Search the Community

Ο Φώτης Τσελεπατιώτης, όπως μπορούμε να δούμε κι από τις δουλειές του “Πέχρα” και “Τζόνυ Τέσλα μπιγκίνς”, εξελίσσεται σε έναν πολυγραφότατο κομίστα, με εξειδίκευση στην σάτιρα. Το 2022, λοιπόν, ήταν η σειρά της Άπω Ανατολής να περάσει από την καυτή του πένα κι αυτό συνοψίστηκε στο πόνημά του που φέρει τον τίτλο “Godzilla vs Kim Jong-Un”. Ο Επιμενίδης, ένας ελεγκτής εισιτηρίων με εύφημο μνεία, κερδίζει ένα πακέτο διακοπών σε όποια χώρα θέλει. Αποφασίζει, λοιπόν, να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του κορμί στην μαγευτική Βόρεια Κορέα, η οποία δεν το απογοήτεψε ποτέ… στο στοίχημα! Πηγαίνοντας εκεί γνωρίζεται με το… ιδιαίτερο καθεστώς που επικρατεί κι έτσι το περίεργο κούρεμά του θα τον στείλει στην φυλακή για… 8 ολόκληρα χρόνια! Η μοίρα, όμως, δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη κι έτσι ο φίλος μας γνωρίζεται με τον δικτάτορα ηγέτη της χώρας, τον Κιμ Γιονγκ Ουν, τον μαθαίνει Ελληνικά και γίνονται στενοί φίλοι. Όταν, λοιπόν ο Κιμ αποφασίζει να εισβάλει στην Ιαπωνία με σκοπό να την κατακτήσει, θα πάρει μαζί του και τον Επιμενίδη. Και κάπως έτσι αρχίζουν όλα! Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μία όμορφη δουλειά, η οποία στηρίζεται στην σάτιρα κι έχει χροιά από την πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην Βόρεια Κορέα. Το σενάριο μπορεί να μοιάζει “τρελούτσικο”, παρόλα αυτά έχει συνοχή και το ενδιαφέρον είναι ότι παίρνει ένα στοιχείο που βρίσκεται κατά την διάρκεια της πλοκής και το χρησιμοποιεί εύστοχα στο φινάλε. Όμορφο plot twist, που δεν το βλέπουμε συχνά σε κόμικς που χρησιμοποιούν τέτοιου είδους θεματολογία. Το χιουμοριστικό στοιχείο είναι πανταχού παρόν τόσο στο κείμενο όσο και στο σχέδιο. Παραδέχομαι ότι δεν είναι σε όλη την διάρκεια εύστοχο, αλλά συνολικά δεν με απογοήτευσε. Εν κατακλείδι πρόκειται για μία πολύ καλή δουλειά, χαρακτηριστική του τομέα της, που την διάβασα ευχάριστα και πολλές ήταν οι φορές που έπιασα τον εαυτό μου με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Προτείνεται στους λάτρεις τις σάτιρας, που αναζητούν μία γρήγορη, αλλά όχι άσκοπη και χωρίς νόημα, ανάγνωση. Όσοι έχουν εμπειρία από τις προηγούμενες δουλειές του Φώτης, εύκολα θα καταλάβουν ότι το σχέδιο είναι το χαρακτηριστικό του. Τα καρέ, τολμώ να πω ότι είναι κάπως παραφορτωμένα, δεν αναπνέουν καλά και ίσως σε αυτό να ευθύνεται και το μικρό μέγεθος της έκδοσης. Παρόλα αυτά δεν στέκεται πολύ κουραστικό για τα μάτια, ενώ παράλληλα βρίσκουμε πολλές λεπτομέρειες, άκρως κωμικές, που μου έφεραν στο μυαλό την σχεδιαστική νοοτροπία του Benito Jacovitti, στον θρυλικό “Κοκομπίλ”. Το ασπρόμαυρο χρώμα νομίζω ότι ταιριάζει στην περίπτωση, ενώ ευχαριστημένος έμεινα κι από το μελάνωμα. Η έκδοση είναι μικροκαμωμένη και δεμένη με καρφίτσα. Το χαρτί στο εσωτερικό έχει καλή υφή κι όμορφη εκτύπωση, ενώ και το πάχος του είναι ικανοποιητικό. Όσον αφορά το πάχος, μακάρι να μπορούσα να πω κάτι αντίστοιχο και για το εξώφυλλο, το οποίο είναι εξαιρετικά λεπτό. (emoji μούτρων) Συνοδευτικό υλικό, πέρα από τους λογαριασμούς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που μπορούμε να βρούμε τον δημιουργό, δεν υπάρχει. Ο λογαριασμός του δημιουργού στο Facebook Ο λογαριασμός του δημιουργού στο Instagram Ο λογαριασμός της Zombiecake Comix στο Instagram Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Η γνωστή στο κοινό από τις δημιουργίες της “Μαλάκα λεσβίες!” και “Τα κρουασανάκια δεν είναι τα ίδια”, Σμαρ επιστρέφει με ένα ακόμα έργο της, το οποίο το αποκαλεί “Μάλλον δεν είναι τίποτα: ένα κομιξοημερολόγιο”. Ουσιαστικά πρόκειται για την δεύτερη παρόμοια προσπάθειά της να δημιουργήσει ένα είδος ημερολογίου που να περιγράφει στιγμές από την καθημερινότητα που θέλει να μοιραστεί με το κοινό της, η οποία ήρθε μετά από τρία χρόνια. Η δομή του συγκεκριμένου φανζίν, λοιπόν, αποτελείται από μονοσέλιδα υπαρκτά γεγονότα (γι’ αυτό δεν τολμώ να τα αποκαλέσω στριπάκια), τα οποία ήρθαν στην ζωή της δημιουργού την περίοδο από το 2018 και μετέπειτα. Σε κάθε σελίδα αναγράφεται η ακριβής ημερομηνία ή τουλάχιστον ο μήνας και το έτος, όπου έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα. Πρωταγωνιστές σε όλο αυτό, στέκονται όχι μόνο οι φίλοι και οι γνωστοί της, αλλά επίσης οι… σκέψεις και τα συναισθήματά της. Προσωπικά την βρήκα μία αξιόλογη και πρωτότυπη ιδέα, η οποία υλοποιήθηκε με σωστό τρόπο. Από εκεί και πέρα, όμως δεν μπορώ να πω ότι το συγκεκριμένο κόμικ με κράτησε δυνατά στις σελίδες του. Το διάβασα και νομίζω ότι θα το ξεχάσω σύντομα. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι αδυνατώ να ταυτιστώ με τις συγκινήσεις που προσφέρουν οι στιγμές που περιγράφονται γιατί απλά δεν συμμετέχω σε αυτές, καθώς επίσης βρήκα τις περιγραφές κάπως άτονες. Επίσης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν μπορώ να πω ότι βρήκα ικανοποιητικό κωμικό στοιχείο στα καρέ. Εν κατακλείδι, προτείνεται στους θαυμαστές της δημιουργού, αλλά και σε εκείνους που θα θελήσουν να διαβάσουν κάτι γρήγορο, χωρίς ιδιαίτερη πλοκή. Οι υπόλοιποι διαβάστε το με δική σας ευθύνη. Το σχέδιο διαθέτει ποικιλομορφία. Παρατηρούμε ότι σε πολλές σελίδες το στυλ αλλάζει κι άλλες φορές γίνεται λεπτομερές και καθαρό, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που είναι ασταθές και κάπως πρόχειρο. Το ασπρόμαυρο χρώμα πιστεύω ότι είναι το ενδεικτικότερο για το συγκεκριμένο κόμικ, λόγω της λιτής θεματολογίας του. Το βρήκα αρκετά καλό. Η έκδοση έχει μικρό μέγεθος αλλά είναι αρκετά προσεγμένη. Η κόλληση στην ράχη είναι στιβαρή, ενώ οι σελίδες στο εσωτερικό έχουν ματ υφή κι ενισχυμένο πάχος. Αξιοπρεπές είναι και το εξώφυλλο, το οποίο αποτελεί το μοναδικό σημείο του εντύπου που έχει χρώμα. Στο συνοδευτικό υλικό, βρίσκουμε ένα σύντομο εισαγωγικό σημείωμα της δημιουργού, πλαισιωμένο κι από τις ευχαριστίες της. Μετά το πέρας του… κομιξοημερολογίου, βρίσκουμε δύο σελίδες με guest art. Τα εξτραδάκια τελειώνουν με μία γρήγορη βιογραφία της Σμαρ, καθώς και τους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η επίσημη σελίδα της δημιουργού Το portfolio της δημιουργού Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Με την νέα του αυτοέκδοση, η οποία κυκλοφόρησε το 2022, ο Περικλής Κουλιφέτης αποπειράται να μας βγάλει σεργιάνι πίσω στο 1929 και συγκεκριμένα στα καταγώγια και τα ρεμπετάδικα του Πειραιά της εποχής. Η όμορφη Ρίτα, το αηδόνι του τραγουδιού, όπως την αποκαλούσαν οι θαμώνες, τραγουδάει στην ταβέρνα του Νικόλα για τους μάγκες του λιμανιού. Κάθε βράδυ, σε ένα τραπέζι, ήσυχος, τα πίνει ο Μπάμπης, μία παλιά της σχέση, που όμως εκείνος δεν την έχει ξεπεράσει ακόμα. Εκείνο το μοιραίο βράδυ, λοιπόν, το κατώφλι της ταβέρνας το περνά κι ο Μανώλης, ο οποίος μόλις έχει αποφυλακισθεί και είναι το αγόρι της Ρίτας. Τα αίματα δεν αργούν να ανάψουν, λοιπόν. Ο Μανώλης, στέκεται μπροστά από το τραπέζι του Μπάμπη και τον ρωτά, γεμάτος νταηλίκι, αν τον πρόδωσε αυτός στους… σταυρωτήδες, τους αστυνομικούς. Ο Μπάμπης αντιδρά σχετικά ψύχραιμα στην αρχή, αλλά το κακό δεν αργεί να γίνει. Οι δύο τους θα έρθουν σε σύγκρουση, τα μαχαίρια θα τραβηχτούν και η μοίρα θα έχει τον τελευταίο λόγο… Ο Περικλής, λοιπόν, επινοεί ένα κόμικ, το οποίο στηρίζεται σε μία και μοναδική σκηνή δράσης, ενώ το τοπικό πλαίσιο δεν είναι άλλο από μία ταβέρνα. Αν νομίζει κάποιος, όμως, ότι αυτό είναι λίγο για να υπάρξει μία πλήρης αφήγηση, πλανάται. Μέσα στις ελάχιστες σελίδες έχουμε μία καλογραμμένη πλοκή χωρίς να κάνει κάποια “κοιλιά”, οι χαρακτήρες προλαβαίνουν να στηθούν κι ο καθένας έχει την δική του ξεχωριστή προσωπικότητα, ενώ παράλληλα ο δημιουργός πετυχαίνει αξιόλογα την ατμόσφαιρα της εποχής και του τόπου, μία ατμόσφαιρα που φέρνει λίγο στο “Ρεμπέτικο – Το κακό βοτάνι” και το “Τετράς: Η ξακουστή του Πειραιώς”. Και σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο Περικλής μάς τρατάρει κι ένα πανέξυπνο plot twist στα τελευταία δευτερόλεπτα πριν το φινάλε, το οποίο κλείνει την ιστορία με τραγικό, αλλά υποδειγματικό τρόπο. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα κόμικ που σίγουρα θα το ήθελα περισσότερο σε έκταση και σε λεπτομέρειες, αν κι έτσι καταφέρνει να κάνει την δουλειά του απόλυτα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε εκείνους που αρέσκονται σε αυτή την εποχή κι έχουν αυτές τις μουσικές προτιμήσεις, χωρίς βέβαια να αποκλείονται οι υπόλοιποι αναγνώστες, οι οποίοι θεωρούν αυτή την εποχή κι αυτή την στάση ζωής, σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας. Φτάνοντας στην ανάλυση του εικαστικού τομέα, αυτό που θα πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι παρατίθεται ένα σχέδιο που έχει πολλές ομοιότητες τεχνικά με τους “Έγκλειστους”. Διαθέτει λεπτομέρειες και μία καλή αποτύπωση του χώρου, αλλά πιστεύω ότι χωλαίνει αρκετά στην απόδοση των χαρακτήρων, οι οποίοι βγαίνουν στο χαρτί εξαιρετικά λεπτοκαμωμένοι και με τεράστια κεφάλια. Επίσης και τα χαρακτηριστικά των προσώπων είναι αρκετά άγρια και δεν αποτυπώνουν τον ρεαλισμό που θα έπρεπε να υπάρχει, λόγω του συγκεκριμένου σεναρίου. Στον αντίποδα, έχουμε ένα τίμιο κι άκρως εύστοχο ασπρόμαυρο χρώμα, με ένα εξίσου πολύ καλό μελάνωμα. Συμπερασματικά, λοιπόν, το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό, πάντα σε σχέση με το σενάριο. Η έκδοση έχει μέτριο μέγεθος και είναι δεμένη με καρφίτσα. Το χαρτί στο εσωτερικό είναι ματ, αλλά καλοτυπωμένο, ενώ το εξώφυλλο έχει χαρτονένια υφή και τίμιο πάχος. Στο έξτρα υλικό μπορούμε να συμπεριλάβουμε έναν επίλογο (μάλλον) από τον δημιουργό, καθώς και σημειώσεις για το κόμικ. Τέλος βρίσκουμε μία σελίδα με μία σύντομη βιογραφία του δημιουργού, ενώ υπάρχουν και προσχέδια των πρωταγωνιστών στο πίσω μέρος του εξώφυλλου και του οπισθόφυλλου. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Η αλήθεια είναι ότι με μία πρώτη, φευγαλέα ματιά (και χωρίς να δω καλά το εξώφυλλο που μαρτυρά περίπου το σενάριο), νόμιζα ότι το παρόν κόμικ απευθύνεται σε ανθρώπους που ποντάρουν σε αθλητικά στοιχήματα. Τελικά, έπεσα έξω! Το “Πάμε ταμείο” αποτελεί μία συλλογή από μονοσέλιδα στριπάκια, έμπνευσης του κομίστα Αλέξανδρου Κατσίκα, που κυκλοφόρησε το 2021, τα οποία περιγράφουν με χιούμορ και υπερβολή τις ευτράπελες καταστάσεις που διαδραματίζονται σε κάθε σούπερ μάρκετ ανάμεσα στους ανυπόμονους κι απαιτητικούς πελάτες και τους κακοπληρωμένους (τις περισσότερες φορές) υπαλλήλους. Προσωπικά θεωρώ ότι το συγκεκριμένο κόμικ στηρίζεται επάνω σε μία έξυπνη ιδέα, η οποία προσφέρεται για σάτιρα και που όλοι έχουμε ζήσει κάποιες από τις καταστάσεις που περιγράφονται. Το χιούμορ, όμως δυστυχώς, το βρήκα κάπως απλοϊκό κι άγουρο και πιστεύω ότι ήθελε λίγη περισσότερη δουλειά και φροντίδα. Αυτό, βέβαια, αποτελεί δική μου άποψη, καθώς ο κάθε αναγνώστης μπορεί να σχηματίσει την δική του γνώμη. Ο εικαστικός τομέας αποτελείται από ένα σχέδιο που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε πρόχειρο, αλλά όχι άσχημο. Αποτελεί ένα στυλ, που ενισχύει το κωμικό στοιχείο που θέλει να περάσει το σενάριο. Μου άρεσε, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Πάντως, το βρήκα καλύτερο από το σενάριο. Το ασπρόμαυρο χρώμα, από την στιγμή που λείπουν οι λεπτομέρειες κι έχουμε να κάνουμε με σατιρικά στριπ, είναι το πλέον κατάλληλο για την περίσταση. Η έκδοση έχει μικρό σχήμα και είναι δεμένη με καρφίτσα. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ, το ίδιο και το χαρτί στο εσωτερικό, το οποίο είναι ματ. Γενικά, πρόκειται για μία έκδοση που μαρτυρά ότι πρόκειται για φανζίν. Στο συνοδευτικό υλικό συγκαταλέγεται μία σύντομη επαγγελματική βιογραφία του δημιουργού (που την βρίσκουμε στην εσωτερική μεριά του εξώφυλλου), καθώς και μία σελίδα με ευχαριστίες στο τέλος του κόμικ. Ο λογαριασμός του Αλέξανδρου Κατσίκα στο Facebook

Το “Pigings” είναι μία σειρά κόμικ που κυκλοφόρησε σε έντυπη μορφή για πρώτη φορά το 2020 κι αποτελεί δημιουργία του Δημήτρη Σάρλου (σενάριο) και του DegPhilip (σχέδιο). Η ιστορία ξεκινάει με τον πρίγκιπα Έρικ και το πλήρωμά του, οι οποίοι πλέουν σε αχαρτογράφητα νερά, προκειμένου να βρουν το πετράδι του Φένριρ, με σκοπό να το δωρίσουν στον βασιλιά Βιλς Βιν. Αυτή τους η αναζήτηση θα αποβεί τρομερά επικίνδυνη, καθώς όλοι τους θα έρθουν αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις, οι οποίες θα δοκιμάσουν τις αντοχές και την πίστη τους. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, ο κόσμος του “Pigings” είναι βγαλμένος από το λεγόμενο “Sword & Sorcery”, καθώς πρωταγωνιστές, εκτός από τους βασικούς, αποτελούν φλογοβόλοι δράκοι, μάγισσες και δυνατά ξόρκια. Επίσης, έχει υιοθετηθεί το στυλ της Σκανδιναβικής ιστορίας και πιο συγκεκριμένα, των Βίκινκγκς. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, δημιουργείται μία όμορφη περιπέτεια, η οποία αριθμεί (τουλάχιστον όσο γράφονται αυτές οι γραμμές) δύο τεύχη, τα οποία, μπορεί να πατούν επάνω στην ίδια βασική ιδέα, δεν έχουν, όμως, τους ίδιους πρωταγωνιστές, κάτι που με παραξενεύει. Κι έπεται συνέχεια… Προσωπικά, μου άρεσε η συγκεκριμένη σειρά κι έχω την περιέργεια να διαβάσω και την συνέχεια. Μέχρι στιγμής έχει στηθεί ένας ολοκληρωμένος κόσμος, με όμορφες λεπτομέρειες, που αξίζει να αναπτυχθεί περεταίρω. Το παράπονό μου, πάντως, είναι οι λίγες σελίδες που έχει το κάθε τεύχος, με αποτέλεσμα η… δόση του κόμικ κάθε φορά να έρχεται με το σταγονόμετρο. Προτείνεται σε εκείνους που αρέσκονται σε τέτοιου είδους σύμπαντα και θέλουν να στηρίξουν μία ελληνική προσπάθεια. Σχεδιαστικά έχουμε, επίσης, να κάνουμε με μία τίμια δουλειά, που προσφέρει ατμοσφαιρικά καρέ και βάζει τον αναγνώστη στο κατάλληλο mood. Παράλληλα, όμως, καταφέρνει να βγάζει και μία παιδικότητα, που μου άρεσε, αλλά θεωρώ ότι υποβαθμίζει, κάπως, την ιδέα που επιχειρεί να περάσει το σενάριο. Κάτι που σε εμένα “κλότσησε” είναι το γεγονός ότι στα καρέ φαίνεται (και μάλιστα σε μερικά σημεία είναι έντονα διακριτό) η αρχική σχεδίαση με μολύβι. Δεν ξέρω αν είναι σχεδιαστικό μοτίβο ή αν απλά ο καλλιτέχνης αμέλησε να το σβήσει, αλλά με έκανε να αναρωτηθώ. Για τον χρωματισμό έχει επιλεγεί μία παλέτα γλυκών και γήινων χρωμάτων, χαμηλής φωτεινότητας, που μου άρεσε και κάνει το κόμικ να διαβάζεται ευχάριστα. Η έκδοση είναι μικρή σε ανάστημα και με εξαίρεση το, αξιόλογης ποιότητας, χαρτί, δεν διαθέτει κάτι που θα την έκανε αξιομνημόνευτη ποιοτικά. Πάντως, μιας και μιλάμε για φανζίν δεν θα έπρεπε να έχουμε παράπονο. Κάποιο υλικό που να την συνοδεύει δεν υπάρχει. Κάτι αξιοπερίεργο που οφείλουμε να αναφέρουμε είναι ότι στην ταυτότητα και των δύο τευχών που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής αναφέρεται ότι το κόμικ έχει τίτλο “Pigingins”! Κλείνοντας, να πούμε ότι ο σεναριογράφος, εκτός από την δημιουργία σεναρίων, πραγματοποιεί και μεταγλωττίσεις για διάφορα δημοφιλή κινούμενα σχέδια. Παρακάτω παραθέτουμε ένα δείγμα τις δουλειάς του από τις νέες “Παπιοπεριπέτειες”… Καθώς και μία συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή “Discovering Credits”, από το “Spoiler Alert”.

Το “Έξω απ’ το χαρτί” αποτελεί την πρώτη απόπειρα της Κατερίνας Μποτίνη να δημιουργήσει ένα κόμικ, το οποίο (σύμφωνα με τα γραφόμενα εκείνης) της πήρε πέντε ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί! Ο λόγος αυτής της μεγάλης καθυστέρησης είναι ότι η δημιουργός αφιέρωνε χρόνο σε αυτό μόνο τα καλοκαίρια. Πρωταγωνιστές στο κόμικ είναι έξι χαρακτήρες, οι οποίοι νομίζουν ότι ζουν φυσιολογικές ζωές και είναι κύριοι του εαυτού τους, όταν κάνει την εμφάνισή της η φωνή της ίδιας της δημιουργού, η οποία τους επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα. Έτσι, οι αναγνώστες διαβάζουν με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις τους και το πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται την αλήθεια! Αυτό, πάνω-κάτω, είναι το concept του σεναρίου, το οποίο παραδέχομαι ότι έχει μία πρωτότυπη πλοκή, καθώς υπάρχει μία διαδραστική επαφή του καλλιτέχνη με τα χάρτινα δημιουργήματά του. Χωρίζεται σε κεφάλαια, τα οποία μοιάζουν διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά όταν γνωρίσουμε τους ήρωες, στην πορεία βλέπουμε ότι οι ζωές τους αρχίζουν να σχετίζονται μεταξύ τους. Μέσα στις πλοκές υπάρχουν στιγμές συγκίνησης, αλλά ως επί το πλείστον αυτό που επικρατεί είναι το κωμικό στοιχείο, το οποίο όμως δεν αγγίζει μεγάλα επίπεδα. Οι χαρακτήρες έχουν τις δικές τους δυνατές προσωπικότητες, ο κάθε ένας είναι διαφορετικός κι αντιλαμβάνεται το χέρι της δημιουργού με το δικό του ταμπεραμέντο. Επίσης, θα πρέπει να επισημάνουμε και το γεγονός ότι οι ιστορίες περιέχουν στοιχεία από την κοινωνική ζωή. Από την στιγμή, λοιπόν, που πρόκειται για μία άτυπη ανθολογία, λογικό είναι να μην είναι όλες οι ιστορίες της ίδιας δυναμικής. Παρόλα αυτά τις βρήκα όλες συμπαθείς και τις προτείνω στο κοινό, με προτεραιότητα στους fans της Κατερίνας. Ο εικαστικός τομέας αποτελεί κι αυτός με την σειρά του ένα είδος ανθολογίας, μιας κι ανά τακτά χρονικά διαστήματα, βλέπουμε διαφορετικά σχεδιαστικά στυλ, απόρροια του καλλιτεχνικού χαρακτήρα της δημιουργού, στην πορεία όλων αυτών των ετών που χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί το κόμικ. Το χρώμα που επικρατεί είναι το άσπρο και το μαύρο, με καλές σκιάσεις, σωστά μελανώματα κι επιμονή στην λεπτομέρεια. Μικρό παράπονο είναι στην απόδοση των χαρακτήρων, αλλά και στον τρόπο που παρατίθενται τα καρέ στην κάθε σελίδα. Νομίζω ότι η Κατερίνα το παρακάνει, βάζοντας (και σε αυτό το κόμικ) πολλά καρέ, με αποτέλεσμα το σχέδιο να βγαίνει μικρότερο και κατά συνέπεια να μην αναδεικνύει όσο θα έπρεπε τις λεπτομέρειες. Αρκετές φορές μάλιστα παραδέχομαι ότι το βρήκα λίγο κουραστικό για τα μάτια… Είπα πριν ότι το χρώμα που επικρατεί είναι στις αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου κι αυτό γιατί υπάρχουν κι ελάχιστες σελίδες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, που είναι έγχρωμες. Η έκδοση έχει μικρό μέγεθος και οι σελίδες της σχηματίζουν ράχη. Το χαρτί από το οποίο συνθέτεται το εσωτερικό είναι καλής ποιότητας, γυαλιστερό και με σωστό πάχος, ενώ το ίδιο καλής… πάστας είναι και το εξώφυλλο. Σαν συνοδευτικό υλικό μπορούμε να συμπεριλάβουμε μία περίληψη του κόμικ που θα βρούμε πριν ξεκινήσουν οι ιστορίες. Μετά το πέρας του κόμικ, βρίσκουμε μία σελίδα με ευχαριστίες της δημιουργού, καθώς επίσης και μία σελίδα που αποτελεί μία σύντομη επαγγελματική βιογραφία της. Το κόμικ θα κλείσει με μία σελίδα που αποτελεί ένα είδος disclaimer. Η δημιουργός συνόδευε το κόμικ της με μία πανέμορφη κάρτα - αυτοκόλλητο. Ολοκληρώνοντας την παρουσίαση, να αναφέρουμε ότι το παρόν κόμικ κυκλοφορεί και στην Αγγλική γλώσσα, με τίτλο “Out of the paper”. Ο λογαριασμός της δημιουργού στο Facebook Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Η Κατερίνα Μποτίνη, γνωστή από το “Take it slowww”, ανανεώνει ακόμα μία φορά την παρουσία της με το αναγνωστικό κοινό με το έργο της “Burn the witch”. Το σύντομο αυτό κόμικ, το οποίο είδε την έξοδο από το τυπογραφείο τον Σεπτέμβριο του 2022, περιγράφει την ζωή μία μοναχικής γυναίκας, η οποία βρίσκει και δίνει την αγάπη της στις γάτες. Αυτή της η συμπεριφορά, όπως συμβαίνει πάντα ( ) γίνεται η αφορμή να δημιουργηθούν διάφοροι μύθοι κι ανυπόστατα ψεύδη γύρω από το άτομό της κι ο κόσμος να της φερθεί με καταφρόνηση, αλλά και… φόβο. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πώς σε τόσες λίγες σελίδες η Κατερίνα καταφέρνει να ξεδιπλώσει άρτια μία αξιόλογη πλοκή, η οποία περικλείει και καυτηριάζει όλα τα συμπαγή στερεότυπα που υφίστανται (δυστυχώς) ακόμα και στις ημέρες μας. Η πρωταγωνίστρια, αν και δεν μιλάει πολύ, παρόλα αυτά η σιωπή της λέει πολλά κι ο τρόπος που το κάνει είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, λοιπόν, το παρόν κόμικ έχει κοινωνικές προεκτάσεις, ενώ στο φινάλε, δεν είμαι 100% σίγουρος, αλλά έχω την εντύπωση ότι βούρκωσα. Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με μία πανέμορφη προσπάθεια, που βλέπει στα μάτια την κοινωνία και προτείνεται στα ανοιχτά μυαλά και μόνο σε αυτά. Κι από τον εικαστικό τομέα δεν θα πρέπει να έχουμε παράπονο, αν και είναι σίγουρο ότι υπερκαλύπτεται από το σενάριο. Το σχέδιο μοιάζει κάπως “σκιτσοειδές”, αλλά διαθέτει τις απαραίτητες λεπτομέρειες που χρειάζονται για την οπτικοποίηση του σεναρίου, ενώ το δυνατότερο στοιχείο κατά την ταπεινή μου άποψη είναι το χρώμα, που μπορεί να είναι κάπως μουντό, παρόλα αυτά όμως είναι ολοζώντανο. Ίσως σε αυτό να συμβάλλει και η άψογη εκτύπωση. Η έκδοση είναι μικρή το δέμας, αλλά παραδέχομαι ότι έχει δώσει μεγάλη φροντίδα στην επιλογή του χαρτιού, το οποίο είναι γυαλιστερό κι αποτυπώνει στην εντέλεια το σχέδιο (όπως προ έγραψα). :respect: Όσον αφορά το πάχος, αυτό είναι τίμιο, αν συνυπολογίσουμε τον αριθμό των σελίδων και το δέσιμό τους. Συνοδευτικό υλικό δεν υπάρχει, με μοναδική εξαίρεση τους λογαριασμούς της δημιουργού στα social media, που τους βρίσκουμε στην τελευταία σελίδα του κόμικ. Ο λογαριασμός της δημιουργού στο Facebook Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Ο Πανάγος Γερακάκης, ο δημιουργός του Ψυχαλάστρα, τον Σεπτέμβριο του 2021 φέρνει σε επαφή με το κοινό του ακόμα μία δουλειά, υπό τον τίτλο ΤΟ ΛΕΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ. Το συγκεκριμένο κόμικ αποτελείται από στριπάκια που το καθένα εκτείνεται σε μία σελίδα και στηρίζουν το σενάριό τους από την πρόσφατη πανδημία που βίωσε (κυρίως) η χώρα μας με τον COVID-19. Ο Πανάγος, ορμώμενος από την κρατική διαχείριση αυτής της πανδημίας, κριτικάρει και σατιρίζει με δυναμισμό και νεύρο τα κακώς κείμενα και ίσως με αυτόν τον τρόπο, εκτός από την επιδίωξη του χιούμορ, να θέλει να τονίσει τα λάθη και τις παραλήψεις που (πιθανώς) και να έγιναν. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι κάπως αγοραία, δεν χαϊδεύει, σε καμία περίπτωση, αυτιά, ενώ στο στόχαστρό του, έχουν μπει δύο από τους βασικούς πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής, ο Πρωθυπουργός κι ο Λοιμωξιολόγος Σωτήρης Τσιόδρας. Προσωπικά μου άρεσε η προσέγγιση αυτή, αλλά ομολογώ ότι υπήρχαν κι αρκετές στιγμές που αισθάνθηκα λίγο άβολα. Ο λόγος ήταν πρωτίστως η φρασεολογία, αλλά και η υπερβολή που υπάρχει σε αρκετά από τα στριπάκια. Παραδέχομαι, πάντως, ότι μιλάμε για μία δουλειά που δεν μασάει τα λόγια της και συμπορεύεται με το δημόσιο αίσθημα που επικρατούσε τα προηγούμενα χρόνια. Προτείνεται σε άτομα της ίδιας ιδεολογίας ή και ουδέτερης πολιτικής άποψης. Οι υπόλοιποι, καλύτερα να μην το αγγίξουν καν! Το σχέδιο εστιάζει σε λιτά καρέ, που όμως περιλαμβάνουν όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες, ενώ παράλληλα αφήνουν το σενάριο να παίξει το παιχνίδι του ανενόχλητο. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι παρατηρούμε ένα συνεχόμενο zoom-out και, σε συνδυασμό με τα πολλά καρέ που συνήθως έχει η κάθε σελίδα, έχουμε σώματα σχετικά μικροκαμωμένα και δυσανάλογα. Χρωματικά υπάρχει μία εναλλαγή από μία γήινη παλέτα σε παλ χροιά. Πρωτότυπη και ξεκούραστη στο μάτι. Η έκδοση έχει μέτριο προς μικρό μέγεθος και είναι δεμένη με κόλληση στην ράχη. Το χαρτί στο εσωτερικό έχει πολύ καλή υφή κι εκτύπωση, ενώ το εξώφυλλο είναι χαρτονένιο και σχετικά λεπτό. Συνοδευτικό υλικό δεν υπάρχει, παρά μόνο μερικά στοιχεία επικοινωνίας με τον δημιουργό. Τέλος, να αναφέρουμε ότι μερικά από τα στριπάκια που περιέχονται στο συγκεκριμένο έντυπο, έχουν δημοσιευτεί και ηλεκτρονικά στην σειρά Το διάγγελμα του Σαββάτου. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους. Θα παρακαλούσα να κρατήσουμε την παρουσίαση μακριά από πολιτικά σχόλια. Οποιοδήποτε τέτοιο σχόλιο θα διαγράφεται.

Ο Φώτης Τσελεπατιώτης, γνωστός από την σειρά φανζίν που κυκλοφόρησε μετέπειτα με τον τίτλο ΠΕΧΡΑ, μας χάρισε το 2019 ακόμα μία δημιουργία του, που ονομάζεται ΤΖΟΝΥ ΤΕΣΛΑ ΜΠΙΓΚΙΝΣ. Το συγκεκριμένο κόμικ αφηγείται τις περιπέτειες του υπερήρωα Τζόνυ Τέσλα και του πιστού (τις περισσότερες φορές ) βοηθού του, του Πούσικατ-Μπόι. Ο Τζόνυ, ένα ορφανό παιδί το οποίο υιοθέτησε ένας μεγάλος επιστήμονας και του έδωσε το επώνυμό του, έγινε μέρος ενός πειράματος κι από τότε μετατράπηκε σε μία ανεξάντλητη πηγή ηλεκτρικής ενέργειας, ικανή να ηλεκτροδοτήσει ολόκληρη την Νότια Τσουπίλα, την πόλη του. Μεγαλώνοντας, λοιπόν, ο φίλος μας αποφάσισε να γίνει ο υπερασπιστής της περιοχής του από κάθε κακόβουλο εισβολέα του αχανούς διαστήματος. Σε αυτόν τον αγώνα έχει σύμμαχο τον Πούσικατ-Μπόι, έναν γάτο, ο οποίος δαγκώθηκε από έναν ραδιενεργό άνθρωπο κι απέκτησε πρωτόγνωρες δυνάμεις για αιλουροειδές! Σε αυτό το τεύχος, λοιπόν, περιγράφονται αρκετές διαμάχες και μονομαχίες των πρωταγωνιστών με διάφορους αδίστακτους villains που φέρουν (κι αυτοί) ευφάνταστες υπερδυνάμεις, οι οποίες μπορεί να μην προκαλούν ρίγος στους αναγνώστες, σίγουρα, όμως, προκαλούν χαμόγελα! Αν και ξεκίνησα κάπως μουδιασμένος την ανάγνωση αυτού του κόμικς, μιας και είχα διαβάσει πρώτα την ΠΕΧΡΑ, που δεν μου άφησε και την καλύτερη επίγευση, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα ευχάριστα. Ο Φώτης χτίζει ένα τίμιο σύμπαν κι εκεί εντάσσει δύο αξιόλογες μορφές του υπερηρωικού-χιουμοριστικού χώρου, στις οποίες μάλιστα δίνει ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, δεν τις παραθέτει απλά για να ξεκινήσει την δράση, αλλά αποδεικνύει ότι έχει δουλέψει αρκετά με αυτές πριν τις τοποθετήσει στην… αρένα. Όσον αφορά την δράση, αυτή είναι γεμάτη και συνδυάζεται άψογα με το κωμικό στοιχείο και τις αγοραίες συμπεριφορές. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία αυτοέκδοση που με κάλυψε και πιστεύω ότι πέτυχε τον σκοπό της, που ήταν να διασκεδάσει και να σατιρίσει τον κόσμο της Marvel και της DC. Πιστεύω, λοιπόν, ότι αξίζει να διαβαστεί από τους φίλους του είδους, αλλά κι εκείνους που θέλουν να διαβάσουν κάτι ανάλαφρο, αλλά και με συνοχή. Σε μία πρώτη ανάγνωση, αυτό που συνειδητοποιούμε από τον εικαστικό τομέα είναι τα πυκνοσχεδιασμένα καρέ που ίσως να σταθούν η αφορμή να κουράσουν το μάτι. Σε μία δεύτερη (και πιο προσεκτική) ανάγνωση αυτό που προσωπικά μου έμεινε είναι η επιμονή του δημιουργού στην λεπτομέρεια, ιδίως στην απόδοση των villains. Οι αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου εδώ νομίζω ότι δουλεύουν τέλεια, την ίδια ώρα που και το μελάνωμα είναι πολύ όμορφο. Προσωπικά, λοιπόν, θα ήθελα να δω το σχέδιο του Φώτη και σε κάποιο περισσότερο “σοβαρό” κόμικ. Νομίζω ότι θα έχει πολύ ενδιαφέρον. Όσον αφορά την ποιότητα η έκδοση έχει όλα α στοιχεία για να χαρακτηριστεί ένα μέτριο φανζινάκι. Το χαρτί στο εξώφυλλο μπορεί να έχει πανέμορφα χρώματα, αλλά είναι λεπτό σαν τσιγαρόχαρτό, ενώ οι εσωτερικές σελίδες είναι ματ κι εξίσου λεπτές. Τουλάχιστον η εκτύπωση είναι ικανοποιητική. Το δέσιμο των 36 σελίδων έχει γίνει με καρφίτσα, ενώ συνοδευτικό υλικό δεν θα βρούμε. Ο λογαριασμός του δημιουργού στο Facebook Ο λογαριασμός του δημιουργού στο Instagram Ο λογαριασμός της Zombiecake Comix στο Instagram Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το επάγγελμα του περιπτερούχου είναι ιδιαιτέρως κουραστικό, επικίνδυνο και κυρίως ανθυγιεινό για την ψυχολογία. Το τελευταίο οφείλεται στους απανταχού περίεργους πελάτες, τους οποίους είναι αναγκασμένοι να διαχειρίζονται οι περιπτεράδες. Μερικές από τις κατηγορίες αυτών των μυστήριων πελατών είχε την ιδέα να παραθέσει ο Κωνσταντίνος Παππάς, στο πόνημά του “Le Περιπτεράς”. Ο δημιουργός, με περίσσεια ειλικρίνεια, αλλά και… καφρίλα, περιγράφει ένα καθημερινό οκτάωρο ενός τέτοιου επαγγελματία, τους διαλόγους που έχει με το κοινό και φυσικά τα ευτράπελα που ακολουθούν. Εννοείται ότι έχουμε να κάνουμε με σκηνές υπερβολής, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι εντελώς αναληθείς. Όπως και να έχει, πάντως, διαθέτουν χιούμορ. Το σχέδιο έχει λεπτομέρεια και οι γραμμές λαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Μου άρεσε αρκετά, αλλά ακόμα περισσότερο μου άρεσαν τα backgrounds και η απόδοση των γειτονιών της Αθήνας. Το ασπρόμαυρο χρώμα είναι, πιστεύω, το καταλληλότερο για μία τέτοια δουλειά, ενώ και η χειρόγραφη γραμματοσειρά είναι πολύ ταιριαστή. Η έκδοση είναι μικρή το δέμας και δεμένη με καρφίτσα. Δεν κρύβει κάποια μεγάλη πολυτέλεια, αλλά σίγουρα έχει γίνει με κέφι και μεράκι. Οι σελίδες στο εσωτερικό είναι ματ και με ικανοποιητικό πάχος, το ίδιο και το εξώφυλλο. Στην εσωτερική πλευρά του εξώφυλλου ο δημιουργός ευχαριστεί τους αναγνώστες που επένδυσαν στο κόμικ του, ενώ στην εσωτερική πλευρά του οπισθόφυλλου έχουμε τα στοιχεία επικοινωνίας του. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Ανθολογία κόμικς με εναλλασσόμενους καλλιτέχνες. Περιέχει τις δουλειές των Nanco, This Scum is an Artist, Gemo, Αλεξία Λουγιάκη, PaperMan ΠΜ κ.α. Μπορείτε να δείτε μερικές σελίδες δείγμα στο μπλογκ τους. Ευχαριστούμε τον @nikos99 για την παραχώρηση των τευχών.

Με την αυγή του 2004, μία ομάδα ανθρώπων, με την ονομασία Chimeres, δημιούργησαν ένα μικρό περιοδικό, υπό την μορφή αυτοέκδοσης, στο οποίο αποτύπωναν στο χαρτί οποιαδήποτε ιδέα ένιωθαν την ανάγκη να μοιραστούν με τους υπόλοιπους. Το έντυπο φαίνεται ότι μακροημέρευσε, καθώς από το 2004 που ήταν το έτος πρώτης κυκλοφορίας, ολοκλήρωσε τον κύκλο του το 2019, με την κυκλοφορία του να θεωρείται ακανόνιστη! Μέσα από τις σελίδες του ο αναγνώστης μπορούσε να διαβάσει ποιήματα, μικρά πεζογραφήματα, σκίτσα, κριτικές ταινιών και γενικότερα οποιαδήποτε ελεύθερη ιδέα ήθελαν τα μέλη να εκφραστεί. Κι εννοείται ότι ο καθένας, ο οποίος ήθελε να γίνει μέλος, μπορούσε να το κάνει. Η ομάδα, όμως, δεν επαναπαύτηκε μόνο σε αυτή την κίνηση. Ενάμιση χρόνο μετά δημιούργησαν ένα blog και το 2009, στην αναζήτηση για πιο διαδραστική επαφή με το κοινό, μπήκαν και στις συχνότητες του διαδικτυακού ραδιοφώνου. Και το εγχείρημα κορυφώθηκε με την δημιουργία φυσικής έδρας! Όσον αφορά την έκδοση, αυτή έχει μικρό μέγεθος και το εξώφυλλο έχει χαρτονένια υφή, με το αρνητικό της υπόθεσης να είναι το υπερβολικά λεπτό πάχος του. Οι σελίδες στο εσωτερικό είναι ματ, αλλά καλοτυπωμένες, την ίδια ώρα που επικρατούν οι αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου. Το δέσιμο έχει γίνει με καρφίτσα. Ακόμα ένα αξιοσημείωτο είναι ότι το παρόν φανζίν διανεμόταν δωρεάν, χέρι με χέρι και μάλιστα σε σημεία διανομής ακόμα και στην επαρχία! Το πού ακριβώς, μας το αποκαλύπτει ο κατάλογος που υπάρχει στην εσωτερική πλευρά του οπισθόφυλλου. Η καθαρή κι οργανωμένη δουλειά που κάνουν τα παιδιά, αποτυπώνεται και στον κατάλογο με τα προηγούμενα τεύχη του περιοδικού, τα οποία διατίθενται ΟΛΑ σε μορφή PDF! Τα τεύχη, λοιπόν, μπορείτε να τα βρείτε ΕΔΩ. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μία δουλειά που είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι έχει γίνει με μεράκι και κέφι.

Το 2007 ένας δημιουργός με το παρατσούκλι Nefeloumpa, αγνώστων λοιπών στοιχείων, κυκλοφόρησε το πρώτο του fanzine υπό τον αγγλικό τίτλο “Don’t Panic… Please…”. Το κόμικ ξεκινάει με ένα παλικαράκι το οποίο προπονείται στο γιογιό, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον νταή του σχολείου του, με τον οποίο φαίνεται να έχει ανοιχτούς λογαριασμούς. Μόλις βεβαιώνεται ότι είναι απόλυτα προετοιμασμένος, το ραντεβού κλείνεται στο προαύλιο του σχολείου, όπου, με την παρουσία και των υπόλοιπων συμμαθητών του, η μεγάλη αναμέτρηση θα αρχίσει. Και φυσικά το, κατά τα άλλα, αθώο αυτό παιχνίδι, θα παίξει σημαντικό ρόλο στην υπόθεση. Όπως καταλάβατε, πρόκειται για ένα κόμικ που έχει κοινωνικές προεκτάσεις και περιγράφει με σαφήνεια την ενδοσχολική βία και το bullying που επικρατεί στις ημέρες μας. Το σενάριο στήνει μία αξιοπρεπή σκηνή κι εντείνει την αγωνία για την κατάληξη. Το αρνητικό είναι ότι στις ελάχιστες σελίδες που έχει στην διάθεσή του δεν προλαβαίνει να “αναπνεύσει” κι έτσι έχουμε μία μικρή εισαγωγή, για να ακολουθήσει η σκηνή με την μονομαχία και το φινάλε. Ο δημιουργός δεν φροντίζει να μας δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς φτάσαμε σε αυτή την διαμάχη, αλλά και το τι μέλλει γενέσθαι για την συνέχεια. Ουσιαστικά, λοιπόν, όλη η δουλειά επικεντρώνεται σε ένα μεμονωμένο γεγονός, χωρίς να εισάγεται ο αναγνώστης σωστά στην φιλοσοφία που θέλει να περάσει η πλοκή. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μία καλή συγγραφική προσπάθεια, με φρέσκο και νεανικό ύφος, επικεντρωμένη σε ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι, αλλά με πολλές ελλείψεις στις αφήγηση. Μου άρεσε, αν και με άφησε με την αίσθηση του ανικανοποίητου. Ο εικαστικός τομέας είναι αρκετά άγουρος και στατικός, αλλά τουλάχιστον αποτυπώνει σωστά αυτό που θέλει να “πει” το σενάριο. Τα backgrounds είναι δοσμένα με το σταγονόμετρο, μιας και η πλειοψηφία των καρέ εστιάζει στους πρωταγωνιστές. Το ασπρόμαυρο χρώμα είναι κατάλληλο για την συγκεκριμένη περίπτωση γιατί κρύβει αρκετές ατέλειες, ενώ και το μελάνωμα δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο. Γενικά, λοιπόν, το σχεδιαστικό κομμάτι χωλαίνει κάπως, αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης στο μέλλον (μιας και πρόκειται για την πρώτη καλλιτεχνική δουλειά του δημιουργού). Εκδοτικά έχουμε να κάνουμε με μία δουλειά που κάνει εντύπωση με την απλότητά της. Το μέγεθός της είναι σχετικά μικρό, το δέσιμο έχει γίνει με καρφίτσα, ενώ τα εξώφυλλα έχουν χαρτονένια υφή. Το χαρτί στο εσωτερικό είναι ματ και με ικανοποιητικό πάχος. Στην εσωτερική πλευρά του οπισθόφυλλου ο δημιουργός δίνει τις ευχαριστίες του σε εκείνους που βοήθησαν στο παρόν κόμικ, ενώ δεν παραλείπονται και διάφορα links ιστοσελίδων και λογαριασμών στα social medias. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Ένα κόμικ το οποίο έχει διττό ρόλο, τόσο εκπαιδευτικό, όσο και χιουμοριστικό, δίνει στο αναγνωστικό κοινό η Κατερίνα Μποτίνη. Ο λόγος για το “Take it slowww”, μία αυτοέκδοση που έχει για πρωταγωνιστή τον Χοσέ, έναν νεαρό βραδύποδα, ο οποίος περνώντας την φιλοσοφία που διέπει το είδος του, μας ξεναγεί στο φυσικό του περιβάλλον, την ζούγκλα, και μας περιγράφει διάφορες ευτράπελες καταστάσεις, αλλά και την συμβίωσή του με τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου. Συνοδοιπόροι σε αυτό το ταξίδι είναι διάφορα ζώα της περιοχής, με επικεφαλής τον Καρλίτο, έναν γουρλομάτη τάρσιο και τον Τίτο, έναν αιμοσταγή, αλλά παρεξηγημένο ιαγουάρο. Εννοείται, βέβαια, ότι βασικό ρόλο παίζει και η… τύχη, η οποία δείχνει απλόχερα την εύνοιά της στον Χοσέ, σε σημείο ο φίλος μας να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με ένα γνωστό μας παπί. Η Κατερίνα, ντύνει το κόμικ της με χιουμοριστικά γκαγκ, αλλά παράλληλα δεν παραλείπει να παρουσιάζει και στοιχεία επιμορφωτικά, καθώς πραγματοποιούνται πολλές αναφορές στην δημιουργία και την ζωή αυτών των θηλαστικών, τα οποία θα τα βρείτε ενδιαφέροντα (αν δεν τα έχετε ήδη) όταν το διαβάσετε. Στον αντίποδα των εντυπώσεων, έχουμε να κάνουμε με πυκνογραμμένα καρέ (ακόμα και 13 στην σελίδα!), που μερικές φορές φέρνουν δυσκολία κατά την ανάγνωση, ενώ το κόμικ δεν διαθέτει μία σταθερή ομοιομορφία, καθώς ενώ ξεκινάει ένα γκαγκ, διακόπτεται στην επόμενη σελίδα, για να συνεχίσει στην μεθεπόμενη! Γενικά την βρήκα μία καλή και πρωτότυπη δουλειά, που ψυχαγωγεί και ταυτόχρονα μαθαίνει τον αναγνώστη. Σίγουρα, όμως, θα της άξιζε λίγη περισσότερη φροντίδα. Το σχέδιο είναι πολύ εκφραστικό, αν κι έχει κι αυτό τις ατέλειές του. Διαθέτει πολλές λεπτομέρειες, που δείχνουν πανέμορφες στα μεγάλα καρέ, αλλά στα μικρά ασφυκτιούν και είναι αρκετές οι φορές που κουράζουν το μάτι. Τα φανταχτερά χρώματα είναι πανταχού παρόντα κι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του εικαστικού τομέα. Μου άρεσαν πάρα πολύ, αλλά ίσως δεν θα τα ήθελα τόσο ζωντανά, τουλάχιστον σε ένα κόμικ. Εκδοτικά έχουμε να κάνουμε με ένα έντυπο που έχει στενόμακρο φορμάτ, κόλληση στην ράχη και πολύ καλής ποιότητας γυαλιστερό χαρτί στο εσωτερικό. Η εκτύπωση είναι εξαιρετική, αλλά η γραμματοσειρά που έχει χρησιμοποιηθεί… ζαλίζει! Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε ότι το παρόν κόμικ κυκλοφορεί τόσο στην Ελληνική, όσο και στην Αγγλική γλώσσα. Ας παραθέσουμε κι ένα άρθρο για το κόμικ, αλιευμένο από το Smassing Culture. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Το περιοδικό πρίζα είναι μία ασπρόμαυρη δημιουργία της Κ.Βούλγαρη με χιουμοριστικά κομιξάκια.Μπόλικο υλικό είχε έτοιμο στα συρτάρια της,έτσι ετοίμασε 4 τευχάκια με αρκετές σελίδες το καθένα.Το σχέδιο πρωτόλειο δε μου άρεσε και τόσο,αλλά όχι ότι με ‘χάλασε’ κιόλας.Τα κείμενα δε άλλα έξυπνα άλλα ηθελαν ακόμα δουλειά.Σχετικά καλά κομιξάκια,και εύχομαι στο μέλλον το σχέδιο της Κατερίνας να ωριμάσει και ενώ έχει ωραίες ιδέες να της δουλέψει λίγο προς το φινάλε τους.(Αυτή η κριτική έγινε διαβάζοντας το 1ο τεύχος τά άλλα έπονται.)Στο 1ο τεύχος βασικές μεγάλες ιστορίες είναι οι:Ο Τουίτυ πρέπει να πεθάνει, το :Ενα κλουφί ανθρώπου και :1/5 αιώνα και 2 μονοσέλιδα με γενικο τίτλο Τα φτωχά κόμικς.

Η Παναγιώτα Τσιμπαλίδη, με την παρούσα αυτοέκδοσή της επιχειρεί να μας πάει βόλτα και πιο συγκεκριμένα ένα “Ταξίδι πάνω από τα άστρα”. Όλα ξεκινάνε όταν μία μητέρα με το παιδάκι της απολαμβάνουν τον περίπατό τους στο πάρκο. Κάθονται, λοιπόν, σε ένα παγκάκι και μετά από παρότρυνση της μαμάς, το παιδί συγκεντρώνεται, αφήνει την φαντασία του να καλπάσει και τότε συμβαίνει κάτι εξωπραγματικό. Το μπαλόνι που κρατάει στα χέρια του κι έχει την μορφή ενός γάτου, “ζωντανεύει” και πετάει μαζί με τον μικρό στα άστρα και στον κόσμο της φαντασίας! Ο αναγνώστης, λοιπόν, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας αυτού του πρωτότυπου ταξιδιού κι εξερευνά μαζί τους μυθικές διαστάσεις, όνειρα, αλλά κι εφιάλτες. Αν μη τι άλλο, έχουμε να κάνουμε με μία ιστορία που διέπεται από μεγάλα (για να μην πω τεράστια) ποσά φαντασίας. Η Παναγιώτα δημιουργεί έναν ονειρικό κόσμο, που θα τον ζήλευε ακόμα κι ο Sandman, που δεν είναι πάντα υγιής και χαρούμενος, αλλά (όπως συμβαίνει με τα όνειρα) υπάρχουν και σημεία, που είναι δυσάρεστα κι αγχωτικά. Το σενάριο χρησιμοποιεί το παιδί και την γάτα-μπαλόνι σαν βασικό οδηγό για την εξέλιξη του μύθου κι από εκεί και πέρα η πλοκή δημιουργεί μία άτυπη ανθολογία από διάφορα συμβάντα που υποτίθεται ότι πραγματοποιούνται σε έναν ονειρικό-αστρικό κόσμο. Δυστυχώς, όμως, αυτές οι μίνι ιστορίες της ανθολογίας δεν έχουν κάποιο κοινό σημείο, με αποτέλεσμα να χάνεται κάπως η ροή (και ίσως και το ενδιαφέρον), αλλά και η ομαλή συνέχεια της ιστορίας. Επίσης, να πούμε ότι ένα μη ευκαταφρόνητο μέρος της ιστορίας αποτελείται από μονοσέλιδα σκίτσα, άριστα αποκυήματα φαντασίας, αλλά χωρίς κάποια συνοχή με την υπόθεση. Εν κατακλείδι, την συγκεκριμένη αυτοέκδοση την βρήκα τίμια, εκτίμησα την φαντασία και τον σκοπό της ύπαρξής της, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα πλήρως κι αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι μου αρέσει να διαβάσω πιο… επίγεια κόμικς (με εξαίρεση βέβαια τα υπέρ ηρωικά). Όσον αφορά το σχέδιο αυτό περνάει από πολλές και διάφορες βαθμίδες. Ο σχεδιασμός των καρέ στις σελίδες που έχουν κόμικς κυμαίνεται από μέτριος, μέχρι καλός. Όμως στις σελίδες με τα σκίτσα, η καλλιτεχνική μαεστρία της δημιουργού απογειώνεται και το τελικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό! Οι αποχρώσεις του άσπρου και του μαύρου δένουν απόλυτα με το σχέδιο, ιδίως με τα σκίτσα, τα οποία εμφανίζουν πανέμορφες σκιάσεις, κάνοντάς τα να μοιάζουν με γκραβούρες εποχής. Η ποιότητα της έκδοσης είναι αρκετά καλή για φανζίν. Η ράχη διαθέτει κόλληση, ενώ το πάχος του εξώφυλλου είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα. Το χαρτί στο εσωτερικό εξίσου καλό σε πάχος, αλλά οι σελίδες είναι ματ. Σαν συνοδευτικό υλικό μπορούμε να θεωρήσουμε μία σελίδα που περιέχει ένα σύντομο βιογραφικό της δημιουργού, τους λογαριασμούς της στα social medias (σε διάφορες μεριές ), καθώς κι ευχαριστίες της. Ας παραθέσουμε και το portfolio της δημιουργού. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους.

Όπως σε κάθε Comicdom Con τα τελευταία χρόνια, έτσι και φέτος ο Γιάννης Ρουμπούλιας εξέδωσε ένα κομικσάκι-παρωδία του κόσμου του Κόναν, παρόμοιας τεχνοτροπίας με την τριλογία του Πόναν του Μάρμαρου. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση το περιοδικό είναι καθαρή τσόντα και όχι το σύνηθες sword & sorcery περιβάλλον. Πρωταγωνίστρια προφανώς είναι η πολεμίστρια Νταρντάνα που πολεμά όχι για πλούτη ή δόξα, αλλά για τη σεξουαλική της ικανοποίηση. Απλά έχετε το υπ' όψιν πριν ξεφυλλίσετε αυτό το κόμικ, γιατί μαντεύω πως θα δούμε κι άλλα τεύχη απ' αυτή τη σειρά...

Ο Σταύρος Κιουτσιούκης επιστρέφει στον χώρο των φανζίν με το νέο του πόνημα, που φέρει τον τίτλο “Ο καταρράκτης και το πιο γ@μημένα όμορφο κακό του κόσμου”. Πρόκειται για ένα βουκολικό παραμύθι, το οποίο έχει για πρωταγωνίστρια μία νεαρή βοσκοπούλα, που βόσκει τις… γάτες της ανέμελα στα λαγκάδια. Μία ωραία πρωία, μία από τις γάτες του κοπαδιού ξεφεύγει από την προσοχή της και περνάει την νοητή γραμμή που χωρίζει τα αθώα βοσκοτόπια από τους μυστηριώδεις αμμόλοφους, στους οποίους κανείς δεν τολμά να μπει. Η κοπέλα, λοιπόν, αναγκάζεται να περάσει στο αφιλόξενο έδαφος, με απώτερο σκοπό να εντοπίσει το απολωλός αιλουροειδές και να το επιστρέψει στην σιγουριά των πράσινων λιβαδιών. Όσο, όμως, είναι μέσα στην περιοχή των αμμόλοφων, φτάνει σε έναν επιβλητικό καταρράκτη, που φέρει το σχήμα… αιδοίου κι εκεί θα συμμετάσχει σε μία ερωτική περιπέτεια άνευ προηγουμένου. Εύκολα, λοιπόν, εξάγεται το συμπέρασμα ότι μιλάμε για ένα σενάριο, το οποίο μπορεί να φέρει την υπογραφή του “ερωτικού” Κιουτσιούκη, παραδέχομαι, όμως, ότι πρωτοτυπεί, όσον αφορά την περιγραφή. Αυτή την φορά έχουμε μπροστά μας ένα παραμύθι, με πολλά στοιχεία φολκλόρ και παράλληλα αντλεί μεγάλες δόσεις από μεταφυσική φαντασία. Η πλοκή, τουλάχιστον μέχρι τα μισά, εντείνει την περιέργεια και μία κάποια αγωνία στον αναγνώστη, αλλά όσο οδηγούμαστε προς το φινάλε, ο δημιουργός εκκινεί το σεξουαλικό στοιχείο και δίνει το σήμα κατατεθέν του. Η ιστορία ολοκληρώνεται αναμενόμενα και με μπόλικο χιούμορ. Επίσης, νομίζω ότι μπορούμε να εκτιμήσουμε τους διαλόγους, οι οποίοι είναι αρκετά περιγραφικοί και πομπώδεις, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην άνθηση της κωμικής υφής. Τέλος, αρκετά καλή βρήκα και την σκηνοθετική άποψη που αποτυπώνει ο καλλιτέχνης, κατά την οποία όλο το παραμύθι αφηγείται από τον ίδιο τον δημιουργό μέσα σε ένα μπαρ. Εν κατακλείδι, είναι ένα κόμικ με γρήγορη υπόθεση και πλοκή, το οποίο πιστεύω ότι θα αρέσει στους θαυμαστές του Κιουτσιούκη. Σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο μας έχει προσφέρει ο “Μίστερ Πατουσάκια”, αλλά διαβάζεται γρήγορα, χωρίς ενοχές και φυσικά νομίζω ότι είναι περιττό να πούμε ότι είναι ακατάλληλο για ανηλίκους. Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα και γι΄ αυτόν δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε ότι φέρει την σφραγίδα του δημιουργού. Το σχέδιο είναι χαρακτηριστικό, με μεγάλα καρέ, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, αλλά με όμορφη πλαστικότητα στους χαρακτήρες και τα τοπία. Το χρώμα αποτελείται από γήινες αποχρώσεις και είναι ξεκούραστο στο μάτι. Η έκδοση, για τα επίπεδα του φανζίν, είναι αρκετά τίμια. Το εξώφυλλο έχει υφή χαρτονιού και είναι αρκετά παχύ, το ίδιο και οι εσωτερικές σελίδες. Η εκτύπωση είναι ιδανική και τα χρώματα αποδίδονται πανέμορφα. Συνοδευτικό υλικό δεν υπάρχει. Αφιέρωμα στον Σταύρο Κιουτσιούκη

“BALKANOIA”, λοιπόν. Ένας τίτλος ο οποίος προέρχεται από τον συνδυασμό των λέξεων “Balkan” (Βαλκάνια) και “Paranoia” (Παράνοια). Αυτό το όνομα θέλησαν να δώσουν στο κόμικ τους ο Σάββας “the Pack” Αμπατζίδης κι ο Θωμάς Κεφαλάς (ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στα κόμικς με την ανθολογία “Ιστορίες από κάτω”), και οι δύο γνωστοί από την σπουδαία αντιρατσιστική συλλογική προσπάθεια “Βάλ’ Τους Χ – Ο Μαύρος Χάρτης Της Ρατσιστικής Βίας”, και μέσα σε αυτό να καταγράψουν τα κακώς κείμενα που συναντάμε στην χώρα μας. Η παρούσα δουλειά αποτελεί ένα σύνολο τεχνών και τεχνικών, καθώς διαθέτει σελίδες με σχέδια του ενός καρέ, σελίδες με σκίτσα που φιλοξενούν κι από ένα απόφθεγμα-σκέψη των δημιουργών και φυσικά μερικές σελίδες με κόμικς, όπως αυτά που γνωρίζουμε. Αυτός ο πλουραλισμός των στοιχείων που εμφανίζονται, μπορεί να ακολουθεί μία ίδια γραμμή πλεύσης, αλλά δεν έχει άμεση σχέση το ένα με το άλλο, δημιουργώντας, με αυτόν τον τρόπο, μία άτυπη ανθολογία. Στην ημερήσια διάταξη της σάτιρας (ή του μένους) των δημιουργών εννοείται ότι βρίσκεται η Αστυνομία και η Εκκλησία. Δύο θεσμοί που πάντοτε ήταν υπό… αφορισμό, ειδικά από την νεολαία της εκάστοτε εποχής. Οι δύο δημιουργοί, θέλοντας να κάνουν κτήμα τους το δεύτερο συνθετικό του τίτλου του έργου τους, λειτουργούν με απόλυτη… ψυχεδέλεια, αλλά και πικρία για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα τους, αλλά και οι γειτονικές χώρες (μιας κι αναφέρονται στα Βαλκάνια γενικότερα). Ο λόγος τους καυστικός, χωρίς να αποφεύγονται οι βωμολοχίες και με μία μεγάλη οργή, η οποία ελπίζω στην πορεία ν’ αποδειχθεί εποικοδομητική κι όχι απλές φωνές χωρίς ουσία. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία δουλειά που προσωπικά δεν μου έκανε κλικ, όχι γιατί δεν ενστερνίζομαι τα πιστεύω των δημιουργών (όχι βέβαια σε βαθμό οργής), αλλά γιατί δεν είχε κάτι περισσότερο ή καινούργιο να μου δώσει, που δεν το έχουν κάνει άλλοι (και μάλιστα πάρα πολλοί) κομίστες με τις δικές τους αυτοεκδόσεις. Προτείνεται, λοιπόν, στους λάτρεις της underground σκηνής, στον οργισμένο νεαρόκοσμο και φυσικά στους… απαισιόδοξους. Ο εικαστικός τομέας έχει να επιδείξει μία σειρά από έγχρωμα σχέδια, που διαθέτουν τίμια τεχνοτροπία, σε βαθμό να τα χαρακτηρίσω εφάμιλλα αρκετών “επαγγελματικών”. Υπάρχουν, βέβαια κι ασπρόμαυρες δημιουργίες (τις οποίες περισσότερο τις συναντάμε στις σελίδες με τα κόμικς), εξίσου αξιόλογες και με επιμονή στο μελάνωμα. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, το εικαστικό μέρος, στην συνείδησή μου, νίκησε το σεναριακό. Η έκδοση έχει το μέγεθος μίας κόλλας Α4 και το δέσιμο έχει γίνει με την κλασική (και φθηνή ) καρφίτσα. Το εξώφυλλο είναι κάπως αδύνατο για την ιδιότητά του, με αποτέλεσμα το έντυπο να είναι επιρρεπές στο τσαλάκωμα. Από την άλλη, οι σελίδες στο εσωτερικό έχουν ικανοποιητικό πάχος και καλή εκτύπωση των σχεδίων και των χρωμάτων. Στα εσωτερικά μέρη τόσο του εξώφυλλου, όσο και του οπισθόφυλλου, βρίσκουμε έναν πρόλογο κι έναν επίλογο αντίστοιχα, επιμελημένο από τους δύο δημιουργούς, καθώς επίσης και τους λογαριασμούς τους στα γνωστά social media. Τέλος, εντύπωση κάνει η φροντίδα, με την οποία τα παιδιά έχουν περιβάλει το δημιούργημά τους, το οποίο το έχουν μέσα σε διάφανη ζελατίνα, με την συνοδεία δύο αυτοκόλλητων, εμπνευσμένων από το κόμικ τους. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους. Το τεύχος καταχωρήθηκε στην ενότητα των "Εντύπων", μιας και στην ύλη του δεν περιέχεται ο ελάχιστος αριθμός σελίδων με κόμικ που απαιτείται.

Πρόκειται για ένα πολύ ωραίο και προσεγμένο άλμπουμ από τον Αποστόλη Ιωάννου, το οποίο κυκλοφόρησε επίσημα σαν fanzine στο Comicdom Con 2015...! Για την έκδοση αυτή, ο δημιουργός στηρίχτηκε στο crowdfunding και έλαβε μεγάλη απήχηση από το κοινό...! Το "Χωριό" είναι ένα άλμπουμ-φόρος τιμής από τον Ιωάννου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φήκη, ένα χωριό έξω από τα Τρίκαλα...! Στην Φήκη λοιπόν αποφάσισε να εγκατασταθεί και μέσω αυτού του graphic novel μας περιγράφει την ζωή στην Ελληνική επαρχία...! Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι όποιος έχει περάσει τα καλοκαίρια του με την γιαγιά και τον παππού στο χωριό, θα βρει πάρα πολλές ομοιότητες με τις περιγραφές αυτού του άλμπουμ...! Στην αρχή του άλμπουμ έχουμε έναν πρόλογο από τον Τάσο Ζαφειριάδη, ενώ στο τέλος έχουμε τα ονόματα όσων συνέβαλαν με την συνδρομή τους στην δημιουργία του...! Την γραφιστική επιμέλεια την έχει κάνει ο Νίκος Τσιώλης, ενώ την εκτύπωση την έκανε η εταιρεία Βογιατζόγλου...! Πληροφορίες για την καμπάνια...!

Ακόμα μια από τις πολλές αυτοεκδόσεις (ένα γεγονός που μας γεμίζει αισιοδοξία για το μέλλον) θα δει τον δρόμο για το τυπογραφείο το 2022, αυτή την φορά υπό την επιμέλεια του Νίκου Μπράτου. Ο λόγος για το "Flood", ένα κόμικ που έρχεται να μας κάνει να αναρωτηθούμε για την ίδια την καθημερινότητα που περνάμε. Βασικός πρωταγωνιστής του έργου είναι ένας άνδρας, ο οποίος δείχνει να πνίγεται στην ρουτίνα τόσο του εργασιακού τομέα, όσο και στις κοινωνικές του συναναστροφές, το τσιμέντο της πόλης, αλλά και στην υποκρισία των συνανθρώπων του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στην κατάθλιψη, μην μπορώντας να βρει διέξοδο από τα υπαρξιακά του προβλήματα. Ο Μπράτος, λοιπόν, φανερά επηρεασμένος από την λεγόμενη underground σκηνή της Ένατης Τέχνης, δημιουργεί ένα κόμικ δυσοίωνο, καθώς κι έναν βασικό χαρακτήρα, με τον οποίο ο καθένας (άλλος λίγο, άλλος περισσότερο) μπορεί να ταυτιστεί ή τουλάχιστον να βρει πολλά κοινά σημεία που συναντά και στην δική του καθημερινότητα. Το σενάριο, για μερικές σελίδες (ευτυχώς λίγες) ξεκινάει αόριστα, αλλά μετά συγκεκριμενοποιεί την πλοκή, βάζοντας τον αναγνώστη αμέσως στο νόημα. Η κατάθλιψη που βιώνει ο πρωταγωνιστής έχει αποδοθεί εξαιρετικά, με αποτέλεσμα ο χαρακτήρας να μοιάζει περισσότερο ρεαλιστικός, από ότι μια ξερή αποτύπωση σε ένα κομμάτι χαρτί. Επίσης υπάρχουν αρκετές σελίδες με σκέψεις, οι οποίες αποτυπώνουν την "ταραχή" που επικρατεί στο μυαλό του φίλου μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το σενάριο να χωρίζεται σε δύο άτυπα μέρη, με το ένα να ανήκει στην σφαίρα του υποσυνείδητου και το άλλο να κινείται σε πιο ρεαλιστικά μοτίβα. Όσον αφορά το φινάλε, αυτό μοιάζει να είναι λυτρωτικό, αλλά προσωπικά με άφησε με απορίες και μια μικρή γεύση ανολοκλήρωσης στο στόμα… Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα "ψαγμένο" πόνημα, με κοινωνικές προεκτάσεις τόσο για το σύνολο, όσο και τον άνθρωπο μεμονωμένα, που σίγουρα επιδέχεται περισσότερες από μία αναγνώσεις και φυσικά προτείνεται μόνο στους λάτρεις της "υπόγειας" σκηνής και σε αυτούς που αρέσκονται να διαβάζουν την συγκεκριμένη "βαριά" θεματολογία. Οι υπόλοιποι, που αναζητούν κάτι ανάλαφρο και κέφατο, νομίζω ότι δεν θα περάσουν καλά… Ο εικαστικός τομέας συμπληρώνει άψογα την ψυχεδέλεια που θέλει να περάσει με την απαισιοδοξία του το σενάριο. Ο αναγνώστης βρίσκει πολλά καρέ που είναι φλου και περιγράφουν το υποσυνείδητο του πρωταγωνιστή, την ίδια ώρα που βρίσκουμε κι αρκετά καρέ που χαρακτηρίζονται από ρεαλισμό. Και στις δύο περιπτώσεις έχει αποτυπωθεί στο χαρτί μια καλή φαντασία από τον δημιουργό, με μερικές εξαιρέσεις όπου η συγκεκριμένη φαντασία δείχνει να μην έχει χαλιναγωγηθεί σωστά. Μικρό το κακό, πάντως, αν αναλογιστούμε πόσο δύσκολο είναι το διακύβευμα να οπτικοποιηθεί ένα σενάριο που διαχειρίζεται σκέψεις. Χρωματικά η ιστορία διαθέτει ποικιλία, με επικρατέστερες παλέτες αυτές του καφέ, του κόκκινου και του μαύρου. Μου άρεσε, επίσης, η τεχνοτροπία του χρωματισμού, η οποία έμοιαζε με αυτή της ακουαρέλας. Οφείλω να ομολογήσω, όμως, ότι μετά από μερικές σελίδες ανάγνωσης, άρχισαν να κουράζονται τα πανέμορφα και τσακίρικα μάτια μου. Η έκδοση κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, που όχι μόνο βάζει κάτω πολλά φανζίν, αλλά κι εκδόσεις περιπτέρου. Το δέσιμο των σελίδων έχει γίνει με κόλλα, ενώ το χαρτί τόσο στο εξώφυλλο, όσο και στο εσωτερικό, είναι πολυτελές, παχύ και με εξαιρετική εκτύπωση των χρωμάτων. Δεν γνωρίζω πόσο κάνει, αλλά μάλλον αξίζει τα λεφτά της. Εκτός από ένα ξερό "2022-2023" κι έναν λογαριασμό στο Instagram ο κύριος Μπράτος δεν μας έδωσε κάποιο άλλο συνοδευτικό υλικό… Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του κόμικ.

Η Βασιλική Δάφνη, μετά το μικρό και χιουμοριστικό της πόνημα “Η ταβέρνα του ακρωτηριασμένου δράκου”, επιστρέφει με ακόμα μία αυτοέκδοση, αυτή την φορά πιο “σοβαρή” και με περισσότερο σασπένς. Ο λόγος για το “TALES”, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Τσέστερ, ένας φέρελπις κι ανερχόμενος αφηγητής παραμυθιών. Κάποια ημέρα, ο Τσέστερ δέχεται μία απρόσμενη πρόσκληση που τον γεμίζει ανείπωτη χαρά. Ο ίδιος ο Βασιλιάς της περιοχής τον καλεί, προκειμένου να αφηγηθεί ένα από τα παραμύθια του, συνοδεία μουσικής, για να διασκεδάσει τους αυλικούς του. Ο φίλος μας, λοιπόν, επιστρατεύει όλο του το θάρρος και παρουσιάζεται στο παλάτι, όπου την επομένη το βράδυ θα δώσει την παράσταση της ζωής του. Εκείνο το βράδυ έρχεται και γεμάτος ενθουσιασμό, ξεκινάει να αφηγείται ένα παραμύθι, στο οποίο μία νεαρή βασίλισσα, μεταμορφώθηκε σε χρυσό ελάφι, από έναν σφετεριστή μάγο κι εκδιώχτηκε από το παλάτι της, περιφερόμενη πλέον στο δάσος, μέχρι που την ανακάλυψε ένα όμορφο παλικάρι, το οποίο πήρε την απόφαση να την βοηθήσει να λυθούν τα μάγια και να επιστρέψει στον θρόνο της. Τότε ο μάγος οργίστηκε, σημειώθηκαν ταραχές κι όλο εκείνο το σκηνικό αποτυπώθηκε σε έναν πίνακα. Τελειώνοντας την εξιστόρηση, ο Βασιλιάς δεν δείχνει μεγάλη ικανοποίηση. Την ίδια ώρα η νεαρή πριγκίπισσα, γεμάτη έκπληξη, θα πει στον Τσέστερ ότι ένας τέτοιος πίνακας υπάρχει στα υπόγεια του παλατιού! Όταν, όμως, οι φίλοι μας πηγαίνουν να τον δουν, η έκπληξή τους θα μετατραπεί σε τρόμο, μιας κι ο φρουρός που είχε σκοπιά εκεί κείτεται νεκρός κι ο πίνακας έχει εξαφανιστεί! Τόσο ο Τσέστερ, όσο και η πριγκίπισσα καταδιώκονται κι ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό ξεκινά. Η Βασιλική, λοιπόν, πιστή στο συγγραφικό μοτίβο που έχει υιοθετήσει, με ιππότες, πριγκίπισσες και μεσαιωνικά κάστρα, δημιουργεί αυτή την φορά μία ιστορία άξια λόγου, με συνοχή, όμορφη δομή και… μεγάλο ενδιαφέρον. Μπορεί το σενάριο να φανερώνει αμέσως τον villain και τα κίνητρά του, από την άλλη όμως δημιουργεί μία πλοκή νουάρ και με έντονο το στοιχείο της δράσης και της αγωνίας για την συνέχεια. Η σκηνοθεσία είναι άρτια δομημένη, με μοναδικές παραφωνίες, τις διάφορες απότομες εισόδους χαρακτήρων, για τους οποίους η δημιουργός δεν φροντίζει να μας τους συστήσει σωστά. Η πλοκή είναι γρήγορη, δεν φλυαρεί στο ελάχιστο και μας βάζει κατευθείαν στο νόημα της κατεύθυνσης που επιχειρεί να περάσει η δημιουργός. Οι βασικοί χαρακτήρες (τόσο οι καλοί, όσο και οι κακοί) διαθέτουν δυνατές προσωπικότητες και ξεχωρίζουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Τόσο ο τίτλος, όσο και το φινάλε, υπόσχονται ότι η ιστορία θα συνεχιστεί και προσωπικά ανυπομονώ γι’ αυτό. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μία δουλειά που βρίσκεται πολύ άνω του μετρίου και σίγουρα μπορεί να συγκριθεί με πολλές άλλες από τις λεγόμενες “επαγγελματικές”. Προτείνεται σε εκείνους που τους αρέσει να διαβάζουν κόμικς που αναφέρονται στην συγκεκριμένη εποχή, αλλά και ιστορίες με δυνατή πλοκή, ένταση κι αγωνία. Ένας τέτοιος συνδυασμός είναι και το “TALES”. Ο εικαστικός, τομέας, σε σχέση με την “Ταβέρνα του ακρωτηριασμένου δράκου”, εμφανίζει περισσότερη ωριμότητα και πρόοδο. Τόσο τα εξαιρετικά αποδοσμένα τοπία, όσο και η πλαστικότητα στις κινήσεις, δίνουν μεγάλη πνοή στο κόμικ και βοηθούν στην καλύτερη ανάδειξη αυτού που θέλει να περάσει το σενάριο. Όσον αφορά τον χρωματισμό, η παλέτα που έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον είναι εκείνη του πυρόξανθου, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μία “γλύκα” στα καρέ και μία χαλαρωτική θαλπωρή στο μάτι. Προσωπικά, πάντως, θα προτιμούσα μία μεγαλύτερη ποικιλία χρωμάτων για να αποφύγουμε το φαινόμενο της μονοτονίας. Και πάμε τώρα στα της έκδοσης. Κι εδώ, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μία πολύ όμορφη δουλειά, πάντα σε σύγκριση με την προηγούμενη εκδοτική προσπάθεια της Βασιλικής. Το μέγεθος είναι περίπου όσο μία κόλλα Α4 και η ποιότητα του χαρτιού είναι άψογη. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ και υπόσχεται να αντέξει αρκετές αναγνώσεις. Όσον αφορά το δέσιμο του εντύπου, στην αρχή την πάτησα, γιατί νόμιζα ότι έχει γίνει με κόλλα κι ο λόγος ήταν ότι με μία πρώτη ματιά φαίνεται ότι υπάρχει μία κλασική ράχη ορθογώνιου σχήματος. Τελικά αποδείχτηκε ότι οι σελίδες είναι ενωμένες με καρφίτσα. Σαν συνοδευτικό υλικό μπορούμε να εντάξουμε μία σελίδα με ευχαριστίες της δημιουργού, αρκετά πρωτότυπη θα έλεγα, μιας και μας εμφανίζει εκείνους που ευχαριστεί σκιτσαρισμένους, μέσα σε καρέ. Επίσης βρίσκουμε ένα απόφθεγμα του J. R. R. Tolkien από τον “Άρχοντα των δακτυλιδιών” και μία φωτογραφία της Βασιλικής με ένα ομοίωμα του Henri de Toulouse-Lautrec. Εικάζω ότι η παρούσα δουλειά έχει γίνει μετά την “Ταβέρνα του ακρωτηριασμένου δράκου” κι ο λόγος είναι ότι εδώ υπάρχει μία αναφορά στην συγκεκριμένη ταβέρνα. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του κόμικ.

Το παρόν κόμικ περιγράφει την μεγάλη περιπέτεια της Κατερίνας, μίας κοπέλας που αρέσκεται να πουλάει και να χρησιμοποιεί φυτικές ναρκωτικές ουσίες, κάπου στην περιοχή του Μπραχαμίου. Η πρωταγωνίστρια βρίσκεται με την παρέα της σε μία πλατεία, όταν κάνει την εμφάνισή της η Αστυνομία. Η παρέα λακίζει κι εκείνη παίρνει το μηχανάκι της και φεύγει γκαζώνοντας. Ύστερα από μία τραγική της απροσεξία πέφτει μπροστά στις ρόδες ενός αυτοκινήτου κι όταν ξυπνάει, συνειδητοποιεί ότι βλέπει μπροστά της τον… Χάρο, ο οποίος της αποκαλύπτει ότι την περιμένει η Κόλαση! Η φίλη μας διαβαίνει τις πύλες του Κάτω Κόσμου, διαπιστώνει την εκεί γραφειοκρατία και γνωρίζει έναν “συνάδελφό” στον τομέα τής… φούντας! Εκείνος, θα την φέρει σε επαφή με τον ίδιο τον Εωσφόρο, με τον οποίο θα συνάψουν μία συμφωνία. Έτσι, θα επιστρέψει στην ζωή, με την προϋπόθεση να “σπρώχνει” εκεί την πραμάτεια του ίδιου του Διαβόλου! Αυτή, λοιπόν, είναι η υπόθεση της ιστορίας, της οποίας ο συγγραφέας κρατάει καλά μυστική την ταυτότητά του, καθώς δεν αναφέρεται πουθενά το όνομά του. Η ιδέα του σεναρίου, ομολογώ ότι με κράτησε και μου κίνησε την περιέργεια για την συνέχεια. Στην πλοκή υπάρχει δράση, αλλά και μία μικρή ανατροπή, όσον αφορά το ποιόν του νέου φίλου της Κατερίνας. Επίσης η σκηνοθεσία κρύβει επαγγελματισμό, καθώς παρουσιάζει όμορφες εναλλαγές σκηνών και τοπικών πλαισίων. Από εκεί και πέρα οι διάλογοι κρύβουν αγοραία γλώσσα κι ελευθεριάζουσα ορολογία, αυτό που λέμε… της πιάτσας. Παραδέχομαι ότι δεν αισθάνθηκα βολικά, διαβάζοντας κάποιες εκφράσεις (λέτε να είμαι πουριτανός? ), αλλά πιστεύω ότι έχει γίνει η κατάλληλη επιλογή, για ένα τέτοιου είδους σενάριο. Το φινάλε, ουσιαστικά, ολοκληρώνει το βασικό origin και (φαντάζομαι) ξεκινάει την κεντρική ιστορία, οπότε (πάλι φαντάζομαι ότι) θα έχουμε και συνέχεια. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα μεταφυσικό κόμικ, με αρκετά ρεαλιστικά στοιχεία από την σύγχρονη εποχή κι αλητεία, το οποίο προτείνεται στους οπαδούς του λεγόμενου underground στοιχείου και φυσικά όχι σε μικρούς αναγνώστες. Όσοι, λοιπόν, δεν πληρούν τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις, καλύτερα να προσπεράσουν ή να το διαβάσουν με δική τους ευθύνη. Ο εικαστικός τομέας με ικανοποίησε. Το σχέδιο, μπορεί να είναι καρικατουρίστικο (που συνήθως μου αρέσει μόνο σε γελοιογραφίες), αλλά διαθέτει επιμονή στην λεπτομέρεια, έχει πλαστικότητα και είναι αρκετά καθαρό. Το χρώμα αποτελείται από τόνους του άσπρου και του μαύρου, κατάλληλα για το σενάριο, το οποίο έχει κληθεί να “οπτικοποιηθεί”. Τα μελανώματα είναι σωστά, ενώ αυτό που επικρατεί κατά κράτος είναι το μαύρο, μία λογική κίνηση, από την στιγμή που η πλειοψηφία της υπόθεσης εκτυλίσσεται στην Κόλαση. Η ασπρόμαυρη ηρεμία διακόπτεται μόνο από τα εξώφυλλα, καθώς κι από την τελευταία σελίδα της ιστορίας, που αποτελείται από ένα ολοσέλιδο καρέ. Η έκδοση, που κυκλοφορεί σε 100 αριθμημένα αντίτυπα, έχει μεγάλο φορμάτ, ενώ η ποιότητα του χαρτιού τόσο στα εξώφυλλα, όσο και στα ενδότερα, είναι τίμια σε πάχος και σε πολυτέλεια. Η εκτύπωση είναι μία χαρά, ενώ το δέσιμο των σελίδων μεταξύ τους, έχει γίνει με καρφίτσα. Το συνοδευτικό υλικό, γι’ ακόμα μία φορά σε φανζίν, με απογοητεύει. Η “εκδοτική” αποκαλείται “Comics και strips από την αλάνα”, ενώ δεν ξέρουμε πολλά για τον δημιουργό. Το μόνο εξτραδάκι, που εντόπισα βρίσκεται στο εσωτερικό του εξώφυλλου και δεν είναι άλλο από έναν λογαριασμό στο Instagram (το οποίο παραπέμπει στον Φοίβο Πίκαζη, που διαθέτει και λογαριασμό στο twitter), ένα e-mail και μία σελίδα στο Facebook. Έτερο ουδέν. Το συμπέρασμα ότι το κόμικ κυκλοφόρησε το 2022 το εξάγω από την ημερομηνία στην αίτηση εγγραφής που κάνει η Κατερίνα στον Κάτω Κόσμο (01/2022). Μου την δίνει που πρέπει να γίνω ντετέκτιβ για να ικανοποιώ το “βίτσιο” μου να μην μένω μόνο στην στείρα ανάγνωση ενός κόμικ. Πολλές ευχαριστίες στον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του κόμικ.

Δύο νέοι δημιουργοί, ο Κώστας Φιριππίδης και η Ναταλία Κοκώση, στις αρχές του 2022, έδωσαν στο αναγνωστικό κοινό μια ωδή στο… σιχαμερό! Ο λόγος για το "Οι Λος Σαχλαδόρες και η αναζήτηση του ιερού κωλόχαρτου", μία περιπέτεια σε μορφή αυτοέκδοσης, στην οποία πρωταγωνιστούν δύο παιδιά, ο Κάρφας και η Φράτζα. Όλα ξεκινούν όταν ο Κάρφας πηγαίνει στην τουαλέτα για να ενεργηθεί κι όταν τελειώνει με την ανάγκη του, διαπιστώνει ότι το χαρτί υγείας έχει τελειώσει! Ρωτάει την Φράτζα, λοιπόν, αν υπάρχουν άλλα χαρτιά στο σπίτι, για να πάρει αρνητική απάντηση. Η επόμενη λύση, που είναι να κάνει μπάνιο, καταρρίπτεται, επειδή έχει στερέψει και το νερό! Αφού φοράει προσωρινά μια μεγάλη πάνα, φεύγουν και οι δύο για να πάνε ν' αγοράσουν χαρτιά. Δυστυχώς και πάλι η ατυχία τους χτυπά αλύπητα, καθώς το μαγαζί που τα πουλάει είναι κλειστό. Ούτε ο Ντόναλντ τέτοια τύχη! Αποφασίζουν, λοιπόν, να προβούν στην ύστατη ενέργεια, που είναι να κλέψουν το ιερό χαρτί, που έχει στην κατοχή του ο γερο-Τζένκινς, ένας μονόχνοτος άνθρωπος, που με το μόνο που καταπιάνεται είναι οι επισκέψεις στην τουαλέτα! Για να φτάσουν, όμως, στο ιερό χαρτί υγείας, θα πρέπει να περάσουν από τρεις μεγάλες δοκιμασίες, εξίσου σιχαμερές! Όπως καταλαβαίνετε, μιλάμε για ένα κόμικ το οποίο απευθύνεται σε γερά στομάχια, καθώς περιέχει πολλές σκηνές κι εκφράσεις, που ίσως να φέρουν αναγούλα ή και δυσφορία στους ευαίσθητους. Το σενάριο, μπορεί να είναι υπερβολικό, τονίζοντας πολύ τον συγκεκριμένο τομέα, παρόλα αυτά μας χαρίζει μια κλιμακωτή ροή σκηνών περιπέτειας και δράσης. Η πλοκή, θυμίζει βιντεοπαιχνίδι, όπου οι πρωταγωνιστές καλούνται να περάσουν την μία πίστα μετά την άλλη, και μάλιστα με εκθετικά αυξανόμενη δυσκολία. Στους διαλόγους κρύβονται πολλά λογοπαίγνια (επάνω στην ίδια θεματολογία), όχι πάντα εύστοχα. Η σκηνοθεσία μου άρεσε, καθώς δένει αξιόλογα την πλοκή. Το φινάλε το βρήκα κάπως απλοϊκό σεναριακά, αλλά η στάση του villain με άφησε με ένα χαμόγελο στα χείλη. Εν κατακλείδι, κρατάω την έξυπνη σεναριακή ιδέα των παιδιών, την οποία θα ήθελα να την διοχέτευαν σε κάτι λιγότερο… μυρωδάτο! Το σχέδιο θα το χαρακτήριζα άγουρο και κάπως επίπεδο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν εκτίμησα την προσπάθεια. Τα καρέ ήταν καθαρά και δεν μπέρδευαν τον αναγνώστη, ενώ και η φαντασία σε πολλά σημεία παρέμενε… αχαλίνωτη (όπως πχ στην σύλληψη του σχεδιασμού των "ποπομυριστών")! Ο χρωματισμός, από την άλλη ομολογώ ότι μου άρεσε περισσότερο. Τα χρώματα ήταν πολλά κι έντονα, αλλά όχι μόνο δεν κούρασαν το μάτι, απεναντίας έδιναν μια νότα αισιοδοξίας! Πρωτότυπο ήταν και το γέμισμα των καρέ, καθώς μοιάζει να έχει περαστεί με μαρκαδόρο, αφήνοντας άσπρα σημεία χωρίς να έχουν χρωματιστεί. Από την στιγμή που δεν είναι σε λίγα καρέ, αλλά στο σύνολο του κόμικ, εικάζω ότι πρόκειται για την σχεδιαστική τεχνοτροπία της καλλιτέχνιδας. Προσωπικά μου άρεσε αυτή η προσέγγιση. Η έκδοση ποιοτικά ξεπερνάει τα χαμηλά επίπεδα που έχουν συνήθως τα φανζίν. Έχει κόλληση στην ράχη, το εξώφυλλο είναι παχύ, ενώ στο εσωτερικό μέρος του εξώφυλλου και του οπισθόφυλλου βλέπουμε διάφορα σχέδια των δύο πρωταγωνιστών, όπως στα κόμικς της Μαμούθ. Το χαρτί στο εσωτερικό είναι εξαιρετικής υφής κι εκτύπωσης, ενώ από έξτρα υλικό βρίσκουμε μόνο τα credits στην αρχή και μια σελίδα στο τέλος με δύο QR codes, που παραπέμπουν στα social medias των "Λος Σαχλαδόρες"! Όλε! Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους!

Η Κατερίνα Μεραμβελιωτάκη, γνωστή από τα κόμικς της “Φθινόπωρο”, “Οι πότες της λάσπης” και “Για πότες ιππότες”, φέρνει στους φίλους κι αναγνώστες της ακόμα μία δημιουργία της, με τίτλο “Ο άσχημος ιππότης”. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η Κατερίνα μένει πιστή στο δόγμα της που είναι η μεσαιωνική εποχή και ο Ιπποτισμός! Το κόμικ, που εμφανίζεται υπό την μορφή αυτοέκδοσης, τοποθετείται χρονικά στον Μεσαίωνα, όπου βρίσκουμε έναν ιππότη, ο οποίος έχει κάποια δυσμορφία στο πρόσωπο και την καλύπτει με μία μάσκα σαν το πρόσωπο του Joker! Αυτός ο ιππότης, κάποια στιγμή θα βρεθεί να κάνει σκοπιά με έναν συνάδελφό του στην είσοδο του δάσους, ένα χειμωνιάτικο σούρουπο, όταν θα ακούσουν μερικούς περίεργους ήχους ανάμεσα στα δέντρα. Ξεκινώντας, λοιπόν, την έρευνα θα εντοπίσουν και πατημασιές επάνω στο χιόνι, που δηλώνουν ότι κάτι περίεργο παραμονεύει στις σκιές… Το σκηνικό θα αλλάξει και θα μας μεταφέρει σε ένα καπηλειό, όπου ο ιππότης που είχε σκοπιά με τον “άσχημο” κάθεται με τους συναδέλφους του και περιγράφει το περιστατικό, δίνοντας στον εαυτό του όλα τα εύσημα για την κατάληξη της περιπέτειας. Αυτή του η έπαρση, εξοργίζει τον “άσχημο” ιππότη, που κάθεται σε ένα διπλανό τραπέζι γιατί εκείνος γνωρίζει ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν αλλιώς… Πρόκειται για μία όμορφη ιστορία, που με κράτησε, αν και είχε κάποιες συγγραφικές ατέλειες. Η παρουσία του άσχημου πρωταγωνιστή και η απομόνωσή του από το υπόλοιπο σύνολο της δύναμης των ιπποτών, ίσως να είναι μία αντίδραση της δημιουργού προς κάθε τι ρατσιστικό. Η πλοκή ξεκινάει δυναμικά, με μία σκηνή μυστηρίου κι αγωνίας, αλλά στην συνέχεια αποφασίζει να αλλάξει γραμμή πλεύσης. Μία κεντρική σκηνή γίνεται το μήλο της Έριδος κι “αναπαράγεται” αρκετές φορές, υπό διαφορετική οπτική κάθε φορά. Ενώ περίμενα να με κουράσει αυτή η τακτική, παρόλα αυτά την απόλαυσα. Το φινάλε είναι ανατρεπτικό και δίνει στοιχεία για τους δύο ιππότες, που με εξέπληξαν! Εν κατακλείδι η πλάστιγγα γέρνει προς την θετική πλευρά, όσον αφορά το σενάριο, από το οποίο όμως θα ήθελα περισσότερη έκταση και ίσως μερικές παραπάνω επεξηγηματικές λεζάντες. Το σχέδιο είναι ασπρόμαυρο, πολύ ταιριαστό στο χαρτί και με εξαιρετικό μελάνωμα. Τόσο τα τοπία, όσο και οι πανοπλίες των ιπποτών είναι δοσμένα στην εντέλεια και με πολλές λεπτομέρειες. Η μοναδική παραφωνία (για εμένα) είναι η ροζ απόχρωση του χαρτιού, που χαλούσαν λίγο την όμορφη αποτύπωση του σκίτσου. Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτή η τεχνική ήταν λίγο αχρείαστη στην προκειμένη περίπτωση. Εκδοτικά, το κόμικ φιλοξενείται σε ένα μικρό φορμάτ και είναι δεμένο με καρφίτσα. Οι σελίδες στο εσωτερικό έχουν ματ χαρτί, στην απόχρωση του ροζ, όπως έγραψα και πιο πάνω, ενώ το πάχος του εξώφυλλου είναι ικανοποιητικό κι αποτελεί το μοναδικό έγχρωμο μέρος του τεύχους. Συνοδευτικό υλικό και ημερομηνία κυκλοφορίας?... σας ακούω να ρωτάτε. Ούτε κατά διάνοια! Αυθαίρετα, λοιπόν, το καταχωρώ στην ενότητα ">2020" κι όταν βρεθεί κάποια πληροφορία, κάνουμε τις διορθώσεις. Ευχαριστούμε τον φίλο @ nikos99 για την διάθεση του τεύχους!