Jump to content

BladeRunner1992

Members
  • Content Count

    310
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by BladeRunner1992

  1. Φαρ Ουέστ Συμπαθητικό τομάκι, ό,τι πρέπει για να περάσει γρήγορα και ευχάριστα η ώρα, χωρίς πολλή σκέψη και σκοτούρες. Οι ιστορίες μου φάνηκαν γενικά καλούτσικες και σχετικά ενδιαφέρουσες, αν και υποθέτω ότι θα υπάρχουν και καλύτερες εκεί έξω. Γέλασα λιγάκι, χαλάρωσα αρκετά, ενώ φυσικά θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια, τότε που διάβαζα με το τσουβάλι Κόμιξ και Μίκυ Μάους. Η αλήθεια είναι ότι χάρη στο "Ούφο" που διάβασα πριν κάτι μέρες και το "Φαρ Ουέστ" που τελείωσα προ ολίγου, μπήκα στο τριπάκι για να διαβάσω περισσότερα κόμικς της Disney. Αλλά θέλει κάμποσο ψάξιμο για να βρω πραγματικά καλό υλικό. 7/10
  2. Εγώ πήγα την πρώτη κιόλας μέρα και τσίμπησα κάμποσα βιβλιαράκια (Λογοτεχνικά, αλλά και Non-Fiction), ενώ από Τρίτη θα ξαναπεράσω γιατί άφησα κάποια και τώρα το μετανιώνω. Από το 2010 πηγαίνω κάθε χρόνο στο Παζάρι και πάντα φεύγω με τουλάχιστον 15 βιβλία. Για όσους δεν με ξέρουν, είμαι τρελός βιβλιοφάγος. Πάντως για τους φανατικούς των κόμικ, μάλλον ψόφια τα πράγματα.
  3. Σήμερα κυκλοφόρησε ο έκτος τόμος και, φυσικά, τον άρπαξα και τον διάβασα με συνοπτικές διαδικασίες, όπως έκανα με τους προηγούμενους και όπως αναμένεται να κάνω και με τους επόμενους. Στον τόμο αυτό βλέπουμε ξανά τους γονείς του Καστέλ, παρακολουθούμε την εξέλιξη του μικρού Παμπλίτο στην παιδική ομάδα της Μπάρτσα, αλλά και την πορεία του ίδιου του Ερίκ Καστέλ στη μεγάλη ομάδα, με πολλά γκολ, νίκες και προκρίσεις. Επίσης, γινόμαστε μάρτυρες των πρώτων ποδοσφαιρικών βημάτων του Καστέλ. Η ιστορία προσφέρει ψυχαγωγία και συνάμα νοσταλγία, ενώ το σχέδιο παραμένει εξαιρετικό. Και σ'αυτό το τεύχος υπάρχουν κάμποσα μεγάλα καρέ, ό,τι πρέπει για ένα ωραίο και απολαυστικό οφθαλμόλουτρο. Τώρα, υπομονή μέχρι την επόμενη Κυριακή...
  4. Ο Τεντέν στο Θιβέτ Το 2016 διάβασα ένα κόμικ της σειράς ("Το σπασμένο αυτί") και το 2017 τρία ("Το μαύρο νησί", "Το σκήπτρο του Όττοκαρ" και "Το μυστικό του Μονόκερου"), αλλά για κάποιο λόγο δεν μπήκα στον κόπο να γράψω σχόλια για τις πολύ ωραίες και άκρως ψυχαγωγικές αυτές περιπέτειες του Τεντέν. Τώρα, όμως, λέω να γράψω το κατιτίς μου για το "Ο Τεντέν στο Θιβέτ", γιατί πιθανότατα είναι το καλύτερο από τα οχτώ που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής (ίσως μαζί με το "Ο κάβουρας με τις χρυσές δαγκάνες", που όμως διάβασα προ αμνημονεύτων ετών). Τώρα, γιατί μου άρεσε περισσότερο από τα υπόλοιπα; Το όλο σκηνικό του Θιβέτ, με τα βουνά, το χιόνι, το κρύο, τον εξωτισμό του. Το κλασικό θέμα της εξερεύνησης σε δύσβατη περιοχή, μια εξερεύνηση γεμάτη περιπέτειες και απαράμιλλο θάρρος. Ο φοβερός χαρακτήρας του Καπετάνιου Χάντοκ -τον οποίο συμπαθώ πάρα πολύ-, όπου εδώ συμμετέχει από την αρχή μέχρι το τέλος και είναι σκέτη απόλαυση, γεμάτος ατάκες και τρέλα. Και, φυσικά, το σχέδιο, με την πολύ ωραία αποτύπωση των βουνών του Θιβέτ, των σκηνών δράσης, αλλά και των κάμποσων αστείων στιγμών. Ευχαριστώ τον Hergé για την αναγνωστική απόλαυση που μου προσέφερε για ακόμη μια φορά... 9/10
  5. Διάβασα το τομάκι ονόματι Ούφο, η ανάγνωση του οποίου κράτησε δεν κράτησε μια ώρα. Καλούτσικες ιστοριούλες, ευχάριστες και ψυχαγωγικές, σίγουρα πέρασα ωραία όσο κράτησε και θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια (πω, σε λίγες μέρες γίνομαι είκοσι έξι και ήδη νιώθω γέρος, χαχα). Τίποτα το συνταρακτικό από άποψη περιεχομένου, αλλά σε γενικές γραμμές μια χαρά. Εντάξει, δεν έχω διαβάσει και πολλά κόμικ της Disney τα τελευταία χρόνια και δεν ξέρω πως θα φανούν στους φανατικούς της Disney οι συγκεκριμένες ιστορίες, πάντως έμεινα ευχαριστημένος. Βέβαια, δυο από τις έξι ιστορίες ("Ο ναυαγός του διαστήματος" και "Ο κόσμος του Βελκ") με άφησαν λίγο-πολύ αδιάφορο, αλλά οι υπόλοιπες μου φάνηκαν μια χαρά συμπαθητικές και ενδιαφέρουσες. Φυσικά θα τσιμπήσω τον επόμενο τόμο, μιας και λατρεύω τα Γουέστερν. Όταν θα είμαι στο ανάλογο mood, θα διαβάσω και το πρώτο τομάκι ("Μυθολογία"). Λογικά θα αγοράσω και όλους τους επόμενους τίτλους που θα κυκλοφορήσουν. 7.5/10
  6. Χθες αγόρασα το τρομερό αυτό πολεμικό κόμικ και σήμερα το διάβασα μονορούφι, χωρίς να πάρω ανάσα. Απορώ γιατί τόσο καιρό όχι μόνο δεν το είχα διαβάσει, αλλά δεν το είχα καν αγοράσει! Ξέρω ότι έπαιζα με τη φωτιά, γιατί δεν θα ήταν παράλογο κάποια στιγμή να εξαντλούνταν, και μετά τρέχα γύρευε. Τέλος πάντων, το καθήκον μου το έκανα, και πόσο χαίρομαι γι'αυτό! Είναι χαλαρά ένα από τα πιο ωραία κόμικ που είχα την τύχη να διαβάσω. Είναι η δεύτερη δημιουργία του Hugo Pratt που διαβάζω μετά το καταπληκτικό "The Man From The Great North" που απόλαυσα τον περασμένο Δεκέμβριο (το "Κόρτο Μαλτέζε: Εκουατόρια" δεν το μετράω, φυσικά, γιατί είναι άλλων δημιουργών), και δηλώνω ακόμα περισσότερο μαγεμένος με το σχέδιο και την ιστορία. Ο τύπος έδωσε ρέστα. Το ασπρόμαυρο σχέδιο με τα τρομερά αυτά μελάνια, είναι καλύτερο οφθαλμόλουτρο ακόμα και από αυτό που μπορεί να απολαύσει κανείς σε μια παραλία γυμνιστών (εντάξει, που λέει ο λόγος!). Ο Pratt κατάφερε να με ταξιδέψει στην έρημο της Λιβύης, ανάμεσα σε Άγγλους, Ιταλούς και Αφρικανούς στρατιώτες και μισθοφόρους, ενώ με ιδιαίτερα ρεαλιστικό τρόπο αποτύπωσε το όλο σκληρό και κυνικό σκηνικό ενός βρώμικου πολέμου (όχι ότι υπάρχει καθαρός πόλεμος, αλλά κουβέντα να γίνεται), καθώς και ορισμένα πολύ ιδιαίτερα τοπία, γεμάτα άγρια ομορφιά. Γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες, χόρτασα δράση και "εξωτικά" σκηνικά, και πήρα μια ιδέα για το συγκεκριμένο κομμάτι του Β' Π.Π. στην Αφρική, που είναι γενικά σχετικά άγνωστο στους περισσότερους. Περιττό να πω ότι η ατμόσφαιρα είναι φοβερή και ότι το κόμικ θα ξετρελάνει τους λάτρεις των κλασικών πολεμικών περιπετειών. 9.5/10
  7. Ένα και καλό... Σήμερα-αύριο θα το διαβάσω και θα γράψω και κριτική
  8. Διαβάστηκε και ο πέμπτος τόμος και ήταν και αυτός στο ίδιο καλό επίπεδο ποιότητας με τους προηγούμενους. Μπορώ να πω ότι το αμιγώς ποδοσφαιρικό κομμάτι ήρθε σε δεύτερη μοίρα, μιας και είδαμε τις αλλαγές στη ζωή του μικρού Παμπλίτο με τη μετακόμιση στη Βαρκελώνη, ενώ επίσης μάθαμε περισσότερα πράγματα για την οικογένεια του Ερίκ Καστέλ, από τη στιγμή που γνωρίσαμε τους ενδιαφέροντες γονείς του. Όπως και να το κάνουμε, το "Ερίκ Καστέλ" είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό ποδοσφαιρικό κόμικ. Γνωρίζεις ενδιαφέροντες χαρακτήρες και γίνεσαι ένα με την καθημερινότητά τους, ενώ νιώθεις νοσταλγία για μια άλλη εποχή, είτε την έζησες είτε όχι. Γι'αυτό, άλλωστε, σαν κόμικ είναι τόσο αγαπημένο. Εντάξει, και το σχέδιο από μόνο του αρκεί για να λατρέψει κανείς το κόμικ, αλλά λέμε τώρα...
  9. Από την 1η Ιανουαρίου έχω δει τις εξής ταινίες: The Hitch-Hiker. (1953). Ένα όχι και τόσο γνωστό νουάρ της δεκαετίας του ’50, σε σκηνοθεσία της Ida Lupino. Πρόκειται για ένα σύντομο δραματικό θρίλερ, με απλή πλοκή, λίγη ένταση και μια κάποια αγωνία για την κατάληξη. Αν και είμαι λάτρης των κλασικών νουάρ, το συγκεκριμένο δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε. Κάτι στην πλοκή, κάτι στις ερμηνείες, δεν ξέρω… Πάντως δεν πέρασα και άσχημα. 6/10 Thank You For Smoking. (2006). Έξυπνη κωμωδία, που σατιρίζει με έντονο κυνισμό τον τρόπο λειτουργίας εταιρειών και λόμπι, αλλά και διάφορες καταστάσεις της Αμερικάνικης πραγματικότητας. Ο Aaron Eckhart απολαυστικός στο ρόλο του κυνικού υποδιευθυντή του λόμπι των καπνοβιομηχανιών, που μάχεται για να κερδίσει την εύνοια του κοινού και των ΜΜΕ υπέρ του καπνίσματος. 7/10 Lion. (2016). Πολύ δυνατή δραματική ταινία, όπου αρχικά παρακολουθούμε την πορεία ενός μικρού Ινδού, από τη στιγμή που χάνεται στο χάος και τη φτώχεια της χώρας του, μέχρι που υιοθετείται από ένα άτεκνο ζευγάρι Αυστραλών. Στη συνέχεια, πολλά χρόνια μετά, βλέπουμε αυτόν τον Ινδό σε νεαρή ηλικία, να ψάχνει την οικογένειά του στην Ινδία. Το κομμάτι στο οποίο παρακολουθούμε την περιπέτεια του πιτσιρικά, είναι σαφώς και το πιο δυνατό κομμάτι της ταινίας. Η όλη απεικόνιση της φτώχειας που επικρατεί σε μεγάλο κομμάτι αυτής της χώρας, είναι έντονα ρεαλιστική. Επίσης η ερμηνεία του μικρού είναι εξαιρετική (οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών είναι απλώς ικανοποιητικές). Η σκηνοθεσία άρτια, η φωτογραφία πολύ καλή, γενικά είναι μια ταινία που αξίζει να δει κανείς. Απλά θέλει το χρόνο της. 8/10 The Big Red One. (1980). Κλασική πολεμική ταινία της δεκαετίας του ’80, στην οποία παρακολουθούμε την πορεία ενός λοχία και κάποιων συγκεκριμένων μελών της μονάδας του σε διάφορα πεδία μάχης του Β’ Π.Π., και την προσπάθειά τους να επιβιώσουν. Η συγκεκριμένη ταινία μου φάνηκε κάπως διαφορετική σε σχέση με άλλες πολεμικές ταινίες για τον Β. Π.Π. που έχω δει, και μάλλον έχει να κάνει με τη ματιά και το ύφος του σκηνοθέτη. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, αλλά σίγουρα έμεινα ικανοποιημένος. Είναι μια πολεμική ταινία που αξίζει να δει κάποιος που λατρεύει αυτό το είδος. 7/10 Adventures In Babysitting. (1987). Ωραία κωμωδία, γεμάτη δράση, υπερβολές, κουλές στιγμές και χιούμορ, σίγουρα είναι ό,τι πρέπει για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Δεν μπορώ να πω, γέλασα κάμποσο και πέρασα καλά! 7/10 12 Angry Men. (1957). Μετά από αρκετό καιρό, βάζω άριστα δέκα σε μια ταινία, αν και σε δυο-τρεις περιπτώσεις πέρσι και πρόπερσι είχα φτάσει πολύ κοντά. Τώρα, όμως, δεν υπήρχε περίπτωση να μην ανταμείψω ένα τέτοιο αριστούργημα με τον καλύτερο δυνατό βαθμό. Τι να σχολιάσει κανείς; Το σενάριο, τις ερμηνείες, τους διαλόγους, την ατμόσφαιρα, την εξέλιξη της πλοκής, τη σκηνοθεσία, τον έμμεσο σχολιασμό της ανθρώπινης κοινωνίας; Όλα είναι στο ανώτερο επίπεδο ποιότητας. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο κατεβατό για την απόλαυση που μου προσέφερε αυτό το αριστούργημα, αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Οπότε… 10/10
  10. Πριν κάτι μέρες πέτυχα σ'ένα παλαιοβιβλιοπωλείο το συγκεκριμένο κόμικ και το τσίμπησα δίχως δεύτερη σκέψη. Έκδοση της Image, Grant Morrison στο εξώφυλλο (δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει πολλά έργα του, αλλά είναι μεγάλο όνομα στο χώρο), πολύ ωραίο σχέδιο, και συν τοις άλλοις η βάση για μια καινούργια σειρά, που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή και έχω σκοπό να τη δω στο μέλλον (α, και με κόστος μόνο πέντε ευρώ!). Χμ, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα κιόλας. Η βασική ιδέα μου άρεσε και είναι σίγουρα κάτι το διαφορετικό στο είδος. Όμως η εκτέλεση μου φάνηκε έτσι κι έτσι. Κάπως βιαστική σε ορισμένα σημεία, ίσως και λιγάκι εξεζητημένη. Πολύ ανούσιο βρισίδι και μαυρίλα, που από ένα σημείο και μετά με κούρασαν κάπως. Νομίζω χρειάζονταν παραπάνω σελίδες για να απλωθεί πιο στρωτά η ιστορία, αλλά και να γίνει καλύτερη ανάπτυξη του πρωταγωνιστή, που από την μια είναι ενδιαφέρων και από την άλλη αντιπαθητικός. Το σχέδιο μου άρεσε και σίγουρα είναι από τα πιο δυνατά "χαρτιά" του κόμικ. Υπάρχουν κάμποσες σκηνές γραφικής βίας και είναι πολύ ωραία και δυναμικά σχεδιασμένες. Τέλος, μου άρεσε πολύ και ο χρωματισμός. Γενικά είναι ένα καλούτσικο κόμικ, όχι όμως για όλα τα γούστα! Θα του έβαζα τριάμισι αστεράκια στο Goodreads, αλλά μιας και δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα, θα το φιλοδωρήσω με τρία. 7/10
  11. Τίτλος: X-Men: Το έπος του μαύρου φοίνικα Τύπος Μέσου: έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης: Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. ISBN: 978-960-436-530-2 Γλώσσες: Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης: 09/01/2018 Πρόκειται για το X-Men: The Dark Phoenix Saga.
  12. Η πλέον αγαπημένη: Unforgiven Και ακολουθούν σε απόσταση αναπνοής: Reservoir Dogs The Last Of The Mohicans Φυσικά δεν έχω δει κάτι ταινίες όπως οι The Player, Dracula, Scent of a Woman, Chaplin, My Cousin Vinny, A River Runs Through It, Glengarry Glen Ross, Sneakers, Of Mice and Men και Bitter Moon, αλλά αμφιβάλλω αν θα αλλάξει κάτι.
  13. Πάει και ο τέταρτος τόμος. Πότε τον ξεκίνησα και πότε τον τελείωσα, ούτε που το κατάλαβα. Μιλάμε για πραγματικό εθισμό, όχι αστεία! Φυσικά εξακολουθώ να δηλώνω μαγεμένος από την ιστορία, τους χαρακτήρες, την ατμόσφαιρα και, πάνω απ'όλα, το σχέδιο. Αχ, το σχέδιο είναι τρομερό, δεν βαριέμαι να το λέω ξανά και ξανά. Και οι δημιουργοί του μου κάνουν τη χάρη να έχουν και μπόλικα μεγάλα καρέ, για ένα οργιαστικό οφθαλμόλουτρο. Τα γήπεδα, τα διάφορα κτίρια, τα τοπία... Παίζει να μου παίρνει περισσότερη ώρα το χάζεμα των διαφόρων καρέ μετά το τέλος της ανάγνωσης, παρά η ίδια η ανάγνωση! Βέβαια, κάτι που με ξένισε στον τόμο αυτό ήταν ένα χρονικό κενό, μιας και δεν είδαμε ούτε τον επαναληπτικό αγώνα με το Αμβούργο, ούτε πως και γιατί έγινε η αλλαγή προπονητή. Από την άλλη, έγιναν διάφορα ενδιαφέροντα πραγματάκια, οπότε μικρό το κακό... Τώρα, υπομονή μέχρι την επόμενη Κυριακή.
  14. Η πρώτη μπάζα της χρονιάς! Τα τρία πρώτα από Public και τα υπόλοιπα από παλαιοβιβλιοπωλεία: 1. Thirault/Riou/vigouroux - Miss: Better Living Through Crime (Humanoids). 15,51€ 2. Wazem/Peeters - Koma (Humanoids). 10,34€ 3. Perrissin/Riboldi - Cape Horn (Humanoids). 10,34€ 4. Morrison/Robertson - Happy! (Image). 5€ 5. Azzarello/Risso - Jonny Double (Vertigo). 5€ 6. De Haven/Smith - Πράσινα κεριά (Modern Times). 4€. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 7. Milo Manara - H.P. και Τζιουζέπε Μπέργκμαν (Βαβέλ). 6€ 8. Hugo Pratt - Κόρτο Μαλτέζε: Ο αετός της Βραζιλίας (Μαμούθ Κόμιξ). 10€
  15. Ω, τι ωραία έκπληξη ήταν αυτή; Ευχαριστώ πολύ τον κύριο πρόεδρα και την Δ.Ο. για την τιμή που μου έκαναν, αλλά και όλους εσάς για τα καλά σας λόγια . Εντάξει, μου φτιάξατε τη μέρα . Δεν ήξερα καν ότι θα μπορούσα να γίνω MoM, με τόσα άλλα ενεργά μέλη τριγύρω. Πάντως, τώρα που κοιτιέμαι στον καθρέφτη, μια χαρά μου πάει το μοβ Φυσικά θα γίνω ακόμα πιο ενεργός τώρα, γιατί έχω βρει πολλά ενδιαφέροντα θέματα και μέλη σ'αυτό το φόρουμ και πάντα περνάω καλά όσο είμαι online. Τώρα υποθέτω πρέπει να πάρω και , έτσι; Μόνο καλλιόπες δεν καθαρίζω, σας το λέω υπεύθυνα! Και όσο για το θεριό , είτε ταϊσμένο και ποτισμένο είναι είτε όχι, δεν το φοβάμαι. Άλλωστε, είμαι ένας Blade Runner! Ευχαριστώ και πάλι!
  16. Από τις 24 Δεκεμβρίου που σχολίασα τελευταία φορά στο τόπικ, είδα τις παρακάτω ταινίες: The Hill. (1965). Και να που στο τέλος της χρονιάς, έμελλε να δω ένα πραγματικό αριστούργημα. Από την αρχή μέχρι το κυνικό φινάλε, η ταινία τα σπάει. Ωμή, βασανιστικά ρεαλιστική, δυνατή, ενδιαφέρουσα, ακριβώς του γούστου μου. Από την μια ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής (Sidney Lumet και Sean Connery, αντίστοιχα), από την άλλη η θεματολογία και η ιστορία, είναι δυνατόν να μην ξετρελαθώ; Προσθέστε επίσης τις πολύ καλές ερμηνείες των περισσότερων ηθοποιών, τα τρομερά σκηνικά και την πραγματικά εξαίσια φωτογραφία, και έδεσε το γλυκό. Πάντως, να ξέρετε, παρόλο που σ'έναν μήνα γίνομαι 26, έχω μια λόξα με τις παλιές ταινίες (ειδικά των δεκαετιών του '60 και του '70), γι'αυτό και ενθουσιάζομαι πιο εύκολα με δαύτες και ίσως μερικές φορές να μην είμαι και 100% αντικειμενικός. 9/10 Arlington Road. (1999). Για αρκετό καιρό πίστευα ότι κάπου, κάποτε την είχα δει την συγκεκριμένη ταινία, μέχρι που χάζεψα μερικά τρέιλερ και δεν μου έλεγε τίποτα απολύτως. Ναι, ένα τόσο κλασικό θρίλερ των 90's κατάφερε να διαφύγει της προσοχής μου. Όμως, τελικά, έκατσα και την είδα. Και ξετρελάθηκα. Έχουμε να κάνουμε μ'ένα δραματικό θρίλερ, με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, με σωστή ατμόσφαιρα και ένα πραγματικά συγκλονιστικό και ανατριχιαστικό φινάλε - δεν μπορώ να πω ότι το περίμενα κιόλας. Επίσης οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές και η σκηνοθεσία υποδειγματική. 8/10 Radio Days. (1987). Παίζει να είναι η έβδομη ή η όγδοη ταινία του Woody Allen που βλέπω και για ακόμη μια φορά δηλώνω ικανοποιημένος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κωμική και νοσταλγική ματιά στην Χρυσή Εποχή του ραδιοφώνου στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την ιστορία να επικεντρώνεται κυρίως σε μια συνηθισμένη αλλά και συνάμα ιδιαίτερη οικογένεια Εβραίων, καθώς και σε κάποιους συντελεστές/καλλιτέχνες του ραδιοφώνου. Εντάξει, μπορεί να μην είναι για όλα τα γούστα η συγκεκριμένη ταινία (ή γενικότερα ο Woody Allen), προσωπικά όμως πέρασα εξαιρετικά. Γέλασα και ένιωσα νοσταλγία για μια εποχή που δεν έζησα (κάπως θα εξηγείται αυτό, δεν μπορεί). Επίσης συμπάθησα πολύ την τρελή οικογένεια. 8/10 Αυτές ήταν οι τελευταίες ταινίες της χρονιάς. Φέτος πρέπει να είδα γύρω στις 109 ταινίες. Και, φυσικά, είδα κάμποσες σαιζόν από διάφορες σειρές (Quarry, Gotham, Blindspot, Timeless, Stranger Things, The Wire, Outcast, The Deuce, Absentia). Καλά ήταν!
  17. Πριν λίγα λεπτά τελείωσα την ανάγνωση του τρίτου τόμου και εξακολουθώ να δηλώνω άκρως ικανοποιημένος, τόσο από την ιστορία και το σχέδιο, όσο και από την όλη ποιότητα της έκδοσης. Πιθανότατα θα συνεχίζω να γράφω και από ένα μικρό σχόλιο για τον κάθε τόμο ξεχωριστά, γιατί προσφέρουν πολλά πράγματα στον αναγνώστη και σίγουρα αξίζουν λίγα καλά λόγια. Στον τρίτο τόμο ο Ερίκ Καστέλ συναντάει αρκετές δυσκολίες (και κατ'επέκταση όλη η ομάδα), ενώ βλέπουμε τον μικρό Παμπλίτο να εξελίσσεται. Φυσικά η ρομαντική διάθεση απέναντι στον κόσμο του ποδοσφαίρου εκείνης της εποχής παραμένει αισθητή. Το σχέδιο είναι εξαιρετικό και ο χρωματισμός φοβερός, ειλικρινά σας λέω ούτε ξέρω πόση ώρα μετά το τέλος της ανάγνωσης έκατσα και χάζευα μερικά από τα καρέ (τόσο τα μεγάλα όσο και τα μικρά). Μιλάμε για τρομερό.... οφθαλμόλουτρο. Δεν βλέπω την ώρα να πιάσω τον τέταρτο τόμο, που κυκλοφορεί το επόμενο Σάββατο.
  18. Τίτλος: Fantastic Four, Οι Οραματιστές Παράλ. Τίτλος/Τίτλος Πρωτοτ.: Fantastic Four Visionaries Τύπος Μέσου: έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης: Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. ISBN: 978-960-436-528-9 Γλώσσες: Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης: 26/12/2017
  19. Αποκτήθηκε και διαβάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες και ο δεύτερος τόμος της σειράς και μου φάνηκε εξίσου ενδιαφέρων, νοσταλγικός και απολαυστικός με τον προηγούμενο. Ήδη άρχισα να γίνομαι ένα με τον παικταρά και πολύ συμπαθητικό Ερίκ Καστέλ, αλλά και με τους πιτσιρικάδες που παίζουν μπαλίτσα στην αλάνα και "αλητεύουν" σε παραλίες και όρμους. Το ανέφερα και στην μίνι κριτική για τον πρώτο τόμο: Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το κόμικ, δεν ήμουν ούτε καν ιδέα στο μυαλό των γονιών μου, που δεν είχαν γνωριστεί ακόμα. Αλλά δεν ξέρω, νιώθω και εγώ μια νοσταλγία διαβάζοντας το κόμικ. Αν όχι νοσταλγία για την δεκαετία του '80 που δεν έζησα, ίσως νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια. Γιατί πρόλαβα και εγώ να παίξω μπαλίτσα σε τσιμεντένια/ασφαλτωμένα προαύλια σχολείων (πόσες φορές έγδαρα γόνατα και χέρια!), αλλά και σε αλάνες με χώμα. Βλέπετε, τα 5χ5 ήταν πιασμένα από τους "μεγάλους" και εμείς βολευόμασταν έτσι. Τέλος πάντων, ξεφεύγω. Το σχέδιο είναι εξαιρετικό και λεπτομερές -από τις απεικονίσεις των δρόμων, των κτιρίων και των γηπέδων μέχρι τις κινήσεις των χαρακτήρων εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων- και τα χρώματα ζωντανά. Ειδικά, το ολοσέλιδο σχέδιο στην σελίδα 24 είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης από μόνο του! Η έκδοση παραμένει ποιοτική σε κάθε επίπεδο και αποτελεί κόσμημα για τον κάθε συλλέκτη κόμικς. Ανυπομονώ για τον τρίτο τόμο.
  20. Από τις 11 Δεκεμβρίου που σχολίασα τελευταία φορά στο τόπικ, είδα τις παρακάτω ταινίες: Bone Tomahawk. (2015). Είχα ακούσει τόσα πολλά για την συγκεκριμένη ταινία, οπότε το πήρα απόφαση και επιτέλους την είδα. Ουάου! Γουέστερν με κανίβαλους και σπλατεριές. Δεν είναι κάτι που βλέπεις κάθε μέρα. Απολαυστική ταινία, αλλά σίγουρα όχι για όλα τα στομάχια (και ούτε για όλα τα γούστα). Δεν αμφιβάλλω ότι ο σκηνοθέτης έχει δει και λατρέψει πολλές από τις ταινίες του Tarantino. Πέρασα πολύ καλά με το σκληρό αυτό γουέστερν (ούτε που κατάλαβα πως πέρασε η ώρα), αν και σε μια σκηνή τα είδα όλα και χάρηκα που δεν έτρωγα τίποτα, γιατί πιθανότατα θα ξερνούσα στον καναπέ. Έχω κατεβάσει και την δεύτερη ταινία του συγκεκριμένου τύπου (Brawl in Cell Block 99), και ανυπομονώ να την δω και αυτήν. 8/10 Planes, Trains & Automobiles. (1987). Πολύ ευχάριστη και ιδιαίτερα απολαυστική κωμωδία, χαρακτηριστικό δείγμα του είδους και της εποχής της (δεκαετία του '80). Δεν ξέρω πως θα φανεί στους λάτρεις των κωμωδιών και ούτε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, πάντως προσωπικά πέρασα πολύ ωραία την ώρα μου, και αυτό μου αρκεί. Γέλασα και έγινα ένα με τους δυο τυπάδες που πέρασαν τα πάνδεινα για να φτάσουν στον προορισμό τους. Έχω και άλλες ταινίες του συγκεκριμένου σκηνοθέτη (π.χ. Uncle Buck, Ferris Bueller's Day Off και The Breakfast Club) και κάτι μου λέει ότι θα περάσω τέλεια και μ'αυτές. 8/10 Sweet Smell of Success. (1957). Λοιπόν, η συγκεκριμένη ταινία είναι μάλλον μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς. Βλέποντας την σχετική βαθμολογία της στο IMDB και διαβάζοντας εμπεριστατωμένες κριτικές από δω και από κει, περίμενα ότι θα είναι τουλάχιστον καλή. Επίσης, διαβάζοντας πράγματα για την πλοκή, ήξερα ότι θα είναι πολύ κοντά στα γούστα μου. Όμως, δεν ήμουν προετοιμασμένος για ένα τέτοιο μαύρο αριστούργημα. Είναι οπωσδήποτε μια από τις δέκα καλύτερες ταινίες που είδα φέτος, αλλά και γενικά μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει μέχρι σήμερα. Δεν μπορώ να εξηγήσω με σαφήνεια τι ακριβώς με ενθουσίασε. Είναι, μάλλον, κάτι πιο εσωτερικό για να το εκφράσω με λόγια. Γίνεται μια τρομερή μελέτη χαρακτήρων και παρουσιάζονται κάποιες από τις ανθρώπινες αδυναμίες με τον πλέον ωμό και ρεαλιστικό τρόπο. Η σκηνοθεσία είναι αριστουργηματική, οι ερμηνείες εξαιρετικές και η φωτογραφία μοναδική. Η ατμόσφαιρα πιο-νουάρ-πεθαίνεις. 9/10 The Set-Up. (1949). Η ταινία με το ζόρι διαρκεί περισσότερα από 70 λεπτά και τα όλα σκηνικά περιορίζονται σε μια κλειστή αρένα για αγώνες μποξ, ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και ελάχιστα λεπτά έξω στον δρόμο. Η ταινία είναι λιτή και απέριττη, όμως περνάει με ιδιαίτερα ρεαλιστικό τρόπο όλα τα μηνύματα που ήθελε να περάσει. Μιλάμε για ένα μικρό και μάλλον άγνωστο διαμάντι, του τρομερού Robert Wise, ο οποίος αποδεικνύει ότι και με περιορισμένα μέσα μπορεί να γυριστεί μια μοναδική ταινία, με βάθος και ουσία. 8/10 J. Edgar. (2011). Ο Clint Eastwood είναι ένας από τους πέντε αγαπημένους μου σκηνοθέτες, ο Leonardo DiCaprio ένας από τους ηθοποιούς που συμπαθώ ιδιαίτερα, ενώ και ο J. Edgar Hoover ήταν μια τεράστια και άκρως ενδιαφέρουσα προσωπικότητα της εποχής του. Με βάση όλα αυτά, περίμενα πολλά από την συγκεκριμένη ταινία. Όμως, δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Σίγουρα μου άρεσε γενικά σαν ταινία και πέρασα καλά (αυτό έλειπε!), όμως κάτι της έλειπε. Η σκηνοθεσία μου φάνηκε μια χαρά, οπότε το πρόβλημα είναι μάλλον στο σενάριο: Δεν θα το χαρακτήριζα και ιδιαίτερα σφιχτοδεμένο. Η φωτογραφία είναι, φυσικά, εξαιρετική, ενώ και οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικές. Τέλος πάντων, καλούτσικη, αλλά μάλλον αργόσυρτη και όχι για όλα τα γούστα. 7/10 1922. (2017). Η ταινία αυτή βασίζεται στην ομότιτλη νουβέλα του Stephen King, που μπορεί να απολαύσει κανείς διαβάζοντας την εξαιρετική συλλογή διηγημάτων Full Dark, No Stars ("Σκοτάδι βαθύ, δίχως άστρα", εκδόσεις Bell). Τον Απρίλιο του 2012 είχα διαβάσει την συγκεκριμένη νουβέλα (και όλη την συλλογή, εδώ που τα λέμε), αλλά θυμόμουν αρκετές λεπτομέρειες της ιστορίας. Δεν είχε σημασία όμως, γιατί και η ταινία αυτή καθαυτή κατάφερε να με συνεπάρει. Σε καμία περίπτωση δεν είναι στο ίδιο επίπεδο ποιότητας με την νουβέλα, όμως σαν ταινία είναι αρκούντως ικανοποιητική. Ωραία φωτογραφία και σκηνικά (για μένα παίζουν σημαντικό ρόλο σε μια ταινία), καλές ερμηνείες, κάπως σκοτεινή ατμόσφαιρα... 7/10
  21. Πλέον μπορεί να βρει κανείς το "Εκουατόρια" και στην Πρωτοπορία, με 30% έκπτωση! Το πέτυχα σήμερα στο βιβλιοπωλείο της Αθήνας και υπήρχαν πολλά αντίτυπα! Επίσης υπάρχει και στην Πολιτεία, αλλά με 20% έκπτωση.
  22. Εγώ πιστεύω ότι η μετάφραση έγινε από τα Γαλλικά. Το λέω αυτό γιατί η μεταφράστρια (Κατερίνα Φράγκου) έχει μεταφράσει κάποια βιβλία Γάλλων συγγραφέων. Εκτός και αν πρόκειται για συνωνυμία, οπότε πάω πάσο.
  23. Όντας νέος σε ηλικία και μεγαλωμένος με άλλα περιοδικά και κόμικς, δεν ήξερα και πολλά πράγματα για τον Ερίκ Καστέλ. Αλλά μόλις έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε κάθε Κυριακή ποδοσφαιρικό κόμικ της Γαλλοβελγικής σχολής, ε, δεν χρειάστηκε και πολλή σκέψη για το αν θα τιμήσω την σειρά ή όχι. Τσίμπησα λοιπόν την εφημερίδα με τον πρώτο τόμο (αφού έψαξα σε δυο-τρία ψιλικατζίδικα της περιοχής), τον οποίο και διάβασα εν ριπή οφθαλμού. Το κόμικ κατάφερε να με ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, σε μια εποχή που ήμουν αγέννητος ακόμα, και να μου δείξει πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα τότε στον χώρο του ποδοσφαίρου (και όχι μόνο). Πολύ συμπαθητικός τύπος ο Ερίκ Καστέλ, ένας αυθεντικός παικταράς, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Το σενάριο απλό και στρωτό αλλά ενδιαφέρον, το σχέδιο εξαιρετικό, τα χρώματα φοβερά. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αναγνώστες πιθανολογώ ότι θα νιώσουν μια κάποια νοσταλγία για τα παιδικά τους χρόνια, ενώ οι μικρότεροι θα έχουν την ευκαιρία να ρίξουν μια ματιά σε μια άλλη εποχή. Ήδη ανυπομονώ για τον δεύτερο τόμο, με τον τίτλο "Η ρεβάνς", που θα κυκλοφορήσει στις 23/12 (Σάββατο δηλαδή).
  24. Τσίμπησα με 3€ την συλλεκτική κασετίνα με τους τέσσερις τόμους του επικού κόμικ Το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, των εκδόσεων Helm. Το Public μ'έκανε να καταξοδευτώ αγοράζοντας το συγκεκριμένο κόμικ, αλλά τι να κάνουμε; Ντράπηκα λίγο στο ταμείο, αλλά δεν φταίω εγώ που το πουλάνε τόσο!
  25. @Dredd Έχεις μεγάλο δίκιο. Ας πούμε το "Το δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν" το πήρα με 3€ σήμερα, χάρη στα σχόλια που είδα στο παρόν τόπικ. Ειδάλλως, μπορεί να μην το έπαιρνα χαμπάρι. Και, βέβαια, αυτό είναι το λιγότερο, έτσι;
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.