Jump to content
Από τις 25/11 έως και τις 28/11 η ΛΕΦΙΚ και το e-shop της θα παραμείνουν κλειστά, λόγω του ATHENSCON.

Search the Community

Showing results for tags 'charles schulz'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Valt's blog
  • Dr Paingiver's blog
  • GCF about comics
  • Vet in madness
  • Θέμα ελεύθερο
  • Film
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Γερμανίκεια
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Κομικσόκοσμος
  • The Unstable Geek
  • Σκόρπιες Σκέψεις
  • Dhampyr Diaries

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Member Title


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 12 results

  1. Ένα μήνυμα φροντίδας του εαυτού μας, των συνανθρώπων των κοινοτήτων μας καθώς και του πλανήτη μας από τον Σνούπι, τον Τσάρλι Μπράουν και την υπόλοιπη παρέα των Peanuts. Τα Peanuts είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα comic strip στον κόσμο. Με αναγνώστες από κάθε μεριά του πλανήτη από το 1950 έως σήμερα, οι περιπέτειες των χαρακτήρων τους όπως ο Σνούπι, ο Τσάρλι Μπράουν, η Πέπερμιντ Πάτι, η Λούσι Βαν Πελτ τα έχουν αναγάγει σε ένα διαχρονικό φαινόμενο στον κόσμο των κόμικς. Οι ήρωες που δημιούργησε ο Τσαρλς Σουλτς, έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές, κατέχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στις αναμνήσεις αμέτρητων ανθρώπων διαφορετικής ηλικίας. Τώρα λοιπόν τα Peanuts ξεφεύγουν από το δημιουργικό τους σύμπαν κι επιχειρούν να ευαισθητοποιήσουν το κοινό τους, υιοθετώντας την πρωτοβουλία «Take Care with Peanuts». Η δράση αυτή αποσκοπεί στο να μεταδώσει σε όλους μας ένα μήνυμα φιλίας και αλληλεγγύης, τονίζοντας το πόσο σημαντικό είναι να φροντίζουμε τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους και τον πλανήτη μας. Γι’ αυτό και μέσω της πρωτοβουλίας, τα αγαπημένα πρόσωπα των χαρακτήρων του Σουλτς αναδεικνύουν τις έννοιες της φροντίδας και της μέριμνας προς όφελος μιας καλής ζωής για όλους. Οι βασικοί πυλώνες του «Take Care with Peanuts» είναι τρεις: «Φροντίζουμε τον Εαυτό μας», «Φροντίζουμε ο Ένας τον Άλλον» και «Φροντίζουμε τον Πλανήτη». Ως προς τον πρώτο, το «Φροντίζουμε τον εαυτό μας», εκκινεί από τη σκέψη ότι η φροντίδα ξεκινάει από εμάς για εμάς τους ίδιους. Φροντίζουμε την προσωπική μας υγεία και ευεξία, τόσο την σωματική όσο και την πνευματική. Οι χαρακτήρες των Peanuts δείχνουν σε όλους μας πόσο σημαντικό είναι για την προσωπική μας εξέλιξη το να διατηρούμε μια καλή σωματική κατάσταση, έναν υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής αλλά και μια καλή ψυχική κατάσταση, μια εσωτερική ηρεμία και ισορροπία. Περνώντας στον δεύτερο, το «Φροντίζουμε ο Ένας τον Άλλον» υπενθυμίζουν πως εκτός από τον εαυτό μας δεν παύουμε να νοιαζόμαστε και να φροντίζουμε τους συνανθρώπους μας αλλά και όλους όσους το έχουν ανάγκη, συμπεριλαμβανομένων των ζώων. Η πρωτοβουλία «Take Care with Peanuts» μας ενθαρρύνει μέσα από μηνύματα όπως «Κάνε σε κάποιον ένα κομπλιμέντο» και «Δώσε μία χείρα βοηθείας» ώστε να κατανοήσουμε τη σημασία του να δημιουργούμε φιλίες, να χτίζουμε κοινότητες και να προσφέρουμε στους άλλους τη βοήθεια μας, όταν την χρειάζονται. Κατ’ αυτό τον τρόπο, ενισχύουμε την αλληλεγγύη μεταξύ μας. Ο τρίτος και τελευταίος πυλώνας, το «Φροντίζουμε τον Πλανήτη» στέκεται στην ιδέα πως όπως φροντίζουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας, έτσι οφείλουμε να φροντίζουμε και το σπίτι μας, τον χώρο που ζούμε δηλαδή τον πλανήτη και το περιβάλλον μας. Η δράση «Take Care with Peanuts» διαδίδει ένα ισχυρό οικολογικό μήνυμα, τη σημασία που έχει η προστασία και η βιωσιμότητα του περιβάλλοντος μας. Προσδίδει μεγάλη αξία στις συνήθειες της ανακύκλωσης, της επαναχρησιμότητας των προϊόντων, του σεβασμού των φυσικών πόρων, με μηνύματα, όπως «Σταματήστε και μυρίστε τα τριαντάφυλλα», «Κάντε τις αγορές σας σε ντόπια μαγαζιά» ή «Καλλιέργησε και εκτίμησε». Η πρωτοβουλία του «Take Care with Peanuts» έχει παγκόσμιο και πολύπλευρο χαρακτήρα. Εκφράζεται σε διαφορετικές χώρες, μέσω φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων, εκδηλώσεων, ψηφιακών και μη δράσεων και διαφημίσεων. Στην Ελλάδα, εκφράζεται μέσα από συνεργασίες των Peanuts με διάφορα brands, όπως η Affidea. Στη σημερινή εποχή, όπου η φροντίδα του εαυτού, των συνανθρώπων μας και του περιβάλλοντος είναι ιδιαίτερα σημαντικές, η πρωτοβουλία «Take Care with Peanuts» έρχεται να μεταδώσει σε όλους μας μηνύματα σχετικά με τη σημασία της αλληλεγγύης και της ενσυναίσθησης, αξίες απαραίτητες για την ευημερία και την εξέλιξη μιας κοινωνίας. Και το σχετικό link...
  2. Η αξεπέραστη σειρά κόμικς με τον Σνούπυ και την παρέα του έρχεται τον Ιανουάριο στην «Καθημερινή» και η «μαμά» της οικογένειας, Τζίνι Σουλτς, χήρα του δημιουργού Τσαρλς Σουλτς, μιλάει στο «Κ». Η στιχομυθία δεν αποτελεί μόνο ένα χαρακτηριστικό δείγμα του χιούμορ του δημιουργού των Peanuts, του αξεπέραστου Τσαρλς Σουλτς, αλλά περιγράφει και ένα υπαρκτό ψυχολογικό σύνδρομο, το «Σύνδρομο Τσάρλυ Μπράουν» που συναντάται στα πρόσωπα που ζουν αγκαλιά με την απαισιοδοξία. Δείχνει πόσο κοντά στον ενήλικο κόσμο βρίσκεται ο παιδόκοσμος του Σνούπυ και της παρέας του, παρόλο που κανένας «μεγάλος» δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στα καρεδάκια των κόμικς που ο Σουλτς σχεδίαζε καταθέτοντας την ψυχή του. Εξηγεί γιατί τα Peanuts, ως καθρέφτης της ανθρώπινης κατάστασης, είναι πάντοτε επίκαιρα υπερβαίνοντας γεωγραφικά σύνορα και πολιτιστικές διαφορές, και δικαιολογεί φράσεις διάσημων προσωπικοτήτων που τα λάτρεψαν, όπως αυτήν του Μπαράκ Ομπάμα: «Όπως εκατομμύρια άλλοι Αμερικανοί, μεγάλωσα με τα Peanuts αλλά δεν τα ξεπέρασα ποτέ». Αν και ο Σουλτς μισούσε τον τίτλο Peanuts* (που είχε δώσει στη σειρά το «συνδικάτο» που διαχειριζόταν τις δημοσιεύσεις του κόμικ) λάτρευε τους χαρακτήρες του, στους οποίους είχε δώσει διαφορετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Ήταν ευέξαπτος σαν τη Λούσυ, εσωστρεφής όπως ο Τσάρλυ Μπράουν, στοχαστικός σαν τον Λάινους, λάτρης της κλασικής μουσικής σαν τον μικρό πιανίστα Σρέντερ και της πολεμικής ιστορίας όπως ο… Σνούπυ. Για πάνω από πενήντα χρόνια, με εξαίρεση μια περίοδο αναγκαστικής αδείας μερικών εβδομάδων, σχεδίαζε καθημερινά κλεισμένος στο ατελιέ του με στρατιωτική πειθαρχία: σε ένα κίτρινο μπλοκ, με μια πένα Esterbrook Radial, σκάλιζε σκιτσάκια ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να γίνει κάτι αστείο. Μπορούσε να ολοκληρώσει ένα κόμικ την ώρα μέχρι έξι την ημέρα, αλλά κάποια στιγμή έβαζε φρένο – πάντως βρισκόταν πάντα τρεις μήνες μπροστά στον προγραμματισμό των καθημερινών δημοσιεύσεων. Τα περίπου 18 χιλιάδες στριπάκια που γέννησε το μυαλό του αποτελούν, όπως λέγεται, τη μεγαλύτερη σε έκταση ιστορία που αφηγήθηκε ποτέ ένας δημιουργός. Μια ιστορία μόνο εκ πρώτης όψεως παιδική, με κεντρικό θέμα τη φιλία. Τόμοι ολόκληροι έχουν γραφεί από φιλοσόφους, ακαδημαϊκούς και ψυχολόγους για τα «κρυφά» νοήματα των Peanuts, με τον Ουμπέρτο Έκο να του… δίνει να καταλαβαίνει στην ανάλυση, προλογίζοντας τον πρώτο τόμο Peanuts που είχε κυκλοφορήσει στην Ιταλία. Mε αναφορές στον Φρόιντ, τον Μπέκετ, τον Άντλερ και τον Τόμας Μαν, ανέφερε ότι τα παιδιά των Peanuts μάς αγγίζουν τόσο γιατί, από μία άποψη, είναι οι «άγουρες, τερατώδεις αφαιρέσεις όλων των νευρώσεων ενός ανθρώπου του μοντέρνου, βιομηχανικού πολιτισμού». Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο Τσαρλς Μονρό Σουλτς, γιος κουρέα, γεννηθείς στις 26 Νοεμβρίου του 1922 στη Μινεάπολη, έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους κορυφαίους μάστορες της τέχνης του. Όπως είχε γράψει ο θαυμαστής του και σπουδαίος κριτικός κινηματογράφου στις ΗΠΑ Λέοναρντ Μάλτιν, «ήταν ένας εκπαιδευμένος εμπορικός καλλιτέχνης που ήξερε τι πρέπει να παραλείψει για να κατακτήσει την τέλεια απλότητα του κόμικ του. Ήξερε ότι η ιστορία δεν είναι μόνο αυτό που λες, αλλά και αυτό που δεν λες. Αυτό είναι τέχνη». Με τα χρόνια επίσης έγινε ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος. Τα δικαιώματα των δημοσιεύσεων, οι ταινίες κινούμενων σχεδίων, τα χιλιάδες εμπορικά προϊόντα με τις μορφές των χαρακτήρων του και κυρίως του Σνούπυ «έχτισαν» ένα brand δισεκατομμυρίων, με τον ίδιο να κατατάσσεται στη λίστα των εκλιπόντων καλλιτεχνών με τα υψηλότερα έσοδα. Το πιο συγκινητικό όμως, είναι ότι πριν από τον θάνατό του από καρκίνο τον Φεβρουάριο του 2000, είχε γράψει τον επίλογο που έκρινε σωστό για τα «παιδιά» του. «Όλα κάποτε τελειώνουν. Αυτοί οι χαρακτήρες είναι ο λόγος της ύπαρξής μου. Κανένας άλλος δεν θα τους αγγίξει». Έτσι και έγινε. «Μητέρα» και θεματοφύλακας των Peanuts είναι η δεύτερη σύζυγος του Σουλτς Τζίνι Κλάιντ, που άνοιξε τον δρόμο για υπέροχες συλλεκτικές ανθολογίες, διευθύνει το Μουσείο και Ερευνητικό Κέντρο Peanuts στην Καλιφόρνια (ένα δεύτερο μουσείο άνοιξε προ ετών και στην Ιαπωνία) και υποστηρίζει ενεργά την τέχνη των κόμικς. Κατά τη συνομιλία μας μάλιστα, στην οποία συμμετείχε και η Mελίσα Μάντα, αντιπρόεδρος Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας στην Peanuts Worldwide, μου μετέφερε χαιρετισμούς στην ομάδα του Comicdom Con Athens, της οποίας τη δράση παρακολουθεί και θαυμάζει! © Sacramento Bee, CBS via Getty Images/ Ideal Image Ποια είναι η δική σας αγαπημένη ανάμνηση από τα Peanuts; Νομίζω κάθε φορά που έμπαινα στο ατελιέ και ο Σπάρκυ** καθόταν σκυμμένος στο γραφείο του και σχεδίαζε και, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από το χαρτί, μου μιλούσε, ρωτούσε πώς πήγε η μέρα μου ή κάτι τέτοιο. Τον παρακολουθούσα να σχεδιάζει και στα αριστερά του είχε μια στοίβα χαρτιά με στριπάκια, τα διάβαζα και του έλεγα: «Αυτό είναι πολύ αστείο!». Κι εκείνος αποκρινόταν κάπως αιφνιδιασμένος: «Αλήθεια; Σε ευχαριστώ, χαίρομαι που το λες, εγώ ποτέ δεν είμαι σίγουρος». Το είχε αναφέρει και σε ομιλίες του, πως όταν βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό σε κάποια προβολή του "Υou’re a Good Man, Charlie Brown", άκουγε τους θεατές να γελάνε με τις ατάκες και στ’ αυτιά του αυτό ακουγόταν σαν κάτι πρωτόγνωρο γιατί στο στούντιό του επικρατούσε σιωπή, κανείς δεν έβλεπε τι σχεδίαζε, κανείς δεν γελούσε. Μπορεί δύο μήνες μετά, αφού το στριπάκι είχε κυκλοφορήσει, κάποιος να του έλεγε ότι το είχε λατρέψει, αλλά εκείνος είχε ήδη σχεδιάσει δεκάδες άλλα. Είχε αμφιβολίες τόσα χρόνια μετά νομίζετε; Στο μυαλό του; Νομίζω ότι σ’ αυτή την ερώτηση ο ίδιος θα απαντούσε: «Εγώ ζωγραφίζω αυτό που θεωρώ αστείο και ελπίζω ότι οι αναγνώστες θα συμφωνήσουν». Η λέξη-κλειδί δεν είναι η αμφιβολία, είναι η ελπίδα ότι θα τους αρέσει. Λένε πως μέρος της απήχησης των Peanuts είναι ότι ανάμεσα σε τόσους χαρακτήρες ο καθένας βρίσκει κάποιον να ταυτιστεί. Εσείς έχετε αγαπημένο; Δεν έχω κάποιον που συμπαθώ, αλλά όταν με ρωτούν επίμονα απαντώ ότι ίσως «είμαι» η Σάλλυ Μπράουν. Γιατί κάποια στιγμή φώναζα τον Σπάρκυ «My sweet babboo» κι εκείνος το έβαλε στο κόμικ – έτσι αποκαλεί η Σάλλυ τον έρωτά της, τον Λάινους. Kαι γιατί έχει αυτή την πολύπλοκη, αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα – είναι καλοσυνάτη, γλυκιά, χαριτωμένη, αισιόδοξη, αστεία, αλλά ενίοτε και εμμονική, άπληστη, εγωκεντρική, αφελής. Μερικές φορές δεν ξέρει τι της γίνεται και παραπονιέται για τα πάντα, οπότε ίσως κάπου να μου ταιριάζει (γελάει). Καθώς ανατρέχετε σ’ αυτό το τεράστιο έργο ζωής, περισσότερο σας φέρνει χαμόγελο ή δάκρυ; Μόνο χαμόγελο. Τίποτα λυπητερό δεν υπάρχει για μένα στα κόμικς. Χάρη στο μουσείο επιστρέφω σ’ αυτά και τα μελετώ ξανά και ξανά και διαρκώς ανακαλύπτω ενδείξεις της ιδιοφυΐας του την οποία, δυστυχώς, θεωρούσα δεδομένη όσο βρισκόταν εν ζωή. Μου λείπει να ξέρω τι θα φανταζόταν, μου λείπει να φαντάζομαι τι θα σκεφτόταν ή τι θα ζωγράφιζε τώρα, αλλά γυρνάω στα στριπάκια και συνέχεια βρίσκω νέα πράγματα. Μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες φέρ’ ειπείν, είναι ότι ο Σνούπυ αποφασίζει να διαβάσει το Πόλεμος και Ειρήνη μία λέξη τη μέρα, και οι άλλοι χαρακτήρες περνάνε μπροστά του και κάτι του λένε – μ’ αρέσει τόσο που αυτά τα στριπάκια τα έχω κάνει πλακάκια για το μπάνιο μου! Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι τα παιδιά και ο Σνούπυ δεν συνομιλούν – εκείνος δεν τους κοιτάζει καν, απλώς σκέφτεται. Ο Σπάρκυ ήξερε ότι οι άνθρωποι μιλούν στα κατοικίδιά τους αλλά εκείνα δεν απαντούν – απλώς εμείς προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τι νιώθουν ή τι γαβγίζουν. Ο μόνος άλλος χαρακτήρας στον οποίο απευθύνει τον λόγο ο Σνούπυ είναι ο Γούντστοκ, το πουλάκι. Είναι ένα μοτίβο συμπεριφοράς τόσο ευφυώς διακριτικό που μου πήρε 20 χρόνια να το καταλάβω. © Bettmann/ Getty Images/ Ideal Image Σε ποια άλλα στοιχεία θεωρείτε ότι οφείλεται η διαχρονική δημοφιλία τους; Η Μελίσα λέει ότι το «κλειδί» είναι η ανθρωπιά τους και πιστεύω ότι έχει απόλυτο δίκιο. Κάτι άλλο που θεωρώ σημαντικό είναι ο κωμικός συγχρονισμός τους, κάτι που το ευρύ κοινό δεν συνειδητοποιεί απόλυτα. Στην κλασική τους μορφή τα στριπάκια Peanuts είχαν τέσσερα «πάνελ». Το πρώτο μάς έβαζε στην ιστορία, το δεύτερο μας επιφύλασσε μια εμπλοκή όπως κάθε μυθιστόρημα, στο τρίτο είχαμε μισή απάντηση… Και το τελευταίο τετραγωνάκι ήταν αυτό που χαρακτήριζε τα Peanuts. Όπως έλεγε ο Σπάρκυ, πολλοί καρτουνίστες θα σταματούσαν στο τρίτο. Θα ήταν το τέλος της ιστορίας τους. Αλλά στα Peanuts το τέταρτο πάνελ έφερνε πάντα μια ανατροπή και αρκετές φορές έπρεπε να έχεις παρακολουθήσει όλη την ιστορία για να «πιάσεις» το νόημα. Όπως στην περίπτωση του Πόλεμος και Ειρήνη, όταν ο Σνούπυ στο τελευταίο καρέ λέει: «Αυτή η ιστορία κυλάει πιο γρήγορα απ’ ότι νόμιζα». Γιατί δεν τον νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Είναι ο Σνούπυ. Αν και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικανικής ποπ κουλτούρας, τα Peanuts έχουν αποδειχθεί οικουμενικά με δεκάδες μεταφράσεις και επανεκδόσεις. Ποιο είναι το «μυστικό;» Μελίσα: Θεωρώ πως είναι κάτι σαν τα σόσιαλ μίντια πριν από την εποχή τους. Σύντομα μηνύματα που «στέκονται» σε κάθε γλώσσα και μεταφέρουν ένα ανθρώπινο συναίσθημα με το οποίο καθένας στον κόσμο μπορεί να συσχετιστεί. Γι’ αυτό και λειτουργούν τόσο καλά στο Instagram. Δεν χρειάζεται να σου αρέσουν τα διαστημόπλοια ή οι υπερήρωες, ούτε είναι προϋπόθεση να ζεις σε μια συγκεκριμένη χώρα για να σου αρέσουν τα Peanuts. Αρκεί να είσαι άνθρωπος. Οι διάφορες ενσαρκώσεις των Peanuts σε κινούμενα σχέδια, όπως η τελευταία που προβάλλεται από το Apple TV+, είναι απαραίτητες για να τα γνωρίσει μια νέα γενιά που δεν έχει επαφή με τα έντυπα; Mελίσα: Πιστεύω πως ναι, γιατί η νεότερη γενιά «συνομιλεί» περισσότερο με το βίντεο, με την κινούμενη εικόνα. Γι’ αυτό και το Σόου του Σνούπυ, του οποίου η πρώτη σεζόν στριμάρεται φέτος, ή το Ο Σνούπυ στο Διάστημα που προβάλλεται από το 2019 και στο YouTube, είναι ένας τρόπος να προσελκύσουμε μια γενιά που περνά τον περισσότερο χρόνο μπροστά σε μια οθόνη, κινητού ή άλλη. Δεν λέω ότι δεν θα διάβαζαν ένα κόμικ, αλλά το ερέθισμα της κινούμενης εικόνας είναι ελκυστικό. Τζίνι: Πήρες την απάντησή σου, Τζορτζ. Η Μελίσα εκπροσωπεί τη νέα γενιά! (γελάει) Ο Τσαρλς, η Τζίνι και τα παιδιά, Κρεγκ και Τζιλ, στο αστέρι του Σουλτς στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ. © Frank Trapper/ Getty Images/ Ideal Image Ο θρυλικός Αμερικανός καρτουνίστας Τζουλς Φάιφερ είχε πει ότι οι χαρακτήρες των Peanuts αντέχουν στον χρόνο γιατί ήταν τα πρώτα αληθινά παιδιά στις σελίδες των κόμικς, παιδιά με προβληματισμούς και ανησυχίες. Τα σημερινά παιδιά έχουν νομίζετε τις ίδιες ανησυχίες; Έχουν πολύ περισσότερες, επειδή τα «βομβαρδίζουμε» με περισσότερα πράγματα. Εγώ ως παιδί είχα να αντιμετωπίσω μόνο τον κόσμο των ενηλίκων – τους γονείς μου βασικά και μερικούς άλλους. Ούτε που φαντάζομαι τι περνούν τα σημερινά παιδιά. Έχουν για αρχή να αντιμετωπίσουν τον κόσμο των σόσιαλ μίντια και δεν ξέρω πώς το καταφέρνουν. Θα είχε νόημα να βγαίνουν νέα στριπάκια Peanuts στην εποχή μας ή καλά έπραξε ο δημιουργός τους και έβαλε «τελεία» με τον θάνατό του; Τζίνι: Τη δεκαετία του ’90, όταν ο Σπάρκυ γιόρταζε τα 75α του γενέθλια, το συνδικάτο που διαχειριζόταν τα δικαιώματα των Peanuts του έδωσε άδεια πέντε εβδομάδων και κάποιος άλλος ανέλαβε να σχεδιάζει τα στριπάκια. ΟΚ ήταν, αλλά δεν είχαν ζωή. Κάτι τέτοιο μπορείς να το αντιγράψεις, αλλά όχι να το δημιουργήσεις. Για μένα είναι καλύτερα που σταμάτησαν και απόδειξη είναι ότι τόσοι άνθρωποι συνεχίζουν να τα παρακολουθούν. Παραμένουν επίκαιρα. Πιστεύω ότι περίπου το 80% θα μπορούσε να έχει γραφτεί σήμερα. Για παράδειγμα, πόσο καίρια είναι τα στριπάκια Peanuts της δεκαετίας του ’60 υπέρ του εμβολίου της ιλαράς; Μελίσα: Ας μην ξεχνάμε ότι για 50 ολόκληρα χρόνια ένα νέο στριπ δημοσιευόταν κάθε μέρα. Μιλάμε για πολλές χιλιάδες. Σήμερα στις εφημερίδες στην Αμερική μπορεί να δημοσιευτεί κάτι που είχε δημιουργηθεί το 1978 και για τους περισσότερους ανθρώπους θα είναι κάτι φρέσκο, κάτι που δεν έχουν ξαναδεί. Και αυτοί οι κύκλοι θα συνεχίζονται. Στα Peanuts, έχουν γράψει οι κριτικοί, τα παιχνίδια μπέιζμπολ πάντα χάνονται, η αγάπη είναι πάντα ανεκπλήρωτη, κοινώς η έννοια της αποτυχίας στη ζωή είναι συνυφασμένη με την πλοκή τους. Άλλα μαθήματα που μπορούμε να «διαβάσουμε» μέσα από τα καρεδάκια; Όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται, νομίζω ότι το βασικό δίδαγμα των Peanuts είναι ότι προχωράμε μπροστά. Η ζωή συνεχίζεται. Διασχίζεις μια δύσβατη χαράδρα και περνάς στην άλλη πλευρά. Ο Τσάρλυ Μπράουν συχνά απογοητεύεται, λέει «good grief», αλλά την επόμενη φορά που τον βλέπεις, στο επόμενο στριπάκι, είναι άλλος άνθρωπος. Ό,τι κι αν του συμβαίνει, το αντιμετωπίζει και προχωρά. Φιλόσοφοι, ψυχολόγοι, αναλυτές των μίντια έχουν γράψει τόμους ολόκληρους αναλύοντας τα Peanuts. Μήπως αυτή η υπερανάλυση καταστρέφει τη μαγεία; Δεν είναι υπερανάλυση, γιατί τα Peanuts σημαίνουν κάτι διαφορετικό για τον καθένα και όλοι αυτοί θέλουν να καταθέσουν τη δική τους θεώρηση. Γράφοντας αυτά τα ερμηνευτικά δοκίμια, που προσωπικά δεν καταλαβαίνω (γελάει), μπορεί να υπεραναλύουν για μένα που έχω πιο απλοϊκό μυαλό, αλλά όχι για τους ίδιους. Πρόσφατα πάντως ήμουν στην Αγγλία για μια έκθεση και στον κατάλογο υπήρχαν δύο σχετικά άρθρα, και όντως σκέφτηκα ότι δεν έχω ιδέα σε τι αναφέρονται… Εν μέρει θα έλεγα να αφήσουμε τη μαγεία στην ησυχία της χωρίς θεωρίες, αλλά δεν μπορείς να απαγορεύσεις σε κάποιον να βάλει τη δική του σφραγίδα σε κάτι που αγαπά. Εδώ και πολλά χρόνια τα Peanuts θεωρούνται ένας από τους πυλώνες της βιομηχανίας εμπορικών προϊόντων που βασίζονται σε κόμικς. Βοηθά αυτό τη δημοφιλία τους; Τζίνι: Όποτε κάποιος έλεγε στον Σπάρκυ ότι η εμπορευματοποίηση καταστρέφει την τέχνη, εκείνος απαντούσε ότι εξ ορισμού ο ρόλος των κόμικς είναι εμπορικός: να πουλάνε εφημερίδες. Δεν είναι μια «αληθινή» μορφή τέχνης. Ως οικογένεια Peanuts χαιρόμαστε όταν οι καταναλωτές μπορούν να βρουν κάτι που φοριέται ή κρατιέται και έχει πάνω χαρακτήρες που τους δίνουν λίγη χαρά. Το βασικό μας μέλημα είναι ο κόσμος να μη μένει στον Σνούπυ, που είναι αναμφίβολα ο πιο αναγνωρίσιμος και δημοφιλής, αλλά να γνωρίσει και τους άλλους χαρακτήρες. Μελίσα: Υπάρχουν πολλά προϊόντα, αλλά μας κάνει υπερήφανους ως «οικογένεια» το ότι είναι πιστά στη φιλοσοφία μας. Δεν δεχόμαστε άκριτα κάθε κατηγορία προϊόντων, κάθε φίρμα ή κατασκευαστή, κάθε έμπορο. Με ρώτησαν πρόσφατα ποιο πιστεύω ότι θα είναι το πιο δημοφιλές χριστουγεννιάτικο προϊόν Peanuts φέτος. Δεν έχω απάντηση. Εξαρτάται από τον καθένα. Και υπάρχει κάτι για τον καθένα. Θα μπορούσε να προβλέψει ο δημιουργός ότι τόσα χρόνια μετά, τα Χριστούγεννα του 2021, τόσοι ενήλικες (και όχι μόνο) θα ήθελαν να φορέσουν ένα πουλόβερ με τον Σνούπυ; Δεν νομίζω ότι σκεφτόταν με όρους merchandise, άρα όχι. Αλλά σίγουρα, πιστεύω, ήλπιζε ότι σχεδίαζε κάτι που οι άνθρωποι θα εκτιμούσαν και θα ήθελαν να διαβάζουν 20, 30, 50 χρόνια μετά. Σας είπα, δεν θεωρούσε τον εαυτό του καλλιτέχνη αλλά περισσότερο χειροτέχνη – και σαφώς υπάρχουν χειροτεχνήματα που μπορούν να αντέξουν στον χρόνο. Η πεμπτουσία της δουλειάς του γι’ αυτόν δεν ήταν τα προϊόντα αλλά τα τυπωμένα κόμικς. Γι’ αυτά νοιαζόταν. Η ταινία "Τα Χριστούγεννα του Τσάρλυ Μπράουν", 55 χρόνια μετά προβάλλεται και στριμάρεται ανελλιπώς και παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα γιορτινά φιλμ όλων των εποχών. Σας συγκινεί ακόμα; Είχα κάποια χρόνια να το δω γιατί δεν είχα τηλεόραση. Το ξέρω σχεδόν απέξω. Και με εξέπληξε, όταν κάθισα να το παρακολουθήσω ξανά, ότι ένιωσα δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό μου. Όντως άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή. Φέτος δεν ξέρω τι θα γίνει γιατί θα το δω την Κυριακή, οπότε περίμενε να σου πω! (γελάει). * Peanuts: κυριολεκτικά σημαίνει «φιστίκια», αλλά στην αμερικανική αργκό οι πιο φθηνές θέσεις στους εξώστες ενός θεάτρου. ** Σπάρκυ: To παρατσούκλι που έδωσε στον Σουλτς ένας θείος του προέρχεται από το άλογο Spark Plug στη σειρά κόμικς Barney Google που του άρεσε να διαβάζει όταν ήταν μικρός. ☞ σε αριθμούς 17.897 στριπάκια κόμικ σχεδίασε ο Τσαρλς Σουλτς σε διάστημα 50 ετών → 1.000 εξουσιοδοτημένοι κατασκευαστές προϊόντων Peanuts δραστηριοποιούνται παγκοσμίως, παράγοντας από ευχετήριες κάρτες μέχρι ενδύματα → Μακροβιότερος συνεργάτης είναι η εταιρεία καρτών Hallmark, που μετράει 61 χρόνια → 17,4 εκατομμύρια ακολούθους απ’ όλο τον κόσμο έχουν τα Peanuts στα σόσιαλ μίντια → Το 2020, το υπέροχο σάουντρακ της ταινίας A Charlie Brown Christmas του 1965 ανέβηκε για πρώτη φορά στο top 10 του Billboard! Και το σχετικό link...
  3. Carlo Giordanetti: Συνέντευξη με τον δημιουργικό διευθυντή της Swatch για τη σειρά Peanuts, το νέο υλικό bioceramic της εταιρείας και ό,τι έρχεται μελλοντικά. O Carlo Giordanetti, ο Δημιουργικός Διευθυντής της Swatch O Carlo Giordanetti είναι ο Δημιουργικός Διευθυντής της Swatch και ένας άνθρωπος πραγματικά απολαυστικός να μιλάς μαζί του γιατί καταφέρνει, χωρίς να ξεφεύγει καθόλου από τον άξονα της Swatch και του παιχνιδιού με τον χρόνο, να σου παρουσιάζει και μία σύγχρονη ματιά στην ποπ κουλτούρα, στον κοσμο-πολιτισμό της Ευρώπης, πάντα με ένα λεπτό και κομψό χιούμορ. Ο C. Giordanetti βρέθηκε στην Αθήνα με αφορμή την κυκλοφορία από την Swatch της υπέροχης σειράς ρολογιών Peanuts, ρολογιών που φέρνουν ξανά στην επικαιρότητα την παρέα των comic strip χαρακτήρων των Peanuts, του Charles M. Schulz, αυτά τα cartoon πιτσιρίκια που όλοι έχουμε μάθει να τα ονομάζουμε πια “η παρέα του Snoopy”, του πιο δημοφιλούς σκύλου beagle στον κόσμο ίσως. Συναντήσαμε τον κ. Giordanetti σε μία ωραία ατμόσφαιρα γιορτής που διοργάνωσε η Swatch, ανάμεσα στους ήρωες των Peanuts και μας εξήγησε το τι, το πως και το τι έρχεται. Carlo Giordanetti Πριν 8 χρόνια στη Βασιλεία σας είχα ρωτήσει πώς μεταφράζετε την ποπ κουλτούρα σήμερα, σε σχέση με εκείνη του 1983 και μου είχατε απαντήσει “Μισό λεπτό, έχουμε φτάσει ως εδώ γιατί είχαμε μία πολύ καλή ιδέα. Και τώρα είμαστε πάλι εδώ με μία ακόμα πολύ καλή ιδέα”. Οπότε, σήμερα ποια είναι η σπουδαία νέα ιδέα που μας φέρνετε; Σήμερα υπάρχουν δύο καλές ιδέες. Η πρώτη είναι αρκετά συναισθηματική – αν θέλετε να την πείτε έτσι – γιατί η Swatch πάντα βρισκόταν ανάμεσα στην ισορροπία του συναισθήματος με τη λογική. Η πρώτη λοιπόν είναι η ιστορία με τη σειρά που έχουμε βγάλει με τους ήρωες από τα Peanuts. Με αυτήν δεν τιμούμε μόνο μία εμβληματική εικόνα της ποπ κουλτούρας, γιατί τα Peanuts είναι απόλυτα μέσα σε αυτό, αλλά τιμούμε και την ιδέα της “συμμορίας”, της παρέας. Μας άρεσε η ιδέα ότι τα Peanuts είναι ένα σετ χαρακτήρων. Η δεύτερη ιδέα μας είναι το νέο μονοπάτι που παίρνει η Swatch με την επένδυση και αναζήτηση νέων υλικών, κι έτσι έχουμε σήμερα το bioceramic, το bio-source plastic, έτσι ώστε με κάποιο τρόπο η γλώσσα μας σήμερα να γίνεται πιο πλούσια. Μέχρι πριν δύο χρόνια είχαμε απεριόριστα χρώματα και απεριόριστες εικόνες και μόνο ένα υλικό – υπήρχε βέβαια και το irony αλλά ας πούμε ένα υλικό – και τώρα ο στόχος μας είναι να έχουμε απεριόριστα χρώματα και εικόνες αλλά και πολλά υλικά. Από εκεί και πέρα αρχίζεις να σχεδιάζεις το πώς θα φτιάξεις το προϊόν σου με βάση το design, το υλικό κλπ. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης. Και το ενδιαφέρον είναι ότι μας επιτρέπει ακόμα, αυτό, να κάνουμε το “τρελό”προϊόν αλλά να αναπτύξουμε και το νέο και να απευθυνθούμε σε διαφορετικούς ανθρώπους. Έχουμε δει ότι κάποιοι πελάτες ενδιαφέρονται για την καινοτόμο πλευρά της Swatch, δηλαδή το βιοκεραμικό. Μού έχει κάνει εντύπωση η επιτυχία του bioceramic. Είδα ανθρώπους που δεν θα φορούσαν ποτέ Swatch, να φορούν στο χέρι τους από τα μοντέλα αυτά. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Αν το σκεφτείς, πρόκειται και πάλι για μία πρόκληση στον χώρο της ωρολογοποιίας. Το κεραμικό φυσικά προϋπήρχε όπως π.χ. στην Rado, αλλά ήταν πάντα συνδεδεμένο με κάτι ακριβό, με την πολυτέλεια, κάτι το αστραφτερό, και φυσικά εμείς θέλαμε να το κάνουμε διαφορετικά. Οπότε, πρώτον, το κάναμε προσιτό στην τιμή, χάρη στην ανάμειξή του με το βιο-πλαστικό και δεύτερον δώσαμε μία ξεχωριστή υφή, μία μεταξένια αίσθηση. Έτσι λοιπόν, όπως το System 51 ήταν μία πρόκληση, έτσι και το bioceramic είναι μία νέα ιδέα. Υπάρχουν μάρκες ακόμα και μέσα στο γκρουπ της Swatch αλλά ακόμα και άλλες, που λένε κατά κάποιο τρόπο στον κύριο Hayek (ιδιοκτήτη του Swatch Group), ελάτε αφήστε μας κι εμάς να το κάνουμε. Πρέπει όμως να μείνει ένα χαρακτηριστικό υλικό της Swatch. Πιστεύετε ότι η σειρά με τα Peanuts θα συγκινήσει περισσότερο τους boomers ή θα αγγίξει και τη νεότερη γενιά; Καταρχάς διαλέξαμε αυτή τη συνεργασία γιατί είχαμε μία βαθιά αίσθηση ότι ο κόσμος χρειαζόταν να χαμογελάσει. Χαμόγελο και ελαφρότητα. Κάτι που να μπορεί να φορέσει κάτι γλυκό, κάτι τρυφερό, με αίσθηση του χιούμορ. Φυσικά στους baby boomers θα λειτουργήσει σαν μνήμη. Σαν να πηγαίνουμε πίσω στον χρόνο. Αλλά και για τη νεότερη γενιά είναι ένας τρόπος να ανακαλύψουν όχι μόνο τη διασκεδαστική πλευρά των Peanuts αλλά και τη φιλοσοφική προσέγγιση της ζωής που έχει αυτό το κόμικ. Μερικά από τα πράγματα που λένε, ειδικά ο Charlie Brown και ο Linus, μπορείς να τα πάρεις σοβαρά – όχι με τη βαρετή έννοια – αλλά να σε κάνουν να σκεφτείς. Εδώ ακόμα και η Lucy χρεώνει 5 σεντς για ψυχολογικές συμβουλές! (γέλια) Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ από όλα με τα Peanuts, είναι ότι είναι διαχρονικά. Το σχέδιό τους φυσικά εξελίχθηκε – αν δεις τα παλιά της δεκαετίας του ‘50 το καταλαβαίνεις – αλλά δεν αλλάζουν οι χαρακτήρες ούτε και οι ιστορίες τους. Για παράδειγμα, ο Μίκι Μάους ή ο Ντόναλντ Ντακ ζουν πολλές διαφορετικές ιστορίες. Τα Peanuts είναι πιστά στους χαρακτήρες και στην πολύ ισχυρή εικόνα που έχει το σχέδιό τους. Για εμάς ήταν super-fun να πάμε πίσω στα αρχεία των Peanuts και να βρούμε τις εικόνες του κάθε ήρωα. Επίσης η ιστορία συνεχίζεται, εκτός από τη σειρά Peanuts, και στο Christmas Special που κυκλοφόρησε στις 2 Δεκεμβρίου. Οπότε έχουμε: τα 6 της σειράς Peanuts, τα 3 της σειράς Swatch By You που επιλέγει ο πελάτης επάνω σε καμβά Peanuts ποιο δικό του προσωπικό σχέδιο θέλει (αυτά είναι πολύ όμορφα: ένας καμβάς έχει μόνο τον Woodstock και τον Snoopy, είναι ένα πολύ κίτρινο-μαύρο-άσπρο στόρι, ένας άλλος καμβάς έχει όλους τους πιθανούς και απίθανους χαρακτήρες που έχουν περάσει από τα Peanuts και ο τρίτος καμβάς είναι πιο ποπ θα έλεγα, με γκράφικς κλπ), και τέλος έχουμε το Christmas Special που βγαίνει σε περιορισμένη έκδοση. Είναι ένα ρολόι “πολύ αφιερωμένο” στον Snoopy, με πολύ ιδιαίτερη συσκευασία που είμαι σίγουρος ότι θα λατρέψει ο κόσμος: ένα μπολ για το φαγητό του σκύλου τους. Παλιότερα, και πάλι, μου είχατε πει ότι προσπαθείτε να έχετε ένα twist σε κάθε ιστορία και ότι χρησιμοποιείτε λέξεις-κλειδιά. Οπότε, ποια πιστεύετε ότι θα είναι η λέξη-κλειδί για το 2022; Ω, μάλιστα. Κατά την προσωπική μου άποψη, μία “λέξη” θα είναι σίγουρα η ανάγκη μας να έχουμε μία στιγμή καθαρής σκέψης. Όλοι φτάνουμε στο τέλος του 2021 με πολύ αναστάτωση, πολλή πίεση και αγώνα. Ο κόσμος αυτά τα Χριστούγεννα θέλει διασκέδαση. Για αυτό τον λόγο και πιστεύω ότι το πρώτο μισό της νέας χρονιάς θα είναι λίγο πιο “μαλακό”. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αυτοεκτίμηση και για ασφαλείς αξίες. Επίσης πρέπει να δώσουμε πολλή προσοχή στην Φύση όχι μόνο στη μεγάλη εικόνα, τα δάση κλπ αλλά και στον δικό μας κόσμο, στον δικό μας κήπο. Αυτό που ακόμα θα είναι σπουδαίο, κι εμάς στη Swatch μας αρέσει πολύ, θα είναι η ιδέα της επανασύνδεσής μας με την τέχνη, τον ανθρωπισμό, τη δημιουργικότητα. Αυτές θα είναι οι αξίες του ‘22. Το βιοκεραμικό, καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι σαν υλικό για την εταιρεία. Ποιο όμως είναι το μεγαλύτερο ατού του για έναν σχεδιαστή; Καλή ερώτηση. Θα είδατε και από τον τρόπο που το λανσάραμε, πιο “γυμνό”, είναι το ότι σου δίνει την ευκαιρία να προσδιορίσεις το design πολύ καλά. Έχει αυτή τη σκληρότητα την οποία δεν έχει το πλαστικό. Έτσι λοιπόν έχει πιο καθαρές, κοφτές γραμμές. Είναι θέμα απόλαυσης των λεπτομερειών. Το δεύτερο σημείο του είναι σίγουρα η αφή του. Θα δείτε, γιατί έχουμε σκοπό να το δώσουμε σε πολλά χρώματα, ότι η τονικότητα των χρωμάτων που διαλέγουμε ταιριάζει με την αφή. Προς το παρόν δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε κάτι σαν ένα χτυπητό κόκκινο α λα Φεράρι ή ένα σούπερ φωτεινό μπλε. Όχι γιατί δεν μπορούν να γίνουν σε αυτό το υλικό αλλά παίζει ρόλο η αφή. Ακόμα και τους designers είναι μία καλή άσκηση γιατί θα πρέπει να σκέφτονται διαφορετικά. Είναι θέμα αποσαφήνισης μίας γλώσσας. Γιατί, ας πούμε, με το βιοκεραμικό δεν θα μπορούμε ποτέ να έχουμε διαφάνεια. Αλλά θα γίνει το χαρακτηριστικό υλικό της Swatch. Προς το παρόν θα έχουμε biosource πλαστικό και bioceramic. Το επόμενο βήμα μας όμως τώρα θα είναι να ψάξουμε να βρούμε το επόμενο νέο υλικό – γνωρίζετε δα την εταιρεία, γνωρίζετε τον Πρόεδρο. Η μεγάλη μας πρόκληση είναι το τι μπορούμε να φέρουμε σε αυτή την επόμενη γενιά του βιο-κόσμου. Έχω δει μερικές φωτογραφίες από τις νέες κεντρικές εγκαταστάσεις της Swatch στην Biel, και είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακές. Θα λέγατε ότι η ίδια νοοτροπία που ισχύει για τα νέα υλικά σας, ίσχυσε και στην επιλογή των υλικών των εγκαταστάσεων; Αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των εγκαταστάσεων είναι από ξύλο, το οποίο είναι ζωντανό υλικό. Άρα έπρεπε να έχει κάποια χαρακτηριστικά για να ταιριάξει με αυτή την πελώρια κατασκευή. Το αρχικό πλάνο ήταν να χρησιμοποιήσουμε ξύλο από κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Όταν παρουσιάστηκαν τα σχέδια, η κυρία και ο κύριος Hayek είπαν “όχι, θέλουμε να έχουμε Ελβετικό ξύλο”. Αυτή η ποιότητα ξύλου που χρειαζόταν το σχέδιο βρίσκεται σε υψόμετρο πάνω από 1.100 μ. στα βουνά. Έτσι μπορούμε να λέμε ότι είναι Swiss made. Υπάρχει μεγάλη σκέψη πίσω από αυτό το σχέδιο, δεν είναι μόνο το αρχιτεκτονικό νόημα. Για παράδειγμα, κάθε στοιχείο αυτής της οροφής που είδατε έχει μία λειτουργία, δεν είναι εκεί απλώς για να βρίσκεται. Κάποια από αυτά τα στοιχεία είναι συσσωρευτές ενέργειας, κάποια είναι panels που ρυθμίζουν τις αλλαγές της θερμοκρασίας, κάποια δίνουν ηχομόνωση, και μετά υπάρχει ένα ολόκληρο “κρυμμένο” μέρος – κάπως σαν το bioceramic, που γνωρίζει κανείς την ιστορία αλλά δεν ξέρει όλες τις λεπτομέρειες – ένα μέρος λοιπόν, όπου παίρνουμε ενέργεια από το νερό από κάτω. Σε αυτό το κτίριο παράγουμε περισσότερη ενέργεια από όση χρειαζόμαστε. Οπότε μπορούμε ακόμα και να ανακυκλώσουμε αυτή την ενέργεια. Είναι απόλυτα βιώσιμο. Σαν μάρκα αλλά και σαν άτομα μας αρέσει να λέμε ότι το να είσαι βιώσιμος είναι ένας φιλόδοξος στόχος και πιθανώς κανένας δεν μπορεί να ζει με πλήρως βιώσιμο τρόπο, για πολλούς λόγους. Γι’αυτό και εμείς προτιμούμε να ονομάζουμε τις επιλογές μας “υπεύθυνες”. Να νοιώθουμε υπεύθυνοι ώστε να μη δημιουργούμε κάτι που να είναι “εναντίον” των ανθρώπων, του περιβάλλοντος κλπ. Στις εγκαταστάσεις αυτές στεγάζονται όλα τα τμήματα του Ομίλου; Όχι, τα ρολόγια κατασκευάζονται αλλού. Αλλά σε αυτό το κτίριο έχουμε όλα τα άλλα: την αποθήκη, τους σχεδιαστές, τις ομάδες παραγωγής, ακόμα και το μουσείο απέναντί μας – κατά κάποιο τρόπο το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν. Ποια είναι τα στοιχεία της δουλειάς του Ιάπωνα αρχιτέκτονα Shigeru Ban που σας έκαναν να συνεργαστείτε και πάλι μαζί του; Σίγουρα τρία. Το ένα είναι το ασυνήθιστο, το ανατρεπτικό, το αναπάντεχο στοιχείο της δουλειάς του. Γιατί οτιδήποτε δικό του βλέπεις αναρωτιέσαι, πώς στηρίζεται αυτό; Το δεύτερο είναι ότι πολλά από τα αρχιτεκτονήματά του δίνουν διαφάνεια. Αυτό για την Swatch είναι πολύ σημαντικό. Στο πρότζεκτ που μας έκανε στο Τόκιο, δεν είναι – αλλά σου δίνει την αίσθηση ότι είναι – απόλυτα διαφανές. Υπάρχει σίγουρα και ένα τρίτο στοιχείο που είναι η χρήση των υλικών του. Είχα την τύχη να τον ακούσω και να δουλέψω με την ομάδα του, αν και εμείς δουλεύαμε εκεί για τον εσωτερικό σχεδιασμό. Η προσοχή του στα υλικά ακόμα και όταν δεν έκανε απαραίτητα ο ίδιος την επιλογή ήταν να καθορίζει λεπτές γραμμές που θα έπρεπε να ακολουθήσουμε ή όχι. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο Ιαπωνικό του background. Τον ενδιαφέρει πολύ η ενέργεια του χώρου και αυτό σημαίνει ακόμα και το χρώματα θα χρησιμοποιήσει. Μάθαμε πολλά από αυτόν. Μου άρεσε πολύ που διάβασα ότι στις εγκαταστάσεις σας υπάρχει η Σκάλα Ανάγνωσης, the Reading Stairs, που δεν οδηγεί πουθενά. Πηγαίνετε κι εσείς εκεί για ανάγνωση και έμπνευση; Χαχα, κοιτάξτε. Η ομορφιά όλου αυτού του κτιρίου είναι ότι είναι πολύ ανοιχτό και το εσωτερικό του διευκολύνει την ανταλλαγή ιδεών, την επικοινωνία, τη συνεργασία. Ενώ λοιπόν έχουμε τους παραδοσιακούς χώρους, δηλαδή ο καθένας έχει το γραφείο του ας πούμε, υπάρχουν και πολλά διαφορετικά σημεία που μπορείς, χωρίς τυπικότητες, χωρίς απαραίτητα να έχεις meeting, να καθίσεις, να ανταλλάξεις ιδέες και όλα αυτά. Νομίζω ότι αυτό είναι μία μεγάλη αλλαγή του τρόπου σκέψης. Το ενδιαφέρον με αυτή τη σκάλα είναι ότι όταν οι άνθρωποι έχουν να συζητήσουν κάτι, ας το πούμε, σημαντικό με την έννοια του να αναπτύξουν μία νέα ιδέα για παράδειγμα, έχουν την τάση να πηγαίνουν εκεί. Πρώτον γιατί δεν κάθονται όλοι στο ίδιο επίπεδο άρα υπάρχει μεγαλύτερη δυναμική να κυκλοφορεί, πολύ περισσότερη από ένα στρόγγυλο τραπέζι. Δεύτερον νοιώθεις πιο ήρεμος. Αλλά και τρίτον, πιστεύω ότι οι άνθρωποι σέβονται το γεγονός ότι βρίσκονται εκεί. Είναι σαν να δίνεται ένα μήνυμα ότι “κάτι” πρόκειται να συμβεί εκεί. Κάτι σαν Thinking Spot. Πρέπει πάντως να πω και για τα δέντρα που, κατά τη γνώμη μου, είναι υπέροχο ότι τα έχουμε μέσα στις εγκαταστάσεις. Μερικές φορές δεν σταματάς εκεί απαραίτητα για έμπνευση αλλά σταματάς σχεδόν για περισυλλογή. Είναι ένα μέρος που μπορεί να σε ηρεμήσει. Και επιπλέον, είναι πραγματικά fun να έχεις τέτοιους ζωντανούς οργανισμούς, όπως τα δέντρα, σε ένα κτίριο. Είμαι σίγουρος ότι συμβάλλουν με κάποιο τρόπο στην ενέργεια του χώρου. Δεν ξέρω πώς, αλλά συμβαίνει. Πώς είναι ο δικός σας προσωπικός χώρος στην Swatch; Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί τώρα μοιράζομαι έναν χώρο μαζί με έναν άλλο συνεργάτη με τον οποίο δουλεύουμε μαζί δημιουργικές ιδέες σε προϊόντα, μάρκετινγκ κλπ. Έχουμε την τύχη να είμαστε σε μεγάλο χώρο, να έχουμε μπαλκόνι με τη δυνατότητα να μπορούμε να βγαίνουμε έξω, το οποίο είναι φανταστικό – επίσης για τον λόγο ότι αυτός καπνίζει (γελάει), βλέπουμε τα Βαλκάνια στο βάθος, έχουμε το φως από Βορρά και είναι λίγο σαν να είμαστε “οn spot” για να πω την αλήθεια. Ακόμα και το ότι δεν έχει πόρτα είναι καλό, είναι σαν να προσκαλεί τους ανθρώπους να μπουν κι εκείνοι να νοιώθουν καλά εκεί μέσα. Πίσω μου καθώς κάθομαι έχω έναν μεγάλο τοίχο γεμάτον βιβλία, γιατί μου αρέσει το χαρτί, και γύρω μας έχουμε διάφορα funky αντικείμενα από την ιστορία της Swatch. Το σπουδαίο είναι ότι είμαστε στον τρίτο όροφο όπου υπάρχει μία γέφυρα που μας ενώνει με το μουσείο και αυτό είναι καλό γιατί μερικές φορές πραγματικά νοιώθεις την ανάγκη να πας πίσω, για να σχεδιάσεις το μέλλον. Τελευταία ερώτηση: τι είναι το επόμενο project που θα παρουσιάσετε; Χαχα, δεν μπορώ να σας πω. Αλλά μετά τα Peanuts και το Christmas Special, στις αρχές του χρόνου θα έχουμε μία μεγάλη γιορτή για να τιμήσουμε ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια της ιστορίας της Swatch. Μετά θα κάνουμε μία έντονη παρουσία ξανά με το bioceramic γιατί θα συνεχίσουμε να εξελίσσουμε αυτή τη γλώσσα, και μετά κάτι πραγματικά τρελό και απροσδόκητο αλλά και ζεστό, κάτι που θα έλεγες “αυτό είναι πραγματικά Swatch”. Στην ουσία όμως όλο το ‘22 θα είναι προετοιμασία για το 2023 που κλείνουμε τα 40 χρόνια μας. Και ποιο είναι το υλικό που γιορτάζουμε την επέτειο των 40 χρόνων; (γέλια) Ελπίζω ένα νέο υλικό! Και το σχετικό link...
  4. Το πρώτο τους στριπάκι κυκλοφόρησε το 1950 στον αμερικανικό Τύπο. Μέχρι το 2000, οπότε δημοσιεύθηκε το τελευταίο, είχαν μεσολαβήσει άλλες 17.895. Ήταν στα αλήθεια δημοφιλή τα Peanuts του Τσαρλς Σουλτς, η σειρά κόμικς που σύστησε στον κόσμο τον αξιαγάπητα άτυχο Τσάρλι Μπράουν, τον ονειροπόλο Σνούπι, την οξύθυμη Λούσι και τους φίλους τους. Αν και επρόκειτο για ένα κόμικς με παιδιά, αποτύπωνε, σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Έκο, τις «τρομακτικές, εφιαλτικές προβολές όλων των νευρώσεων του σύγχρονου πολίτη της βιομηχανικής εποχής». Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Τσαρλς Σουλτς δοκίμασε κάποτε την τύχη του με ενήλικους ήρωες. Στα μέσα του ’50 σχεδίασε επτά μικρές ιστορίες με κεντρικό χαρακτήρα τον μετριοπαθή Έλμερ Χάγκμαϊερ, που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Η σειρά «Hagemeyer» διαδραματιζόταν σε εργασιακό περιβάλλον, ένα χαρακτηριστικό που στον διανομέα του έργου του Σουλτς δεν άρεσε καθόλου. Και όμως, ο πρωταγωνιστής είχε την αισιόδοξη μελαγχολία του Τσάρλι Μπράουν. Μία ακόμα ηρωίδα, η κυρία Χάμχοκ, εκνευριζόταν τόσο εύκολα όσο και η Λούσι. Στις 17 Ιουνίου, το Μουσείο «Τσαρλς Σουλτς» στη Σάντα Ρόζα της Καλιφόρνιας εγκαινιάζει την έκθεση «Adults by Schulz», που παρουσιάζει τη σειρά «Hagemeyer» για πρώτη φορά και κάνει τους φαν να αναρωτιούνται: ήθελε ο Σουλτς να απεικονίσει τους χαρακτήρες του ως ενηλίκους; Σε κάθε περίπτωση, γιατί το εγχείρημά του δεν είχε γίνει γνωστό μέχρι σήμερα; Αν ο κομίστας Τομ Μπάτιουκ είχε δίκιο όταν έλεγε για τα Peanuts ότι μια φαινομενικά παιδική σειρά «μας φανέρωσε τις κρίσιμες όψεις των κοινών ανθρωπίνων ιδιοτήτων», τότε η συγκυρία μοιάζει ιδανική για το ενδεχόμενο της ενηλικίωσης των ηρώων της. Η απόφαση του Τσάρλι Μπράουν «να φοβάμαι μόνο για μία μέρα τη φορά» δεν μας είναι άγνωστη στη συνθήκη της πανδημίας. Εξίσου πικρή πάντως, αλλά και κάπως αισιόδοξη, ακούγεται η εξήγηση που ο ίδιος ο Σουλτς είχε δώσει κάποτε για την έμφασή του στους παιδικούς χαρακτήρες: «Οι ενήλικοι δεν είναι απαραίτητοι στα Peanuts», έλεγε. «Θα εισέβαλλαν σε έναν κόσμο όπου μόνο άβολα θα ένιωθαν». Και το σχετικό link...
  5. Σε αυτά τα στριπς, τα οποία συλλέχθηκαν στα ελληνικά από το άλμπουμ "Αγαπητέ μου Εκδότη...", ο Σνούπι προσπαθεί να γίνει συγγραφέας. Σε scan του tzac
  6. Στριπάκι του Charles Schulz, που πρωτοδημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1965. Στα ελληνικά, από το άλμπουμ Είμαι καλά, γιατρέ μου;
  7. Ένα αποχαιρετιστήριο άρθρο, για τον θάνατο του Charles Schulz, δημιουργού των Peanuts, που δημοσιεύτηκε το 2000, στο 11ο τεύχος του περιοδικού Ανατολικός.
  8. Τιμή: 14 ευρώ Ένα πρόσφατο και ενδιαφέρον βιβλίο σχετικά με τα κόμικς, που κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα. Η συγγραφέας (την οποία έχω την ευχαρίστηση να γνωρίζω [έστω και λίγο] και προσωπικά, χωρίς να ξέρω ότι τα κόμικς περιλαμβάνονται στα άμεσα ενδιαφέροντά της), καθηγήτρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο νομό Κορινθίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στη Δημιουργική Γραφή, ασχολείται με το πώς οι μικροί σε ηλικία ήρωες του Quino, του Charles Sculz και του Αρκά (Μαφάλντα, Τσάρλι Μπράουν και Σπουργίτι αντίστοιχα) αμφισβητούν τον κόσμο των μεγάλων. Το βιβλίο χωρίζεται σε έξι ενότητες. Στην πρώτη ("Εικονογραφήματα") παρουσιάζεται μια σύντομη επισκόπηση της ιστορίας των κόμικς, αλλά και της εκδοτικής παρουσίας τους στην Ελλάδα και γίνεται αναφορά στο χιούμορ μέσω των κόμικς, αλλά και στους μηχανισμούς του χιούμορ γενικότερα (αυτό το κομμάτι ήταν το πιο ενδιαφέρον για εμένα και θεωρώ ότι θα έπρεπε να είχε περισσότερη ανάπτυξη, τη στιγμή μάλιστα που γίνεται αναφορά σε βιβλία που δεν κυκλοφορούν στα ελληνικά και είναι και πολύ δυσεύρετα), καθώς και στη σχέση μεταξύ κόμικς και εκπαίδευσης αφενός και κόμικς και λογοκρισίας αφετέρου) Στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη ενότητα η συγγραφέας παρουσιάζει τα Peanuts, τη Μαφάλντα και τις Χαμηλές Πτήσεις του Αρκά αντίστοιχα, δίνοντας ένα σύντομο ιστορικό των εκδόσεων και αρκετά διεξοδική παρουσίαση των κύριων και δευτερευόντων χαρακτήρων κάθε σειράς. Στην πέμπτη ενότητα η συγγραφέας επιχειρεί μια σύγκριση των τριών σειρών, όσο αφορά στα τεχνικά χαρακτηριστικά, στη γλώσσα, στο περιβάλλον, στη θεματολογία και στους χαρακτήρες. Τέλος, στην έκτη ενότητα επιχειρείται η σύνδεση και η ερμηνεία της αμφισβήτησης μέσω του αιτήματος για αγάπη και αποδοχή (άλλη μια ενότητα, που πιστεύω ότι θα ήθελε λίγο περισσότερη ανάπτυξη) Το βιβλίο κλείνει με ένα κόμικ που έφτιαξε η ίδια η συγγραφέας, τη "Μνημόνικα". Νομίζω ότι ο τίτλος και μόνο σας προδιαθέτει για το περιεχόμενο, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να σκανάρω έστω και μια σελίδα για να πάρετε μια γεύση, επειδή θα καταστραφεί το βιβλίο. Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα βιβλίο, που ενώ δεν μας λέει κάτι πραγματικά ρηξικέλευθο, διαβάζεται ευχάριστα και απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους που δεν έχουν μεγάλη σχέση με τα κόμικς ή τα θεωρούν υποδεέστερη μορφή τέχνης. Η συγγραφέας προσπαθεί με απλά και κατανοητά επιχειρήματα να δείξει ότι αυτό δεν ισχύει και ότι τα κόμικς μπορούν να προσφέρουν τροφή για σκέψη και ειδικά αφορμές για αμφισβήτηση και σύγκρουση με τον κόσμο των μεγάλων και την καθεστηκυία τάξη (κάτι, που προφανώς, είναι και το κεντρικό θέμα του βιβλίου). Αξίζει να επισημανθεί, ότι υπάρχουν αρκετές αναφορές στο βιβλίο του Scott McCloud "Κατανοώντας τα κόμικς", και στο βιβλίο του Soloup "Τα ελληνικά κόμικς" ενώ η συγγραφέας αντλεί συστηματικά πληροφορίες και θεωρίες από το έργο του Μαρτινίδη (κυρίως από το Κόμικς: Τέχνη και Τεχνικές της Εικονογράφησης, αλλά και από άλλα), κάτι που καθίσταται εμφανές από τις πολλές παραπομπές στα βιβλία του - εξάλλου υπάρχουν και προσωπικές ευχαριστίες προς το Μαρτινίδη στις αρχικές σελίδες του βιβλίου. Ευτυχώς, όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η συγγραφέας έχει μελετήσει αρκετά πράγματα, τα έχει κατανοήσει και τα έχει ενσωματώσει εποικοδομητικά στο βιβλίο της. Και, ναι, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο βιβλίο αξίζει οπωσδήποτε μια ανάγνωση, εύχομαι να πάει καλά και ευελπιστώ σε μια δεύτερη, πιο εμπλουτισμένη έκδοση στο μέλλον.
  9. Το πρόσωπο πίσω από το κινούμενο σχέδιο Πέθανε η «μικρή κοκκινομάλλα» του Τσάρλι Μπράουν Η «μικρή κοκκινομάλλα», με την οποία είναι τρελά ερωτευμένος ο Τσάρλι Μπράουν και στην οποία ουδέποτε τόλμησε να εξομολογηθεί τον έρωτά του, έφυγε από την ζωή. Η Ντόνα Μέι Γουόλντ, η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά που ενέπνευσε στον Τσάρλς Σουλτς τον χαρακτήρα για τον οποίο ο Τσάρλι Μπράουν «θα έδινε τα πάντα» για να έρθει να κάτσει πλάι του, απεβίωσε στις αρχές Αυγούστου από καρδιακή ανεπάρκεια και διαβήτη, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας Star Tribune. Ήταν 87 ετών. Ο πατέρας του Σνούπι και η Ντόνα Τζόνσον -το πατρικό της όνομα- έκαναν παρέα για πολλά χρόνια και ο Τσαρλς Σουλτς την είχε ζητήσει μάλιστα σε γάμο, αλλά εκείνη είχε αρνηθεί, σύμφωνα με την Washington Post. Το αληθινό όνομα της μικρής κοκκινομάλλας είχε αποκαλυφθεί μόλις το 1989, σε μια εγκεκριμένη βιογραφία του Τσαρλς Σουλτς, γραμμένη από τη Ρέτα Γκρίμσλεϊ Τζόνσον. «Είχα μια καλή ζωή. Μια πολύ καλή ζωή» είχε πει στην Washington Post. Είχε τρεις κόρες, επτά εγγόνια και 13 δισέγγονα, σύμφωνα με την Star Tribune. Η «μικρή κοκκινομάλλα» -ένα πρόσωπο που επέτρεψε στον Τσαρλς Σουλτς να υπογραμμίσει το πόσο υπερβολικά ντροπαλός και χωρίς αυτοπεποίθηση ήταν ο Τσάρλι Μπράουν- δεν εμφανίζεται ποτέ στο κόμικς. Είναι αντίθετα παρούσα σε πολλές ταινίες κινούμενων σχεδίων, η πιο πρόσφατη από τις οποίες είναι «Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς» που έκανε πρεμιέρα το 2015. ΠΗΓΗ: in.gr
  10. Ένα μουσείο αφιερωμένο στο έργο του Charles M. Schulz, δημιουργού του κόμικς Peanuts και του αγαπημένου ήρωα Σνούπι, άνοιξε στην Ιαπωνία. Προσωρινή έδρα του μουσείου είναι το Τόκιο και είναι το πρώτο επίσημο μουσείο-δορυφόρος έξω από τις ΗΠΑ, του μουσείου Charles M. Schulz, που έχει έδρα την Καλιφόρνια και ξεκίνησε με μια έκθεση που έχει ως θέμα «Αγαπημένο μου Peanuts». Τα αρχικά καρτούν, αλλά και τα κινούμενα σχέδια του Schulz, παρουσιάζονται στο μουσείο Σνούπι του Τόκιο. Ήρωες που αγαπήθηκαν σε όλο τον κόσμο όπως ο Τσάρλι Μπράουν, η Λούσι, ο Λίνους και φυσικά ο Σνούπι είναι εκεί και περιμένουν τους αμέτρητους θαυμαστές τους να τους δουν από κοντά. «Ο ιαπωνικός πολιτισμός έχει ιδιαίτερη εκτίμηση για τα κόμικς και κατά πάσα πιθανότητα βοήθησε κάποιους», είπε η Paige Braddock, δημιουργικός διευθυντής στο Charles M. Schulz Creative Associates. Η καριέρα του Schulz ξεκίνησε το 1950 και διήρκεσε μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου του 2000 · μία ημέρα μετά ο σκιτσογράφος πέθανε σε ηλικία 77 ετών. Τα σκίτσα του τα έχουν φιλοξενήσει περισσότερες από 2.600 εφημερίδες σε όλο τον κόσμο. Ο Σνούπι είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ιαπωνία και ανταγωνίζεται με άλλους χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, όπως τη Hello Kitty και τους ήρωες των κόμικς manga. Το μουσείο του Σνούπι στο Τόκιο άνοιξε τις πύλες του στις 23 Απριλίου και θα δέχεται τους επισκέπτες του μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2018. Και το σχετικό link...
  11. Ο Σνούπι και τα τρισδιάστατα... φιστίκια Με αρχηγό τον Τσάρλι Μπράουν και το διάσημο μπιγκλ του, τα διάσημα κόμικς «Peanuts» του Τσαρλς Σουλτς εξορμούν και στη μεγάλη οθόνη εδώ το βίντεο με υπότιτλους Με έναν πρωτότυπο, χαριτωμένο αλλά και εκπαιδευτικό τρόπο αποφάσισε η 20th Century Fox να ξεκινήσει την καμπάνια της για την προώθηση της ταινίας «Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς: Η ταινία», που αναμένεται να διανεμηθεί στην Ελλάδα τον προσεχή Νοέμβριο. Στο βίντεο που παρουσιάζουμε εδώ, ο σκηνοθέτης της, Στιβ Μαρτίνο, «διδάσκει» πώς να ζωγραφίσεις το πιο διάσημο και αξιαγάπητο μπιγκλ του κόσμου. Και προτείνει στους θεατές να ζωγραφίσουν τον δικό τους Σνούπι για να τον μοιραστούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το hashtag #DrawSnoopy. Ολα αυτά δε γίνονται λίγο πριν από τα γενέθλια του λευκού σκύλου που είναι στις 10 Αυγούστου, όπως μαθαίνουμε για πρώτη φορά στο κόμικ της 10ης Αυγούστου 1968. Πρόκειται φυσικά για το ευφάνταστο, πανέξυπνο σκυλάκι του Τσάρλι Μπράουν, κεντρικού ήρωα της σειράς κόμικς «Peanuts» του Τσαρλς Σουλτς, το οποίο εμφανίστηκε στη σειρά στις 4 Οκτωβρίου του 1950, μόλις δύο ημέρες μετά την πρώτη έκδοση του κόμικ. Θυμίζουμε ότι αρχικώς τα «Peanuts» φιλοξενήθηκαν σε ημερήσια βάση σε εννέα εφημερίδες, ανάμεσα στις οποίες οι «Washington Post», «Chicago Tribune» και «The Boston Globe». Σύμφωνα με τον Σουλτς, ο Σνούπι ήταν εμπνευσμένος από τον δικό του σκύλο, Σπάικ, που είχε ως παιδί. Η σχέση ανάμεσα στον Σνούπι και στον ιδιοκτήτη του είναι ιδιαίτερη, καθότι ο Σνούπι σνομπάρει τον Τσάρλι, θεωρώντας τον εαυτό του υπεράνω. Ο Τσάρλι Μπράουν είναι αυτό που λέμε αξιαγάπητος loser. Μάχεται συνέχεια, δεν εγκαταλείπει ποτέ και σχεδόν ποτέ δεν... κερδίζει. Είναι ο μάνατζερ της χειρότερης ομάδας μπέιζμπολ στον κόσμο. Κι όμως, είναι εκεί σε κάθε παιχνίδι. Δεν βρίσκει το κουράγιο να μιλήσει στη Μικρή Κοκκινομάλλα... Παρ' όλα αυτά, ακόμη ελπίζει. Αν και οι φίλοι του, το δέντρο του, ακόμη και το σκυλί του, τον πειράζουν, ο Τσάρλι Μπράουν είναι πάντα ο αφοσιωμένος ήρωας. Από τους υπόλοιπους χαρακτήρες δεν πρέπει, φυσικά, να ξεχνάμε την γκρινιάρα και δεσποτική Λούσι που συχνά μοιράζει συμβουλές από τον αυτοσχέδιο θάλαμο ψυχολόγου που έχει φτιάξει (5 σεντ η συμβουλή) και τον αδελφό της τον Λάινους ή αλλιώς το παιδάκι με την «κουβέρτα ασφαλείας». Φωνή της λογικής στη γειτονιά, ο Λάινους είναι ο καλοπροαίρετος φιλόσοφος που πάντα κρατά την κουβερτούλα του, έχει έναν καλό λόγο για όλους... ακόμη και για την αυταρχική Λούσι. Αν ο Τσάρλι Μπράουν είναι η καρδιά του σύμπαντος των «Peanuts», τότε ο Λάινους είναι η ψυχή του και η Πέπερμιντ Πάτι μια ατρόμητη φυσική ηγέτις και αθλήτρια, που μπορεί να τα βάλει με οποιαδήποτε πρόκληση, εκτός από το... διάβασμα. Υπάρχει επίσης το αμόρε της Λούσι, ο Σρέντερ, μια μίνι μουσική ιδιοφυΐα που σπάνια αποχωρίζεται το μικρό πιάνο του ή το είδωλό του, τον Μπετόβεν, ο Πίγκπεν, πέρα για πέρα άνετος με τον - μονίμως σκονισμένο - εαυτό του και η Σάλι, μικρή αδελφή του Τσάρλι Μπράουν, η οποία πιστεύει ότι ο κόσμος τής χρωστά μία απάντηση για μερικά από τα πιο μπερδεμένα προβλήματά του. Προσωπική αδυναμία μου ωστόσο είναι ο Γούντσοκ, ένα μικροσκοπικό κίτρινο πουλάκι που πεταρίζει και τραυλίζει εδώ και εκεί και είναι δεξί χέρι του Σνούπι, είτε ως πιστός μηχανικός για τον Ιπτάμενο Ασο και ηγέτη των Μπιγκλ Προσκόπων, ή αφοσιωμένος γραμματέας στον επικεφαλής Μπιγκλ. Με το «Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς: Η ταινία» οι Τσάρλι Μπράουν, Σνούπι, Λούσι, Λάινους και η υπόλοιπη αγαπημένη συμμορία κάνουν το τρισδιάστατο ντεμπούτο τους στη μεγάλη οθόνη. Βασικό θέμα της ταινίας είναι η προσπάθεια του Σνούπι, που μέσα σε όλα είναι και άριστος... πιλότος, να αντιμετωπίσει τον αιώνιο αντίπαλό του, τον Κόκκινο Βαρόνο. πηγή
  12. Μουσείο Snoopy στην Ιαπωνία Θα λειτουργήσει στο Τόκιο για δυο χρόνια Μουσείο Σνούπι, Τόκυο Στην Ιαπωνία ανοίγει ένα νέο μουσείο αφιερωμένο στο αγαπημένο κόμικς του Charles Schulz. Το Μουσείο Snoopy του Τόκιο έχει προγραμματιστεί να ανοίξει τον Μάρτιο του 2016. Ο φιλοπερίεργος ήρωας Τσάρλι Μπράουν που έγινε φέτος 65 ετών και η παρέα του έχουν ήδη ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτούς στο Charles M. Schulz Museum και Ερευνητικό Κέντρο στην Santa Rosa, Καλιφόρνια. Mουσείο Σνούπι,Santa Rosa, Καλιφόρνια Την περασμένη εβδομάδα γιόρτασε και τα 47α γενέθλιά του ένα άλλος χαρακτήρας των Peanuts, ο Franklin, ο πρώτος αφροαμερικανικός χαρακτήρας σε μεγάλο αμερικανικό κόμικ. Ο Φράνκλιν έκανε το ντεμπούτο του κατά τη διάρκεια του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, το 1968. Το νέο μουσείο θα βρίσκεται στην περιοχή Roppongi της πόλης, γνωστή για τα καταστήματά της και το Μουσείο Τέχνης Mori. Το μουσείο θα λειτουργήσει μόνο για δύο έτη και έξι μήνες, έως τον Σεπτέμβριο 2018 παρά τις προβλέψεις για 800.000 επισκέπτες ετησίως. πηγή
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.