Search the Community

Μια ξεχωριστή επιτυχία για τη σύγχρονη μαλαισιανή τέχνη καταγράφεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς έργο του εικαστικού Arif Rafhan Othman, εμπνευσμένο από την παραδοσιακή αισθητική του batik, επιλέχθηκε για τη δημιουργία επίσημης αφίσας περιορισμένης έκδοσης για τον Spider-Man. Η ιδιαίτερη εικαστική προσέγγιση του δημοφιλούς υπερήρωα φαίνεται πως κέρδισε το ενδιαφέρον του κοινού, συνδυάζοντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας με ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της πολιτιστικής ταυτότητας της Μαλαισίας. Ο ίδιος ο Arif μοιράστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τη χαρά του για την εξέλιξη, αποκαλύπτοντας ότι οι αφίσες διανέμονταν δωρεάν σε κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ενδιαφέρον, μάλιστα, ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας. Θαυμαστές από το εξωτερικό άρχισαν να επικοινωνούν μαζί του και να του στέλνουν φωτογραφίες με τις αφίσες που κατάφεραν να αποκτήσουν, επιβεβαιώνοντας ότι το έργο του απέκτησε γρήγορα συλλεκτικό ενδιαφέρον. Η ατάκα που έγινε viral Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η χιουμοριστική πλευρά της ιστορίας. Όταν ένας θαυμαστής από τη Σιγκαπούρη τον ρώτησε πώς θα μπορούσε να προμηθευτεί μία από τις αφίσες, ο καλλιτέχνης αποκάλυψε ότι ούτε ο ίδιος έχει στην κατοχή του το συγκεκριμένο έργο. «Είναι αποκλειστικά για την αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, φίλε. Ούτε εγώ έχω», απάντησε χαρακτηριστικά, με το σχόλιο να προσθέτει μια ανάλαφρη διάσταση στην ήδη ιδιαίτερη επιτυχία. https://www.instagram.com/reel/Dc03ayxBivY/ Πέντε αφίσες και στη Μαλαισία Η επιτυχία του Arif δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε στη χώρα του. Η Golden Screen Cinemas (GSC), μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες κινηματογράφων της Μαλαισίας, αποφάσισε να γιορτάσει τη διεθνή αναγνώριση του καλλιτέχνη. Στο πλαίσιο ειδικού διαγωνισμού, η GSC προσφέρει σε πέντε τυχερούς θαυμαστές από τη Μαλαισία από μία συλλεκτική, κορνιζαρισμένη αφίσα με το σχέδιο του Arif. Η πρωτοβουλία προκάλεσε ενθουσιασμό στους φίλους του Spider-Man και της τοπικής τέχνης, καθώς η συγκεκριμένη αφίσα έχει πλέον αποκτήσει ιδιαίτερη αξία ακριβώς λόγω της περιορισμένης διαθεσιμότητάς της. Η τέχνη του batik στη διεθνή σκηνή Η συγκεκριμένη συνεργασία αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο στοιχεία της τοπικής παράδοσης μπορούν να αποκτήσουν διεθνή απήχηση όταν συνδυάζονται με σύγχρονη δημιουργία και δημοφιλή πολιτιστικά σύμβολα. Το batik, που αποτελεί σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της Μαλαισίας, βρήκε μέσα από την εικονογράφηση του Arif έναν διαφορετικό δρόμο προς το διεθνές κοινό. Και αυτή τη φορά, το όχημα ήταν ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους υπερήρωες του πλανήτη. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι αντιδράσεις ήταν ιδιαίτερα θερμές, με πολλούς Μαλαισιανούς να συγχαίρουν τον καλλιτέχνη και να εκφράζουν την υπερηφάνεια τους για το γεγονός ότι ένα έργο με έντονη τοπική ταυτότητα βρέθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών. Για τον Arif Rafhan Othman, η αφίσα του Spider-Man δεν αποτελεί μόνο μια επαγγελματική διάκριση. Είναι και μια απόδειξη ότι η παραδοσιακή αισθητική μπορεί να συνομιλήσει με τη σύγχρονη παγκόσμια κουλτούρα και να βρει το δικό της κοινό πολύ πέρα από τα σύνορα της χώρας όπου γεννήθηκε. Και το σχετικό link...

Η νέα ταινία του Spider-Man με τίτλο «Καινούργια μέρα» είναι ήδη στις αίθουσες και αναζητoύμε την ιστορία του ανθρώπου πίσω από τη μάσκα. O Πίτερ Μπένζαμιν Πάρκερ γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης στις 15 Αυγούστου 1962 από τον Σταν Λι και τον Στιβ Ντίτκο. Οι γνωστοί σχεδιαστές κόμικς είχαν ήδη φτιάξει όνομα από τις συνεργασίες τους στη Marvel Comics (αρχικά ονομαζόταν Timely Comics και στη συνέχεια Atlas Comics) και ειδικά μετά την πρωτοφανή επιτυχία των «Fantastic Four» που είχαν σχεδιάσει έναν χρόνο νωρίτερα. Ο πιο εμβληματικός ήρωάς τους όμως θα ήταν ο Spider-Man και θα αποτελούσε το μόνιμο αντίπαλο δέος του «Superman» και του «Batman», των Διόσκουρων δηλαδή της DC, η οποία είδε να μπαίνει ένα μεγαλοπρεπές stop φτιαγμένο από αραχνοΰφαντο ιστό στο μέχρι τότε αδιαμφισβήτητο κόμικς μονοπώλιό της. Η έμπνευση για τον Σταν Λι ήρθε όταν ο εκδότης του ζήτησε ακόμη έναν σούπερ ήρωα έπειτα από τους «Φανταστικούς 4». Ο Λι αναρωτιόταν τι χαρακτηριστικά θα είχε αυτός ο ήρωας, όταν είδε μια μύγα να σκαρφαλώνει στον τοίχο του γραφείου του εκδότη. Τότε σκέφτηκε ότι θα ήταν ιδανικό αν έφτιαχνε έναν υπερήρωα που θα μπορεί να περπατά σε τοίχους και ταβάνια. Ο πρώτος ιστός είχε μόλις πεταχτεί από το ακονισμένο μυαλό του Λι, που πάντως χρειάστηκε δυο τρεις ατυχείς δοκιμές [το «Mosquito Man» (Άνθρωπος-Κουνούπι) δεν είχε καμία αίγλη σύμφωνα με τα δικά του λόγια ενώ το «Insect Man» (Άνθρωπος-Έντομο) ήταν ακόμα χειρότερο] πρoτού καταλήξει στον Άνθρωπο-Αράχνη. «Ακουγόταν μυστηριώδες και δραματικό, αλλά κάπως έτσι γεννήθηκε ένας θρύλος» είχε πει ο Λι στην εκπομπή του Λάρι Κινγκ για την εποχή της δημιουργίας του δημοφιλέστερου ήρωά του. Όχι αυτό που περίμενες Σε αντίθεση με τους πιο προβεβλημένους και λαοφιλείς ήρωες της εποχής εκείνης, ο Πίτερ Πάρκερ είναι ταπεινής καταγωγής. Ούτε γόνος πλούσιας οικογένειας ούτε άρχοντας κάποιου εξωγήινου πολιτισμού. Είναι κυριολεκτικά ο nerd έφηβος της διπλανής πόρτας. Ο δειλός και ανασφαλής τυπάκος που ασχολείται μόνο με τα μαθήματα του και συχνά γίνεται στόχος των νταήδων του σχολείου (πόση ικανοποίηση πήραν τα παιδιά που έχουν ταπεινωθεί από συμμαθητές τους όταν στο «Spider-Μan» του Σαμ Ράιμι ο Τόμπι Μαγκουάιρ ξεφτιλίζει τον αθληταρά της τάξης και μέχρι πρότινος κακοποιητή του!). Όλα άλλαξαν από τη στιγμή που ο Πάρκερ στη διάρκεια μιας εκπαιδευτικής εκδρομής σε εργαστήριο τσιμπιέται από ραδιενεργή αράχνη και το DNA του μεταβάλλεται. Όμως με την απόκτηση υπερδυνάμεων οι μπελάδες, αντί να μειώνονται, αυξάνονται. Οι συνέπειες της αλλαγής στο κορμί και στη ζωή του Πίτερ (μια έμμεση αναφορά και στα ζητήματα της εφηβείας που συνδέονται με την οργή, την ανυπομονησία και την έλλειψη υπομονής) δεν θα αργήσουν να περάσουν και στην καθημερινότητα των αγαπημένων του προσώπων. Όπως έχει πει σε παλιά του συνέντευξη ο Σταν Λι για τον Spider-Man, «είναι ο αγαπημένος μου ήρωας όχι μόνο επειδή έγινε ο πιο διάσημος, αλλά κι επειδή τίποτε δεν πηγαίνει καλά στη ζωή του, αφού συνέχεια κάνει λάθη και αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα: έτσι ταυτίζομαι μαζί του!». Φυσικά δεν μπορούσε να φανταστεί τότε πως 65 χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του ήρωά του θα καταλάμβανε τόσο ξεχωριστά σημαίνουσα θέση στην ιεραρχία της ποπ κουλτούρας. Ο Spider-Man απέκτησε τόσο μεγάλη δημοφιλία επειδή είναι ένας απλός, καθημερινός χαρακτήρας. Πίσω από τη μάσκα του βρίσκεται ένας έφηβος (πανέξυπνη κίνηση του Λι να δώσει υπερδυνάμεις σε ένα αγόρι, ώστε να μπορέσει να «κερδίσει» το νεανικό κοινό της εποχής που ταυτίστηκε με τις ανασφάλειες, τον φόβο της απόρριψης και την αίσθηση μοναξιάς του κόμικς ήρωα) με καθημερινά άγχη και οικονομικές δυσκολίες. Η ορφάνια του Πίτερ ξεκίνησε όταν οι γονείς του, Ρίτσαρντ και Μαίρη Πάρκερ, έχασαν τη ζωή τους σε αεροπορικό δυστύχημα κι έκτοτε έμεινε με τους θείους του Μπεν και Μέι. Βέβαια, όπως έχει αποκαλυφθεί σε κάποια τεύχη αλλά και σε ταινίες σαν το «The amazing SpiderMan 2» (2014) με πρωταγωνιστή τον Άντριου Γκάρφιλντ, το μοιραίο ταξίδι των γονιών του έκρυβε μεγάλο παρασκήνιο, καθώς ο γενετικός επιστήμονας πατέρας του μάλλον είχε σχέσεις με κατασκόπους και μυστικές οργανώσεις. Στις τελευταίες ταινίες το θέμα της ορφάνιας του ήρωα επανέρχεται έστω και με μικρές αναφορές, παρότι στην τριλογία του Σαμ Ράιμι (2002-2007) με τον Τόμπι Μαγκουάιρ ο σπλατεράς σκηνοθέτης επέλεξε να μην αναφερθεί καθόλου στους γονείς του Πίτερ και να μη δείξει ποτέ τον θάνατό τους, με το σενάριο να εστιάζει αποκλειστικά στη σχέση του με τους θείους του. Βέβαια, το ζήτημα της απουσίας πατρικής φιγούρας επανέρχεται σταθερά στη φιλμογραφία του «Spider-Man» με αποκορύφωμα τα σχετικά πρόσφατα επεισόδια των «Εκδικητών», όπου ο Τόνι Σταρκ/Iron Man του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ τον στρατολογεί στον «Εμφύλιο πόλεμο» εναντίον του Στιβ Ρότζερς (Κάπτεν Αμέρικα) και αναλαμβάνει να του διδάξει ως άλλος πατέρας τι σημαίνει να είσαι υπερήρωας. Η δύναμη της ευθύνης Αγαπημένη φράση του Πάρκερ – την έχει ως μότο ζωής – είναι το «με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη». Ο νεαρός ήρωας καθορίζει τις αξίες του με βάση την ευθύνη που έχει απέναντι στους απλούς ανθρώπους και τον βάζει σταθερά σε δοκιμασία είτε έχει να κάνει με κάποιον άγνωστο εχθρό είτε με μικρά ζητήματα της καθημερινότητας. Ο Πίτερ Πάρκερ μπαίνει σε νέα, μετεφηβική, φάση και αναζητά τα επόμενα πατήματά – ή μήπως πετάγματά; – του με το «Spider-Man: Η «Καινούργια μέρα» που έρχεται να διαδεχτεί το «No way home». Με το νέο φιλμ ο Τομ Χόλαντ αποχαιρετά τον χαρακτήρα που υποδύθηκε έξι φορές σε ταινίες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU), ενώ είχε και μια cameo εμφάνιση στο «Venom». Στο ζενίθ της δόξας (αλλά και του χρήματος) ο Χόλαντ βρέθηκε με την τριλογία του… σπιτιού («Spider-Man: Homecoming» 2017, «Spider-Man: Far from home» 2019 και «Spider-Man: Νo way home» 2021), που έδωσε μια ρηξικέλευθη άποψη πάνω στο μέλλον των υπερηρώων και τοποθετείται έτη φωτός μακριά από το υπερφίαλο σύμπαν των Έϊμπρααμς, Σνάιντερ και Σίνγκερ. Ο σκηνοθέτης τους Τζον Γουότς επιστρέφει στον πυρήνα ενός ηρωισμού παλιάς κοπής με ένα ψήγμα νεανικής αθωότητας, πολιτικής αντίληψης (ο εχθρός ως προϊόν της οικονομικής κρίσης και του καπιταλισμού) και συναισθηματικής ωριμότητας, έχοντας πάντως το βλέμμα του στο μέλλον. Και κάπως έτσι φτάνουμε να αφουγκραζόμαστε ένα νέο είδος υπερήρωα που αφήνει τη δική του παρακαταθήκη. Το ζεστό χειροκρότημα Όσα έζησα εκείνο το πρωί στο κατάμεστο από δημοσιογράφους (αλλά και συγγενείς και φίλους τους) Ιντεάλ δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ήταν η προβολή του «Spider-Man: No way home» τον Δεκέμβριο του 2021. Υπήρχε ήδη η φήμη ότι κάτι σπέσιαλ θα παρακολουθήσουμε και οι προσδοκίες είχαν ήδη χτυπήσει κόκκινο. Όταν εμφανίστηκαν και οι τρεις ήρωες μαζί (Χόλαντ, Μαγκουάιρ και Γκάρφιλντ), οι ιαχές από το κοινό που παραληρούσε θύμισε γήπεδο! Χαμός από φωνές, χειροκροτήματα ακόμη και ουρλιαχτά στην αίθουσα, με τους υπεύθυνους της διανομής να μας ζητούν να μην αποκαλύψουμε το μυστικό της ταινίας στις κριτικές μας. Το φιλμ εκείνο που έδωσε το φιλί της ζωής στο πληγμένο από την πανδημία σινεμά έγινε το πλέον πετυχημένο εμπορικά, καθώς συγκέντρωσε 1,9 δισ. δολάρια από όλο τον πλανήτη. Συνάμα όμως οδήγησε τον Χόλαντ στην πρόθεσή του να αποχωριστεί τον ρόλο. Αναγκάστηκε να υποχωρήσει για μια τελευταία φορά – η ταινία για την οποία μιλάμε σήμερα. Στα 30 του χρόνια ο Βρετανός ηθοποιός αποφασίζει ότι δεν θέλει να υποδύεται άλλο τον… αιώνιο φοιτητή και βάζει τίτλους τέλους στην καριέρα του ως Πίτερ Πάρκερ. Άσε που οι εχθροί πληθαίνουν επικίνδυνα και είναι λογικό να σκέφτεται τις ήρεμες μέρες και νύχτες της πρώιμης συνταξιοδότησης. Νέο ξεκίνημα για τον Spider-Man Η ταινία «Spider-Man: Καινούργια μέρα» δεν κλείνει απλώς τις εκκρεμότητες από το παρελθόν του ήρωα, αλλά επιχειρεί να εντοπίσει τα ψήγματα της νέας του διαδρομής και να μας ξαναθυμίσει γιατί είναι τόσο δημοφιλής ο Άνθρωπος-Αράχνη. Στην αρχή του φιλμ που σκηνοθέτησε ο Χαβανέζος Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον («Ο Shang-Chi και ο θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών») συναντάμε έναν Πάρκερ στα όρια της κατάθλιψης, να παρακολουθεί σαν φάντασμα τους αγαπημένους φίλους του Έντι και Εμ Τζέι που συνεχίζουν κανονικά τις ζωές τους: η πρώην του Πίτερ έχει πλέον νέο φίλο, ενώ ο Έντι έχει εμμονή με την ανακάλυψη της ταυτότητας του σούπερ ήρωα που τους έχει σώσει («Τυχαία; Δεν νομίζω…» αναρωτιέται μεγαλοφώνως ο Έντι) κάποιες φορές από άσχημες κακοτοπιές. Η περιπετειώδης πλοκή ακολουθεί τα δέοντα. Ένας άγνωστος, φαινομενικά ανίκητος εχθρός μπαίνει στο μυαλό των ανθρώπων ξετυλίγοντας το κουβάρι της χορταστικής και με εντυπωσιακές χορογραφίες δράσης, την ίδια ώρα που ο ήρωας παλεύει με τα εσωτερικά του δαιμόνια. Ταυτόχρονα, καθώς αντιμετωπίζει θεματάκια με τις ανεξέλεγκτες (αν όχι δυσλειτουργικές) δυνάμεις του και πρέπει να δώσει την κρίσιμη απάντηση στο ερώτημα ποιος επιθυμεί αληθινά να είναι: ο ταπεινός, θνητός και άγνωστος μεταξύ αγνώστων Πίτερ Πάρκερ ή ο λαοφιλής Spider-Man που έχει όλα τα φώτα πάνω του αλλά και την κατάρα της μοναξιάς να τον πλακώνει; Το φιλμ «διαβάζεται» και ως μια ζεστή ματιά πάνω στη νέα γενιά της ανασφάλειας και της αποξένωσης. Και το σχετικό link...

Για να μην βγω εκτός θέματος στο αντίστοιχο θέμα του MCU, δημιουργώ αυτό το νέο θέμα, που μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα επιβιώσει σε βάθος χρόνου, τώρα που φαίνεται η Sony να επενδύει σε αυτόν τον κόσμο, επεκτείνοντας τον όλο και περισσότερο... (Και έχοντας επιτέλους εγκαταλείψει το σύμπαν των ταινιών με τους villains). Η αρχή έγινε με την ανακοίνωση της live action σειράς Spider-Noir. Στην συνέχεια ανακοινώθηκε μια animated ταινία με πρωταγωνιστή τον Spider-Punk και πλέον επισημοποιήθηκε άλλη μια animated ταινία από το αράχνο-σύμπαν, στην οποία θα πρωταγωνιστεί η Gwen Stacy της Hailee Steinfeld! Ας ελπίσουμε ότι αμφότερα θα είναι ποιοτικά και θα μας χαρίσουν όμορφες ιστορίες, όπως οι προκάτοχοί τους Spider-Man: Into και Across the Spider-Verse... Ταινίες Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018) Spider-Man: Across the Spider-Verse (2023) Spider-Man: Beyond the Spider-Verse (2027) Spider-Punk (αναμένεται ημ/νία) Spider-Woman (αναμένεται ημ/νία) Σειρές Spider-Noir (2026) Μικρού Μήκους Spider-Ham: Caught in a Ham (2019) The Spider Within: A Spider-Verse Story (2023)

Πριν από 2μιση χρόνια, ήρθε στη ζωή μας η συλλογή Κλασικοί Υπερήρωες της Radnet και από τότε το cult following που έχτισε αυτή η εταιρία ήταν απίστευτο. Επέκταση σε 90 τεύχη, πολλές σειρές, κλασικοί ήρωες, πολλή γκρίνια (και λογική) για την επιμέλεια, αλλά η συλλογή τελείωσε έχοντας πετύχει σε γενικές γραμμές τον στόχο της. Η ίδια εταιρία λοιπόν αποφάσισε να πάει για μια συλλογή Spider-Man και μάλιστα όχι τον Ultimate (που καταλάβαμε στην αρχή), αλλά συγκεντρώνει σε 60 τόμους μερικές από τις καλύτερες ιστορίες του ήρωα. To εξώφυλλο είναι μαλακό και η έκδοση είναι λίγο μικρότερη σε μέγεθος από αυτήν των Κλασικών Υπερηρώων στα 17 x 25 που αν θυμάμαι σωστά είναι περίπου οι διαστάσεις που έχει η Οξύ αλλά δεν έχω κάποιο κόμικ της κοντά για να δοκιμάσω να βγάλω συγκριτική φωτό. Η μετάφραση ανήκει σε τρία άτομα και συγκεκριμένα έχουν αναλάβει οι Νάσος Κυριαζόπουλος, Νικηφόρος Σκουμάς, Γιώργος Τζαμαλούκας, ενώ η επιμέλεια είναι κλασικά της Radnet. Αν και η εκδοτική είναι η Luppa που είναι ισπανική, η συλλογή έρχεται από την Panini UK και μάλιστα έχουμε και εισαγωγή από τον εκδότη της. Το σάιτ της θα παραμείνει το https://vintagecomics.gr/ αφού οι Κλασικοί Υπερήρωες έχουν μεταφερθεί. Το e-shop μαζί με τις προσφορές της εκδοτικής θα το βρείτε εδώ: https://radshop.gr/496-marvel-spider-man Το πρώτο τεύχος έρχεται σε κλασική συσκευασία με χαρτόνι και κοστίζει 1,99. Αφού βγάλεις το τεύχος, βλέπεις το κλασικό μήνυμα που αφορά την έκπτωση σε περίπτωση αγοράς πολλών τόμων: Και φυσικά αφού σκίσετε τη ζελατίνα θα βρείτε και έναν ωραίο οδηγό σχετικά με τη σειρά που έχει αρκετά εξώφυλλα και περιλήψεις τευχών. Ένας γενικότερος σχολιασμός μου πάνω στην έκδοση είναι ο εξής: Το χαρτί έχει αλλάξει και σε αντίθεση με τους Κλασικούς Υπερήρωες είναι όντως πιο γυαλιστερό χωρίς να φτιάνει την ποιότητα της Anubis και της Οξύ, αλλά είναι αισθητά ανώτερο. Τα χρώματα ενός σύγχρονου κόμικ όπως αυτό αποτυπώνονται πολύ πιο όμορφα και ζωντανά στο συγκεκριμένο χαρτί. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα εξτραδάκια που δεν είναι τυποποιημένα, αλλά έχουμε ένα σημείωμα του εκδότη, μία περίληψη του πως φτάσαμε εδώ τύπου Hachette, μία συνέντευξη του Millar και επιπλέον υλικό για το σχέδιο του τόμου που είναι φανταστικό. Σε αυτό το θρεντ γράφουμε γενικές εντυπώσεις και κριτικές ενώ θέματα που αφορούν τη συλλογή και τις ιστορίες γενικότερα μπαίνουν στην κουβεντούλα εδώ: Επίσης αν μπει γενικά έξτρα υλικό από παρουσιάσεις όπως έκανε ο @ constantinople θα προστεθούν σε αυτήν την παρουσίαση. Πάμε να δούμε λοιπόν ποιοι θα είναι οι 60 τόμοι της συλλογής: Έχουν κυκλοφορήσει: 1. Marvel Knights Spider-Man: Ανάμεσα στους Νεκρούς 2. Spider-Man: Perceptions: Αντίληψη 3. Amazing Spider-Man: Το έπος των Κλώνων 4. Sensational Spider-Man: Ανήμερος 5. Marvel Knights Spider-Man: Η Τελική Αναμέτρηση 6. Το έπος του αμαρτωλού Σιν-Ίτερ 7. Spider-Man: Με Τεράστια Δύναμη... 8. Spider-Man: Ο Μεταλλαγμένος παράγοντας 9. Spider-Man: H Κυριαρχία 10. Spider-Man's Μπλεγμένος Ιστός 11. Spider-Man: Η εκδίκηση των Σίνιστερ Σιξ 12. Amazing Spider-Man: Ο Γάμος 13. Spider-Man: Νουάρ 14. Amazing Spider-Man: H απαρχή 15. Amazing Spider-Man: Το έπος της εξωγήινης στολής 16. Amazing Spider-Man: Βένομ 17. Spider-Man: Ο Άλλος μέρος 1 18. Spider-Man: Ο Άλλος μέρος 2 19. Amazing Spider-Man: Το κυνήγι της αράχνης 20. Amazing Spider-Man: Επιστροφή στο Μαύρο 21. Amazing Spider-Man: O Πρόουλερ 22. Amazing SM: Μια μέρα ακόμα 23. Amazing SM: Τίποτα δεν σταματά τον Τζάγκερνοτ 24. Amazing Spider-Man: Μια καινούργια μέρα 25. Amazing Spider-Man: Κόλαση 26. Amazing Spider-Man: Φρίκη 27. Amazing Spider-Man: Το έπος των αρχαίων πινακίδων 28. Spider-Man: Θάνατος και πεπρωμένο 29. Amazing Spider-Man: Η επιστροφή του Βένομ! Θα κυκλοφορήσουν: Amazing Spider-Man: Πίτερ Πάρκερ, ο Παπαράτσι Amazing SM: Το σημάδι της Ταραντούλας Amazing Spider-Man: Το πρώτο κυνήγι του Κρέιβεν Amazing Spider-Man: Δολοφονική Συνωμοσία Amazing Spider-Man: Νέοι Τρόποι να πεθάνεις Spider-Man/Daredevil Amazing Spider-Man: Η εκδίκηση του Βένομ Amazing Spider-Man: Έγκλημα και Τιμωρός Untold Tales of Spider-Man vol. 1 Amazing Spider-Man: Χόμπγκομπλιν Amazing Spider-Man: Ο Θάνατος και το Αίσθημα Spectacular Spider-Man: Βένομ και Ράινο Maximum Carnage vol. 1 Maximum Carnage vol. 2 Spider-Man/Human Torch Amazing SM: Ο Θάνατος της Γκουέν Στέισι Venom vs Carnage (+ birth of Carnage) Spider-Man/Doctor Octopus Amazing Spider-Man: Revelations and Until the Stars Turn Cold Peter Parker SM: Ένας θάνατος στην οικογένεια Amazing Spider-Man: Η ζωή και ο θάνατος της αράχνης Spectacular Spider-Man: Η διάσπαση των Αβέντζερς Amazing Spider-Man:Χαρούμενα γενέθλια Spider-Man and Wolverine Amazing Spider-Man: Το βιβλίο του Εζεκιήλ Amazing SM: Οι γονείς του Πίτερ Πάρκερ Το τελευταίο κυνήγι του Κρέιβεν Spider-Man/Black Cat: Ενός κακού μύρια έπονται Spider-Man: Βασανιστήριο Amazing Spider-Man: Επιστρέφοντας Για το τέλος αφήνω τον εξαιρετικό πίνακα του @ Captain Cooper που αφορά κάποιες έξτρα πληροφορίες: Τόμος Τίτλος Τεύχη Έτος πρώτης κυκλοφορίας 1 Ανάμεσα στους Νεκρούς Marvel Knights: Spider-Man 1 - 6 2004 2 Αντιλήψεις Spider-Man 6 - 7 1990 Spider-Man 8 -12 1991 3 Το έπος των Κλώνων Amazing Spider-Man 129 1973 Amazing Spider-Man 143 - 150 1975 4 Ανήμερος Sensational Spider-Man (vol. 2) 23 - 27 2006 5 Η Τελική Αναμέτρηση Marvel Knights: Spider-Man 7 2004 Marvel Knights: Spider-Man 8 - 12 2005 6 Ο Θάνατος της Τζιν Ντε Βολφ Spectacular Spider-Man 107 - 110 1985 Spectacular Spider-Man 134 - 136 1987 7 Με Τεράστια Δύναμη... With Great Power… 1-5 2008 8 Ο Μεταλλαγμένος παράγοντας Marvel Comics Presents 48 - 50 1990 Spider-Man 15 - 17 1991 X-Force 4 9 H Κυριαρχία Spider-Man: Reign 1 2006 Spider-Man: Reign 2 - 4 2007 10 Μπλεγμένος Ιστός Tangled Web 1 - 3 2001 Tangled Web 13 - 15 2002 11 Η εκδίκηση των Σίνιστερ Σιξ Spider-Man 18 - 19 1991 Spider-Man 20 - 23 1992 12 Ο Γάμος Amazing Spider-Man 290 - 292 1987 Amazing Spider-Man Annual 21 Marvel Graphic Novel 46 1989 13 Νουάρ Spider-Man Noir 1 2008 Spider-Man Noir 2 - 4 2009 Spider-Man Noir: Eyes Without a Face 1 2009 Spider-Man Noir: Eyes Without a Face 2 - 4 2010 14 H προέλευση Αmazing Fantasy 15 1962 Amazing Spider-Man 1-6 1963 Amazing Spider-Man Annual 1 1964 15 Το έπος των συμβιωτικών οργανισμών Amazing Spider-Man 252 - 259 1984 16 Βένομ Web of Spider-Man 1 1984 Amazing Spider-Man 298 - 299 1987 Amazing Spider-Man 300 - 302 1988 17 Ο Έτερος (μέρος 1 ) Friendly Neighborhood Spider-Man 1 2005 Marvel Knights: Spider-Man 19 Amazing Spider-Man 525 Friendly Neighborhood Spider-Man 2 Marvel Knights: Spider-Man 20 Amazing Spider-Man 526 18 Ο Έτερος (μέρος 2 ) Friendly Neighborhood Spider-Man 3 2005 Marvel Knights: Spider-Man 21 Amazing Spider-Man 527 Friendly Neighborhood Spider-Man 4 2006 Marvel Knights: Spider-Man 22 Amazing Spider-Man 528 19 Μπλακ Κατ και Μπέργκλαρ Amazing Spider-Man 194 - 200 1979 20 Το κυνήγι της αράχνης Spider-Man 88 1997 Spectacular Spider-Man 254 Sensational Spider-Man 25 1998 Amazing Spider-Man 432 Spider-Man 89 Spectacular Spider-Man 255 21 Επιστροφή στο μαύρο Amazing Spider-Man 539 - 543 2007 Sensational Spider-Man (vol. 2) 38 - 40 22 O Πρόουλερ Amazing Spider-Man 303 - 309 1988 23 Μια μέρα ακόμα Amazing Spider-Man 42-43 1966 Untold Tales of Spider-Man 16 1996 Amazing Spider-Man 544 -545 2007 Friendly Neighborhood Spider-Man 24 Sensational Spider-Man (vol. 2) 41 24 Τίποτα δεν σταματά τον Τζάγκερνοτ Amazing Spider-Man 224 - 226 1981 Amazing Spider-Man 227 - 230 1982 25 Μια καινούργια μέρα Free Comic Book Day 2007: Amazing Spider-Man 2007 Amazing Spider-Man 546 - 551 2008 26 Κόλαση Amazing Spider-Man 310 - 314 1988 Spectacular Spider-Man 146 Web of Spider-Man 47 27 Φρίκη Amazing Spider-Man 552 -558 2008 28 Το έπος των αρχαίων πινακίδων Amazing Spider-Man 68 - 70 1968 Amazing Spider-Man 71 - 77 1969 29 Θάνατος και πεπρωμένο Spider-Man: Death and Destiny 2000 Tangled Web 7 - 9 2001 30 Η επιστροφή του Βένομ Amazing Spider-Man 315 - 319 1989 Amazing Spider-Man Annual 23 31 Πίτερ Πάρκερ ο παπαράτσι Amazing Spider-Man 559 - 563 2008 32 Το σημάδι της Ταραντούλας Amazing Spider-Man 231 - 236 1982 33 Το πρώτο κυνήγι του Κρέιβεν Amazing Spider-Man 564 - 567 2008 Brand New Day – Extra! 1 (2η ιστορία) Amazing Spider-Man Annual 35 34 Δολοφωνική Συνομωσία Amazing Spider-Man 320 - 325 1989 Spectacular Spider-Man Annual 10 1990 35 Νέοι τρόποι να πεθάνεις Amazing Spider-Man 568 - 573 2008 36 Σπάιντερ-Μαν/Ντεαρντέβιλ Daredevil/Spider-Man 1 - 2 2000 Daredevil/Spider-Man 3-4 2001 Tangled Web 4 Spider-Man/Daredevil 2002 37 Η εκδίκηση του Βένομ Amazing Spider-Man 332 - 333 1990 Amazing Spider-Man 346 - 347 1991 Amazing Spider-Man Annual 25 1991 Amazing Spider-Man Annual 26 1992 Spectacular Spider-Man Annual 12 1992 Web of Spider-Man Annual 8 1992 Amazing Spider-Man 388 (2η ιστορία) 1994 38 Έγκλημα και τιμωρός Brand New Day – Extra! 1 (1η ιστορία) 2008 Amazing Spider-Man 574 - 579 2008 39 Οι άγνωστες ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν Untold Tales of Spider-Man 1-6 1995 Untold Tales of Spider-Man 7 1996 40 Χόμπγκομπλιν Amazing Spider-Man 238 1982 Amazing Spider-Man 239 1983 Amazing Spider-Man 244 - 245 Spectacular Spiderman 85 Amazing Spider-Man 249 - 250 Amazing Spider-Man 251 1984 41 Ο θάνατος και το αίσθημα Amazing Spider-Man 580 - 581 2008 Amazing Spider-Man Family 1 -3 (μέρος) Amazing Spider-Man 582 - 583 2009 42 Βένομ και Ράινο Tangled Web 5 - 6 2001 Spectacular Spider-Man (vol. 2) 1 - 5 2003 43 Απόλυτη Σφαγή (μέρος 1) Spider-Man Unlimited 1 1993 Web of Spider-Man 101 -102 Amazing Spider-Man 378 - 379 Spider-Man 35 Spectacular Spider-Man 201 44 Απόλυτη Σφαγή (μέρος 2) Spider-Man 36 - 37 1993 Spectacular Spider-Man 202 - 203 Web of Spider-Man 103 Amazing Spider-Man 380 Spider-Man Unlimited 2 45 Σπάιντερμαν/Ανθρώπινος Πυρσός Tangled Web 11 2002 Spider-Man/Human Torch 1-5 2005 46 Ο Θάνατος της Γκουέν Στέισι Amazing Spider-Man 95 -99 1971 Amazing Spider-Man 119 - 123 1973 47 Βένομ αναντίον Κάρνατζ Amazing Spider-Man 361 - 363 1992 Venom vs. Carnage 1-4 2004 48 Σπάιντερ-Μαν/Ντόκτορ Οκτόπους Peter Parker: Spider-Man 39 - 41 2002 Spider-Man/Doctor Octopus: Negative Exposure 1 - 3 2003 Spider-Man/Doctor Octopus: Negative Exposure 4 - 5 2004 49 Αποκαλύψεις & Μέχρι να σβήσουν τα άστρα Peter Parker: Spider-Man 35 2001 Amazing Spider-Man (vol. 2) 38 - 45 2002 50 Ένας θάνατος στην οικογένεια Peter Parker: Spider-Man 44 - 47 2002 Peter Parker: Spider-Man 56 - 57 2003 51 Η ζωή και ο θάνατος της αράχνης Amazing Spider-Man (vol. 2) 46 - 48 2002 Amazing Spider-Man (vol. 2) 49 - 54 2003 52 Η διάσπαση των Αβέντζερς Spectacular Spider-Man (vol. 2) 14 -20 2004 53 Χαρούμενα γεννέθλια Amazing Spider-Man (vol. 2) 55 - 58 2003 Amazing Spider-Man 500 -501 2003 Amazing Spider-Man 502 2004 54 Σπάιντερμαν και Γούλβεριν Spider-Man vs. Wolverine 1986 Marvel Knights Spider-Man & Wolverine 1-4 2003 55 Το βιβλίο του Εζεκιήλ Amazing Spider-Man 503 - 508 2004 56 Οι γονείς του Πίτερ Πάρκερ Spectacular Spider-Man Magazine 1-2 1968 Amazing Spider-Man Annual 5 Untold Tales of Spider-Man -1 1997 57 Το τελευταίο κυνήγι του Κρέιβεν Web of Spider-Man 31 -32 1987 Amazing Spider-Man 293 -294 Spectacular Spider-Man 131 -132 Spider-Man: Soul of the Hunter 1992 58 Σπάιντερ-Μαν/Μπλακ Κατ: Ενός κακού μύρια έπονται Spider-Man and the Black Cat 1 -3 2002 Spider-Man and the Black Cat 4 - 5 2005 Spider-Man and the Black Cat 6 2006 59 Βασανιστήριο Spider-Man 1 - 5 1990 Spider-Man 13 - 14 1991 60 Επιστρέφοντας Amazing Spider-Man (vol. 2) 30 - 36 2001 Amazing Spider-Man (vol. 2) 37 2002 Καλή μας αρχή λοιπόν. Περιμένω τις δικές σας εντυπώσεις και κριτικές και ελπίζω να σας άρεσε αυτή η παρουσίαση Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Captain Cooper, hudson, Indian, james768, albert, Mandrake & Spiros93.

Είδες τη νέα περιπέτεια του Spider-Man στο σινεμά και θες να διαβάσεις κόμικς για να συμπληρώσεις την εμπειρία; Σου προτείνουμε 8 τίτλους, άλλους προφανείς κι άλλους τελείως απρόσμενους. Το Spider-Man: Brand New Day επανέφερε τον αγαπημένο υπερήρωα σε ένα πιο street level μετά τις κοσμικές και multiverse περιπέτειές του. Σημαντικό, αν με ρωτάτε. Είναι ένας ήρωας παραδοσιακά συνδεδεμένος με τη Νέα Υόρκη, με τα γωνιακά μαγαζιά, με περιπέτειες πιο αστικές. Και, την ίδια στιγμή, με προσωπικά άγχη. Συγκεκριμένα, εκεί που τον έχουμε αφήσει, ο Peter αναγκάζεται να χτίσει μια ζωή από την αρχή, δίχως κανέναν να τον θυμάται. Έτσι, μοναχικός. Στην νέα του περιπέτεια, συνδέεται ξανά με την MJ και τον Ned, παρ’ όλο που δεν τον θυμούνται, καθώς αντιμετωπίζει μια μυστηριώδη απειλή δίχως εμφανή κίνητρα. Κυριολεκτικά δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί, κι όχι μόνο επειδή αυτή η νέα απειλή μπορεί να ελέγχει τα άτομα γύρω του. Έχει όμως και απρόσμενους συμμάχους. Έχει μια συνάντηση με τον Bruce Banner για να τον βοηθήσει με την προσπάθειά του να ελέγξει την διαρκώς εξελισσόμενη αράχνη μέσα του. Και έχει και τον Punisher. Από τη δυναμική τους βγαίνει το περισσότερο χιούμορ της ταινίας, αλλά και μπόλικο νιώσιμο καθώς κι οι δύο βρίσκουν τον τρόπο να ωριμάσουν. Πολύ όμορφα όλα αυτά, γι’ αυτό και η ταινία θα είναι (ξανά) τεράστια επιτυχία. Μετά όμως, τι; Φυσικά το MCU δε σταματά, έρχονται νέοι Avengers ως το τέλος του έτους. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Αν απόλαυσες αυτό το συγκεκριμένο τόνο περιπετειών του Spider-Man στη μεγάλη οθόνη, τι κόμικς μπορείς να διαβάσεις για να πάρεις κι άλλη τέτοια γεύση; Προτείνουμε μερικούς τίτλους για να έχεις να διαλέξεις. Spider-Man: Brand New Day Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από κάτι άλλο. Ύστερα από κάποιες πολύ συζητήσιμες αποφάσεις και κατευθύνσεις του ήρωα, η Marvel έκοψε προσωρινά όλους τους άλλους Spider-τίτλους, έκανε το κλασικό Amazing Spider-Man σχεδόν εβδομαδιαίο (3 τεύχη το μήνα) και το συνδύασε με μια ριζική επαναφορά του status quo: Ο γάμος του με την MJ έχει σβηστεί και κανείς δε θυμάται την ταυτότητά του, δίνοντας στην ουσία στους συγγραφείς την ευκαιρία να πιάσουν μια back to basics λογική ιστοριών. Αυτό ακριβώς δηλαδή που συμβαίνει και με την ταινία. Το Brand New Day δεν είναι ακριβώς storyline αλλά περισσότερο μια ολόκληρη era, γραμμένη από 4 διαφορετικούς σεναριογράφους σε «βάρδιες». Είναι από τα πιο φαν και εντελώς προσβάσιμα κομμάτια στην ιστορία του ήρωα, και υπάρχουν δύο τρόποι να το προσεγγίσεις. Αν σε ενδιαφέρει να το πιάσεις από την αρχή και μετά βλέπουμε, υπάρχει ο τόμος Spider-Man: Brand New Day – The Complete Collection Vol. 1 που περιλαμβάνει τα περίπου 20 πρώτα τεύχη της περιόδου. Εναλλακτικά για μια πιο «μικρές μπουκίτσες» προσέγγιση, υπάρχει ο φρέσκος τόμος Spider-Man: Brand New Day που μόλις κυκλοφόρησε και περιλαμβάνει διάσπαρτες ιστορίες και highlights από αυτή την era 100+ τευχών, σαν curated ανθολογία. Άσχημα δε θα περάσεις, σε καμία περίπτωση. Spider-Man: The Other Ένα αμφιλεγόμενο crossover από το 2005 έχει ξεκάθαρη επιρροή πάνω στο κομμάτι της ταινίας που έχει να κάνει με την εξέλιξη του Peter και με την ανανέωση των δυνάμεών του, που πλέον περιλαμβάνουν οργανικό ιστό. Στο διάσημο τότε run του J. Michael Straczynski, ο συγγραφέας εισήγαγε την ιδέα των «τοτεμικών δυνάμεων», συνδέοντας τον Spider-Man όχι τόσο με ένα μεμονωμένο περιστατικό μετάλλαξης, αλλά με ολόκληρη πνευματική γενεαλογία ανάλογων δυνάμεων. Είναι παράξενο και δεν λειτουργεί για όλους, και στην κλιμάκωση αυτού του crossover συμβαίνει κάτι ελαφρώς εξωφρενικό. Η ταινία δεν αγγίζει όλα αυτά τα τοτεμικά, αλλά η κεντρική ιδέα του ότι ο Peter εξελίσσεται σε κάτι πιο δυνατό και ταυτόχρονα τρομακτικό, που δεν αναγνωρίζει και που προσπαθεί να καταπιέσει, καθώς και το πώς έρχεσαι σε συμφωνία με τα κομμάτια του εαυτού σου που – κάποιες φορές – δεν αναγνωρίζεις, είναι μεγάλο κομμάτι της νέας κινηματογραφικής περιπέτειας, όσο και αυτού του κόμικ. Peter Parker: The Spectacular Spider-Man Μια σειρά περίπου 20 τευχών που ανατυπώνονται όλα στην πλήρη συλλογή Spider-Man by Chip Zdarsky μαζί με μερικά εξτραδάκια (όπως η πολύ καλή μίνι σειρά Life Story), το Spider-Man του ευρηματικού συγγραφέα Chip Zdarsky προσεγγίζει τον ήρωα περισσότερο ως Peter σε μια καθημερινότητα, παρά ως κάποια larger than life οντότητα μπλεγμένη σε fantasy μελοδράματα. Δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη συνάφεια ως προς την πλοκή και τους χαρακτήρες που εμφανίζονται στην ταινία, αλλά ο τόνος είναι κοντινός, η έμφαση τοποθετείται στον Peter ως άνθρωπο, και μπορεί να είναι καλό συμπλήρωμα στη γεύση που αφήνει η ταινία. Επίσης συναντάμε και μια άψογη λίστα σχεδιαστών, ανάμεσά τους ο Adam Kubert, ο Mike Allred κι ο Mark Bagley. Ultimate Spider-Man Vol. 1 (2000) Μιλώντας για Mark Bagley, νιώθω πως σε μια τέτοια λίστα πάντα θα έχει θέση η σειρά των Brian Michael Bendis και Bagley που εκκίνησε το άκρως επιδραστικό Ultimate imprint της Marvel. Στόχος εκείνης της σειράς τίτλων – αρχικά τουλάχιστον, πριν καταβυθιστεί (no pun intended!) στο χάος – ήταν να επανεισάγει τους εμβληματικούς χαρακτήρες της Marvel σε μια πιο μοντέρνα λογική και για ένα κοινό που δεν ενδιαφέρεται απαραίτητα για continuity δεκαετιών. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ιστορικό run που κράτησε αρχικά για 111 τεύχη δίχως διακοπή, το μεγαλύτερο αντίστοιχο στην ιστορία των υπερηρωικών κόμικς. Ο Spider-Man τους είναι ήρωας ενός αληθινού νεανικού δράματος, με συχνούς σημαντικούς ρόλους από άλλους ήρωες του σύμπαντος (κάτι που συμβαίνει νομίζω πολύ αποτελεσματικά και στη νέα ταινία), και όλα αυτά σε μια εξιστόρηση εκ του μηδενός. Κάποια στιγμή, όπως πάντα στα υπερηρωικά κόμικς, τα πράγματα περιπλέκονται αχρείαστα, αλλά ως τότε η σειρά είναι μια πάρα πολύ καλή παρέα. Friendly Neighborhood Spider-Man Σε ακόμα εντονότερο τόνο γειτονιάς, η συλλογή Spider-Man by Tom Taylor συγκεντρώνει τα 14 τεύχη της σειράς Friendly Neighborhood Spider-Man του συγγραφέα, όπου η έμφαση είναι σχεδόν αποκλειστικά στην καθημερινότητα. Εδώ ο Spider-Man τα λέει με τους γείτονες, κουβαλάει ψώνια, φτιάχνει τις ζημιές από τις μάχες του με παλαβούς villains και γενικά είναι ο Spider-Man της διπλανής πόρτας. Πολύ ταιριαστή προσθήκη. Spider-Man: Blue Όπως και το αμέσως πιο πάνω, έτσι κι αυτό είναι σε αυτή τη λίστα ως εντελώς vibe check πρόταση παρά ως κάτι που έχει την οποιαδήποτε σύνδεση με την ταινία. Το στοιχείο που μας ενδιαφέρει σε αυτή την πανέμορφη μίνι σειρά των Jeph Loeb και Tim Sale είναι η αποτύπωση του Peter με πολύ μελαγχολικούς τόνους γύρω από τη σχέση του με τη Gwen Stacy. Αν εκτίμησες το κομμάτι της ταινίας που εστιάζει στη μελαγχολία του Peter καθώς προσπαθεί να μείνει μακριά από την MJ καθώς θυμάται και τις στιγμές της ζωής τους που εκείνη έχει ξεχάσει, αυτό είναι καλό συμπλήρωμα. Οι Loeb και Sale έχουν πολύ καλή φήμη ως δίδυμο, έχοντας δημιουργήσει το κλασικό Batman: The Long Halloween και μια μετέπειτα σειρά από «χρωματικές» μίνι σειρές ηρώων της Marvel όπως το Daredevil: Yellow και το Hulk: Grey. Όλα αξίζουν, και ο σούπερ σταρ εδώ είναι ξεκάθαρα ο Tim Sale – αν μη τι άλλο, αν διαβάσετε ιστορίες που κατά καιρούς έχει γράψει ο Jeph Loeb για άλλους σχεδιαστές (κυριολεκτικά μερικές από τις χειρότερες ιστορίες των σύγχρονων υπερηρωικών κόμικς, ειδικά η κυριολεκτική καταστροφή του Ultimate σύμπαντος, που λέγαμε παραπάνω) τότε θα εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο το έργο του Sale. Punisher War Journal #15 (1988) The Punisher Strikes Twice! / The Amazing Spider-Man #129 (1973) Εδώ έχουμε ένα δίπτυχο άσχετων μεταξύ τους ιστοριών, που είναι όμως πολύ καλές προτάσεις αν θέλετε κάτι περισσότερο πάνω στη δυναμική ανάμεσα σε Spider-Man και Punisher. Η μία είναι η πρώτη εμφάνιση του Frank Castle κι η άλλη είναι μια από τις καλύτερες κοινές ιστορίες των δύο ηρώων. Σε αμφότερες τις περιπέτειες φαίνονται οι ιδεολογικές τους διαφορές και ο τρόπος που δημιουργούν ένα ενδιαφέρον φάσμα ανάμεσά τους. Στην ταινία ειδικά η ιδεολογία του Frank δεν εξερευνάται πολύ λεπτομερώς (είναι οικογενειακή ταινία! Αν θέλετε περισσότερα να πάτε να δείτε τη σειρά, είναι σα να μας λέει η ταινία), αλλά η απόσταση που χωρίζει τους δυο τους είναι εμφανής. Κι αυτό το εκμεταλλεύεται η ταινία τόσο χιουμοριστικά (καλό buddy comedy!) όσο και συναισθηματικά, επιτρέποντας και στους δύο να ωριμάσουν κατά κάποιο τρόπο. Δεν είναι τόσο κοντινή η σχέση τους σε αυτές τις ιστορίες, αλλά είναι πολύ καλά συμπληρώματα, και από τελείως διαφορετικές εποχές κιόλας. Ultimate X-Men Vol. 1 (2001) Να δώσουμε κι ένα μικρό μπόνους για το τέλος; Μίλησα παραπάνω για το Ultimate Spider-Man και το πώς υπήρξε μια φρέσκια εισαγωγή στον ήρωα λέγοντας νέες ιστορίες απαλλαγμένο από τα βαρίδια του παρελθόντος, και το ίδιο ίσχυσε και για τους X-Men. Στα χέρια αρχικά του Mark Millar, που κάποιες φορές γράφει ωραίες ιστορίες, οι X-Men είναι ατίθασα νιάτα που επαναστατούν απέναντι στον κόσμο. Υπάρχει ένα φόντο κοινωνικής καταπίεσης και κυβερνητικής παρέμβασης που ταιριάζει με ένα συγκεκριμένο κομμάτι της ταινίας Brand New Day – πόσο μάλλον που υπάρχει κι ένας κοινός, πολύ σημαντικός, χαρακτήρας. Όπως και παραπάνω στην άλλη Ultimate σειρά, κι εδώ το μεγάλο disclaimer είναι ότι τα πράγματα πάνε κατά διαόλου αρκετά γρήγορα, αλλά πάντως οι X-Men ακόμα και μέσα από το χάλι που εν τέλει γίνεται αυτό το σύμπαν, συνεχίζουν μέχρι τέλους να έχουν ενδιαφέρουσες ιστορίες. Όλα ξεκινάνε εδώ, και σε κάθε περίπτωση υπάρχουν στοιχεία που κάνουν τον τόμο, και τη σειρά, καλό παράλληλο ανάγνωσμα με την ταινία. Η ταινία Spider-Man: Brand New Day κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Feelgood Entertainment. Και το σχετικό link...

Στη νέα ταινία «Spider-Man: Καινούργια Μέρα», ο ήρωας αφήνει πίσω το πολυσύμπαν και καλείται να αντιμετωπίσει τη μοναξιά, την απώλεια και μια νέα αρχή. Ο Τομ Χόλαντ στη νέα ταινία του «Spider-Man» με τίτλο «Spider-Man: Καινούργια Μέρα». Μετά το σαρωτικό «Spider-Man: No Way Home», που έκλεισε έναν ολόκληρο κύκλο για τον Πίτερ Πάρκερ, ο πιο δημοφιλής υπερήρωας της Marvel επιστρέφει, αφήνοντας αυτή τη φορά στην άκρη το πολυσύμπαν για μια πιο προσωπική ιστορία. Στο «Spider-Man: Καινούργια Μέρα», που κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 30 Ιουλίου από τη Feelgood Entertainment, ο Πίτερ βρίσκεται μόνος απέναντι στον κόσμο και καλείται να χτίσει ξανά τη ζωή του από την αρχή. «Συναντάμε τον Πίτερ Πάρκερ στο πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ζωής του», είπε ο Τομ Χόλαντ στη διεθνή συνέντευξη Τύπου της νέας ταινίας του Spider-Man, την οποία η «Κ» παρακολούθησε. Ο ηθοποιός περιέγραψε έναν ήρωα σε μια παράδοξη κατάσταση: βρίσκεται στην καλύτερη φάση του, πιο δυνατός και πιο αποδεκτός από ποτέ, όμως πίσω από τη μάσκα υπάρχει ένας νεαρός άνδρας που έχει χάσει τους ανθρώπους οι οποίοι τον καθόριζαν. Η φράση του συμπύκνωσε το βασικό νήμα της συζήτησης, καθώς ο ίδιος, η Ζεντάγια (MJ), ο Τζον Μπέρνθαλ (Φρανκ Κασλ) και ο σκηνοθέτης Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον μίλησαν για μια ταινία που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα παρά για τον υπερήρωα. Ο νέος Spider-Man καλείται να προχωρήσει χωρίς την κοινότητα και τις σχέσεις που τον διαμόρφωσαν, σε μια ιστορία που εξετάζει την απομόνωση και την ανάγκη για σύνδεση. Για τον Χόλαντ, αυτή η πλευρά της ιστορίας αποτελεί και ένα από τα σημαντικότερα μηνύματα της ταινίας. Ο Πίτερ, όπως είπε, πρέπει να μάθει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο να αντέχεις μόνος σου. «Μερικές φορές το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να ζητήσεις βοήθεια», σημείωσε, συνδέοντας τη νέα περιπέτεια του Spider-Man με ένα πιο σύγχρονο θέμα: τη μοναξιά και την ψυχική πίεση που αντιμετωπίζουν πολλοί νέοι. Νέα κατεύθυνση Η νέα κατεύθυνση της ταινίας, ωστόσο, δεν ήταν εξαρχής δεδομένη. Ο Χόλαντ αποκάλυψε ότι πριν από την άφιξη του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον, η παραγωγή περνούσε μια περίοδο αβεβαιότητας. «Η ταινία πήγαινε προς 100 διαφορετικές κατευθύνσεις», είπε, εξηγώντας ότι ο σκηνοθέτης ήταν εκείνος που κατάφερε να ενώσει τις διαφορετικές ιδέες γύρω από έναν κοινό άξονα. «Μας έσωσε», ανέφερε χαρακτηριστικά. Για τον Κρέτον, το «Καινούργια Μέρα» δεν αφορά απλώς μια νέα περιπέτεια του Spider-Man, αλλά την προσπάθεια του Πίτερ να βρει ξανά τον εαυτό του. Ο τίτλος, όπως εξήγησε, συμβολίζει «την ελπίδα μιας νέας αρχής» για έναν ήρωα που πρέπει να προχωρήσει έχοντας χάσει σχεδόν όλα όσα γνώριζε. Η Νέα Υόρκη Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη νέα προσέγγιση έχει και η ίδια η πόλη. Ο Κρέτον χαρακτήρισε τη Νέα Υόρκη «τόσο σημαντικό χαρακτήρα της ταινίας όσο οποιοσδήποτε από εμάς», εξηγώντας ότι η ομάδα ταξίδεψε στην πόλη πριν από τα γυρίσματα για να μελετήσει τον ρυθμό, την ενέργεια και τις γειτονιές της. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια πιο αυθεντική εικόνα της πόλης που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας. Η αλλαγή του Πίτερ επηρεάζει και τη σχέση του με την MJ, η οποία βρίσκεται σε μια εντελώς διαφορετική θέση από εκείνη που γνωρίζαμε. Η Ζεντάγια εξήγησε ότι στη νέα ταινία οι ρόλοι των δύο χαρακτήρων έχουν ουσιαστικά αντιστραφεί: η MJ, που παραδοσιακά ήταν η πιο κυνική και επιφυλακτική, έχει πλέον κρατήσει μέσα της την αισιοδοξία που της είχε μεταδώσει ο Πίτερ, παρότι δεν θυμάται την κοινή τους ιστορία. «Οι ζωές τους έχουν επηρεαστεί από τον Πίτερ χωρίς να το γνωρίζουν», ανέφερε, περιγράφοντας μια σχέση που συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και μετά την απώλεια της μνήμης. Μαζί με τον Χόλαντ, προσέγγισαν αυτές τις σκηνές σαν μια νέα γνωριμία ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, σαν να έπρεπε να ανακαλύψουν ξανά ο ένας τον άλλον από την αρχή. Η νέα αυτή ισορροπία φέρνει στο προσκήνιο και μια απρόσμενη συνάντηση στον κόσμο του Spider-Man: εκείνη με τον Φρανκ Κασλ, γνωστό ως Punisher, τον οποίο υποδύεται ο Τζον Μπέρνθαλ. Ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι αρχικά είχε επιφυλάξεις για την επιστροφή του χαρακτήρα, καθώς ήθελε να προστατεύσει έναν ήρωα που είχε ήδη αποκτήσει ιδιαίτερη θέση στο κοινό. «Θέλαμε να είναι πιστευτό ότι ο Punisher θα μπορούσε να βγει από μια από αυτές τις σειρές TV-MA και να βρεθεί σε αυτό το πλατό», είπε, υπογραμμίζοντας ότι ο χαρακτήρας δεν θα αλλάξει για να προσαρμοστεί στον κόσμο του Spider-Man. Και το σχετικό link...

Την ώρα που ο κόσμος μοιάζει να έχει κουραστεί με τους σούπερ ήρωες, η Marvel επαναφέρει τον πιο επιτυχημένο χαρακτήρα του αιώνα μας. Τι είναι αυτό που τον κάνει τόσο αγαπητό; Ο Τομ Χόλαντ, ένας πολύ πετυχημένος Σπάιντερμαν, σε σκηνή από την καινούργια ταινία Brand New Day. Είναι ένα σπουδαίο δεκαήμερο για τον Τομ Χόλαντ και τη Ζεντάγια καθώς, αφού γέμισαν τις μεγάλες οθόνες όλου του κόσμου ως Τηλέμαχος και Αθηνά στην Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν, θα επιστρέψουν σε λίγες ημέρες με τους ρόλους τους στο Spider-Man: Brand New Day, το επόμενο επεισόδιο των περιπετειών του Σπάιντερμαν στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU) – οι προβλέψεις μάλιστα λένε ότι θα ξεπεράσει εισπρακτικά την Οδύσσεια, αλλά και τα Michael (τη βιογραφική ταινία για τον Μάικλ Τζάκσον) και Toy Story 5, που προηγούνται μέχρι στιγμής, και θα γίνει έτσι η ταινία που θα κόψει τα περισσότερα εισιτήρια το φετινό καλοκαίρι. Δεν είναι ότι πέφτουμε απ’ τα σύννεφα. Ο Σπάιντερμαν μπορεί να είναι απλώς ο «φιλικός υπερήρωας της γειτονιάς», αλλά είναι ανίκητος στο box office. Ο Τομ Χόλαντ με τη Ζεντάγια στο No Way Home. Έχουν περάσει πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του τελευταίου Σπάιντερμαν (No Way Home), διάστημα στο οποίο εμφανίστηκαν στις αίθουσες άλλες 24 (!) υπερηρωικές ταινίες (από το σύμπαν της Marvel και της DC, συν κάποιες ανένταχτες και ορισμένα animation), με τη συζήτηση για την κόπωση του κοινού από τους αμέτρητους σούπερ ήρωες να κορυφώνεται. Το αποδεικνύουν και οι εισπράξεις: με εξαίρεση λίγες ταινίες που πλησίασαν το 1 δισ. δολάρια (Doctor Strange in the Multiverse of Madness, Black Panther: Wakanda Forever, Guardians of the Galaxy Vol. 3) ή το ξεπέρασαν (μόνο το Deadpool & Wolverine), οι υπόλοιπες κινήθηκαν σε χαμηλότερα επίπεδα, ανεκτά ή πολύ απογοητευτικά, και σίγουρα καμία δεν πλησίασε την εισπρακτική επιτυχία του No Way Home (1,9 δισ. δολάρια). Για την ακρίβεια, αυτή ήταν η τρίτη πιο επιτυχημένη ταινία της Marvel μετά τα δύο πληθωρικά Avengers (Infinity War και Endgame), στα οποία βέβαια επίσης εμφανίζεται ο Σπάιντερμαν. Σπάιντερμαν ο σωτήρας Όπως θα έλεγε και η θεία Μέι, «η μεγάλη δύναμη φέρνει μεγάλες ευθύνες». Ο Σπάιντερμαν χρειάστηκε δύο (τουλάχιστον) φορές να «σώσει» τη Marvel. Η πρώτη ήταν προς το τέλος της δεκαετίας του ’90, όταν η εταιρεία, η οποία τότε δεν είχε καμία σχέση με τον κινηματογράφο, βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας. Αποφασίστηκε τότε να πουληθούν τα δικαιώματα κάποιων χαρακτήρων (π.χ. των X-Men, του Hulk, των Fantastic Four), με τον Σπάιντερμαν να καταλήγει στη Sony για ένα ποσό που σήμερα ακούγεται κωμικά χαμηλό (7 εκατ. δολάρια), αλλά τότε έδωσε την ευκαιρία στη Marvel να μείνει ζωντανή και να βρει τη θέση της στον καινούργιο αιώνα. Εν συντομία, αυτό που έγινε μετά ήταν το εξής: η Sony δημιούργησε μια σειρά πολύ επιτυχημένων ταινιών με τον Σπάιντερμαν, δείχνοντας έναν νέο δρόμο για το σινεμά του 2000, η Marvel ξεκίνησε το κινηματογραφικό της σύμπαν (κομβική στιγμή η επιτυχία του Iron Man το 2008), έπειτα εξαγοράστηκε από την Disney, το franchise εκτοξεύτηκε με τεράστιες επιτυχίες (Avengers, Black Panther κ.ά.) και τελικά οι δρόμοι της με τον Σπάιντερμαν συναντήθηκαν ξανά το 2016, σε συνεργασία με τη Sony, για την είσοδο του υπερήρωα (με το πρόσωπο του Τομ Χόλαντ πλέον) στο σύμπαν όπου ιστορικά ανήκει, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του κόσμου για τις υπερηρωικές περιπέτειες. Ο Τόμπι Μαγκουάιρ στο Spider-Man 2 (μία από τις κορυφαίες υπερηρωικές ταινίες). Η δεύτερη φορά που ο Σπάιντερμαν «έσωσε» τη Marvel ήταν το 2021, αν και μάλλον τότε δεν έσωσε μόνο τη Marvel, αλλά ολόκληρη την κινηματογραφική βιομηχανία, η οποία είχε καταρρεύσει την προηγούμενη χρονιά λόγω της πανδημίας. Η έλευση του No Way Home έδωσε στον κόσμο έναν λόγο να επιστρέψει στις αίθουσες, έστω και με μάσκες και αποστάσεις, να ζήσει την πολυαναμενόμενη κανονικότητα. Την ίδια στιγμή, οι άλλες τρεις ταινίες της Marvel που κυκλοφόρησαν εκείνη τη χρονιά (Black Widow, Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings, Eternals) είχαν αποτύχει να βγάλουν τον κόσμο από το σπίτι. Εκεί έχουμε μείνει. Η ιστορία έχει σταματήσει στη σκηνή όπου ο Σπάιντερμαν πρέπει να σώσει (εκτός από τη Marvel και το σινεμά) ολόκληρη την ανθρωπότητα, αποφασίζοντας να «εξαφανίσει» τον εαυτό του (χάρη στα μαγικά κόλπα του Doctor Strange), κάτι που παραδόξως βγάζει νόημα στο πλαίσιο της ταινίας. Στο εξής κανείς δεν θα ξέρει ποιος είναι, ούτε το κορίτσι του (Ζεντάγια) ούτε ο κολλητός του (Τζέικομπ Μπάταλον), που συνεχίζουν τις ζωές τους κανονικά, λες και ο Πίτερ Πάρκερ δεν υπήρξε ποτέ. Από εκεί ξεκινά το Brand New Day, που μαθαίνουμε ότι θα είναι πιο σκοτεινό, πιο γήινο και εσωστρεφές. Ο ήρωας της διπλανής πόρτας Κάθε γενιά έχει τον δικό της αγαπημένο υπερήρωα, κάποιον με τον οποίο μπορεί να ταιριάξει. Στο τέλος της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές τις επόμενης, χάρη στις ταινίες του Σούπερμαν με τον Κρίστοφερ Ριβ, ο κόσμος είδε στον απόκοσμο υπερήρωα μια μορφή συμβατή με τις απαιτήσεις της στιγμής. Ο Σούπερμαν ήταν «καθαρός», μυθικός, αλλά ανθρώπινος, άψογος, πρότυπο, ένας μονόπλευρος (παρά τη διπλή του φύση) ήρωας που έγινε στο τέλος της ψυχροπολεμικής εποχής ένα σύμβολο του απόλυτου καλού. Έπειτα περάσαμε στη φάση του Μπάτμαν, που κράτησε περισσότερα από είκοσι χρόνια, από το 1989, όταν κυκλοφόρησε η πρώτη ταινία του Τιμ Μπάρτον μέχρι το 2012, όταν ολοκληρώθηκε η ιστορική τριλογία του Κρίστοφερ Νόλαν. Ο Μπάτμαν ήταν πολύπλοκος, σκοτεινός, ένας ήρωας της νύχτας, τραυματισμένος, προβληματισμένος, με εμμονές και αδυναμίες, ιδανικός για τη μετάβαση στη σύγχρονη εποχή. Ο Άντριου Γκάρφιλντ και η Έμα Στόουν στο Amazing Spider-Man. Σήμερα ζούμε την απόλυτη κυριαρχία του Σπάιντερμαν, του ήρωα της διπλανής πόρτας. Δεν είναι ούτε εξωγήινος ούτε δισεκατομμυριούχος. Είναι έφηβος και έχει μια «συμβατική λυκειακή ζωή», όπως είχε σχολιάσει ο Ρίτσαρντ Μπρόντι στο New Yorker. Συμβατική σημαίνει ότι είναι κοινωνικά αδέξιος, υφίσταται μπούλινγκ, ντρέπεται να μιλήσει στο κορίτσι που του αρέσει, έχει χίλια άγχη και παλεύει να βρει την ταυτότητά του σε έναν κόσμο γεμάτο απαιτήσεις. Είναι ένας κλασικός «everyman» της εποχής μας που πρέπει να αποδώσει, να φανεί χρήσιμος, να προσφέρει. Σε ένα άρθρο του Collider διαβάζουμε ότι είναι «οικείος, ταπεινός και αυθεντικός. Κανείς δεν το αντιπροσωπεύει αυτό καλύτερα από τον Σπάιντι. Είναι απλώς ένα παιδί από το Κουίνς που έχει υποφέρει και θέλει να κάνει το σωστό για τους άλλους. Υπάρχουν τόσο πολλά στοιχεία του με τα οποία οι θεατές και οι αναγνώστες μπορούν να ταυτιστούν». Είναι ένας έφηβος όπως οι περισσότεροι του 21ου αιώνα, αν εξαιρέσουμε ότι τον έχει τσιμπήσει μια μεταλλαγμένη αράχνη, κάτι που προφανώς περιπλέκει την κατάσταση και, εκτός απ’ το άγχος του για να περάσει στο πανεπιστήμιο, πρέπει να εμποδίσει τερατόμορφους εχθρούς που εισβάλλουν στη Γη από άλλες διαστάσεις. Αλλά, είπαμε, «η μεγάλη δύναμη φέρνει μεγάλες ευθύνες». Όλοι χωράνε στο πολυ-σύμπαν Στο μεταξύ, το 2018 κυκλοφόρησε το animation Into the Spider-Verse και το 2023 η συνέχειά του, Across the Spider-Verse, ενώ αναμένεται και μια τρίτη ταινία στο μέλλον. Οι ταινίες είναι εξαιρετικές, γρήγορες, έξυπνες και ενισχύουν τη σύνδεση με την εποχή μας, κατ’ αρχάς επειδή είναι βουτηγμένες στην ψηφιακή κουλτούρα, αλλά και επειδή προτάσσονται ζητήματα συμπερίληψης, π.χ. ο ήρωας είναι ο Μάιλς Μοράλες, ένας Σπάιντερμαν στη θέση του Σπάιντερμαν, ο οποίος είναι μαύρος με πορτορικανή καταγωγή. Στο πολυ-σύμπαν των ταινιών γνωρίζουμε δεκάδες Σπάιντερμαν διαφορετικών ηλικιών, φύλων, καταγωγής, μαθαίνουμε ότι το να είσαι ήρωας εξαρτάται μόνο από τις επιλογές σου, ότι δεν υπάρχει «σωστή εκδοχή», ότι η διαφορετικότητα είναι κανονικότητα και ότι, τελικά, «ο καθένας μπορεί να φορέσει τη μάσκα». Σκηνή από το Into the Spider-Verse. Η ιδέα του πολυ-σύμπαντος προϋπήρχε στα κόμικς και μετά την επιτυχία του animation, ίσως και χάρη σε αυτήν, «νομιμοποιήθηκε» στο σύμπαν της Marvel. Στο No Way Home για παράδειγμα, ο «δικός μας» Σπάιντερμαν, συνεργάζεται με δύο Σπάιντερμαν από άλλα σύμπαντα, με γκεστ εμφανίσεις των προηγούμενων ηθοποιών που ερμήνευσαν τον ρόλο, Τόμπι Μαγκουάιρ και Άντριου Γκάρφιλντ. Εν πάση περιπτώσει, η ιδέα του πολυ-σύμπαντος δίνει μια δημιουργική ελευθερία για να αποτυπωθούν οι λαβύρινθοι των ατέλειωτων κομίστικων ιστοριών και να δικαιολογηθούν νέες ταινίες των οποίων η πλοκή συνδέεται με κάτι άλλο, και πάει λέγοντας. Αυτή η δυνατότητα μπορεί να συντηρήσει επ’ αόριστον τις υπερηρωικές αφηγήσεις στο σινεμά, τόσο εύκολα όσο μπορεί και να τις καταστρέψει, δοκιμάζοντας την αντοχή του κοινού που καμιά φορά θέλει τα πράγματα να είναι απλά. Ειδικά όταν πρόκειται για σινεμά με σούπερ ήρωες. Καμιά φορά δηλαδή, αυτό που θέλουμε να δούμε είναι ο Σπάιντερμαν να σπάει πλάκα πηδώντας ανάμεσα σε ουρανοξύστες και παλεύοντας με διαβολικούς κακούς, την ίδια στιγμή που του κόβονται τα πόδια από το άγχος όταν πρόκειται να πει μια κουβέντα στην κοπέλα του. Σκηνή από το Brand New Day. Ο Σπάιντερμαν μπορεί να μπλέκει σε απίθανες περιπέτειες, αλλά παραμένει ένας ανθρώπινος ήρωας. Η ταινία Spider-Man: Brand New Day (Καινούργια μέρα) έρχεται στα ελληνικά σινεμά στις 30 Ιουλίου, σε διανομή Feelgood. Πρωταγωνιστούν: Τομ Χόλαντ, Ζεντάγια, Σέιντι Σινκ, Τζέικομπ Μπάταλον κ.ά. Σκηνοθεσία: Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον. Οι Σπάιντερμαν του 21ου αιώνα – Ο εισαγωγικός Σπάιντερμαν με το πρόσωπο του Τόμπι Μαγκουάιρ και την Κίρστεν Ντανστ ως Μέρι Τζέιν. Οι ταινίες του Σαμ Ράιμι παρουσιάζουν έναν ρομαντικό ήρωα, μετρημένο και αρκετά εσωστρεφή, φτιαγμένο με το καλούπι του νεαρού μοναχικού Μιλένιαλ της εποχής μετά την 11η Σεπτεμβρίου. • Spider-Man (2002), Spider-Man 2 (2004), Spider-Man 3 (2007) – Ο Άντριου Γκάρφιλντ παίρνει τη σκυτάλη και η Έμα Στόουν ενσαρκώνει την τραγική Γκουέν Στέισι. Ο καινούργιος Σπάιντερμαν του Μαρκ Γουέμπ είναι λίγο χίπστερ, έχει κάτι κουλ κι έναν αέρα, μοιάζει να απολαμβάνει τον εαυτό του. Οι ταινίες ήταν λίγο πεσμένες εισπρακτικά και θεωρούνται ιστορικά – αν και όχι κακές – οι πιο αδύναμες. • The Amazing Spider-Man (2012), The Amazing Spider-Man 2 (2014) – Ο εν ενεργεία Σπάιντερμαν των ταινιών του Τζον Γουότς είναι φρέσκος, χαριτωμένος, έχει χιούμορ, είναι συναισθηματικά ευάλωτος και στις κινήσεις του Τομ Χόλαντ διακρίνεται μια εφηβική νευρικότητα. Το κορίτσι της ιστορίας είναι η Λόρα Χάριερ και, στη συνέχεια, η Ζεντάγια ως MJ. • Spider-Man: Homecoming (2017), Spider-Man: Far From Home (2019), Spider-Man: No Way Home (2021) – Η πρωτοποριακή πρόταση του πολυ-σύμπαντος επιβραβεύτηκε με εξαιρετικές κριτικές, ένα Όσκαρ animation (η πρώτη ταινία) και αξιοσημείωτη πορεία στα σινεμά (η δεύτερη ταινία). Δράση, χιούμορ και συναίσθημα με τους όρους της εποχής των σόσιαλ μίντια και των ανησυχιών της Γενιάς Ζ. • Into the Spider-Verse (2018), Across the Spider-Verse (2023) – Ως μέλος του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel και της τακτικής της διασταύρωσης των ιστοριών και των χαρακτήρων, ο Τομ Χόλαντ εμφανίζεται ως προστατευόμενος του Iron Man και συμμετέχει στο πλευρό των Avengers στη μεγάλη σύγκρουση με τον Θάνος. Το νεανικό κέφι του είναι δροσιά ανάμεσα στους πιο «ενήλικους» υπερήρωες. • Captain America: Civil War (2016), Avengers: Infinity War (2018), Avengers: Endgame (2019) Και το σχετικό link...

Το 2003 ή κάπου τον πρώτο καιρό της έλευσης του ευρώ, εμφανίστηκαν στα περίπτερα κάτι επονομαζόμενοι τόμοι με τίτλο Κλασικά Κόμικς. Στην ουσία ήταν δίφυλλα που περιείχαν λυτά τεύχη του Σπάϊντερμαν Καμπανά, μόνο όμως τα μεγάλα (έγχρωμα) νούμερα. Χωρίς καμία σειρά, ανακατεμένα μέσα τα τεύχη. Σε μερικούς από τους τόμους περιήχοντο και τεύχη της σειράς Captain America του Καμπανά, της Β΄περιόδου δηλαδή. Μιά σαφής προσπάθεια του εκδότη να προωθήσει το εναπομείναν στοκ που είχε. Κυκλοφόρησαν σίγουρα 16 τέτοιοι τόμοι, δεν ξέρω πόσοι ακριβώς βγήκαν συνολικά. Στην κατοχή μου έχω τους τόμους 1, 3, 4, 5, 6, 12, 13, 14, 15 και 16

Ο Σούπερμαν και η παρέα του είναι «καταδικασμένοι» να μας σώζουν ξανά και ξανά, σχεδόν πάντα δεσμευμένοι με την ηθική επιταγή του Πίτερ Πάρκερ: «Με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και μεγάλη ευθύνη». Τα κόμικς, ειδικά αυτά με τους υπερήρωες, αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της σύγχρονης μαζικής κουλτούρας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πάρτε ένα τεύχος κόμικς στα χέρια σας: χαρακτηριστικό γυαλιστερό εξώφυλλο και στο εσωτερικό ένας ήρωας ή μια ηρωίδα που σχεδόν πάντα πετά στα ύψη, φωνάζει και συνήθως αναμετριέται με έναν κακό, μέχρι το επόμενο τεύχος. Η αλήθεια είναι πως, αν συγκρίνουμε τα αμερικανικά κόμικς με τα ευρωπαϊκά γραφικά μυθιστορήματα, τα πρώτα φαίνονται κάπως παιδαριώδη. Αν πάλι τα βάλουμε δίπλα στο ιαπωνικό μάνγκα, μοιάζουν αθώα στην εμμονή τους με τον ηρωισμό, παραπέμποντας σε μια παλαιότερη αμερικανική εποχή. Με λίγα λόγια, τα κόμικς είναι λογοτεχνία σε μια «junk food» έκδοση, και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Όταν οι Fantastic Four ξεκίνησαν το μοιραίο διαστημικό τους ταξίδι το 1961, ουσιαστικά εγκαινίασαν την εποχή των υπερηρώων. Ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν, ο Χαλκ, ο Γούλβεριν (και η λίστα συνεχίζεται) είχαν υπερφυσικές ικανότητες αλλά και ατέλειες. Και αυτό είναι που συναρπάζει έως σήμερα στους χαρακτήρες τους. Ως εκδοχές ενός Αμερικανού Σίσυφου, οι υπερήρωες είναι… καταδικασμένοι να μας σώζουν ξανά και ξανά, σχεδόν πάντα δεσμευμένοι με την ηθική επιταγή του Πίτερ Πάρκερ – Σπάιντερμαν: «Με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και μεγάλη ευθύνη». Μέχρι και σήμερα, αν και ο τόνος έχει γίνει αισθητά πιο σκοτεινός, η Marvel και η DC, οι δύο γίγαντες των κόμικς στην Αμερική, συνεχίζουν να επαναπροσδιορίζουν τον υπερήρωα, διαμορφώνοντας σύμπαντα που καθορίζουν όχι μόνο την αμερικανική αλλά και την παγκόσμια ποπ κουλτούρα. Και το σχετικό link...

Ήρθε η ώρα επιτέλους να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου από το πρώτο μου Omnibus. Εισαγωγή Ξεκινώντας με τις γνωστές φλυαρίες μου, η έναρξη της ανάγνωσης του τομίδιου έλαβε χώρα τον περασμένο Αύγουστο, που αγοράστηκε και συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου (με μικρά διαλείμματα κατά τα οποία ασχολήθηκα με άλλα αναγνώσματα), οπότε και ολοκληρώθηκε, με την εξαίρεση μόλις 5 τευχών και του bonus υλικού! Και τότε ήταν που ξεκίνησε το πραγματικά μεγάλο "διάλειμμα"... Με την αγορά του The Death and Return of Superman Compendium, η ανάγνωση διακόπηκε (χωρίς καν να έχει ολοκληρωθεί το τρέχον story arc ) και μεσολάβησαν μήνες διαβάσματος του Superman και διαφόρων λοιπών τίτλων μέχρι τον Μάιο, που αξιώθηκα τελικά να το ολοκληρώσω. Τώρα, μιας και ανέφερα το Superman, να επισημάνω πως όπως και στο αντίστοιχο review για εκείνο, έτσι και εδώ όλα γράφονται αναδρομικά και (όπως αντιλαμβάνεστε από τα παραπάνω) έπειτα από αρκετό καιρό, που σημαίνει ότι υπάρχει περιθώριο ανακρίβειας στην αποτύπωση της εντύπωσης που μου άφησε κάποια ιστορία. Όπως είπα, όμως, και στο προηγούμενο review, θα κάνω την καλύτερή μου προσπάθεια, η οποία βέβαια θα είναι πιο εύκολη αυτή τη φορά, μιας και τα συγκεκριμένα τεύχη τα θυμάμαι καλύτερα από εκείνα του Superman, καθώς μου άρεσαν περισσότερο. (Πάντως, η... "αναδρομική αφήγηση" δεν θα ισχύσει για τα άλλα δύο omnibus που κατέχω ακόμα αδιάβαστα από τις αγορές εκείνης της (αξέχαστης) περιόδου, καθώς αποφάσισα να ανοίξω ένα θέμα για το καθένα μόλις αρχίσω να τα διαβάζω και να ενημερώνω σταδιακά την πρόοδό μου, ούτως ώστε να μην μαζευτεί μεγάλος όγκος που να πρέπει να καλύψω, να μην δυσκολευτώ να θυμηθώ λεπτομέρειες και να είναι πιο ευανάγνωστα οργανωμένα τα σχόλιά μου) Περιεχόμενα Στον ογκώδη αυτό τόμο περιέχονται τα τεύχη Amazing Spider-Man #376-#393, που αποτελούν την βασική σειρά που καλύπτουν τα συγκεκριμένα Omnibus, τα Amazing Spider-Man Annual #27-#28, δηλαδή τα αντίστοιχα συνοδευτικά ετήσια τεύχη, καθώς και μερικά τεύχη από τις υπόλοιπες σειρές που φέρουν στον τίτλο τους το όνομα του δημοφιλέστερου υπερήρωα, ώστε να έχουμε ολοκληρωμένες όσες ιστορίες εκδόθηκαν σε συνέχειες εντός διαφορετικών τίτλων. Συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται τα Web of Spider-Man #101-#103, #112, Spider-Man #35-#37, #45, Spectacular Spider-Man #201-#203, #211 και υλικό από τα Spider-Man Unlimited #1-#2 (συγκεκριμένα ό,τι αφορά το crossover). Τέλος, στον συγκεκριμένο τόμο μας δίνεται η ευκαιρία να διαβάσουμε και την πρώτη σειρά με πρωταγωνιστή τον Venom, αποτελούμενη από τα τεύχη Venom: Lethal Protector #1-#6, ενώ στα περιεχόμενα συγκαταλέγεται και μια διαφορετική έκδοση, το Amazing Spider-Man Ashcan Edition #1. Διάφορες πληροφορίες έκδοσης Η συγκεκριμένη έκδοση, όπως θα περίμενε κανείς από ένα omnibus της Marvel, είναι σκληρόδετη με μεγαλύτερες διαστάσεις από standard hardcover (oversized) συνοδευόμενη από dust jacket. Αποτελείται από 1112 σελίδες, πολλές από τις οποίες είναι αριθμημένες (ανάλογα με το αν υπάρχει το άσπρο περιθώριο στο κάτω μέρος της σελίδας, χωρίς κάποιο σχέδιο), εξυπηρετώντας στην ευκολότερη ανεύρεση του τεύχους που αναζητάς στον τόμο, χρησιμοποιώντας τον πίνακα περιεχομένων. Σε ό,τι αφορά το χαρτί, θυμάμαι χαρακτηριστικά πως όταν έπιασα για πρώτη φορά τον τόμο στα χέρια μου μου έκανε εντύπωση πόσο λεπτό είναι σε σχέση με αυτά που έχω συνηθίσει από τα μεταφρασμένα υπερηρωικά κόμιξ που συνηθίζω να διαβάσω. Δεν με πείραξε πάντως. Είναι κι αυτό χαριτωμένο και περιορίζει το ήδη πολύ μεγάλο πάχος του τόμου. Στα θετικά εντάσσεται η απουσία gutter loss. Επίσης, πολύ σημαντικό, το γεγονός ότι αν και συγγραφεοκεντρικός τόμος, συλλέγει κανονικά και όσα τεύχη δεν έχουν ως συντελεστές τους Michelinie και Bagley, είτε πρόκειται για τα crossovers με τεύχη από άλλους τίτλους, είτε για τεύχη από την βασική σειρά και τις ετήσιες εκδόσεις της με διαφορετικούς συντελεστές. Στα αρνητικά, παρατηρήθηκε σε αρκετές σελίδες σε ένα μικρό σημείο τους μία περίεργη θολούρα/βρωμιά(;) που είχε και μια υφή. Δεν ξέρω τι παίζει (φαντάζομαι είναι θέμα της εκτύπωσης) και αν συνηθίζεται σε τέτοιες εκδόσεις, ή αν είχα "κακέκτυπο" (πάντως το παρατήρησα και στο αντίτυπο του @ Lord Makro στο βίντεό του). Όπως και να έχει, μπορώ να πω πως οριακά δεν επηρέασε την συνολική εμπειρία, αν και σίγουρα θα με δυσαρεστούσε πολύ περισσότερο κάτι τέτοιο εάν είχα πληρώσει ένα πιο "λογικό" αντίτιμο για την απόκτηση του τόμου. Δείγμα φωτογραφιών για να πάρετε μια ιδέα, σε spoiler για να μην πιάσουν χώρο στην ήδη εκτενή παρουσίαση: Κριτική- Σχολιασμός τευχών Αυτή την φορά για τον σχολιασμό τους τα τεύχη ομαδοποιούνται σε story arcs. Η επιλογή στο review για τον Superman να πιάσω τα τεύχη ένα ένα (που βέβαια τελικά δεν τηρήθηκε στο 100%, αλλά στην πλειοψηφία), ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα προσέγγιση, αλλά υπερβολική και ίσως ανά σημεία κάπως βεβιασμένη. Βέβαια, εκεί ταίριαζε περισσότερο, καθώς δεν υπήρχαν τόσο σαφή story arcs ώστε να ομαδοποιηθούν τα τεύχη (πέρα από τα death, funeral και reign που παραήταν μεγάλα για να σχολιαστούν συνολικά, χωρίς να σπάσουν σε μικρότερα μέρη), ενώ εναλλάσσονταν τα τέσσερα ντουέτα συντελεστών από τεύχος σε τεύχος, με αποτέλεσμα να παραδίδουν φανερά διαφορετικές εμπειρίες, οπότε και ο σχολιασμός των τευχών θα έπρεπε να γίνει ξεχωριστά. Κλείνω παρένθεση, κρατάμε την πρώτη πρόταση και προχωράμε: Amazing Spider-Man #376-#377: Άκρως ικανοποιητικό ξεκίνημα με όμορφο σχέδιο και πλοκή καθώς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μια εισαγωγή που δίνει μια αρκετά καλή ιδέα για το ποιος είναι ο Spider-Man και τις αξίες που αντιπροσωπεύει. Amazing Spider-Man Annual #27: Ετήσιο τεύχος. Η πρώτη ιστορία είναι συμπαθητική, αλλά μας τα χαλάει λίγο στον ρυθμό προς το τέλος, που είναι κάπως απότομο. Ακολουθούν 3 συντομότερες ιστορίες. Στην πρώτη από αυτές, βλέπουμε την Black Cat και τον Solo (οριακά ακουστά τον είχα ετούτον) σε μια αδιάφορη περιπέτεια. Η επόμενη, είναι η αγαπημένη μου ιστορία από αυτό το τεύχος και παρουσιάζει μια δίκη ενός από τους παλαιότερους εχθρούς (/φίλος) του ανθρώπου αράχνη. Όμορφα εκτελεσμένη ιστοριούλα. Στην τελευταία πρωταγωνιστεί ο John Jameson (ο γιός του JJJ προς αποφυγή σύγχυσης από τους λιγότερο μυημένους) και από ό,τι θυμάμαι ήταν μια χαρά. Τέλος, έχουμε εξώφυλλα και πληροφορίες για το επερχόμενο crossover Maximum Carnage. Εν τέλει, με θετικό πρόσημο θυμάμαι το συγκεκριμένο τεύχος. Venom: Lethal Protector #1-#6: Και πριν προλάβουμε να χορτάσουμε τις περιπέτειες του Spider-Man, σκάει τίτλος 6 τευχών (πολλά αναλογικά με τα όσα προηγήθηκαν), με πρωταγωνιστή τον Eddie Brock και τον εξωγήινο συμβιωτικό οργανισμό. Ο πρώτος προσωπικός τίτλος του Venom, τον οποίο σύντομα διαδέχτηκαν περισσότεροι, με συμπρωταγωνιστή τον δικό μας αραχνάνθρωπο! Επίσης, αποτελεί και την πρώτη μας επαφή με τον Mark Bagley στον τόμο (ο οποίος παρεμπιπτόντως σχεδίασε μόνο την μισή σειρά). Η ιστορία δεν μου πολυάρεσε σαν πλοκή, ενώ υπήρχε και κάτι στο σχέδιο που δεν μου κολλούσε, αν και μάλλον το κύριο αρνητικό οπτικά ήταν ο χρωματισμός, που ήταν μέτριος. Maximum Carnage: Μεγάλο crossover έκτασης 14 τευχών, εκδιδόμενο σε μικρό χρονικό διάστημα, όντας κατανεμημένο στους 4 διαφορετικούς τίτλους του Spider-Man που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή. Συγκεκριμένα, έχουμε από 3 τεύχη από τον καθένα από αυτούς καθώς και 2 τεύχη μιας πέμπτης σειράς, η οποία μόλις ξεκίνησε την (τριμηνιαία) κυκλοφορία της. Συνολικά διασκέδασα πολύ διαβάζοντας αυτήν την ιστορία (με μια μικρή εξαίρεση σε λίγα από τα πρώτα τεύχη), απολαμβάνοντας την δουλειά 5 διαφορετικών καλλιτεχνών και αφηγητών και επιτιθέμενος από πληθώρα υποστηρικτικών χαρακτήρων του κόσμου του Spider-Man, αλλά και από το ευρύτερο σύμπαν της Marvel, σε μια σειρά από εξελίξεις που κράτησαν το ενδιαφέρον μου αμείωτο. Βέβαια, σε ορισμένα σημεία ένιωθα ότι η ιστορία τραβάει πολύ και ότι κάναμε (μάλλον περιττούς;) κύκλους. Πάντως, συνολικά έχουμε μια απολαυστικότατη ιστορία με μπόλικα υπέροχα σχέδια. Amazing Spider-Man #381-#382: Μια ακόμη πολύ ευχάριστη ιστορία με καλεσμένους τους Hulk και Doc Samson. Amazing Spider-Man #383-#385: Και πάλι όμορφα τεύχη, τόσο στον οπτικό τομέα όσο και στην πλοκή κλπ. Amazing Spider-Man Annual #28: Το δεύτερο ετήσιο τεύχος που φιλοξενεί ο τόμος. Στην πρώτη ιστορία, έχουμε την επιστροφή του Carnage σε μια ικανοποιητικότατη αυτοτελή ιστορία. Περνώντας στις σύντομες ιστορίες του "φετινού" τεύχους, ξεκινάμε με τους Cloak και Dagger σε μία οκέυ ιστορία, συνεχίζουμε με τον άγνωστο σε εμένα Joe Smith σε μια ευχάριστη περιπέτεια και καταλήγουμε στον Rhino να πρωταγωνιστεί σε μια ωραία ιστοριούλα. Συνοδευτικά, έχουμε κάποια ωραία σχέδια του Mark Bagley -2 σελίδες με υπέροχα σχέδια που παρουσιάζουν την νέα σπιταρόνα του Peter Parker και της συζύγου του και μια (λιγότερο ενδιαφέρουσα) σελίδα με σχεδιάκια ενός κλασικού αντιπάλου του ήρωά μας, ο οποίος θα επιστρέψει σύντομα με την νέα εμφάνιση που βλέπουμε στα σχέδια. Συνολικά, πολύ καλό τεύχος και καλύτερο από το "περσινό". Amazing Spider-Man #386-388: Καλή ιστορία και αυτή, αν και το τρίτο τεύχος μου φάνηκε λιγότερο ευχάριστο από τα προηγούμενα, με τις αποκαλύψεις που λαμβάνουν χώρα σε αυτό να είναι κάπως τραβηγμένες. Να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο τεύχος (#388) είναι ενισχυμένο, με την βασική ιστορία να εκτείνεται περισσότερο από το τυπικό και την συμπερίληψη άλλων δύο (12σέλιδων) ιστοριών. Η πρώτη αποτελεί flashback, με τον Venom πρωταγωνιστή και η δεύτερη παρουσιάζει μια συνάντηση των Cardiac (τον οποίο είδαμε στο πρώτο story arc του τόμου) και Chance (ένας ακόμα οριακά άγνωστος για εμένα χαρακτήρας). Και οι δύο ιστορίες ευχάριστα εξτραδάκια. Γενικότερα, πάντως, μου άρεσε αυτό, που συνέβη πιο πολύ στα annuals, να βλέπουμε δηλαδή κατά καιρούς ιστορίες δευτερευόντων χαρακτήρων. Pursuit: Ένα ακόμα crossover ανάμεσα στις τέσσερις μηνιαίες σειρές του αραχνάκια (συντομότερο αυτή την φορά, με μόλις ένα τεύχος από την κάθε σειρά). Δεν μου πολυάρεσε στο σύνολό του. Πολύ αργό και με έναν (έστω και δικαιολογημένα) κουραστικά εξοργισμένο Spider-Man, ο οποίος παραμερίζει κάποιες από τις σημαντικότερες αξίες του. Amazing Spider-Man #390-#393: Η τελευταία ιστορία που έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε κρατώντας στα χέρια μας αυτόν τον τόμο, στην όποια έχουμε την επιστροφή κάποιων αντιπάλων από το Maximum Carnage. Ούτε και αυτή μου πολυάρεσε, καθώς οι εχθροί μας μου φάνηκαν αδύναμοι σεναριακά και ο Peter συνεχίζει να χάνει τον εαυτό του με κουραστικό τρόπο. Ίσως να έχει τα δίκαια του, ωστόσο έχει περάσει ήδη επανειλημμένα τα πάνδεινα στην πολυετή ιστορία του και νομίζω ότι κάνουμε πάλι κύκλους. Επίσης, η σειρά έχει αρχίσει να θυμίζει σαπουνόπερα με ατελείωτα δυσάρεστα γεγονότα στην ζωή του πρωταγωνιστή και το ύφος γίνεται μελό. Ακόμη, ήταν μόλις πρόσφατα στο Maximum Carnage που πέρασε επίσης κακουχίες και μια κρίση αξιών, η οποία μάλιστα θεωρώ πως ταίριαζε καλύτερα σε εκείνη την ιστορία και έγινε με καλύτερη εκτέλεση. Εδώ νιώθω ότι επαναλαμβανόμαστε και ότι διαρκεί παραπάνω από όσο θα ήθελα. Ashcan edition: Μια έκδοση που επιχειρεί να συστήσει νέο κοινό στον κόσμο του αραχνάκια και οπότε λειτουργεί περισσότερο σαν διαφήμιση. Προσωπικά μου φάνηκε κάπως άτσαλη προσπάθεια, καθώς το περιεχόμενο μου θύμισε κάπως διαφημιστικό φυλλάδιο και σε συνδυασμό με το ασπρόμαυρο και τις λίγες σελίδες, απλά μου έκανε εντύπωση η αναγραφόμενη τιμή εξωφύλλου. Εννοείται ευχάριστο που περιλαμβάνεται στον τόμο. Bonus Στα εξτραδάκια έχουμε μπόλικες σελίδες με εξώφυλλα, pin ups και άρθρα, μεταξύ άλλων, σε ένα χορταστικό ~50σέλιδο που σου προσφέρει περαιτέρω γνώση γύρω από τα αντίστοιχα κόμιξ! Ποιότητα ιστοριών και συμπέρασμα Τα περισσότερα τεύχη του τόμου μου άρεσαν αρκετά έως πολύ, ενώ ακόμη και εκείνα που "δεν μου πολυάρεσαν" διαθέτουν κάποια ωραία σχέδια και δεν απουσιάζουν εντελώς μερικά καλά στοιχεία/σκηνές. Γενικά δεν νομίζω πως ο τόμος περιέχει κάποια πραγματικά κακή ιστορία. Για εμένα η χειρότερη πρέπει να ήταν το Venom: Lethal Protector που μου φάνηκε ψιλοαδιάφορο, αλλά ως εκεί. Συνολικά έχουμε μια πλειοψηφία διασκεδαστικότατων περιπετειών, με όμορφη εικονογράφηση, δράση, χιούμορ, εμβάθυνση σε ηθικά ζητήματα και άλλα ωραία πραγματάκια, ενώ ταυτόχρονα διαβάζουμε-συλλέγουμε μερικές -πλέον- αρκετά κλασικές ιστορίες. Οπότε, για εμένα είναι μια πολύ αξιόλογη συλλογή ιστοριών.

Βρεθήκαμε στο global fan event που έγινε στο STRAAT Museum στο Άμστερνταμ, για τη νέα περιπέτεια “Spider-Man: Καινούργια Μέρα”. Σε μια τεράστια πρώην βιομηχανική αποθήκη στο βόρειο Άμστερνταμ, σε έναν χώρο χιλιάδων τετραγωνικών, βρίσκεται ένα σημείο απόλυτα αφιερωμένο στη street art και το γκράφιτι, που θα μπορούσε ανετότατα να ανήκει στο φόντο κάποιας περιπέτειας του Σπάιντερμαν στην καρδιά της πόλης. Για δεκαετίες, το NDSM Wharf ήταν ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά ναυπηγεία της Ευρώπης τον 20ό αιώνα. Στην περιοχή συναντούσε κανείς ένα γιγάντιο βιομηχανικό συγκρότημα με ναυπηγεία και δεξαμενές που όμως σταδιακά εγκαταλείφθηκε αφήνοντας πίσω έναν αστικό σκελετό-φάντασμα. Από τα τέλη όμως των ‘90s, οι εγκαταστάσεις αυτές αντί να κατεδαφιστούν, άρχισαν να στεγάζουν δημιουργικές ομάδες, καλλιτέχνες και πολιτιστικά events, για να δημιουργηθεί έτσι μια συνομιλία ανάμεσα στο παρελθόν της πόλης και στην σύγχρονη έκφραση. Το STRAAT Museum που δημιουργήθηκε εκεί λοιπόν, δεν επρόκειτο ποτέ να είναι ένα συμβατικό μουσείο τέχνης, αλλά κάτι πολύ πιο ζωντανό, σε διάλογο με ένα αστικό τοπίο που αλλάζει και παραμένει διαρκώς ζωντανό. Τα περισσότερα έργα εκεί, δημιουργούνται επί τόπου και έχουν διαστάσεις πραγματικών εξωτερικών τοίχων πόλης. Σε αντίθεση με τα κλασικά μουσεία που λειτουργούν ως “παγωμένος χρόνος”, αποτυπώνοντας δηλαδή ένα snapshot του παρελθόντος μέσα έναν αυστηρά curated χώρο, εδώ συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Οι καλλιτέχνες πολύ συχνά δημιουργούν τα έργα τους μέσα στην ίδια την τεράστια βιομηχανική αποθήκη του μουσείου, πάνω σε επιφάνειες αγνού αστικού DNA, κατασκευασμένα ειδικά για τον χώρο – αυτή η σχέση έργου και display είναι τεράστιας σημασίας καθώς αποφεύγει το κάθε στεγανό της μετατόπισης και της απώλειας του context. Με αυτό τον τρόπο, στο STRAAT αυτό που αντικρύζεις ως επισκέπτης δεν είναι ακριβώς μια συλλογή έργων, όσο το δίπολο έργου+περιβάλλοντος σε ένα combo. Η διαδικασία, ο χώρος, γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του έργου. Έτσι, καθώς περιπλανιέσαι, είναι σα να βρίσκεσαι περισσότερο σε μια ζωντανή γειτονιά, παρά σε έναν χώρο που φιλοξενεί τέχνη, γενικώς και αορίστως. Και σε αυτή την περίπτωση της δικής μας επίσκεψης, ένα από τα “ζωντανά εκθέματα” του μουσείου είναι κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος ο Σπάιντερμαν. Ένας ήρωας που είναι αδύνατον κι αυτός να απομονωθεί από το περιβάλλον του, ορισμένος απόλυτα από τους χώρους γύρω του – μια διάσταση που νομίζω πως έλειψε από την πρώτη τριλογία ταινιών του Τομ Χόλαντ στον ρόλο (όπου δόθηκε περισσότερη έμφαση στο Marvel σύμπαν, στους Avengers, στους παλιότερους Σπάιντερμαν, κλπ κλπ) και η οποία ξεκάθαρα τονίζεται ως “επιστροφή στα βασικά” για αυτή τη νέα ταινία, αυτή τη νέα αρχή. Η κατεξοχήν εικόνα του Σπάιντερμαν που φέρνουμε στο μυαλό μας είναι με τον ήρωα εν κινήσει, στον αέρα, να κρέμεται από τη μία πρόσοψη κτιρίου μετά τον άλλον, σε μια αρμονική κίνηση μες στο αστικό, μητροπολιτικό τοπίο. Η πιο διάσημη μάχη του με έναν από τους εχθρούς του, ήταν όταν βούτηξε από μια γέφυρα προσπαθώντας να σώσει τη Γκουέν Στέισι από μια πτώση. Το διασημότερο κινηματογραφικό του φιλί ήταν σε ένα σοκάκι, με τον ίδιο να κρέμεται ανάποδα από μια σκαλωσιά. Ό,τι κι αν θυμηθείς ή αναζητήσεις σχετικά με τον Σπάιντερμαν, θα έχει στο τέλος να κάνει με κάποιο κομμάτι της πόλης. Με οροφές, με τοίχους, με εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, με βρεγμένα σοκάκια. Το να βρίσκεται στους χώρους του STRAAT μοιάζει μάλλον προφανές: Στον κόσμο του Σπάιντερμαν, η πόλη είναι ένας ζωντανός οργανισμός, κάτι που εκπροσωπεί ως απόλυτη φιλοσοφία κι αυτός ο πολιτιστικός χώρος στο Άμστερνταμ. Το ταίριασμα έβγαζε απόλυτο νόημα, και ήταν πάρα πολύ διασκεδαστικό το πώς αυτοί οι διαφορετικοί κόσμο ενώνονταν καθώς κυκλοφορούσε κανείς στους χώρους του μουσείου, που για αυτό το event είχαν μεταμορφωθεί για να φιλοξενήσουν τον κόσμο του αγαπημένου ήρωα. Στο κεντρικό display του χώρου, εκεί όπου έχει στηθεί μια μεγάλη οθόνη για να φιλοξενήσει μια επερχόμενη έκπληξη, πάνω από την μίνι αρένα κρέμεται από ιστούς ένα αυτοκίνητο – σα να βρίσκεται ακριβώς στη μέση κάποιου σκηνικού δράσης του Σπάιντερμαν, όπου χάρη στους ιστούς του έχει σταματήσει τελευταία στιγμή ένα αντικείμενο από το να χτυπήσει τους περαστικούς. Γύρω μας, τα εντυπωσιακά έργα που φυσικά φιλοξενεί το μουσείο μπλέκονται με εικόνες του κόσμου του Σπάιντερμαν, αλλά και διάφορα μικρά φωτογραφικά activities που διασκεδάζουν τους φανς που έχουν γεμίσει τον χώρο. Αυτό που κατευθείαν παρατήρησα ήταν αυτή ακριβώς η προσέγγιση: Δεν έγινε κάποια απόπειρα να καλυφθούν τα υπάρχοντα έργα ή να “μεταμορφωθεί” ο χώρος, παρά συνυπήρξαν οργανικά μεταξύ τους. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά murals του μουσείου είναι το The Irrational Fear of Impending Doom του ιρλανδού street artist Aches, στο οποίο τεράστια σκελετωμένα πρόσωπα σε διαφορετικές έντονες χρωματικές αποχρώσεις, συνδυάζονται δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός πολυκέφαλου όντος – ένα σχόλιο της αγχωτικής, 24/7 σύγχρονης ύπαρξης. Ακριβώς δίπλα αυτό, η Μέρι Τζέιν της Ζεντάγια στέκεται δίπλα στον Σπάιντερμαν σε ένα καρέ του κινηματογραφικού σύμπαντος του ήρωα σε τεράστιες διαστάσεις. Η εισβολή του Σπάιντερμαν στον χώρο του STRAAT γίνεται στο πλαίσιο ενός fan event, όπου αμέτρητοι φανς του ήρωα μπορούν να περπατήσουν σε αυτά τα παραλλαγμένα street art σοκάκια, να φωτογραφηθεί σε στιγμιότυπα που παραπέμπουν στον κόσμο του ήρωα, να δοκιμάσουν street food (φάγαμε ένα θαυμάσιο smash burger, αλλά και ντόνατ σε μπλε ή κόκκινη εκδοχή), και τελικά να παρακολουθήσουν σε παγκόσμια πρεμιέρα την προβολή του νέου τρέιλερ της ταινίας Spider-Man: Καινούργια Μέρα, που θα κυκλοφορήσει 29 Ιουλίου. (Η προπώληση για την ταινία έχει ξεκινήσει ήδη.) Στους γύρω χώρους, υπάρχουν διάφορα photo opportunities για τους φανς: Από ένα σκοινί που κρέμεται από το ταβάνι και σου δίνει τη δυνατότητα να φωτογραφηθείς ανάποδα στον αέρα σα να κρέμεσαι από την οροφή, μέχρι ένα δάπεδο που προσομοιάζει όψη κτιρίων από τα πλάγια, και καθώς σέρνεσαι στο πάτωμα, στη φωτογραφία φαίνεται σα να σκαρφαλώνεις ουρανοξύστες α λα Σπάιντερμαν. Το κερασάκι στην τούρτα; Ότι για την πρεμιέρα του τρέιλερ, την εισαγωγή θα έκαναν οι ίδιοι οι σταρς της ταινίας, Ζεντάγια και Τομ Χόλαντ, που βρέθηκαν στο Άμστερνταμ για αυτό το event, περπάτησαν το κόκκινο χαλί, και χαιρέτησαν τους φανς. (Ο Τομ Χόλαντ ζήτησε συγγνώμη που δεν είχε επισκεφθεί το Άμστερνταμ ως τώρα, κάτι παράλογο «δεδομένου τους ονόματός του». Καλό αστείο!) Το τρέιλερ μπορείς να δεις εδώ, αλλά όπως καταλαβαίνεις, η παράκρουση των φανς σε κάθε δεύτερη σκηνή ή σε κάθε εμφάνιση κάποιου γνώριμου προσώπου, δεν περιγράφεται όταν τη ζεις από κοντά, ανάμεσα σε τόσο κόσμο – ντυμένοι μάλιστα όλοι τους, πρέπει να σημειωθεί, σε αποχρώσεις κόκκινου ή/και μπλε. Πάρε και μια γεύση από το STRAAT Museum όταν, για ένα απόγευμα, ντύθηκε Σπάιντερμαν: Και το σχετικό link...

Η συλλογή "THE ULTIMATE SPIDER-MAN COLLECTION" ολοκληρώθηκε (ή μάλλον σταμάτησε). Ας δούμε λοιπόν πόσους τόμοςυ έχει αποκτήσει ο καθένας μας,

Σύνοψη από την εκδοτική: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΞΕΚΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΉΡΩΑ ΤΗΣ MARVEL! Ο ΜΟΡΛΟΥΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ — ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ! ΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΑΧΝΟ-ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, ο πιο τρομακτικός αντίπαλος του Σπάιντι είναι και πάλι εδώ — και καμία Αράχνη δεν είναι ασφαλής! Κι αυτό ισχύει περισσότερο για την περίπτωση του “εκλεκτού”, του Πίτερ Πάρκερ! Καθώς οι ήρωες με αραχνοδυνάμεις ετοιμάζονται για τη σύγκρουση – και ο ένας μετά τον άλλο γνωρίζει την ήττα — ο Μόρλουν δεν είναι το μοναδικό τους πρόβλημα! Η Σάθρα κάνει την επανεμφάνισή της, πιο δυνατή από ποτέ, και στο μυαλό της έχει μόνο ένα σκοπό: να εξοντώσει όλες τις αράχνες! Η επέτειος των 60 χρόνων από την πρώτη εμφάνιση του Σπάιντι θα μείνει στην ιστορία, καθώς δύο από τους σπουδαιότερους δημιουργούς του, ο σεναριογράφος Dan Slott κι ο εικονογράφος Mark Bagley, συνεργάζονται για πρώτη φορά σε έναν τίτλο του Αραχνάκια! Η ιστορία: Μετά το Spider-Verse: Μάχη Επιβίωσης (παρουσίαση φουλ ιστορίας και εδώ), ο Dan Slott είχε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου με το ευφάνταστο Αραχνοσύμπαν. Το 2022 λοιπόν αρκετά χρόνια μετά το τρομερό run του Slott, η Marvel αποφάσισε να εκδώσει την τελευταία ιστορία του Spider-Verse και μάλιστα με σχεδιαστή τον επίσης θρυλικό Mark Bagley του Amazing Spider-Man στα 90s και του Ultimate Spider-Man στα 00s. Ο Slott εδώ δε δίνει τόση σημασία στα διαφορετικά Multiverses ούτε στο να έχει ένα τεράστιο πάνελ χαρακτήρων που να έχει ο καθένας τις στιγμές του. Αντιθέτως εστιάζει στην Earth-616 και μαζί με τον Peter Parker, φέρνει ένα ωραίο καστ χαρακτήρων, τους Miles Morales, Jessica Drew, Silk, Night-Spider (που μοιάζει στην Black Cat), Hunter-Spider (που είναι Kraven the Hunter σε Spider-Man), Sun-Spider και Princess Spinstress. Παράλληλα οι ήρωές μας έχουν την αναπάντεχη στήριξη του Morlun ο οποίος μαθαίνουμε γιατί πολεμάει την Shathra καθώς και το backstory του. Από την άλλη πλευρά βλέπουμε ότι η Shathra έχει καταλάβει πλήρως της Earth-001 και έχει μετατρέψει σε σφήκες πάρα πολύ γνωστές εκδοχές του Spider-Man που είχαμε δει στην προηγούμενη ιστορία όπως τον Spider-Man Noir, τον Spider-Punk και άλλους, οι οποίοι μάχονται τη μικρή μας ομάδα. Η ιστορία συνεχίζει με περισσότερο βάθος στην ιστορία της Shathra, αποστολές για αντικείμενα που ίσως είναι χρήσιμα και απομακρύνεται από τον βασικό Peter Parker με τους Slott-Bagley να ξαναγράφουν μια εναλλακτική εκδοχή του που έχει ενδιαφέρον. Συνολικά τη βρήκα αρκετά πιο σφιχτή δομικά από το πρώτο Spider-Verse χωρίς όμως να εντυπωσιάζει όσον αφορά το σενάριο και η μεγάλη της δύναμη είναι στο σχέδιο. Το σχέδιο: Για μένα ο Mark Bagley δεν είναι ένας απλά φοβερός σχεδιαστής, αλλά ίσως ο καλύτερος και επιδραστικότερος σχεδιαστής του Αραχνάκια τα τελευταία τριάντα χρόνια και όπως στο Η Ζωή μου, έτσι και εδώ ο Bagley θριαμβεύει με το σχέδιο του σε μια ιστορία με σύγχρονο σχέδιο, τεράστια πάνελ μάχης, εντυπωσιακά καρέ δράσης και φυσικά ένα πραγματικά τεράστιο εύρος από διαφορετικές εκδοχές του Spider-Man να εμφανίζονται και τον σχεδιαστή να τους αποδίδει υπέροχα. Αξίζει πάρα πολύ να το κρατήσετε, να το διαβάσετε και μετά απλώς να χαζέψετε τα καρέ του Bagley ειδικά στο τελευταίο τεύχος. Η έκδοση: Μόλις τέσσερις μήνες μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τεύχους, η Anubis έφερε στα ελληνικά το End of the Spider-Verse, ένα μεστό σεναριακά και άψογο εικαστικά κόμικ, ένα δυνατό κύκνειο άσμα για το Spider-Verse που σκέφτηκε, έχτισε και έγραψε ο Dan Slott. Η έκδοση είναι πολύ καλή στο κλασικό μέγεθος και χαρτί της Anubis και για μένα αν είστε των ιστοριών με πολλούς Spider-Man, της μυθολογίας της Αράχνης και του Multiverse τότε πρέπει να αποτελέσει αγορά σας. Καλό διάβασμα σε όλους

Ο θρυλικός συγγραφέας και επιμελητής κόμικς, ο μακροβιότερος καλλιτεχνικός διευθυντής στην ιστορία της Marvel, μιλάει για ιστορίες που κερδίζουν τους αναγνώστες και προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι δημιουργοί. Στο πολύβουο πλήθος του AthensCon που το περασμένο Σαββατοκύριακο κατέκλυσε το φαληρικό γήπεδο του Τάε Κβον Ντο, ανάμεσα σε ήρωες βγαλμένους από κόμικ, βιντεοπαιχνίδια και ταινίες, ο Τομ ΝτεΦάλκο ξεχώριζε. Όχι γιατί δεν ήταν ο ίδιος ντυμένος με κάποια στολή όπως πολλοί από τους επισκέπτες του συνεδρίου, αλλά γιατί ήταν εκείνος που με τα σχέδιά του δεκαετίες τώρα δίνει ζωή στους αγαπημένους τους χαρακτήρες. Αποτελεί θρυλικό συγγραφέα κι επιμελητή κόμικς και τον άνθρωπο που στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 διαμόρφωσε την καλλιτεχνική ταυτότητα της Marvel Comics. Ως καλλιτεχνικός της διευθυντής, ο μακροβιότερος στην ιστορία της εταιρείας, επέβλεψε μερικές από τις πιο εμβληματικές ιστορίες της και συνέβαλε στη δημιουργία αγαπημένων σειρών όπως οι «Spider-Girl», «Thor», «Fantastic Four» και «The Amazing Spider-Man». Η συζήτησή μας στο μπουθ του στο AthensCon χρειάστηκε να διακοπεί πολλές φορές, αφού θαυμαστές τον πλησίαζαν διστακτικά, κρατώντας στα χέρια παλιά τεύχη με τα σκίτσα του, ζητώντας του να τα υπογράψει. Την ώρα που άφηνε το αποτύπωμά του στα εξώφυλλα, συχνά αντάλλασσε μια σύντομη ανάμνηση ή ένα γέλιο μαζί τους, αποκαλύπτοντας τη ζωντανή σχέση ενός δημιουργού με το κοινό που μεγάλωσε διαβάζοντας τις ιστορίες του. Πώς ξεκινάτε να δημιουργείτε μια νέα ιστορία στα κόμικς σας; Για μένα, όλα ξεκινούν από τους χαρακτήρες. Αφιερώνω πολύ χρόνο στην ανάλυση όλων των χαρακτήρων που θα εμφανιστούν στην ιστορία και προσπαθώ να καταλάβω τι θέλει ο καθένας και τι τον εμποδίζει να το πετύχει. Όταν δούλευα στον Spider-Man μ’ έναν καλλιτέχνη ονόματι Ρον Φρενζ, περάσαμε ώρες στο τηλέφωνο προσπαθώντας να αναλύσουμε τον Πίτερ Πάρκερ, τη Μαίρη Τζέιν και όλους τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Για μένα, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι εξίσου σημαντικοί με τον κύριο χαρακτήρα. Όλοι πρέπει να έχουν πραγματικές ζωές, γιατί πρέπει να τους κάνουμε να φαίνονται όσο το δυνατόν πιο αληθινοί. Και μόλις νομίζω ότι έχω κατανοήσει καλά τους χαρακτήρες με τους οποίους θα δουλέψω, προσπαθώ να καταλάβω τι θέμα έχει η ιστορία. Έχει να κάνει με την αγάπη; Με την προδοσία; Με την ειλικρίνεια; Είμαι ένας παλιομοδίτης συγγραφέας, οπότε πάντα κοιτάζω ποιο είναι το θέμα της ιστορίας, τι προσπαθούμε να πούμε. Πώς αντιμετωπίσατε το βάρος της συνέχισης ιστοριών που είχαν ήδη τεράστια επιτυχία και ιστορικό υπόβαθρο όταν δουλεύατε στη Marvel; Ήταν απλώς η δουλειά. Κάθε μήνα απλά έβγαζες μια ολοκαίνουργια ιστορία. Αν ήταν μια συνεχιζόμενη ιστορία, συνήθως αποτελούνταν από δύο ή τρία μέρη. Τα τρία μέρη είναι το μέγιστο που θέλω να φτάσω. Μετά από αυτό, βαριόμουν το θέμα και σκεφτόμουν ότι, αν βαριόμουν εγώ, το ίδιο θα συνέβαινε και στους αναγνώστες. Έτσι, τις περισσότερες φορές προσπαθούσα να γράφω ιστορίες ενός τεύχους. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε ως αρχισυντάκτης της Marvel; Η συνεργασία με τους επιχειρηματίες στα ανώτερα κλιμάκια. Επειδή τις περισσότερες φορές είχαν πολύ μη ρεαλιστικές απόψεις. Εμείς δημιουργούσαμε ένα κόμικ που πουλούσε απίστευτα πολλά αντίτυπα και εκείνοι έλεγαν «κάντε το ξανά τον επόμενο μήνα». Είναι πραγματικά δύσκολο να το κάνεις κάθε μήνα. Ορισμένα πράγματα πουλάνε επειδή οι αναγνώστες τα βρίσκουν συναρπαστικά και ορισμένα άλλα όχι. Στον «Spider-Man 2» οι αναγνώστες όταν άκουσαν πως θα αλλάζαμε τη στολή του έγραψαν πολλά γράμματα γεμάτα μίσος λέγοντας ότι δεν θα αγόραζαν ποτέ ξανά κόμικ του Spider-Man. Το τμήμα πωλήσεων φοβόταν ότι αυτό το κόμικ θα τους φαλίριζε. Εξαντλήθηκε όμως την πρώτη μέρα και έπρεπε να το ξανατυπώσουν. Οι αναγνώστες αποφασίζουν πάντα τι λειτουργεί και τι όχι. Έχετε κάποια συνταγή για μια επιτυχημένη ιστορία; Όχι. Το πιο κοντινό πράγμα που έχω σε συνταγή επιτυχίας είναι να γράφω μια ιστορία που επηρεάζει πραγματικά τους χαρακτήρες. Και αν επηρεάζει πραγματικά τους χαρακτήρες, ειδικά σε συναισθηματικό επίπεδο, αυτό θα κάνει και με τους αναγνώστες. Γράψε μια ωραία συναισθηματική ιστορία που θα αρέσει στους αναγνώστες. Θα επιστρέψουν τον επόμενο μήνα και θα αγοράσουν το επόμενο τεύχος. Τα κόμικς πρέπει να σχολιάζουν κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ή να παραμένουν καθαρά ψυχαγωγικά; Η πρώτη μας δουλειά είναι να ψυχαγωγούμε. Αλλά σε όλες τις δημιουργικές προσπάθειες, μιλάς και για άλλα ζητήματα. Γράφεις την πιο διασκεδαστική ιστορία που μπορείς. Αλλά τα θέματα που βρίσκονται στο παρασκήνιο μας λένε περισσότερα για την ανθρώπινη κατάσταση. Όταν ο Spider-Man πήρε τη νέα του στολή, το θέμα ήταν ότι είμαστε κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται, και παρόλο που άλλαξα την εμφάνισή μου εξακολουθώ να είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Κάθε ιστορία πρέπει να έχει κάποιο βαθύτερο νόημα. Η τέχνη πάντα μιλάει για πράγματα. Η δουλειά μας δεν είναι να επιβάλλουμε κάτι στους αναγνώστες αλλά να τους βοηθάμε να κατανοήσουν τα πράγματα. Πώς αποφασίζετε πότε να συνεχίσετε την παράδοση των ηρώων και πότε να την ανανεώσετε; Αυτό το αποφασίζουν σήμερα οι εκδότες. Κάθε έξι μήνες κυκλοφορούν ένα ολοκαίνουργιο «Spider-Man 1». Στην εποχή μου δεν το κάναμε ποτέ αυτό. Τα νούμερα απλά συνέχιζαν. Δεν έχω ιδέα γιατί συνεχίζουν να το κάνουν. Νομίζω ότι είναι κάπως ανόητο, γιατί προσπαθούν να αυξήσουν τεχνητά τις πωλήσεις τους. Όποτε κάνεις κάτι τεχνητά ή εμπορικά, ποτέ δεν λειτουργεί. Νομίζω ότι ο λόγος για τον οποίο το πρώτο εκπληκτικό «Spider-Man» είναι τόσο πολύτιμο είναι επειδή υπήρχε το «Spider-Man 300». Κανένα από όλα τα νέα «Spider-Man 1» δεν θα αξίζει τον κόπο επειδή υπάρχουν περίπου 30 από αυτά. Τι κάνει αυτούς τους χαρακτήρες ενδιαφέροντες; Νομίζω ότι αυτό που κάνει τους χαρακτήρες της Marvel ενδιαφέροντες είναι ότι πολλά από τα κόμικς έχουν θέματα. Ο Spider-Man έχει να κάνει με την ευθύνη. Ο Iron Man με την καλύτερη ζωή μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ο Thor με τη σύγκρουση των γενεών. Ο Captain America με το πνεύμα του «μπορώ να τα καταφέρω, θα βρω έναν τρόπο να ξεπεράσω τα προβλήματα». Οι Fantastic Four είναι μια οικογενειακή ιστορία. Επειδή αυτά είναι καθολικά θέματα, με τα οποία ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί. Η τεχνητή νοημοσύνη θα αλλάξει τον κλάδο των κόμικς; Ναι, πιστεύω ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα δώσει στους ερασιτέχνες την ευκαιρία να αντιγράψουν τους επαγγελματίες που υπάρχουν ήδη. Αλλά τελικά οι επαγγελματίες θα κερδίσουν επειδή η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί ποτέ να φτάσει στην ουσία ενός χαρακτήρα. Μπορούν να αντιγράψουν τους διαλόγους μου ή τις σκηνές, αλλά δεν μπορούν πραγματικά να δημιουργήσουν νέα πράγματα. Ο τρόπος με τον οποίο λέγεται η ιστορία μπορεί να είναι διαφορετικός, αλλά θα μπορείς πάντα να καταλάβεις πότε το κάνει ένας άνθρωπος και πότε ένα ρομπότ. Θεωρείτε ότι ο κατακερματισμός των ιστοριών που βλέπουμε σήμερα είναι περισσότερο αποτέλεσμα δημιουργικότητας, αναγκαιότητας ή εμπορικής στρατηγικής; Είναι απλώς τεμπελιά εκ μέρους του συγγραφέα. Για να φτιάξεις μια ολοκληρωμένη ιστορία σε ένα τεύχος χρειάζεται πολλή δουλειά, πολλή δομή. Οι πιο πολλοί άνθρωποι απλώς τεμπελιάζουν και παρατείνουν τα πράγματα. Το βρίσκω βαρετό. Πιστεύω ότι πολλοί αναγνώστες το βρίσκουν επίσης βαρετό κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι πωλήσεις των κόμικς έχουν πέσει. Αν ο Spider-Man είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα αντί για τη Νέα Υόρκη, πώς θα ήταν διαφορετικός; Θα ήταν εντελώς διαφορετικός γιατί θα είχε μεγαλώσει στην Αθήνα. Θα είχε την οπτική γωνία της. Ο Πίτερ είναι σκληροπυρηνικός Νεοϋορκέζος. Δεν ξέρει να οδηγεί. Αν ήταν στην Αθήνα, θα είχε αυτοκίνητο και θα οδηγούσε παντού. Όλα τα κόμικς πρέπει να είναι ντόπια. Αν η Αθήνα δημιουργεί τους δικούς της χαρακτήρες, θα έχουν τη νοοτροπία και τον τρόπο της στα πράγματα. Γι’ αυτό θεωρώ γελοίο να γράψει κάποιος σαν εμένα ένα κόμικ για την Αθήνα. Δεν μεγάλωσα εδώ. Δεν την καταλαβαίνω. Οπότε, αν υπάρχει κάποιος που θέλει να γράψει ένα κόμικ, ας σκεφτεί πώς είναι ένας έφηβος στην Αθήνα κι ας ξεκινήσει από εκεί. Του εύχομαι καλή τύχη! Και το σχετικό link...

Πρώην editor-in-chief της Marvel, θρυλικός σεναριογράφος και «πατέρας» ιστοριών που καθόρισαν διάσημους υπερήρωες, ο Τομ ΝτεΦάλκο μίλησε στο «Κ» λίγο πριν επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για το πρώτο του ταξίδι στην Αθήνα και στο AthensCon. Είναι όλα τους «παιδιά» του... Ιστορικά εξώφυλλα κόμικς από το έργο του ΝτεΦάλκο. Στον κόσμο των κόμικς υπάρχουν δημιουργοί που άφησαν απλώς το αποτύπωμά τους και εκείνοι που διαμόρφωσαν ολόκληρες γενιές αναγνωστών. Ο Τομ ΝτεΦάλκο ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Με αφορμή την παρουσία του στην επέτειο των 10 χρόνων του AthensCon (5-7 Δεκεμβρίου / Τάε Κβον Ντο) και σε μια εκτενή και εγκάρδια συζήτηση μαζί του, ο άνθρωπος που άνοιξε νέους ορίζοντες στο σύμπαν της Marvel μιλάει για τα πρώτα του βήματα στον κόσμο των κόμικς, την πηγή έμπνευσης πίσω από τα λόγια εμβληματικών ηρώων, αλλά και την έλλειψη δημιουργικότητας στις πρόσφατες μεταφορές γνωστών κόμικ χαρακτήρων στη μεγάλη οθόνη. Η καριέρα σας στον κόσμο των κόμικς ξεκινά το 1972, ενώ εκτείνεται σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες. Τι σας τράβηξε αρχικά στον κόσμο των εικονογραφημένων ηρώων; Αρχικά με γοήτευσαν τα κόμικς όταν τα είδα τις εφημερίδες. Στην Αμερική, για πολλά χρόνια οι καθημερινές εφημερίδες είχαν όλα αυτά τα κόμικς, όπως το Dick Tracy, το Prince Valiant, το The Phantom και το Pogo. Σε κάποια φάση, ο ξάδελφός μου μου έδωσε ένα κόμικ με έναν χαρακτήρα που λεγόταν Batman και, θυμάμαι, με τρόμαξε πολύ. Όταν στη Β΄ Δημοτικού μάς ζήτησαν να ζωγραφίσουμε μια εικόνα, εγώ σκίτσαρα έναν μεγάλο βράχο και ένα πλοκάμι που βγαίνει από πίσω του. Ο δάσκαλος το κοίταξε και είπε: «Τι στο καλό είναι αυτό;». Και εγώ απάντησα: «Αυτό είναι ένας εξωγήινος πλανήτης. Υπάρχει ένα τέρας πίσω από τον βράχο που περιμένει τους αστροναύτες να εμφανιστούν». Ο δάσκαλος δεν εντυπωσιάστηκε, αλλά εγώ ήξερα ότι πάντα θα γινόμουν συγγραφέας∙ απλώς δεν είχα ιδέα τι είδους συγγραφέας. Σε παλαιότερη συνέντευξή σας είχατε πει ότι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της δουλειάς σας είναι όταν περνάτε ολομόναχος οκτώ με δέκα ώρες μπροστά σε μια «λευκή» σελίδα. Πόσο βαθιά βυθίζεστε στον κόσμο για τον οποίο γράφετε; Όταν παλαιότερα ο εικονογράφος Ρον Φρενζ και εγώ δουλεύαμε στο Amazing Spider-Man, μιλούσαμε για ώρες στο τηλέφωνο για τον κεντρικό χαρακτήρα, τον Πίτερ Πάρκερ, και μετά συζητούσαμε για όλους τους ανθρώπους στη ζωή του. Περνούσαμε πολύ χρόνο προσπαθώντας να καταλάβουμε τι ήθελαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πώς ακριβώς ξεδιπλωνόταν η ζωή τους∙ πρέπει να σκάψεις πολύ βαθιά για να βρεις την «αλήθεια» σε αυτά τα πράγματα. Ως ενήλικες, μας είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε σε πραγματικούς ήρωες, αλλά ως συγγραφείς είναι δουλειά μας να σας πείσουμε ότι αυτοί οι τύποι υπάρχουν πραγματικά. Οπότε πρέπει να τους κάνουμε όσο το δυνατόν πιο αληθινούς. Από όλους τους χαρακτήρες που έχετε βοηθήσει να δημιουργηθούν ή να επαναπροσδιοριστούν, όπως ο Spider-Man και ο Thor, για ποιον είστε πιο περήφανος; Είναι πάντα δύσκολο να καταλάβεις ποιος είναι αυτός για τον οποίο είσαι πιο περήφανος, γιατί όλοι είναι παιδιά μας. Αυτή που συχνά ξεχωρίζω είναι η Spider-Girl, δηλαδή η κόρη του Πίτερ Πάρκερ και της Μέρι Τζέιν. Όταν δουλεύαμε με τον Ρον Φρενζ στο πρώτο τεύχος της, ήταν για ένα περιοδικό που λεγόταν What If? και νομίζαμε ότι θα ήταν η μόνη ιστορία της Spider-Girl. Παρ’ όλα αυτά, δημιουργήσαμε ένα ολόκληρο σύμπαν γύρω από αυτόν τον χαρακτήρα, εισαγάγαμε μια σειρά από δευτερεύοντες χαρακτήρες και κάναμε μια τόσο ολοκληρωμένη δουλειά, που ο εκδότης το είδε και είπε: «Αυτό είναι ένα πιλοτικό επεισόδιο για μια ολοκαίνουργια σειρά». Και ο Ρον και εγώ δεν το είχαμε καν σκεφτεί τότε. Αυτή η σειρά συνεχίστηκε για περίπου 13 χρόνια σε διάφορες μορφές. Όταν γράφατε για τη Spider-Girl, ανησυχούσατε μήπως το κοινό είχε συνδέσει έντονα την ταυτότητα του Spider-Man με τον Πίτερ Πάρκερ και, γενικότερα, με μια παραδοσιακά ανδρική παρουσία; Όχι ιδιαίτερα. Πάντα πίστευα ότι, αν η δημιουργική ομάδα αφοσιωθεί πραγματικά στον χαρακτήρα και κάνει τον κόσμο του χαρακτήρα να φαίνεται πολύ πραγματικός, και παράλληλα διασκεδάζει κάνοντάς το, το ίδιο θα κάνουν και οι αναγνώστες. Δεν με απασχολούσαν οι «παραδοσιακοί ήρωες», δεν είχα κάποιου τέτοιου είδους ανησυχία. Ο ίδιος ο Τομ ΝτεΦάλκο σχεδιασμένος ως σούπερ ήρωας. Ποιον από τους εμβληματικούς ήρωες για τους οποίους έχετε γράψει σενάρια νιώθετε ότι καταλαβαίνετε πιο βαθιά και γιατί; Νομίζω ότι κατάλαβα καλύτερα τον Spider-Man, επειδή όλη η σειρά είναι χτισμένη πάνω στην έννοια της ευθύνης. Και μπορώ να καταλάβω κάποιον που αγωνίζεται να είναι όσο πιο υπεύθυνος μπορεί. Ο Πίτερ Πάρκερ, ξέρετε, είχε την τάση να βρίσκει το «σκοτεινό σύννεφο» πίσω από κάθε «φωτεινή πλευρά» και νομίζω ότι πολλοί από εμάς είμαστε ακριβώς έτσι: Όταν τα πράγματα πάνε καλά, ψάχνουμε για το κακό που θα εμφανιστεί. Είναι, λοιπόν, ένας χαρακτήρας που είναι εύκολο να τον αγαπήσεις, να τον καταλάβεις και να θέλεις να περάσεις χρόνο μαζί του. Όταν γράφετε τους διαλόγους, χρησιμοποιείτε εμπειρίες από την πραγματική σας ζωή; Ναι, φυσικά. Όταν γράφεις ένα μηνιαίο κόμικ, χρησιμοποιείς ό,τι μπορείς: παίρνεις την εφημερίδα, ανοίγεις την τηλεόραση στις ειδήσεις και ακούς προσεκτικά τις συζητήσεις των ανθρώπων γύρω σου∙ βασίζεσαι σε οποιαδήποτε ατάκα μπορείς να βρεις εκεί έξω. Πρέπει να ομολογήσω ότι πολλές φορές με τη Spider-Girl βασίστηκα σε μία από τις ανιψιές μου και σε διαλόγους που είχε με τον πατέρα της. Έκλεψα τις ιδέες και τις έβαλα στα κόμικς. Σήμερα βλέπουμε πολλούς νέους υπερήρωες να «έρχονται» και να «φεύγουν» χωρίς να τραβούν την προσοχή για πολύ. Τι πιστεύετε ότι επιτρέπει σε χαρακτήρες όπως ο Spider-Man και ο Thor να παραμένουν διαχρονικά αγαπητοί; Νομίζω πως αυτό που κάνει ορισμένους χαρακτήρες να διαρκούν για πολύ καιρό είναι το ότι είναι «μονοθεματικοί». Όπως είπα, ο Spider-Man είναι μια ιστορία που αφορά την ευθύνη. Οι Fantastic Four είναι μια ιστορία που αφορά μια οικογένεια σε κρίση. Ο Thor είναι μια ιστορία για έναν γιο που αγωνίζεται να κερδίσει την αποδοχή του πατέρα του, και αυτό είναι ένα παγκόσμιο θέμα με το οποίο όλοι έχουμε ασχοληθεί – είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά. Επίσης, ο Iron Man είναι μια ιστορία για μια καλύτερη ζωή μέσω της επιστήμης. Αν ένας χαρακτήρας έχει ένα ισχυρό φιλοσοφικό υπόβαθρο, ένα θέμα, θα αντέξει στον χρόνο. Μία από τις καθοριστικές στιγμές στο σύμπαν του Spider-Man ήταν η επιστροφή του στη δράση με «μαύρη στολή». Πώς καταλήξατε σε αυτή την ιδέα; Η «μαύρη στολή» έχει μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία. Σε κάποιο σημείο, ένας θαυμαστής με το όνομα Ράντι Σούλερ υπέβαλε ένα σενάριο στο οποίο ο Spider-Man αποκτούσε μια στολή απόκρυψης. Δεν ήταν η «μαύρη στολή» που είδατε, αλλά ήταν μια ιδέα, και συνεργάστηκα μαζί του για να προσπαθήσουμε να τη μετατρέψουμε σε ιστορία. Μερικά χρόνια αργότερα, η Marvel πούλησε την άδεια για δημιουργία παιχνιδιών στη Mattel και αποφασίσαμε να κάνουμε αυτή τη μεγάλη περιπέτεια που ονομάζεται Secret Wars. (Το σχέδιο ήταν οι χαρακτήρες να πάνε σε ένα μέρος που ονομάζεται Battleworld και όταν επιστρέψουν, όλοι να έχουν αλλάξει.) Καθώς εξετάζαμε τους χαρακτήρες προσπαθώντας να καταλάβουμε τι αλλαγές έπρεπε να κάνουμε, ο Τζιμ Σούτερ, που ήταν ο σεναριογράφος της σειράς και editor-in-chief εκείνη την εποχή, είπε: «Ίσως να δώσουμε στον Spider-Man εκείνη τη στολή που τον κάνει αόρατο». Διάβασε το σενάριο και είπε: «Ναι, δεν μου αρέσει αυτή η στολή που περιγράφεται στο σενάριο». Και προσέλαβε μια ομάδα εικονογράφων για να δημιουργήσουν το δικό τους κόνσεπτ για μια στολή «απόκρυψης» και ένας κύριος ονόματι Μάικ Ζεκ σχεδίασε τη «μαύρη στολή». Έπειτα, ο Ρον Φρενζ τη σχεδίασε για πρώτη φορά σε ένα κόμικ. Έτσι, η «μαύρη στολή» είχε πολλούς διαφορετικούς δημιουργούς. Όταν μου ανατέθηκε η ιδέα να γράψω το πρώτο επεισόδιο, απλώς αυτοσχεδίασα. Η «μαύρη στολή» εκείνη την εποχή είχε κάποιες επιπλέον ειδικές δυνάμεις και πήγα στον Σούτερ και του είπα: «Ποιο είναι το μυστικό αυτών των δυνάμεων;». Και μου απάντησε: «Εσύ είσαι ο συγγραφέας, σκέψου κάτι». Εκείνες τις μέρες, διάβαζα τυχαία ένα άρθρο για τις φάλαινες και τους συμβιωτικούς οργανισμούς που έχουν σχέση με τις φάλαινες. Τηλεφώνησα στον Ρον Φρενζ και του είπα: «Το κοστούμι μπορεί να τα κάνει όλα αυτά επειδή είναι στην πραγματικότητα ένας εξωγήινος συμβιωτικός οργανισμός». Και ο Ρον είπε: «Τέλεια. Τι είναι ένας εξωγήινος συμβιωτικός οργανισμός;». Και ξεκινήσαμε από εκεί και καθώς προχωρούσαμε, φτιάχναμε την ιστορία. Αναφέρατε τον θαυμαστή που σας έδωσε την ιδέα. Πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στις προσδοκίες των θαυμαστών σας και στο δημιουργικό σας ένστικτο; Πριν κυκλοφορήσει η «μαύρη στολή», λάβαμε ένα σωρό μηνύματα μίσους και σε κάποιο σημείο ο κύριος από το ταχυδρομείο ήρθε με δύο σάκους με αλληλογραφία και τους έριξε στο γραφείο μου. Και είπε: «Δεν ξέρω τι έκανες, αλλά μην το ξανακάνεις ποτέ». Σε αυτούς τους σάκους υπήρχαν γράμματα από κάθε είδους αναγνώστες που είχαν ακούσει ότι θα αλλάζαμε τη στολή του Spider-Man και όλοι έλεγαν ότι η Marvel το είχε παρατραβήξει και ότι δεν θα ξαναγόραζαν ποτέ ξανά κόμικς. Πίεζαν να μην αλλάξουμε το (κόκκινο) κοστούμι, αλλά σκέφτηκα ότι έπρεπε να πούμε την ιστορία αυτού του «εξωγήινου συμβιωτικού οργανισμού». Mου είπαν ότι οι πωλήσεις του Spider-Man θα πέσουν και ότι θα είχα πρόβλημα, αλλά εξακολουθούσα να πιστεύω ότι έπρεπε να πούμε τη σωστή ιστορία. Όταν τελικά την κυκλοφορήσαμε, είχα ήδη προβλέψει το πότε ο Spider-Man θα χωριζόταν από τον «συμβιωτικό οργανισμό». Όμως όταν κυκλοφόρησε η «μαύρη στολή», έγινε γρήγορα πολύ δημοφιλής στους θαυμαστές. Ήθελαν να την κρατήσουμε. Έτσι έπρεπε να αυτοσχεδιάσουμε και πάλι. Κατά τη διάρκεια της θητείας σας ως αρχισυντάκτης της Marvel, ποιο ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρατε; Το Marvel Masterworks, η έκδοση βιβλίων με σκληρό εξώφυλλο δηλαδή. Αυτά ήταν τα πρώτα βιβλία με σκληρό εξώφυλλο που κυκλοφόρησε η Marvel και ήμουν πεπεισμένος ότι οι θαυμαστές θα τα λάτρευαν – όταν ήμουν παιδί, το μόνο που μπορούσα να ονειρευτώ ήταν τα κόμικς και τα βιβλία με σκληρό εξώφυλλο που υπήρχαν στις βιβλιοθήκες. Πάντα παίρναμε ρίσκα και κυκλοφορούσαμε περιοδικά όπως το Marvel: The Year in Review, το οποίο πρότεινα να ονομάσουμε Year in Review. Μάλιστα, κάποιος μου είπε: «Τι νομίζεις ότι είσαι; Το περιοδικό Time;» και του απάντησα: «Ναι, ας προσποιηθούμε ότι είμαστε το περιοδικό Time». Επίσης, είχαμε τα τεύχη με τα «μαγιό της Marvel» και πάντα σκεφτόμασταν τρελά πράγματα. Πρέπει να συνεχίζεις να δοκιμάζεις πράγματα και μερικές φορές μαθαίνεις περισσότερα από τις αποτυχίες σου παρά από τις επιτυχίες σου. Υπάρχουν χαρακτήρες ή ιστορίες που μετανιώσατε που δεν αναπτύξατε ή που έπρεπε να κόψετε; Ναι, υπάρχουν πολλοί που θα ήθελα να είχα μείνει μαζί τους. Έκανα το Spider-Girl για 13 χρόνια. Θα μπορούσα να το κάνω για άλλα 13. Επίσης, στο Fantastic Four στο οποίο δουλεύαμε ο Πολ Ράιαν και εγώ, περνούσαμε πολύ καλά και οι πωλήσεις αυξάνονταν κάθε μήνα. Η Marvel πήρε κάποιες επιχειρηματικές αποφάσεις που μας ανάγκασαν να το σταματήσουμε. Ακόμα, δούλευα σε ένα βιβλίο που λεγόταν Green Goblin και η Marvel αποφάσισε ότι ήθελε να επαναφέρει τον αρχικό Green Goblin, οπότε έπρεπε να ακυρώσουν το βιβλίο μου, το οποίο πουλούσε αρκετά καλά εκείνη την εποχή. Κάθε φορά που κάτι ακυρωνόταν, πάντα ευχόμουν να είχε συνεχιστεί. Πώς είναι να βλέπετε σήμερα την προσαρμογή των διαλόγων σας στη «μεγάλη» οθόνη; Δεν προσαρμόζουν πραγματικά τους διαλόγους μου. Γράφουν τους δικούς τους διαλόγους και νομίζω ότι οι ταινίες της Marvel είναι, ως επί το πλείστον, πολύ διασκεδαστικές. Ακόμα και οι κακές είναι πολύ διασκεδαστικές. Σήμερα, δημιουργούν τα δικά τους «σύμπαντα» και η δική τους εκδοχή του Thor είναι πολύ διαφορετική από τη δική μου εκδοχή. Πιστεύετε ότι μια ταινία έχει τη δύναμη να γοητεύσει τους θαυμαστές όπως ένα κόμικ; Πιστεύω ότι μια ταινία έχει τη δύναμη να γοητεύσει επειδή είναι ταινία. Και πιστεύω ότι είναι περισσότεροι οι θαυμαστές των ταινιών από όσους έχουν διαβάσει ποτέ κάποιο κόμικ. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν τους εαυτούς τους οπαδούς της Marvel, αλλά δεν έχουν διαβάσει ποτέ κόμικς. Μιλήσαμε για αρκετούς χαρακτήρες που διαμορφώσατε. Υπάρχει κάποιος που πιστεύετε ότι αξίζει να γίνει ταινία και έχει παραβλεφθεί; Σε κάποια φάση επρόκειτο να κάνουν μια ταινία για έναν χαρακτήρα που ο Ρον Φρενζ και εγώ είχαμε δημιουργήσει, τη Silver Sable. Και σκέφτηκα πως αυτή θα μπορούσε να είναι μια υπέροχη ταινία επειδή είναι σαν μια γυναικεία εκδοχή του Τζέιμς Μποντ, αλλά δεν προχώρησε ποτέ. Συνέχισαν να αναπτύσσουν την ιδέα, αλλά δεν βρήκαν ποτέ το σενάριο που τους άρεσε. Ωστόσο, και μερικοί από τους χαρακτήρες που βγήκαν σε ταινίες δεν ήταν τόσο δυνατοί όσο θα μπορούσαν να είναι, όπως ο Kraven the Hunter και ο Morbius. Νομίζω ότι αυτοί οι χαρακτήρες έπρεπε να περάσουν από τη γραφομηχανή άλλη μία φορά. Συνοψίζοντας και αντί να παραθέσω μια παραδοσιακή τελευταία ερώτηση, πώς πιστεύετε ότι ο Spider-Man ή ο Thor θα αποχαιρετούσαν τους Έλληνες αναγνώστες σας; Ο Spider-Man θα έλεγε: «Ηang loose from your friendly neighborhood Spider-Man» (σ.σ. κλασική ατάκα του ήρωα). Και ο Thor θα κοίταζε και θα έλεγε: «I am needed elsewhere». Και το σχετικό link...

Ο Sam Raimi κατάφερε να δημιουργήσει την καλύτερη τριλογία με τον αγαπημένο υπερήρωα, Spiderman. Μια τριλογία αγαπημένη για τους λάτρεις της δράσης και του είδους. Καμία δεν την ξεπέρασε ποτέ, κανένας Spiderman δεν έγινε καλύτερος από τον Tobey Maguire! Αυτή η τριλογία δεν ξεπερνιέται. Θα έλεγα από ταινίες της μετά το 2000 εποχής θα έβαζα αυτή μαζί με το Matrix στις αγαπημένες μου. Μία ταινία συνώνυμη με την παιδική ηλικία των ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στην ηλικία μου ή είναι συνομήλικοί μου ακριβώς. Όλοι όσοι είμαστε από 25 μέχρι 30 ετών, μεγαλώσαμε με αυτή την θρυλική τριλογία η οποία περιείχε ουσιαστικές σκηνές μάχης που ήξεραν να κόβουν την ανάσα. Ο Sam Raimi κατάφερε να δημιουργήσει την καλύτερη τριλογία με τον αγαπημένο υπερήρωα, Spiderman. Καμμία δεν την ξεπέρασε ποτέ, κανένας Spiderman δεν έγινε καλύτερος από τον Tobey Maguire. Ο ίδιος κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα στον σούπερ ήρωα και τον κοινό θνητό με εξαιρετική μαεστρία, αναδεικνύοντας την ωριμότητα του χαρακτήρα του και την εξέλιξή του μέσα από τα μεγάλα διλήμματα και τις σοβαρές επιλογές που καλείται να κάνει στη ζωή του. Ο ντροπαλός και ιδιοφυής Peter Parker, μετά από το τσίμπημα μίας μεταλλαγμένης αράχνης, μετατρέπεται σε έναν ήρωα με υπερφυσικές ικανότητες που μοιάζουν με εκείνες του ομώνυμου εντόμου. Η ζωή του χωρίζεται πλέον σε δύο σκέλη: στο πρώτο, καλείται να αναμετρηθεί με την απώλεια του θείου του, τον έρωτά του για την Μαίρη Τζέιν Γουάτσον και την ταραχώδη σχέση με τον κολλητό του, τον Harry. Και στην άγνωστη, κρυφή ζωή του είναι ένας σούπερ ήρωας που πατάσσει την εγκληματικότητα και προστατεύει τη Νέα Υόρκη από κάθε κακοποιό και κάθε κακό. Οι ταινίες του 2002, 2004 και 2007 είναι, χωρίς αμφιβολία, η καλύτερη μεταφορά της ανθρώπινης και υπερφυσικής υπόστασης ενός ήρωα στη μεγάλη οθόνη. Η καλύτερα ταινία με θέμα έναν ήρωα της Marvel (τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα). Οι σκηνές μάχης είναι τόσο ρεαλιστικές και ωμές, ξέρουν να εκκρίνουν περίσσια αδρεναλίνη από τα επινεφρίδια και να σου χαρίζουν την ικανοποίηση της δράσης. Είναι τόσο πειστικές, τόσο πρωτοπόρες, τόσο επιδέξια γυρισμένες. Ο Spiderman παλεύει και χάνει τις δυνάμεις και τον προσανατολισμό του, μέχρι να επιστρέψει δριμύτερος. Γιατί και οι σούπερ ήρωες πέφτουν και σηκώνονται… Η πρώτη ταινία περιγράφει περισσότερο τη μετάβαση ενός απλού, καθημερινού νεαρού σε έναν υπερήρωα, η δεύτερη διεισδύει ακόμα περισσότερο στην ψυχοσύνθεση της προσωπικότητάς του η οποία ωριμάζει περισσότερο. Και το τρίτο μέρος το οποίο είναι και εκείνο το οποίο διαχρονικά δέχεται τη χειρότερη κριτική, τον δείχνει ως έναν ήρωα που επιλέγει το Καλό, ακόμα και αν γοητεύεται έστω και για λίγο από το Κακό. Η σκηνή με το τραίνο στη δεύτερη ταινία της τριλογίας, παραμένει μία από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές μάχης στη μεγάλη οθόνη. Η ιδιοφυία του Raimi φαίνεται από το συμβολισμό της απώλειας της μάσκας του Spiderman. Ο ίδιος δε φοβάται να αναδείξει το φόβο, την αγωνία και το άγχος που έχει ο Peter, αναδεικνύοντας και την αδυναμία της ανθρώπινης πλευράς του. Τον απογυμνώνει από υπερήρωα, φανερώνει παράλληλα και την ανθρώπινη δυσκολία και συντριβή του. Για του λόγου το αληθές: Η τριλογία σε έφερνε πάντοτε αντιμέτωπο και με ηθικά διλήμματα, δεν έδινε αποκλειστικά έμφαση σε σκηνές μάχης. Ο Peter βιώνει την απώλεια του θείου του με βίαιο τρόπο, αποφασίζει να εκδικηθεί, αλλά καταλήγει να συγχωρέσει και να ξεριζώσει το κακό από μέσα του. Ακόμα και ως σούπερ ήρωας, εκμεταλλεύεται τη δύναμή του για καλό. Αυτό που ξεχωρίζει τη συγκεκριμένη τριλογία από τις άλλες, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι η ουσιαστική έμφαση στο χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα. Υπάρχει μία διαδικασία εμβάθυνσης της προσωπικότητάς του, η οποία παρουσιάζεται διαφορετική σε κάθε μέρος της ταινίας. Εκτός της μάχης του ήρωα με μερικούς από τους σημαντικότερους εχθρούς, βλέπουμε την προσωπική του ζωή να έρχεται στο προσκήνιο και να φτάνει ακόμα και στο σημείο να επηρεάζει την ταυτότητά του ως υπερήρωα. Αυτή η τριλογία Spiderman – ω ναι! – είναι, πραγματικά, η καλύτερη που δημιουργήθηκε. Ακόμα και αν υπάρχουν λάθη ή μικρά κενά στο σενάριο, αυτό δεν αναιρεί το μεγαλείο της, το πόσο σωστά και σοφά τοποθετήθηκε απέναντι στην παρουσίαση ενός ήρωα. Και για αυτό, παραμένει αγαπημένη για τους λάτρεις της δράσης και του είδους. Πηγή: https://ideostrovilos.gr/texnes/spiderman-sam-raimi

Το Your Friendly Neighborhood Spider-Man, το οποίο αποτελεί την νεότερη προσθήκη του Marvel Studios Animation στο Disney+, αποτελούμενο από 10 επεισόδια, εξερευνά για ακόμα μια φορά το origin story του Peter Parker και τα πρώτα του βήματα ως Spider-Man. Διαδραματίζεται σε ένα εναλλακτικό σύμπαν του MCU, παρουσιάζοντας μια διαφορετική εκδοχή του Spider-Man του Tom Holland στην οποία δεν γίνεται ο Tony Stark μέντορας του Peter, αλλά... ο Norman Osborn;;!!! Ο Hudson Thames δανείζει τη φωνή του στον Peter Parker και το Alter Ego του, επιστρέφοντας για τον ρόλο μετά από το What If...?, ενώ πρωταγωνιστούν και οι Kari Wahlgren, Grace Song, Eugene Byrd, Zeno Robinson και Colman Domingo. Όσον αφορά το ιδιαίτερο animation style της σειράς, είναι βασισμένο στα πρώιμα τεύχη του The Amazing Spider-Man, σχεδιασμένα από τον Steve Ditko και αργότερα από τον John Romita Sr. Η πρώτη season έκανε την πρεμιέρα της στο Disney+ στις 29 Ιανουαρίου του 2025 και πρόκειται να ολοκληρωθεί στις 19 Φεβρουαρίου, με ένα πρωτόγνωρο πρόγραμμα κυκλοφορίας για την πλατφόρμα (με 2,3,3 και 2 επεισόδια να κυκλοφορούν την 1η, 2η, 3η και 4η εβδομάδα αντίστοιχα)! Τέλος, να σημειωθεί ότι βρίσκονται ήδη σε ανάπτυξη η 2η και η 3η season. (Και κάτι λίγες πληροφορίες για την εξέλιξη της σειράς, έπειτα από τις αρχικές ιδέες όσο βρισκόταν σε ανάπτυξη...) (το παραπάνω δεν περιέχει spoilers) Θα επιστρέψω μελλοντικά με εντυπώσεις από την σειρά. Προς το παρόν, πάντως, έχοντας παρακολουθήσει το πρώτο επεισόδιο, έχω σχηματίσει πολύ θετικές εντυπώσεις.

Το Spider-Man: Beyond the Spider-Verse απέκτησε επιτέλους ημερομηνία κυκλοφορίας!! Θα χρειαστεί βέβαια να περιμένουμε αρκετά μέχρι τις 4 Ιουνίου 2027, αλλά τουλάχιστον έχουμε ακριβή ημερομηνία. Η ταινία, η οποία θα κλείσει την επική τριλογία και που αναμένεται να είναι ένα ακόμα οπτικοακουστικό υπερθέαμα σαν τους προκατόχους της, απέκτησε και τις πρώτες της εικόνες: Οι συντελεστές της ταινίας περιλαμβάνουν τους Bob Persichetti και Justin K. Thompson στη σκηνοθεσία, τους Phil Lord και Christopher Miller μαζί με τον David Callaham για ακόμα μια φορά στο σενάριο και φυσικά τον Shameik Moore στον πρωταγωνιστικό ρόλο, με τους Hailee Steinfeld, Jason Schwartzman, και Karan Soni να πρωταγωνιστούν/επιστρέφουν επίσης.

Σύνοψη από την εκδοτική: ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ SPIDER-MAN ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ…ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΑΣ! ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ; O Γιου, ένας άτολμος μαθητής Λυκείου, βρίσκει και φοράει τη στολή του Σπάιντερ-Μαν, αλλά γρήγορα μαθαίνει ότι το να είσαι ήρωας δεν είναι μόνο φωτογραφίες και likes στα social media. Το νέο Λύκειο του Γιου είναι κάπως απαίσιο. Όλα αλλάζουν όταν βρίσκει μια από τις στολές του Σπάιντερ-Μαν πεταμένη σε ένα σοκάκι. Στην αρχή έχει πλάκα να φοράει τη στολή και να παριστάνει τον ήρωα – αλλά όταν εμφανίζονται πανίσχυροι εχθροί, ο Γιου θα βρεθεί σε μεγάλους μπελάδες. Όμως ο αληθινός Σπάιντερ-Μαν παραμένει άφαντος, και η πόλη χρειάζεται κάποιον για να την προστατεύσει… Η ιστορία: Ένα ακόμα manga από την Anubis, το οποίο αφορά υπερήρωα και το οποίο δημιουργεί με τη δική του αισθητική ένας Ιάπωνας δημιουργός. Ο Yusuke Osawa είναι τεράστιος φαν του Spider-Man, όπως μαρτυρά ο ίδιος, και αυτό το κόμικ αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στον Νεοϋορκέζο ήρωα. Ο Osawa παίρνει ένα απλό, αλλά αρκετά διασκεδαστικό concept. Τι θα γινόταν αν ένας πιτσιρικάς που λατρεύει τον Spider-Man έβρισκε ξαφνικά τη στολή του σε έναν κάδο σκουπιδιών; Πως θα εμπνέονταν ένα φοβισμένο παιδί από ένα σύμβολο που αντιπροσωπεύει έναν ήρωα. Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία του Γιου, ενός νεαρού μαθητή που βρίσκει τη στολή του Spider-Man και τη φοράει. Ωστόσο σιγά σιγά ο Γιου χωρίς να ξέρει να τη χρησιμοποιήσει, πρέπει να αντιμετωπίσει κινδύνους όπως το να σώσει ένα παιδί από μια πυρκαγιά σε σπίτι ή να σταματήσει μια εγκληματία από το να βάλει βόμβες στην πόλη. Παράλληλα όμως τρέχει και μια άλλη ιστορία. Που είναι ο πραγματικός Spider-Man και τι έχει συμβεί στον Peter Parker; Ο Γιου προσπαθεί να καταλάβει τι έχει συμβεί στον αγαπημένο του ήρωα, την ίδια ώρα που πρέπει να καλύψει το γεγονός ότι ο ίδιος δεν είναι ήρωας, ενώ στην προσωπική του ζωή μπαίνει μια κοπέλα. Ο Osawa φέρνει σιγά σιγά στο προσκήνιο και τον Peter Parker, τη Silk και άλλους χαρακτήρες και ο Γιου παίρνει σιγά σιγά τα μαθήματα που πήρε και ο ίδιος ο Peter όπως το κλασικό ότι η μεγάλη δύναμη φέρνει και μεγάλη ευθύνη. Σιγά σιγά το μυστήριο ξετυλίγεται και αρκετοί κακοί του Spider-Man θα εμφανιστούν. Το σχέδιο είναι πολύ εντυπωσιακό και οι μάχες έντονες, ενώ οι κακοί δεν αποδίδονται τόσο με μια γενική manga αισθητική όσο προσαρμόζονται στο προσωπικό στυλ του Osawa. Μια ωραία ιστορία χωρισμένη σε 14 κεφάλαια, την οποία ίσως να θέλετε να διαβάσετε αν χρειάζεστε κάτι διαφορετικό από τυπικό Spidey. Η έκδοση: Στο κλασικό μέγεθος manga που βγάζει η Anubis βγαίνει και το Fake Red. Είναι πάρα πολύ ογκώδες με πάνω από 300 σελίδες και προς τιμήν τους δεν το χώρισαν, αλλά το έβγαλαν όλο μαζί, οπότε μη σας φαίνεται πολύ υψηλή η τιμή του. Η ιστορία θεωρώ πως αξίζει γενικότερα, ενώ στο εσωτερικό η Anubis κάνει κλασικά καλή δουλειά και η έκδοση είναι πλήρης. Μου άρεσαν επίσης τα easter eggs που επεξηγεί στο τέλος ο Osawa. Καλό διάβασμα σε όλους

Το "The Spectacular Spider-Man" αποτελεί μια σειρά κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστή τον Spider-Man (καλά το μαντέψατε!), που αναπτύχθηκε από τους Greg Weisman και Victor Cook. Ο τόνος και το στυλ της σειράς βασίζονται κυρίως στην αρχική εποχή του κόμικ the Amazing Spider-Man, από τους Stan Lee, Steve Ditko και John Romita Sr. , διαθέτοντας αντίστοιχη ισορροπία ανάμεσα στην δράση, το χιούμορ και το δράμα (ενώ επίσης βλέπουμε για ακόμα μια φορά τον Perer Parker ως μαθητή). Παρά το γεγονός αυτό, φυσικά, η σειρά τείνει να δανείζεται και να συνδυάζει υλικό και από τις υπόλοιπες εποχές του the Amazing Spider-Man μέχρι εκείνο το σημείο (δηλαδή την κυκλοφορία της το 2008), μαζί με μερικές ακόμα πηγές, όπως την σειρά κόμιξ Ultimate Spider-Man των Brian Michael Bendis και Mark Bagley, καθώς και την τριλογία ταινιών Spider-Man του Sam Raimi. Η σειρά -η οποία αποτελείται από 2 seasons (13 επεισοδίων η κάθε μια), που κυκλοφόρησαν το 2008 και το 2009 αντίστοιχα- δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, εξαιτίας των γνωστών νομικών συγκρούσεων ανάμεσα στην Disney και την Sony, σχετικά με τον τηλεοπτικό και τον κινηματογραφικό Spider-Man . Αρχικά, λοιπόν, προοριζόταν να φτάσει τις 5 seasons, να κυκλοφορήσουν animated ταινίες ανάμεσα σε εκείνες που δεν κυκλοφόρησαν, μέχρι και να βγει spin-off σειρά με τον Venom πρωταγωνιστή (εάν αποκτούσε δημοφιλία ο χαρακτήρας στις επόμενες seasons)! Δυστυχώς, τα καλούδια που μας περίμεναν στα προαναφερθέντα projects θα παραμείνουν ένα ανεκπλήρωτο όνειρο . Αλλά αρκετά με την γκρίνια, στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να χαιρόμαστε για τις δύο "spectacular" seasons που έχουμε . Edit 07/09/2025. ---> Μικροπροσθήκες και κυρίως βελτιώσεις στον τρόπο έκφρασης των πληροφοριών. Παρακάτω διατηρείται το αρχικό κείμενο για ιστορικούς λόγους (το οποίο φανερώνει και την όποια εξέλιξη στον τρόπο που γράφω )

Εδώ και μερικές δεκαετίες, ο Τίτο Φαράτσι έχει συνδέσει το όνομά του όχι μόνο με κορυφαίους σχεδιαστές κόμικς με τους οποίους έχει συνεργαστεί κατά την πολυετή καριέρα του, αλλά και με διάσημους ήρωες όπως ο Ντόναλντ Ντακ και ο Μίκυ Μάους, ο Σπάιντερ Μαν, ο Ντερντέβιλ και ο Κάπτεν Αμέρικα, ο Ντιαμπολίκ και ο Ντύλαν Ντογκ. Αν υπάρχει πεπρωμένο, τότε σίγουρα στην περίπτωση του Τίτο Φαράτσι στο υφαντό της Μοίρας του υπήρχε με μεγάλα γράμματα η λέξη «κόμικς». Γεννημένος το 1965 στο Γκαλάρτε της ιταλικής Λομβαρδίας, ασχολήθηκε για χρόνια με τη μουσική ως ντράμερ, δημοσιογράφος και συντελεστής σχετικών φανζίν, πριν τον κερδίσει η συγγραφή ιστοριών κόμικς με ήρωες του Ντίσνεϊ το 1996. Δεν έφερε μόνο την ανεξάντλητη φαντασία του και το όραμά του για τη νέα γενιά των σχετικών κόμικς, αλλά μία αφηγηματική αρτιότητα που παραμένει αξιοζήλευτη μέχρι και σήμερα. Η φρεσκάδα των ιστοριών του γρήγορα τον έκανε να ξεχωρίσει, ανοίγοντάς του τον δρόμο για συνεργασίες στα πιο σημαντικά πρότζεκτ και πλάι στους μεγαλύτερους σχεδιαστές της ντισνεϊκής παράδοσης στη γείτονα. Συμμετείχε στις «Νέες Περιπέτειες του Φάντομ Ντακ», εισήγαγε στοιχεία νουάρ κωμωδίας στις ιστορίες του Μίκυ Μάους, δίνοντας χώρο σε ήρωες όπως ο Χειροπαίδαρος και ο Ροκ Νταμάρης, τον οποίο συνδημιούργησε με τον κορυφαίο Τζόρτζιο Καβατσάνο, έναν σχεδιαστή με τον οποίο συνδέθηκε στενά, προσωπικά και καλλιτεχνικά. Μαζί δημιούργησαν το γκράφικ νόβελ «Jungle Town», μία πρωτότυπη ιστορία με ζωόμορφους χαρακτήρες, αλλά και «Το Μυστικό του Κρυστάλλου» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως), την πρώτη ιταλικής παραγωγής ιστορία με τον Σπάιντερ Μαν, τοποθετώντας τη δράση στη γνώριμη για το καλλιτεχνικό δίδυμο Βενετία, καθώς και αμέτρητες ακόμα ιστορίες για διάφορους εκδότες. Στη σχεδόν τριακονταετή καριέρα του, ο πολυβραβευμένος δημιουργός κόμικς έχει γράψει ιστορίες για τους πιο γνωστούς χαρακτήρες των υπερηρωικών κόμικς της Marvel, αλλά και για τους περισσότερους πρωταγωνιστές των ιταλικών εκδόσεων όπως ο Τεξ, ο Ζαγκόρ, ο Ντύλαν Ντογκ, ο Ντιαμπολίκ και άλλοι. Τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων, επιμελείται των εκδόσεων της Feltrinelli Comics. Αυτός ήταν και ο λόγος που το ενδιαφέρον της παρουσίας του στο φετινό Comicdom Con Athens ήταν αυξημένος, αφού συναντήθηκε υπό την ιδιότητα του εκδότη με Έλληνες δημιουργούς και εκδότες κόμικς που επιθυμούσαν να δειγματίσουν το έργο τους. Με αφορμή την επίσκεψή του στην Αθήνα, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για την αλληλεπίδρασή του με την ελληνική σκηνή κόμικς και, φυσικά, το έργο του. ● Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από τις εντυπώσεις που σου άφησε η επίσκεψη στην Ελλάδα. Ήταν μια πολύ όμορφη έκπληξη, δεδομένου ότι οι αναμνήσεις που είχα ήταν από την Αθήνα που επισκέφτηκα ως τουρίστας αρκετά χρόνια πριν ήταν πολύ διαφορετικές. Η ελληνική σκηνή κόμικς δυστυχώς δεν είναι ακόμα αρκετά γνωστή στην Ιταλία. Κάθε τόσο βλέπω ότι διάφορα έργα μου μεταφράζονται στα ελληνικά και ήταν μεγάλη τιμή να συναντώ ανθρώπους οι οποίοι γνωρίζουν τη δουλειά μου για την Disney, την Bonelli, τη Marvel. Το φεστιβάλ ήταν πολύ φιλικό, πολύ ζωηρό, πολύ ευχάριστο, όπως και οι Έλληνες. Η σειρά «Μίκυ Μυστήριο Β' Κύκλος» κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2002 από τις εκδόσεις Νέα Ακτίνα. ● Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Διηγήσου μας με λίγα λόγια το ταξίδι σου στον μαγικό κόσμο των κόμικς. Πρόκειται για ένα ταξίδι που ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί και φανατικός αναγνώστης κόμικς. Από μικρός ήθελα να κάνω τα δικά μου, αλλά δεν τα πήγαινα καλά με το σχέδιο. Εκείνη την εποχή, πολύ περισσότερο απ’ ότι σήμερα, ήταν κοινός τόπος ότι κόμικς κάνει μόνο όποιος ξέρει να σχεδιάζει. Μεγαλώνοντας και παρακολουθώντας τον χώρο από διάφορους ρόλους, κυρίως αυτόν του δημοσιογράφου, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι απαραίτητο να σχεδιάζεις για να γράφεις καλά κόμικς – για καλή μου τύχη, βρέθηκαν κι άλλοι που πίστευαν το ίδιο και μου έδωσαν ευκαιρίες. Κάπως έτσι, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ξεκίνησα να γράφω ιστορίες για την Disney, για την Bonelli, για τον Lupo Alberto και τον Ντιαμπολίκ, συνεχίζοντας απτόητος μέχρι σήμερα να εξερευνώ αυτόν τον ενδιαφέροντα και πραγματικά μαγικό κόσμο. ● Από τις συνεργασίες σου στον χώρο ξεχωρίζει αναμφίβολα αυτή με τον Τζόρτζιο Καβατσάνο, όχι μόνο για την καλλιτεχνική και αφηγηματική αρτιότητα των ιστοριών σας, αλλά για το σπάνιο γεγονός δύο άνθρωποι να συνεργάζονται τόσο συχνά και να δημιουργούν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Ο Τζόρτζιο Καβατσάνο είναι πολλά πράγματα για μένα. Με βοήθησε στα πρώτα μου βήματα, σχεδίασε μία από τις πρώτες ιστορίες μου στο περιοδικό «Topolino», με σύστησε στην εκδοτική εταιρεία Bonelli με τα καλύτερα λόγια, μου έμαθε πολλά. Ταυτόχρονα, η επικοινωνία στη συνεργασία μας είναι τέτοια που λειτουργούμε τόσο συντονισμένα λες και είμαστε ένας καλλιτέχνης, παρά καλλιτεχνικό δίδυμο – συμβαίνει και με άλλους καλλιτέχνες, όπως η Σίλβια Τζίκε. Με τον Τζόρτζιο όμως είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε πολλά διαφορετικά μονοπάτια, εκτός από τα κλασικά κόμικς της Disney: Ντιαμπολίκ, Σπάιντερ Μαν, Ντύλαν Ντογκ, Lupo Alberto, «Jungle Town», εκ των οποίων τα περισσότερα, αν και ανήκουν σε διαφορετικές σχολές ή παραδόσεις, φέρουν τα υφολογικά γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη καλλιτεχνική σύμπραξη. Από τις πρώτες σελίδες της ιστορίας «Σκοτεινή Πόλη» (Μίκυ Μυστήριο). Η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική σε σχέση με τις συνηθισμένες ιστορίες των κόμικς της Ντίσνεϋ. ● Η συμμετοχή σου στην ανατρεπτική σειρά «Μίκυ Μυστήριο Β’ Κύκλος» εξακολουθεί σχεδόν 25 χρόνια μετά να παραμένει μία από τις καλύτερες στιγμές σου, καθώς και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσπάθειες ανανέωσης του ήρωα. Πράγματι, η συγκεκριμένη σειρά γεννήθηκε από την επιθυμία να κάνω κάτι με τον πιο διάσημο χαρακτήρα της εταιρείας, το οποίο θα μπορούσε να έχει την επιτυχία που είχε την ίδια περίοδο η σειρά με τις «Νέες Περιπέτειες του Φάντομ Ντακ» στην Ιταλία. Ο Ντόναλντ είχε ήδη ένα υπερηρωικό άλτερ έγκο, ο Μίκυ όμως δεν είχε αυτήν την προσαρμοστικότητα. Εκείνη την περίοδο, περί τα τέλη της χιλιετίας, τα αστυνομικά μυστήρια ήταν ένα πολύ διαδεδομένο και επιτυχημένο είδος μυθοπλασίας σε όλα τα σχετικά μέσα, λογοτεχνία, τηλεόραση, κινηματογράφος. Μια και τύχαινε να μου αρέσει κι εμένα ιδιαίτερα, δέχτηκα να συντονίσω μια ομάδα εργασίας για τη διαμόρφωση του νέου σύμπαντος του «Μίκυ Μυστηρίου». Μαζί μου ήταν και ο Τζόρτζιο Καβατσάνο, με τον οποίο ήδη είχαμε βρει έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας. Για μια σειρά λόγων, δεν πρόκειται για ένα «φυσιολογικό» έργο αλλά για ένα κράμα ιδεών και καλλιτεχνικού αυθορμητισμού. Ενώ η κατεύθυνση που πήρε ήταν σωστή, κατά τη γνώμη μου έχει στοιχεία ανερμάτιστα και δίχως συνοχή, διαδοχικά τέλη και νέες αρχές, έπασχε σε θέματα συντονισμού. Παραμένει όμως μία καλή απόδειξη των κρυφών δυνατοτήτων του ήρωα, τις οποίες αναδείξαμε απολαμβάνοντας κάθε στιγμή, ειδικά στο επεισόδιο #0 της εισαγωγής στην Νταρκ Σίτι που συνυπογράφω με τον Καβατσάνο. Ο Φραντσέσκο Αρτιμπάνι ήταν ο άλλος κεντρικός συγγραφέας της σειράς, ο οποίος συνέβαλε στη δημιουργία ενός continuity που μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Οι πωλήσεις όμως δεν ήταν τόσο καλές για να συνεχίσει και ολοκληρώθηκε πολύ σύντομα, σε μόλις 12 τεύχη. Spider-Man: Το Μυστικό του Κρυστάλλου. Κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως (2021 – μετάφραση Γαβριήλ Τομπαλίδης). ● Πώς εμπνέεσαι; Μια ερώτηση που φαίνεται απλή, αλλά η απάντηση είναι αρκετά δύσκολη. Πρόκειται για κάτι το οποίο με απασχολεί από διάφορες πλευρές – για παράδειγμα, εσχάτως προσπαθώ να το διδάξω σε νέους φερέλπιδες συγγραφείς παραδίδοντας μαθήματα δημιουργικής γραφής. Δεν αφορά μόνο τα κόμικς, αλλά και τη λογοτεχνία, την πεζογραφία, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, τα βιντεοπαιχνίδια, ένα εύρος αναφορών και ερεθισμάτων που μεταβολίζονται και συνεπικουρούν στην τελική έμπνευση. Συχνά πηγή έμπνευσης είναι οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι. Σχεδόν ποτέ δεν έχει τύχει να μου φέρουν μια ιστορία που «θα μπορούσε να γίνει ωραίο κόμικς» και να ισχύει πράγματι αυτό, ωστόσο είναι σύνηθες να εμπνέεσαι παρατηρώντας τις ζωές των άλλων, ακούγοντας τις εμπειρίες και τις ιστορίες τους, ειδικά όταν μιλάμε για κόμικς όπως τα ντισνεϊκά όπου υπάρχει η δυνατότητα να γράφουμε απλές, καθημερινές ιστορίες. Αλλά και στις μεγαλύτερες ιστορίες συμβαίνει το κλειδί να βρίσκεται σε μια απλή ιδέα, έναν βασικό μηχανισμό όπως η αλληλεπίδραση και η σχέση δύο χαρακτήρων, κάτι μικρό που λειτουργεί εξίσου καλά ανεξαρτήτως αν γράφεις μια ιστορία τρόμου, ένα γουέστερν ή ένα αστυνομικό δράμα. Οι ιδέες που προέρχονται από την καθημερινή ζωή είναι πάντοτε αυτές που λειτουργούν καλύτερα. Και το σχετικό link...

«Είμαι ενθουσιασμένος που αποτελώ μέρος του “Spider-Man: Ακροβατώντας στο Αραχνοσύμπαν”. Ο Phil Lord, ο Chris Miller (σ.σ.: σεναριογράφοι), οι σκηνοθέτες, οι animators και όλη η ομάδα του Αραχνοσύμπαντος τοποθέτησαν ψηλά τον πήχη για το animation! Βλέποντας την ταινία, ένας ολότελα νέος κόσμος αντίληψης ανοίγεται μπροστά μας». Με αυτό το «τιτίβισμα» στο twitter σχολίασε ο Jeff Koons, ένας από τους πιο δημοφιλείς, εμπορικούς αλλά και αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες της σύγχρονης τέχνης, τη «συμμετοχή» του στο δεύτερο – αλλά όχι τελευταίο – μέρος της επικής animation εκδοχής του Spider-Man που παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους. Η «συμμετοχή» αυτή συνίσταται στην πρώτη σκηνή της ταινίας που εκτυλίσσεται στο Μουσείο Γκουγκενχάιμ της Νέας Υόρκης. Στο επίκεντρο ενός κρεσέντο εκρήξεων, ο Spider-Man τα βάζει με τον Vulture, με ένα «Baloon Dog» του Jeff Koons να ίπταται και να απειλεί όσους τρέχουν να σωθούν. Όσοι είχαν απολαύσει πριν από τέσσερα χρόνια το αριστουργηματικό πρώτο μέρος, δύσκολα μπορούσαν να φανταστούν ότι αυτή η πανδαισία χρωμάτων, σχεδίων, ήχων και συναισθημάτων μπορεί να ξεπεραστεί και μάλιστα τόσο σύντομα. Και όμως, το Spider: Ακροβατώντας στο Αραχνοσύμπαν τα κατάφερε. Η ανεπανάληπτη ταινία κινουμένων σχεδίων δεν «βλέπεται». Βιώνεται! Επί 140 λεπτά, ο θεατής ανεξαρτήτως ηλικίας βυθίζεται σε ένα όργιο παραισθητικών εικόνων, εθιστικής μουσικής και ξέφρενης δράσης το οποίο παρακολουθεί μαγνητισμένος. Τελειώνοντας αυτό το τεχνολογικό και εικαστικό επίτευγμα, παρατηρούσα τους θεατές στο ημίφως της κινηματογραφικής αίθουσας να παραμένουν αποσβολωμένοι στις θέσεις τους χωρίς να σηκώνονται για να απολαύσουν μέχρι και την τελευταία γουλιά στους τίτλους τέλους. Και να πιάσουν όσο περισσότερες αναφορές μπορούν. Οι ατέλειωτες τεχνοτροπίες που εφαρμόζονται μέσω των αμέτρητων σχεδιαστικών επιλογών, τα φιλοσοφικά ερωτήματα που αναδύονται σε κάθε σκηνή, οι αναφορές στην πανκ κουλτούρα, τον ισοπεδωτικό καπιταλισμό και τον φασισμό, τα σχόλια που προκύπτουν για δύσκολες έννοιες όπως η ενδεχομενικότητα, ο ρατσισμός, η αφοσίωση, η συμπερίληψη, η προδοσία, οι οικογενειακές σχέσεις κ.ά. καθιστούν την ταινία ένα πολυεπίπεδο έργο που δεν εξαντλείται στις δυόμισι ώρες του, αλλά καρφώνεται στο μυαλό σου για μέρες. Αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι ο κινηματογράφος δεν έχει πεθάνει. Είναι ολοζώντανος και εξακολουθεί να μαγεύει. Και το σχετικό link...

Μετά τα τεύχη 800 και 801, έκλεισε μία περίοδος για τον Spider-Man καθώς ο Dan Slott άφησε τη συγγραφή ιστοριών για τον αγαπημένο ήρωα μετά από δέκα χρόνια συνεχής παρουσίας σε μία από τις πιο ιστορικές σειρές κόμικ. Το νέο ξεκίνημα φέρνει ακόμα έναν τίτλο υπ’ αριθμό 1, κάτι που πλέον, δυστυχώς, αποτελεί βασικό κομμάτι της εμπορικής στρατηγικής της Marvel, η οποία επανεκκινεί διαρκώς τίτλους, αναζητώντας τη λύση για την καθοδική πορεία στις πωλήσεις και στην ποιότητα των κόμικ της τα τελευταία χρόνια. Στη νέα εποχή του Spider-Man, το σενάριο αναλαμβάνει ο Nick Spencer, ο οποίος διακρίθηκε την τελευταία διετία για τη δουλειά με τον Captain America, πορεία που κορυφώθηκε πέρυσι με το Secret Empire. O Spencer πήρε μία επιλογή που ξεσήκωσε αντιδράσεις καθώς μετέτρεψε τον Captain America σε ναζί με έναν αρκετά απότομο τρόπο. Ωστόσο, στην εξέλιξη της ιστορίας δικαιώθηκε και μας έδωσε μία εξαιρετική ιστορία προδοσίας με πολιτικές προεκτάσεις. Η επιλογή του Spencer για τη νέα αρχή του Spider-Man είναι σωστή, καθώς δίνει σε έναν ταλαντούχο και έμπειρο δημιουργό την ευκαιρία να κάνει το επόμενο βήμα σε έναν από τους πιο απαιτητικούς τίτλους που υπάρχουν με τεράστιο κοινό που διαρκώς θέλει νέες ιστορίες. Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 4 τεύχη που ανήκουν σε ένα πρώτο arc με τίτλο «Επιστροφή στα βασικά» (Back to Basics). Η ιδέα μίας στροφής σε κλασικές νόρμες στα κόμικ έχει σφραγίσει τις αλλαγές στη Marvel το τελευταίο εξάμηνο, σε μία προσπάθεια να φέρει πίσω κάποιους παραδοσιακούς αναγνώστες. Πολλές σειρές που είχαν πρωταγωνιστές λιγότερο γνωστούς χαρακτήρες ακυρώνονται και πολλοί πρωτοκλασάτοι ήρωες επανέρχονται στο ρόλο τους μετά από μία σειρά περιπέτειες και πειραματισμούς των σεναριογράφων — ενδεικτικά μόνο, ο Tony Stark συνήλθε από το κώμα και ο γιος του Odin είναι και πάλι ο Thor. Ο Spider-Man ακολουθεί σε αυτή την πορεία ήδη εδώ και ένα χρόνο, όταν έπαψε να είναι δισεκατομμυριούχος κάτοχος μίας επιχείρησης τεχνολογίας αιχμής. Ο Spencer προχωράει σε αυτό το δρόμο όσο περισσότερο μπορεί: ο Peter Parker ξανά με συγκάτοικο σε ένα μικρό διαμέρισμα της Νέας Υόρκης, ως Spider-Man συναντάει κάποιους κλασικούς αντιπάλους και η Mary Jane επανέρχεται δυναμικά στη ζωή του. Το σενάριο προσέχει ώστε να μη φανεί ότι ισοπεδώνει τα προηγούμενα χρόνια και εντάσσει κάποια στοιχεία από τις ιστορίες του Slott, με πιο χαρακτηριστικό την υπενθύμιση ότι ο Parker «έκλεψε» τη διδακτορική διατριβή του από τον Dr. Octopus (δεν την έκλεψε ακριβώς, θυμηθείτε ή διαβάστε το υπέροχο κομφούζιο του Superior Spider-Man). Η αποκάλυψη αυτή θα οδηγήσει τον πρωταγωνιστή μας να χάσει τη δουλειά, τον τίτλο του διδάκτορα και το σεβασμό των συναδέλφων του. Η νέα αρχή του Spider-Man επενδύει σε όσα έκαναν τον χαρακτήρα τόσο αγαπητό και οδήγησαν εκατομμύρια να ταυτιστούν μαζί του. Καθημερινά προβλήματα επιβίωσης μέσα σε μία σύγχρονη μητρόπολη συνδυάζονται με έναν ήρωα που δεν ξεχωρίζει τόσο για τις δυνάμεις του όσο για το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό με τα οποία αντιμετωπίζει προσωπικά προβλήματα και αδιέξοδα. Ωστόσο, κάτι λείπει. Δεν αρκεί το να επιστρέψει η σειρά σε έναν ήρωα της πόλης ούτε το –όχι και τόσο διακριτικό- κλείσιμο του ματιού στους φαν ότι θα βρεθεί τρόπος να ξεπεραστεί το One More Day και να επανέλθει ο έρωτας του Peter με τη Mary Jane. Η «επιστροφή στα βασικά» έχει αξία αν συνδυάζεται πάντα με κάτι πραγματικά καινούριο, μία πρωτότυπη –όσο γίνεται- ιστορία που θα πατάει σε κάποιες κλασικές αρχές του χαρακτήρα και του κόσμου του. Η αδυναμία αυτή είναι πολύ έντονη στο κεντρικό κομμάτι του νέου arc που περιστρέφεται γύρω από -μία ακόμα- απώλεια των δυνάμεων του Spider-Man που θα οδηγήσει σε –μία ακόμα- σύγκρουση ανάμεσα στους δύο πόλους της βασικής κατευθυντήριας αρχής του πρωταγωνιστή: δύναμη και ευθύνη. Την κατάληξη την ξέρουμε εξαρχής, προτού ολοκληρωθεί το arc, καθώς στο δίλημμα ανάμεσα σε μία «κανονική» ζωή και στους κινδύνους και τα άγχη του υπερ-ήρωα, η επιλογή είναι δεδομενη. Ο Spencer φαίνεται, μέχρι στιγμής, να είναι περισσότερο απασχολημένος με το να αποδείξει ότι ξέρει τον ήρωα και τα βασικά κλισέ του παρά με το να παρουσιάσει μία ιστορία που να αντιστοιχεί στο σπουδαίο ταλέντο του. Η κατάσταση επιδεινώνεται από το σχέδιο του Ottley, το οποίο είναι προσεγμένο αλλά κατά βάση «καταφέρνει» να περνάει απαρατήρητο. Κάτι τέτοιο είναι προσόν όταν μιλάμε για διαιτητή στο ελληνικό ποδόσφαιρο, σίγουρα όμως δεν είναι καλό για τον κεντρικό σχεδιαστή του Spider-Man. Οι 80 σελίδες του τεύχους 800 μοιράστηκαν σε 6 διαφορετικούς σχεδιαστές δείχνοντας πόσο διαφορετικά στυλ και χρώματα μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς για να αποτυπώσει τη δράση, το συναίσθημα και το πλήθος χαρακτήρων που περιστοιχίζουν τον ήρωα. Γενικότερα, ο Spider-Man έχει περάσει από πολύ διαφορετικά και ετερόκλητα σχέδια, εξυπηρετώντας κάθε φορά και αντίστοιχες ιεραρχήσεις στην ιστορία και στην πορεία εξέλιξης του χαρακτήρα. Ο Ottley φαίνεται να μην έχει διαλέξει κάποια σαφή κατεύθυνση και, για αυτό, αφήνει μία αίσθηση άνευρης δουλειάς, χωρίς προσωπικότητα. Είναι σαφές πως είναι νωρίς ακόμα για να «θάψουμε» το καινούριο Amazing Spider-Man. Η δημιουργική ομάδα έχει πολύ δρόμο μπροστά της για να καταλήξει στο τι κόμικ θέλει να δώσει στο κοινό και δεν θα κριθεί από το πρώτο arc. Ωστόσο είναι ανησυχητικό ότι η Marvel και οι δημιουργοί της φαίνεται να πιστεύουν ότι το «πάμε όπως παλιά» μπορεί να είναι αρκετό για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο. Στην πραγματικότητα, είναι η άλλη όψη του νομίσματος: πριν λίγα χρόνια κυριαρχούσε η πίστη ότι αρκεί να φέρει τα πάνω-κάτω σε όλους τους ήρωες για να προσελκύσει νέο αναγνωστικό κοινό και να προσφέρει πρωτότυπες ιστορίες. Κάποιες φορές πρέπει να πάρεις ρίσκα που τελικά θα σε δικαιώσουν (Hydra-Cap, Thor γυναίκα, κ.α.), άλλες φορές μπορεί να πρέπει να επιμείνεις παραδοσιακά και να αποφύγεις αλλαγές που πλήττουν τον πυρήνα της απήχησης ενός χαρακτήρα (όπως το να γίνει ο Peter Parker δισεκατομμυριούχος), αλλά σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχεις μία ιστορία που να αξίζει να τη διηγηθείς. Αυτό πρέπει να αποδείξει η νέα αρχή του Spider-Man. smassingculture.gr