ΜΗ ΜΕ ΛΗΣΜΟΝΕΙ

[nikolas12]

 

Σύνοψη από την εκδοτική:

 

Το «πολύ αργά» έρχεται πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζουμε

«Ξεχνάω. Νομίζω ότι χάνω το μυαλό μου. Αλλά το χειρότερο είναι όταν ξαναθυμάμαι.»

Η γιαγιά της Κλεμάνς πάσχει από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Απελπισμένη, η Κλεμάνς αποφασίζει να την απαγάγει από το γηροκομείο και να την πάει εκεί που πιστεύει πως ήταν το σπίτι της παιδικής της ηλικίας. Μια απόδραση, μια αποστολή, μια περιπλάνηση, μια ευκαιρία να ξαναβρεθούν… Ή μήπως ένα στερνό αντίο;

 

Στις μέρες μας, ολοένα και περισσότερα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας πάσχουν από διαταραχές μνήμης που επηρεάζουν την καθημερινή τους ζωή. Οι προκλήσεις είναι τεράστιες, τόσο για τους ίδιους όσο και για το περιβάλλον τους. «Ποιος είσαι;», «πού βρίσκομαι;» και «ξεχνάω», είναι λίγες μόνο από τις φράσεις που μπορούν να γκρεμίσουν ολόκληρη την πραγματικότητά μας όταν ειπωθούν από ένα κοντινό μας πρόσωπο.

 

 

Σε ηλικία μόλις 23 ετών, η Alix Garin παρουσιάζει το πρώτο της κόμικς με το Μη Με Λησμόνει. Νικήτρια του βραβείου Νέων Ταλέντων στο φεστιβάλ «Quai des bulles» στο Saint-Malo το 2017, στο έργο αυτό η συγγραφέας άντλησε έμπνευση από την δική της οικογενειακή εμπειρία, καθώς η γιαγιά της υπέφερε από αυτή τη σοβαρή διαταραχή, για να διηγηθεί αυτή την κατακόρυφη πτώση, χρωματίζοντάς τη με τρυφερότητα και λεπτεπίλεπτο χιούμορ. Ένα έργο που μας υπενθυμίζει πως η άνοια είναι μία σκληρή διαταραχή χωρίς διακρίσεις, και το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παραμείνουμε δίπλα στους αγαπημένους μας ανθρώπους όσο αυτοί μας έχουν ανάγκη. Ένα graphic novel που συγκλόνισε τη γαλλοβελγική σκηνή των κόμικς και έχει ήδη κερδίσει εκατοντάδες χιλιάδες αναγνωστών διεθνώς.

 

Η ιστορία:

 

 

Αρχικά να πω ότι μου έκανε εντύπωση που δε βρήκα παρουσίαση της έκδοσης, οπότε σκάναρα εξώφυλλα και σας τη φέρνω εγώ. Ο Μικρός Ήρωας έχει πει πως θέλει να επενδύσει στα BD και μέσα στο 2025 το είδαμε αυτό με το Μη Με Λησμόνει της Βελγίδας Alix Garin να είναι μια από τις επιλογές της εκδοτικής. Η ιστορία μας αφορά μια νεαρή ηθοποιό, την Κλεμάς, η οποία έχει μια μέτρια σχέση με τη μητέρα της και η γιαγιά της βρίσκεται στο γηροκομείο με άνοια. Η γιαγιά της συχνά δεν θυμάται την κόρη και την εγγονή της αλλά έχει εικόνες από τους δικούς της γονείς και ψάχνεται να γυρίσει σε εκείνους.

 

  

 

Η Κλεμάνς αποφασίζει λοιπόν να απαγάγει τη γιαγιά της και να την πάει στο πατρικό στο οποίο μεγάλωσε το οποίο είναι αρκετά μακριά. Το Μη Με Λησμόνει είναι ουσιαστικά η ιστορία αυτού του ταξιδιού, την οποία βλέπουμε σαν flashback-αφήγηση της Κλεμάνς στους αστυνομικούς. Έτσι βλέπουμε πως από τη μία πλευρά η Κλεμάνς σκέφτεται το στόχο της και το καλό που θέλει να κάνει για τη τη γιαγιά της, τα θέματα που συχνά έχει λόγω της ασθένειας της και όλες τις δυσκολίες που εμφανίζονται όταν αρχίζει και τις ψάχνει η Αστυνομία. 

 

 

Από την άλλη μέσα από τις ιστορίες που μαθαίνει από τη γιαγιά της, για την παιδική της ηλικία, για τη ζωή της, για το πως μεγάλωσε, η Κλεμάνς αναθεωρεί πολλά πράγματα γύρω από τη δική της ζωή. Σκέφτεται πως ανακάλυψε τη σεξουαλικότητα της και προσπαθεί να δει τι λάθος έχει κάνει η ίδια στις σχέσεις της και ειδικά σε αυτή με τη μητέρα της. Είναι ένα road trip, αλλά με πολλά μαθήματα για τη ζωή, για το πόσο σκληρή είναι η άνοια, ένα έργο με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία τα οποία μπορεί να επηρεάσουν και τον αναγνώστη μέσα από τα μηνύματα που περνά η δημιουργός.

 

Το σχέδιο:

 

 

Μου άρεσε σαν λεπτομέρεια ότι η Garin έχει μέσα στο κόμικ λίγους διαλόγους και γενικά το σενάριο είναι αρκετά αραιογραμμένο. Γράφει τα απολύτως απαράιτητα για την ιστορία και προτιμά να αφήνει τις εικόνες να αφηγηθούν το υπόλοιπο. Επιλέγει να βάζει πολλά καρέ ανά σελίδα, και κάθε καρέ να έχει μικρές αλλαγές σε σχέση με το προηγούμενο. Αυτό εξασφαλίζει μια πολύ ωραία ροή και σκηνοθεσία που χτίζει ένταση στις συναισθηματικές στιγμές του κόμικ, ενώ οι μεταβάσεις μεταξύ σκηνών ή η κινησιολογία σε κερδίζουν καθώς αφήνεσαι σε όλο αυτό.

 

Η έκδοση:

 

 

Κλασικό 17 x 24 μέγεθος του Μικρού Ήρωα, μαλακό εξώφυλλο και "αυτάκια" στα εξωπισθόφυλλα. Δεν έχει κάποιο αφιέρωμα να τη συνοδεύει πέραν των πληροφοριών για τη δημιουργό, συνολικά όμως είναι μια προσεγμένη δουλειά και μια ιστορία που εμένα με κέρδισε, αφού παρουσίαζε με τον τρόπο που έπρεπε την άνοια ως διαταραχή και ταυτόχρονα να χτίσει μια καλογραμμένη ιστορία γύρω από την Κλεμάνς. Καλό διάβασμα σε όλους  

[Laz33]

Δεν ξέρω αν αξίζει το σενάριο αλλά σχεδιαστικά είναι η ντροπή των BD.

Η "ligne claire" πήγε περίπατο.

Περισσότερο με ελληνικό μοιάζει (σχεδιαστικά πάντα).

[Lelis]

Έχει διαβαστεί το συγκεκριμένο και μου κάνει εντύπωση που δεν υπήρχε παρουσίαση.

 

@ Laz33 , πράγματι το συγκεκριμένο σχέδιο ούτε εμένα μου αρέσει, αλλά παραδόξως λειτουργεί καλά στη συγκεκριμένη περίπτωση. Νομίζω ότι τέτοιου είδους σχέδια, όχι τόσο λεπτομερή και πιο αφαιρετικά, επειδή έχουν λίγες γραμμές, αποτυπώνουν ίσως καλύτερα τα συναισθήματα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχεις πολλές γραμμές να επεξεργαστείς και αυτές που υπάρχουν συγκεντρώνονται κυρίως στις εκφράσεις.

Το ligne claire σαφώς μου αρέσει περισσότερο είναι ιδανικό για τοπία, λεπτομέρειες (π.χ. αμάξια) και δράση τις περισσότερες φορές. Ωστόσο, πιστεύω ότι σε κάποιους σχεδιαστές κάνει τα συναισθήματα να φαίνονται λίγο πιο «ξύλινα».

 

Το συγκεκριμένο δεν είναι κακό. Μου άρεσε, αλλά δεν με συγκλόνισε. Είναι ιδιαίτερα φορτισμένο και καταπιάνεται με ένα θέμα που πιστεύω ότι αντιμετωπίζουν αρκετοί και δεν είναι εύκολο. Το καταφέρνει αρκετά καλά, χτίζει ένα ωραίο σενάριο και έχει πολύ καλή ροή, που σε κρατάει μέσα στην ανάγνωση.

Το μόνο που με χάλασε είναι ότι ένιωσα πως προσπαθούσε αρκετά να μου δημιουργήσει συναισθήματα. Αυτό, σε εμένα και πιθανόν επειδή δεν έχω αντίστοιχη εμπειρία, δεν λειτούργησε τόσο εύκολα.

Όταν το τελείωσα, ήμουν σίγουρος ότι θα άρεσε αρκετά στην κοπέλα μου, που είναι πιο ευαίσθητη. Το διάβασε και η αλήθεια είναι ότι συγκινήθηκε και της άρεσε πολύ.

Γενικά είναι πολύ τίμια επιλογή και προτείνεται, σε όσους αρέσουν τα slice of life, καθώς εδώ μιλάμε καθαρά για ένα τέτοιο

Επεξεργασία Μαρτίου 18 από Lelis

[Laz33]

Tέτοιο καρικατουρέ σχέδιο μπορώ να το δεχτώ μόνο σε ορισμένα χιουμοριστικά κόμικς.

Πχ στο "Ο Ντόλης δεν απαντάει πια" ταίριαζε, μιας και το κόμικ ήταν παρωδία του Λούκυ Λουκ.

Αλλά σε άλλα είδη δεν μου κάθεται καλά.

Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τη γαλλοβελγική σχολή, που φημίζεται για το ρεαλιστικό και λεπτομερές σχέδιο.

[hudson]

Το είχα διαβάσει πριν κάτι μήνες, το βρήκα εντάξει, αν και λίγο ψυχοπλακοτικό για τα γούστα μου.

Να πω την αλήθεια το τέλος δεν το πολύ κατάλαβα. 

Σε ένα κόμικ/βιβλίο υπάρχει το αναμενόμενο τέλος, το αναπάντεχο τέλος, το τέλος με κάποια ανατροπή, το δίχως τέλος, το έζησαν καλά και εμείς καλύτερα τέλος, το δώσε το δικό σου τέλος.

Εδώ σε ποια κατηγορία ανήκει το τέλος;;