυτά), σε όλες τις τέχνες, όχι μόνο κόμιξ, μη μου πείτε 3-4 εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα (πχ τι υπήρχε στην Ελλάδα σε ποίηση, λογοτεχνία, ζωγραφική και τι υπάρχει τώρα, να γελάνε και οι κότες). Επίσης κρίνετε παλιούς σχεδιαστές ενώ δεν έχετε σίγουρα δει όλο το υλικό τους παρά μόνο ότι ελάχιστο δημοσιεύτηκε στην Ελλάδα και ούτε τα καταπληκτικά εκτός mickey  mouse σχέδια τους(πχ του Carpi) ή με άλλους ήρωες ιστορίες. Τέλος  κάποιος που αμφισβητεί τον Paul Murry έχει μαύρα μεσάνυχτα από κωμικό σκίτσο. :down:

Edited by PHOTO
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Όποιος ξεκίνησε να διαβάζει κόμιξ από τα σύγχρονα έχει παρωπίδες και γούστο που ταιριάζει στην παντελώς αδιάφορη εποχή μας (τα έχω ξαναπεί αυτά), σε όλες τις τέχνες, όχι μόνο κόμιξ, μη μου πείτε 3-4 εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα (πχ τι υπήρχε στην Ελλάδα σε ποίηση, λογοτεχνία, ζωγραφική και τι υπάρχει τώρα, να γελάνε και οι κότες). Επίσης κρίνετε παλιούς σχεδιαστές ενώ δεν έχετε σίγουρα δει όλο το υλικό τους παρά μόνο ότι ελάχιστο δημοσιεύτηκε στην Ελλάδα και ούτε τα καταπληκτικά εκτός mickey  mouse σχέδια τους(πχ του Carpi) ή με άλλους ήρωες ιστορίες. Τέλος  κάποιος που αμφισβητεί τον Paul Murry έχει μαύρα μεσάνυχτα από κωμικό σκίτσο. :down:

 

Όλα αυτά που λες δεν ταιριάζουν λίγο πολύ και στην αντίθετη περίπτωση; Όσοι άρχισαν να διαβάζουν από τα παλιότερα το βλέπουν νοσταλγικά, αντίθετα όσοι άρχισαν να διαβάζουν πιο πρόσφατα έχουν έρθει σε επαφή και με σύγχρονες ιστορίες και με παλιές, λόγω των επανεκδόσεων, οπότε δεν νιώθουν τόσο φανατικά για μία από τις δύο κατηγορίες.

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

Όλα αυτά που λες δεν ταιριάζουν λίγο πολύ και στην αντίθετη περίπτωση; Όσοι άρχισαν να διαβάζουν από τα παλιότερα το βλέπουν νοσταλγικά, αντίθετα όσοι άρχισαν να διαβάζουν πιο πρόσφατα έχουν έρθει σε επαφή και με σύγχρονες ιστορίες και με παλιές, λόγω των επανεκδόσεων, οπότε δεν νιώθουν τόσο φανατικά για μία από τις δύο κατηγορίες.

Μπορεί αλλά λίγοι το κάνουν αυτό , οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους κυρίως ένα στυλ που βρίσκεται και στα υπόλοιπα σύγχρονα κόμιξ (πχ υπερηρωικά) και το βλέπουν σαν πρόοδο ενώ κάθε άλλο είναι. Σύγκρινε και τις άλλες τέχνες να δεις αν είναι νοσταλγία απλά ή κάτι άλλο!!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Όποιος ξεκίνησε να διαβάζει κόμιξ από τα σύγχρονα έχει παρωπίδες και γούστο που ταιριάζει στην παντελώς αδιάφορη εποχή μας (τα έχω ξαναπεί αυτά), σε όλες τις τέχνες, όχι μόνο κόμιξ, μη μου πείτε 3-4 εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα (πχ τι υπήρχε στην Ελλάδα σε ποίηση, λογοτεχνία, ζωγραφική και τι υπάρχει τώρα, να γελάνε και οι κότες). Επίσης κρίνετε παλιούς σχεδιαστές ενώ δεν έχετε σίγουρα δει όλο το υλικό τους παρά μόνο ότι ελάχιστο δημοσιεύτηκε στην Ελλάδα και ούτε τα καταπληκτικά εκτός mickey  mouse σχέδια τους(πχ του Carpi) ή με άλλους ήρωες ιστορίες. Τέλος  κάποιος που αμφισβητεί τον Paul Murry έχει μαύρα μεσάνυχτα από κωμικό σκίτσο. :down:

 

 

Από όσους είναι σε ηλικία να γράφουν στο φόρουμ, ούτε το 1% δεν ξεκίνησε να διαβάζει σύγχρονες-σύγχρονες ιστορίες. Άλλωστε, όλα τα περιοδικά Ντίσνευ είχαν παλιές ιστορίες, με 2 περιοδικά να έχουν σχεδόν αποκλειστικά πεπαλαιωμένες ιστορίες, το ΚΟΜΙΞ και τα Κλασικά. 

 

Και όπως είπα πιο πρίν, περιμένω επιχείρημα και τεκμήριο. Το "όχι, κάνεις λάθος", δεν είναι παραγωγικό. Γιατί όταν λες "Αυτοί είναι απαράδεκτοι", εγώ μπορώ να το γυρίσω και να πω, όχι, "Οι άλλοι είναι απαράδεκτοι". Ακόμα και αν δεν πιστεύω στην συγκεκριμένη διχοτόμηση ανά χρονολογία. Όταν λες "Έχεις παρωπίδες επειδή ξεκίνησες με τα καινούρια" (που είναι και αντικειμενικά λάθος), εγώ το γυρνάω "Έχεις παρωπίδες εξαιτίας της νοσταλγίας". 

 

Δεν απαιτώ κανένα να προτιμήσει ένα στύλ υπεράνω του άλλου, αλλά όταν ουσιαστικά κατακρίνεις εκατοντάδες δημιουργούς, έχεις την υποχρέωση να εξηγήσεις την κριτική σου με κάτι περισσότερο απ'το "Δεν μ'αρέσει", ή "Είναι απαράδεκτο". Επιχείρησα να εξηγήσω γιατί ο νεότερος δημιουργός είναι τεχνικά ανώτερος του Σκάρπα. Και μην κάνεις αναγωγή στην τέχνη. Είναι σαν να ζωγραφίζεις μια φιγούρα με ότι να'ναι διαστάσεις, και να απαντάς στην κριτική με "Θα έλεγες το ίδιο στον Πικάσο;"

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

Μπορεί αλλά λίγοι το κάνουν αυτό , οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους κυρίως ένα στυλ που βρίσκεται και στα υπόλοιπα σύγχρονα κόμιξ (πχ υπερηρωικά) και το βλέπουν σαν πρόοδο ενώ κάθε άλλο είναι. Σύγκρινε και τις άλλες τέχνες να δεις αν είναι νοσταλγία απλά ή κάτι άλλο!!

Καμία σχέση δεν έχουν τα υπερηρωικά και τα Ντίσνευ όσον αφορά το σχέδιο. Τα υπερηρωικά είναι ρεαλιστικά, με εξαίρεση τις διαστάσεις, που είναι επίτηδες...υπεράνθρωπες. Τα Ντίσνευ (ναι, ακόμα και ο Ρόσα), είναι 100% στο στύλ των καρτούν, από τα πρόσωπα και τα αυτοκίνητα μέχρι τις εκφράσεις και τις κινήσεις.

 

Συν το ότι τα υπερηρωικά κόμικ έχουν πολύ λεπτότερη γραμμή, και εντονότερο χρώμα απ'οτι είναι συνηθισμένο στα Ντίσνευ.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Μπορεί αλλά λίγοι το κάνουν αυτό , οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους κυρίως ένα στυλ που βρίσκεται και στα υπόλοιπα σύγχρονα κόμιξ (πχ υπερηρωικά) και το βλέπουν σαν πρόοδο ενώ κάθε άλλο είναι. Σύγκρινε και τις άλλες τέχνες να δεις αν είναι νοσταλγία απλά ή κάτι άλλο!!

 

Λίγοι κάνουν τι; Το βλέπουν νοσταλγικά; Βλέπω το αντίθετο. Και παρατηρώ ότι οι πιο νέοι εκτιμούν και τις παλιές και τις νέες ιστορίες.

 

Και τα disney δεν έχουν επηρεαστεί από τα υπερηρωικά (εξαιρούνται μεμονωμένες περιπτώσεις ιστοριών με disney χαρακτήρες που είναι υπερηρωικά). Βασικά, άλλο είδος το ένα άλλο το άλλο. Και μεταξύ μας, τα υπερηρωικά τεχνικά είναι ανώτερα, οπότε το να επηρεαστούν τα disney από αυτά θετικά το βλέπω. 

 

Ο εκσυγχρονισμός δεν είναι κακός.  

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Από όσους είναι σε ηλικία να γράφουν στο φόρουμ, ούτε το 1% δεν ξεκίνησε να διαβάζει σύγχρονες-σύγχρονες ιστορίες. Άλλωστε, όλα τα περιοδικά Ντίσνευ είχαν παλιές ιστορίες, με 2 περιοδικά να έχουν σχεδόν αποκλειστικά πεπαλαιωμένες ιστορίες, το ΚΟΜΙΞ και τα Κλασικά. 

 

Και όπως είπα πιο πρίν, περιμένω επιχείρημα και τεκμήριο. Το "όχι, κάνεις λάθος", δεν είναι παραγωγικό. Γιατί όταν λες "Αυτοί είναι απαράδεκτοι", εγώ μπορώ να το γυρίσω και να πω, όχι, "Οι άλλοι είναι απαράδεκτοι". Ακόμα και αν δεν πιστεύω στην συγκεκριμένη διχοτόμηση ανά χρονολογία. Όταν λες "Έχεις παρωπίδες επειδή ξεκίνησες με τα καινούρια" (που είναι και αντικειμενικά λάθος), εγώ το γυρνάω "Έχεις παρωπίδες εξαιτίας της νοσταλγίας". 

 

Δεν απαιτώ κανένα να προτιμήσει ένα στύλ υπεράνω του άλλου, αλλά όταν ουσιαστικά κατακρίνεις εκατοντάδες δημιουργούς, έχεις την υποχρέωση να εξηγήσεις την κριτική σου με κάτι περισσότερο απ'το "Δεν μ'αρέσει", ή "Είναι απαράδεκτο". Επιχείρησα να εξηγήσω γιατί ο νεότερος δημιουργός είναι τεχνικά ανώτερος του Σκάρπα. Και μην κάνεις αναγωγή στην τέχνη. Είναι σαν να ζωγραφίζεις μια φιγούρα με ότι να'ναι διαστάσεις, και να απαντάς στην κριτική με "Θα έλεγες το ίδιο στον Πικάσο;"

Σαν σχεδιαστές γενικά πολλοί είναι καλοί και σήμερα, αλλα πως χρησιμοποιούν το ταλέντο τους και τι παράγουν είναι το θέμα, δεν ήταν όλα τα παλια καλά εννοείται, αλλά τα κορυφαία τότε δεν συγκρίνονται με τα σημερινά -ιταλικά- κυρίως (πλην Ρόσα και λίγα ακόμη). Τώρα το θέμα γούστου είναι και προσωπικό σίγουρα αλλά υπάρχει και κάτι αντικειμανικο που δεν εξηγείται ή το έχεις ή όχι.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Λίγοι κάνουν τι; Το βλέπουν νοσταλγικά; Βλέπω το αντίθετο. 

Eμ... 

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Rose-tinted_glasses

 

Σαν σχεδιαστές γενικά πολλοί είναι καλοί και σήμερα, αλλα πως χρησιμοποιούν το ταλέντο τους και τι παράγουν είναι το θέμα, δεν ήταν όλα τα παλια καλά εννοείται, αλλά τα κορυφαία τότε δεν συγκρίνονται με τα σημερινά -ιταλικά- κυρίως (πλην Ρόσα και λίγα ακόμη). Τώρα το θέμα γούστου είναι και προσωπικό σίγουρα αλλά υπάρχει και κάτι αντικειμανικο που δεν εξηγείται ή το έχεις ή όχι.

Το γούστο είναι υποκειμενικό (και όλοι το έχουν, απλά έχουν διαφορετικό), η τεχνική είναι αντικειμενική. Δεν κατακρίνω το στύλ του Σκάρπα, κατακρίνω το πως το χρησιμοποιεί.

 

Αν δεν πρόκειται να συζητήσουμε σε αντικειμενικός όρους, δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε την συζήτηση.

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Τέλος πάντων ο καθένας έχει τη δική του γνώμη , δύσκολο να συζητάμε έτσι, αλλά ξεχνάτε ότι μιλάμε για κωμικές ιστορίες και το θέμα είναι να σε συναρπάζει αυτό που διαβάζεις να γελάς να ξεχνιέσαι να θαυμάζεις να μαθαίνεις κλπ, και το σκίτσο να υποστηρίζει αυτά ακριβώς, ε λοιπόν αυτό δεν γίνεται συχνά σήμερα ενώ παλιότερα γινότανε (για μένα φυσικά)!!

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Πλατειασμοί, όμως... Δεν κατάκρινε κανείς το ότι οι μύτες που χρησιμοποιεί ο Σκάρπα είναι καρτουνίστικες πχ, όμως, λέμε ότι έχει ελάχιστη ποικιλομορφία στις κινήσεις και στις εκφράσεις του, η σκηνοθεσία του είναι φτωχή και τα περιβάλλοντα που σχεδιάζει έχουν ελάχιστες λεπτομέρειες. 

 

Και πάλι, αν ήταν όλα υποκειμενικά, δεν θα υπήρχε λόγος να συζητήσουμε το οτιδήποτε. Αλλά κάποια πράγματα είναι αντικειμενικά. 

Edited by Tightwad
  • Like 2
Link to post
Share on other sites

τώρα βέβαια από ένα σκιτσάκι έβγαλες συμπέρασμα για όλο το έργο του, σκέψου όμως ότι κάτι πιο ατελές  σχεδιαστκά μπορεί να είναι 'πιο δυνατό' και πιο πετυχημένο γι αυτό που θέλει να μεταδώσει από ένα 'νερόβραστο άρτιο'....

 

Και γενική άποψή μου είναι ότι πολλά σημερινά σκίτσα είναι ίσως 'άρτια;;' αλλά αχρείαστα υπερβολικά .οι αρχαίοι έλεγαν το 'ουκ εν τω πολλώ το ευ..' 'η διαφωνείτε και μαζί τους;;;

Edited by PHOTO
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Αυτό το θέμα είναι αρκετά παλιό. Παρακαλούμε σκεφτείτε μήπως είναι καλύτερα να ξεκινήσετε ένα νέο θέμα αντί να απαντήσετε σε αυτό.

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.