Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Drawn and Quarterly'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 5 results

  1. "Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, αν την σκηνοθετούσε κάποιος ανάμεσα σε Linch και Burton" Το "Jolies tenebres" είναι ένα αρκετά ιδιαίτερο κόμικ που ξεπήδησε από την φαντασία του Fabien Vehlmann (ναι εκείνου που γράφει Spirou και έκανε και το αξιόλογο Le Marquis d'Anaon) και της Marie Pommepuy, ενώ προσαρμόστηκε επί χάρτου από το ζευγάρι σχεδιαστών γνωστό ως Kerascoet, ήτοι του Sebastien Cosset και της γυναίκας του Marie Pommepuy. Της ίδιας που γράφει και μέρος του σεναρίου. Εκδόθηκε από την Dupuis το 2009 σε μπεντέ μέγεθος 92 σελίδων, ενώ κάποια χρόνια αργότερα το κυκλοφόρησε και η Καναδική Drawn and Quarterly. Τώρα που τελειώσαμε με τις τυπικότητες, ας μπούμε σύντομα στο ζουμί αυτού του κόμικ. Και τι ζουμί. Ένα κόμικ βαθιά ανησυχητικό, βασισμένο σε μια αρρωστημένη ψυχεδέλεια που δεν χαρίζεται σε κανένα χαρακτήρα. Ξεκινάει εισάγοντας μια ομάδα μικρών ανθρώπων/πλασμάτων όχι ψηλότερων από 10-15 cm, των οποίων η καθημερινότητα ταράζεται όταν ξεπηδούν μέσα από τα σπλάχνα ενός κοριτσιού 10 ετών που βρίσκεται νεκρό στο δάσος (ποτέ δεν απαντάται από τι). Δημιουργούν κοινωνίες, επιλέγουν αρχηγούς, διαφθείρονται, βασανίζονται και προδίδουν τους γύρω τους και τους εαυτούς τους σε μια μικρογραφία της σύγχρονης εποχής. Στο μέσο όλων η Aurora, μια φιλική κοπελίτσα που για μένα αποτελεί την συνείδηση και την προσωποποίηση της αθωότητας του κοριτσιού μέσα από το οποίο βγήκε. Φροντίζει για τους πάντες και όσο περνάει ο καιρός έρχεται αντιμέτωπη με όλο και αυξανόμενα παράλογα, κυνικά και σκληρά γεγονότα και συμπεριφορές. Μια Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων όπως λέει και η Βίβλος, πιο ανώμαλη και ωμή. Δεν νομίζω ότι θα απογοητεύσει όσους έχουν μια άλφα εμπειρία να αντιληφθούν τα πάρα πολλά υποσυνείδητα μηνύματα που περνάει. Με μικρά μπαλονάκια και διεκπεραιωτικούς διαλόγους, το δίδυμο Kerascoet με το εσκεμμένα παιδικό σκίτσο χτίζει χαρακτήρες και απορροφά τον αναγνώστη μέσα σε αυτό τον τρελό μικρόκοσμο. Μια παλέτα χρωμάτων που προσαρμόζεται ανάλογα με την ατμόσφαιρα της κάθε πράξης συμπληρώνει το μείγμα για ένα μακάβριο και σύνθετο έργο που θα ταράξει πολλούς ενήλικες. Πάρα πολύ καλό.
  2. Νομίζατε ότι δεν μπορεί να βρεθεί πια κόμικ με ζόμπι που δεν είναι ‘’αμερικανιά’’ και δε μοιάζει με τα υπόλοιπα; Ε, λοιπόν, λάθος! Υπάρχει indie κομικ με σχέδιο και στυλ που το κάνουν διαφορετικό. To Daybreak είναι το κόμικ του Brian Ralph [όπως αναφέρει στη βικιπαίδεια, γεννημένος το 1973 είναι ένας U.S. alternative cartoonist]. Εκδόθηκε από την Drawn and Quarterly τον Σεπτέμβριο του 2011. Σκληρόδετο, δίχρωμο των 160 σελίδων που συγκεντρώνει τα τρία τευχάκια που είχαν κυκλοφορήσει από Bodega Distribution (48 - 48 -52 σελίδες). Αργότερα, ξανατυπώθηκε τον Φεβρουάριο του 2013 με τον ίδιο αριθμό σελίδων αλλά αυτή τη φορά paperback. Ένα από τα στοιχεία που κάνει το κόμικ ξεχωριστό είναι ότι ξεκινά με έναν τύπο που έχει χάσει το ένα χέρι του, να μιλά σε πρώτο πρόσωπο προς τον αναγνώστη ο οποίος παίρνει τον ρόλο του σιωπηλού παρατηρητή και συγχρόνως συμμετέχοντα. Ενώ, ο τύπος που μιλά, του προστάτη που σε καλωσορίζει στο σπίτι-κρησφύγετό του, σου παρέχει ένα μέρος να κοιμηθείς και φαγητό. Έξω από αυτό, υπάρχει ένας post-apocalyptic κόσμος κατεστραμμένος με σκουπίδια και πολύ επικίνδυνος για τους απειροελάχιστους ανθρώπους που έχουν μείνει, καθώς έχουν επικρατήσει τα ζόμπι. Σου ανακοινώνει, αργότερα, ότι θα κάνει την πρώτη νυχτερινή βάρδια, εξαιτίας του φόβου μήπως ανά πάσα στιγμή σας ανακαλύψουν τα ζόμπι και πρέπει να διαφύγετε. Έτσι, ξεκινά το χρονικό της απίστευτης προσπάθειας για επιβίωση, ενώ ψάχνετε για φαγητό, νερό, ασφαλές κατάλυμα, κυνηγητό με ζόμπι κ.α.. Τέλος, συναντάτε ένα επιζήσαντα άνθρωπο που όμως το έχει χάσει, και δε ξέρεις τι πρόκειται να κάνει. Όπως διάβασα και σε μια κριτική στο ιντερνετι, στην οποία συμφώνησα απολύτως: Ο Brian Ralph χτίζει σιγά-σιγά την ένταση και τον φόβο που προκαλούν τα ζόμπι που περιφέρονται χωρίς να μας το συγκεκριμενοποιεί. Αφήνοντας τη διάχυτη απειλή, παρά την πραγματική σφαγή, να είναι η κινητήριος δύναμη. Βοηθά και το σκηνικό που είναι ερημικό με βουναλάκια από κατεστραμμένα σπίτια, βράχους, ξύλα καθώς και αυτοκίνητα παρατημένα και φυσικά πολλά άχρηστα αντικείμενα και σκουπίδια. Όσον αφορά το τέλος είναι τόσο απλά και ανθρώπινα συγκινητικό χωρίς υπερβολές. Βάζω σποιλερ γιατί αλλιώς θα το χαλάσω. Ο τρόπος που παρουσιάζει το τέλος της ιστορίας είναι εκπληκτικός και πολύ δυνατός. Χωρίς φανφάρες, με ευαισθησία, προσεκτική ρεαλιστικότητα διαχειρίζεται την ανθρώπινη τραγικότητα. Σε φορτίζουν συναισθηματικά οι διαφορές εκφράσεις του προσώπου του.. (δε λέω ποιός) που μπαίνουν σε σχετικά μικρά διαδοχικά καρέ. Όταν κοιτά ο αναγνώστης στα μάτια αυτού του προσώπου, ίσως να μεταφέρεται τελείωςστη θέση αυτού ή να τον νιώθει πραγματικά. πηγή: 0, 1
  3. Ένα εγκαταλελειμμένο και υιοθετημένο αγοράκι. Ένας «θείος» με απέραντη αγάπη για το παιδί που μεγάλωνε μαζί με τους αναγνώστες. Ατέλειωτες διαδρομές στα υπέροχα μονοπάτια της φύσης και της τέχνης. Μια χιουμοριστική ηθογραφία και ανατομία της αμερικανικής κοινωνίας από τον μεσοπόλεμο μέχρι σήμερα. Όλα αυτά συνθέτουν το «Gasoline Alley», που συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής. Εκπρόσωπος της δεύτερης γενιάς των Αμερικανών δημιουργών κόμικς, μετά τους πρωτοπόρους Richard Outcault (Yellow Kid), Winsor McCay (Little Nemo in Slumberland) και George Herriman (Krazy Kat), ο Frank King (1883–1969), με σπουδές στις Καλές Τέχνες, εργάστηκε κατά τα νεανικά του χρόνια σε εφημερίδες και περιοδικά του Σικάγου ως γελοιογράφος, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Το ταλέντο του στο σχέδιο ήταν εμφανές και οι υπεύθυνοι της ιστορικής εφημερίδας «The Chicago Tribune» τού έδιναν όλο και μεγαλύτερο χώρο μετά το 1913. Κι αυτός ανταποκρίθηκε πάντα με επιτυχία. Στις 24 Νοεμβρίου του 1918, στις σελίδες του ενθέτου με κόμικς της εφημερίδας, δημοσιεύτηκε το πρώτο στριπ της σειράς «Gasoline Alley» με πρωταγωνιστή τον Walt, έναν ευτραφή καλόκαρδο νεαρό άνδρα να συνομιλεί με γείτονες και φίλους, στα μικρά σοκάκια ανάμεσα στις πολυκατοικίες και τα σπίτια, με βασικό θέμα τα αυτοκίνητα. Οι συζητήσεις αυτές αλλά και οι σύντομες ιστοριούλες γύρω από τη ζωή στην πόλη ήταν μικρά ηθογραφικά σχόλια για την κατάσταση στη χώρα, για τα προβλήματα της μικροαστικής και μεσοαστικής τάξης, για τη σχέση των δύο φύλων. Η σειρά έγινε πολύ σύντομα δημοφιλής. Αλλά ο King είχε ένα παράπονο. Διαβαζόταν μόνο από άνδρες. Επιδιώκοντας να διευρύνει το κοινό του, αποφάσισε να εισαγάγει στη σειρά ένα μωρό και σταδιακά μια γυναίκα στο πλευρό του Walt. Έτσι, το 1921, έκανε την εμφάνισή του ο μικρός Skeezix. Παρατημένος στην πόρτα του Walt, μέσα σε ένα βρεφικό καλαθάκι και κλαίγοντας γοερά, ανάγκασε τον Walt να ξυπνήσει και να αντικρίσει το πρόσωπο που μαζί του θα ανέπτυσσε μια από τις ομορφότερες και γλυκύτερες σχέσεις στην ιστορία των κόμικς. Παρά τις αμφιβολίες του για το αν ως εργένης θα καταφέρει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός μωρού, ο Walt κράτησε τον μικρό, τον υιοθέτησε και αφιέρωσε σε αυτόν τη ζωή του. Και ο μικρός του ανταπέδιδε την αγάπη με το παραπάνω. Το «Gasoline Alley» ήταν η πρώτη σειρά κόμικς της ιστορίας στην οποία οι χαρακτήρες μεγάλωναν σε σχεδόν πραγματικό χρόνο. Έτσι ο Skeezix από μωρό έγινε παιδί, πήγε στο σχολείο, πήγε στο στρατό, μεγάλωσε, παντρεύτηκε, έκανε τα δικά του παιδιά. Στο μεταξύ, ο Walt παντρεύτηκε κι αυτός και όπως όλοι οι χαρακτήρες συνέχισε να μεγαλώνει. Πάντα όμως διατηρούσε την καλοσύνη και την ευγένειά του και φρόντιζε να περνά όσο πιο πολύ χρόνο μπορούσε με τον Skeezix. Ο Frank King εγκατέλειψε τη σειρά το 1959, λόγω συνταξιοδότησης, και έκτοτε τη συνέχισαν οι Bill Perry (1951–1975), Dick Moores (1956–1986) και Jim Scancarelli (1986–σήμερα). Οι χαρακτήρες, έστω και με βραδύτερους ρυθμούς, εξακολουθούν να μεγαλώνουν και κάποιοι από αυτούς να πεθαίνουν. Αλλά η σχέση μεταξύ του «θείου» Walt και του Skeezix παραμένει δυνατή και μοναδική. Μια σχέση που σφυρηλατήθηκε στις ατέλειωτες βόλτες των δυο τους στη φύση, μέσα από συζητήσεις για την τέχνη και τη ζωή. Ιδιαίτερα στα κυριακάτικα, έγχρωμα, ολοσέλιδα, προπολεμικά κόμικς του King, αυτή η σχέση απογειώθηκε μέσα από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του Walt και την παιδική αφέλεια του Skeezix, που συχνά τον προσγείωνε απότομα στην πεζότητα του πραγματικού κόσμου. Η εικαστική παιδεία του καλλιτέχνη και οραματιστή Frank King και η διάθεσή του να πειραματίζεται και να συνομιλεί με τα καλλιτεχνικά και τεχνοτροπικά ρεύματα της εποχής του έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του στιλ του και στις ατέλειωτες αναφορές του στις άλλες τέχνες, παρά τους περιορισμούς που αναπόφευκτα του έθετε η δημοσίευση σε εφημερίδες μαζικής κυκλοφορίας και απεύθυνσης στο ευρύ κοινό. Αυτό που θα ξεχωρίζει, όμως, για πάντα αυτή την τόσο ιδιαίτερη σειρά, είτε κατά την εποχή του King είτε των διαδόχων του, είναι η χαλυβδωμένη από τις δυσκολίες σχέση στοργής και απέραντης αφοσίωσης ανάμεσα σε έναν «πατέρα» και τον «θετό» του γιο. Σχέση που δεν σκιάστηκε ποτέ και από τίποτα. Και απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει να είναι τέτοια, τουλάχιστον όσο ακόμα ζουν οι πρωταγωνιστές της, που, αν και βρίσκονται στην τρίτη (ή και τέταρτη) ηλικία, νιώθουν τον ίδιο σεβασμό και την ίδια ανιδιοτελή αγάπη ο ένας για τον άλλον. Τα τελευταία χρόνια, έχουν υπάρξει διάφορες εκδόσεις και επανεκδόσεις από την εκατονταετή ιστορία του «Gasoline Alley». Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η πολύτομη σειρά με τίτλο «Walt and Skeezix» των εκδόσεων Drawn and Quarterly, με υλικό από τα πρώτα χρόνια του στριπ, τόσο λόγω των εκτενών ιστορικών και βιογραφικών σημειωμάτων που περιλαμβάνει υπό την επιμέλεια των Jeet Heer και Chris Oliveros, όσο και λόγω της καταπληκτικής καλλιτεχνικής επιμέλειας του Chris Ware (The Acme Novelty Library). Και το σχετικό link...
  4. Μια ηλικιωμένη εβραία της σημερινής εποχής μαθαίνει ότι ίσως ένα ξενοδοχείο στην Πολωνία της ανήκει. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου αναγκάστηκε να προδώσει τον έρωτά της για έναν νέο με το να μετακομίσει στην Παλαιστίνη. Σχέσεις και περιουσίες άλλαξαν χέρια. Ο αυστηρός πατέρας της δεν της επέτρεψε να δημιουργήσει δεσμό με έναν πολωνό. Τα χρόνια περνάνε και κάνει τη ζωή της. Μέσω αυτής της αναζήτησης των περιουσιακών της στοιχείων επιστρέφει στη χώρα που γεννήθηκε με την παρέα της εγγονής της. Χωρίς να το αναφέρει σε κανέναν, τη νοιάζει περισσότερο να δει ξανά τον παλιό της έρωτα, και να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα μεταξύ τους. Κουβαλάει τόσες αναμνήσεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και μυστικά που το βάρος τους είναι αβάσταχτο. Όλα αυτά γίνονται γιατί προσπαθεί να βάλει σε τάξη της ζωή της αφού τις μένουν λίγα χρόνια. Το σενάριο κυλά όμορφα. Λίγο αργά, και ίσως κάποιες σκηνές τις τραβάει για περισσότερες σελίδες. Μερικές κρατάνε μέχρι και 9-10 σελίδες. Χωρισμένο σε επτά κεφάλαια, όσες και οι μέρες που κρατάει αυτό το ταξίδι. Οι χαρακτήρες δείχνουν αληθινοί, εκτός αυτό το ταπεραμέντο της γιαγιάς που μου φαίνεται το λιγότερο καρικατούρα. Στο σκίτσο έχουμε μεσαία επίπεδα. Αφαιρετικό, ίσως κοντεύει λίγο τη δουλειά του Herge, χρησιμοποιεί ως βάση φωτογραφίες. Όλοι οι χαρακτήρες βασίστηκαν σε πραγματικούς ανθρώπους που ως μοντέλα έδωσαν μορφή στους διάφορους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Άλλοτε το στήσιμο είναι ψυχρό και διεκπεραιωτικό, και άλλοτε δίνει πλούσιο συναίσθημα και κάνει τους χαρακτήρες ζωντανούς και αληθοφανείς. Στα χρώματα δίνει περισσότερο τόνους του καφέ, και αποφεύγει έντονες παλέτες. Το The Property είναι ένα κόμικ που ίσως δε θα διάβαζα, πολύ περισσότερο δε θα αγόραζα, αν δεν ερχόταν η δημιουργός Rutu Modan στην Ελλάδα. Η Πολωνία κατηγορήθηκε ως η δεύτερη χώρα μετά την Γερμανία που δε φέρθηκε καλά στους Εβραίους. Τους πούλησαν και τους εκμεταλλεύτηκαν όσο μπορούσαν οικονομικά, πράγμα που μου φαίνεται περίεργο. Αυτό επισημαίνεται στο κείμενο αρκετές φορές. Δεν έχω διαβάσει πολλά γι’ αυτό, και ίσως δεν είμαι και ο ειδικός, αλλά η αλήθεια είναι ότι μου κακοφάνηκε και στο Maus που ζωγραφίστηκαν οι Πολωνοί ως γουρούνια. Εκείνο που ξέρω είναι ότι στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Πολωνία έγινε οικόπεδο και η ζωή τους έγινε εξίσου ασήμαντη για τους κατακτητές. Αυτό το κόμικ δεν είναι για μια ανάγνωση. Πολλά καρέ, στιγμές και εκφράσεις απαιτούν δεύτερη ανάγνωση ώστε να εκτιμηθεί καλύτερα. Η γνώση όλης της ιστορίας θα βοηθήσει στην κατανόηση πολλών πραγμάτων, όχι γιατί είναι δυσανάγνωστο αλλά γιατί αξίζει να ζήσεις αυτήν την ιστορία και εκ των υστέρων. Σελίδα της δημιουργού στο Wiki εδώ. Σελίδα του κόμικ από τον εκδοτικό οίκο εδώ.
  5. The Fixer Σελιδες: 112 Συγγραφεας: Joe Sacco Paperback Edition Εκδτης: Vintage Κωδικός ISBN: 9780224073820 Αριθμός προϊόντος: 2000395293 Ενα εξαισιο κομικ, στο υφος του Palestine, ενος απο τα ωραιοτερα κομικ ολων των εποχων, απο ενα κορυφαιο σχεδιαστη, τον γνωστο σε ολους μας, Joe Sacco. Πολυ ωραια paperback εκδοση, στην - σχετικα - καλη τιμη των €17,50. Παραθετω το κειμενο του Μαρκου Θεοδωρακη απο το Comic Art για να μαθετε περισσοτερες πληροφοριες σχετικα με το βιβλιο: ''Το άλμπουμ εντάσσεται σε ένα πλαίσιο ιστοριών που λέγεται «Stories of Bosnia». Σε αυτή την ιστορία συναντάμε δημοσιογράφο να καταφτάνει στο Σαράγεβο. Όλοι μας γνωρίζουμε τον ρόλο πού έπαιξε η πόλη στο εμφύλιο δράμα της Γιουγκοσλαβίας. Εκεί γνωρίζει τον Neven. Ο συγκεκριμένος αυτός κύριος έχει πολλές πλευρές και κατά αυτό τον τρόπο αντιμετωπίζεται από τον δημιουργό. Έτσι έχουμε την «φιλική» πλευρά του Neven, την πολεμική του πλευρά (έχει υπάρξει ελεύθερος σκοπευτής) και φυσικά την επαγγελματική του. Μην ξεχνάμε ότι είναι αυτός που οδηγεί τους δημοσιογράφους στην περιήγηση τους σε μία εμπόλεμη χώρα όπου κάθε ώρα και στιγμή μπορεί να σου φυτέψει ένας ελεύθερος σκοπευτής μία σφαίρα. Ο «fixer» είναι αυτός που εξασφαλίζει ασφαλή μετακίνηση και κλείνει συμφωνίες για συνεντεύξεις κλπ, έναντι αμοιβής φυσικά. Στην συγκεκριμένη ιστορία λοιπόν εξετάζονται με τον γνωστό τρόπο του δημιουργού, μέσα από ιστορική έρευνα και προσωπικά βιώματα, από την μία η ζωή του δημοσιογράφου με τον Neven, αλλά και την ζωή ενός ολόκληρου τόπου και τις ανάσες μιας πόλης. Πόλης που πότε αναπνέει αγχωμένα και άλλοτε ήρεμα και νωχελικά. Συναντάμε από παλαίμαχους πολεμιστές, μέχρι και σημαντικές αρχηγικές προσωπικότητες από τον χώρο των παραστρατιωτικών οργανώσεων, που δραστηριοποιήθηκαν πολύ έντονα στον συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Οι συγκεκριμένες δομές μάλιστα αποτελούν ένοπλους αυτόνομους πυρήνες, όπου οι αρχηγοί τους είναι ευρείας αποδοχής ή απλώς έχουν αυτό-ανακηρυχθεί ηγέτες. Αργότερα μάλιστα αυτοί οι αυτόνομοι πυρήνες ενσωματώνονται στον βασικό στρατιωτικό κορμό με απώτερο στόχο την αποπομπή των Σέρβων από τα περίχωρα του Σεράγεβο. Στο Fixer παρακολουθούμε από την μία την σχέση του δημοσιογράφου με τον Neven και από την άλλη την ιστορία του Neven ανεξάρτητα από τον δημοσιογράφο. Μέσα από τις διηγήσεις του fixer συναντάμε επίσης το στοιχείο της εμπλοκής της επίσημης κυβέρνησης με τις παραστρατιωτικές οργανώσεις, την χρηματοδότηση τους, την ανοχή της απέναντι στα εγκλήματα που πολλές φορές διεπράχθησαν. Ο Sacco καταφέρνει να κρατά ένα δημοσιογραφικό ύφος πάνω στην ροή της διήγησης. Με τον τρόπο όμως που σχεδιάζει σιγά – σιγά σε βάζει μέσα στην υπόθεση. Πλέον είναι στο μυαλό του αναγνώστη, αν θα παρακολουθήσει μία «δημοσιογραφική» ιστορία ή θα εμπλακεί συναισθηματικά με τις ιστορίες των πρωταγωνιστών αλλά και ενός ολόκληρου έθνους. Το σκίτσο με τις άψογες προοπτικές, η λεπτομέρεια στο σχέδιο, η ομιχλώδης ατμόσφαιρα των ξενοδοχειακών lobbies, η μοναξιά και η παρέα του αλκοόλ. Τα οικονομικά προβλήματα και η επιβίωση. Όλα αυτά παρελαύνουν από μπροστά μας σε 100+ σελίδες μία εξαιρετικής σε ποιότητα και καλαισθησία έκδοση. Χωρίς να είναι το αριστούργημα του δημιουργού, αποτελεί μία εξαιρετική πρόταση προς ανάγνωση.'' Ελπιζω η παρουσιαση μου να σας βοηθησε να απαντησετε στο μεγαλο διλημα ''Να το αγορασω, ή να μην το αγορασω, ιδου η απορια'', που παντα με προβληματιζει οταν εχω να κανω με ενα graphic novel. Σας ολους παρα πολυ. Αφιερωμα στον Joe Sacco στο GC Eργογραφια του στα ελληνικα
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.