Ρενέ Γκοσινί: Ο συγγραφέας που έκανε τα κόμικς να μιλούν σε όλες τις ηλικίες [A.V. Team, athensvoice, 14/08/2026]

[ramirez]

Ο δημιουργός του Αστερίξ, του Ιζνογκούντ και του Μικρού Νικόλα και βασικός σεναριογράφος του Λούκυ Λουκ.

 

 

Ο Ρενέ Γκοσινί (αριστερά) με τον Morris (Maurice de Bevere),

ένα από τα πιο επιτυχημένα δημιουργικά δίδυμα στην ιστορία των κόμικς.

 

 

Σήμερα, 14 Αυγούστου, συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Ρενέ Γκοσινί, ενός από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους σεναριογράφους κόμικς. Ο δημιουργός του Αστερίξ και του Μικρού Νικόλα και βασικός σεναριογράφος του Λούκυ Λουκ κατάφερε να γράψει ιστορίες που διαβάζονται με την ίδια ευχαρίστηση από παιδιά και ενηλίκους.

 

Ο Γκοσινί γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1926 στο Παρίσι, σε οικογένεια εβραϊκής καταγωγής. Παρ’ όλα αυτά, μεγάλωσε κυρίως στο Μπουένος Άιρες, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως χημικός μηχανικός. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του το 1943, άρχισε να εργάζεται ως βοηθός λογιστή και σχεδιαστής. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου γνώρισε δημιουργούς κόμικς και διαφημιστές, προτού επιστρέψει στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

 

Η καθοριστική συνεργασία του ήταν αυτή με τον Αλμπέρ Ουντερζό. Το 1959 δημιούργησαν τον Αστερίξ για το περιοδικό Pilote, στο οποίο ο Γκοσινί υπήρξε συνιδρυτής και αργότερα διευθυντής. Οι περιπέτειες του μικρόσωμου Γαλάτη και του Οβελίξ έγιναν σύντομα πελώρια διεθνής εκδοτική επιτυχία. Πίσω από τις μάχες με τους Ρωμαίους, τα λογοπαίγνια και το μαγικό φίλτρο υπήρχε μια λεπτομερής σάτιρα της εξουσίας, της γραφειοκρατίας, του εμπορίου, του τουρισμού, της μαζικής κουλτούρας και των εθνικών στερεοτύπων.

 

Παράλληλα, ο Γκοσινί έγραψε τις ιστορίες του Μικρού Νικόλα, που εικονογράφησε ο Ζαν-Ζακ Σανπέ. Αφηγημένες μέσα από τη φωνή ενός παιδιού, περιγράφουν με ακρίβεια το σχολείο, την οικογένεια, τις φιλίες και τις μικρές συγκρούσεις της καθημερινότητας. Το χιούμορ προκύπτει συχνά από την απόσταση ανάμεσα σε όσα καταλαβαίνει ο Νικόλας και σε όσα αντιλαμβάνεται ο ενήλικος αναγνώστης.

 

 

Τοιχογραφία των Αστερίξ & Οβελίξ στις Βρυξέλλες.

 

 

Από το 1955 και για περίπου δύο δεκαετίες υπήρξε επίσης ο βασικός σεναριογράφος του Λούκυ Λουκ, δημιούργημα του Βέλγου δημιουργού κόμικς Μορίς. Έδωσε στη σειρά τον σατιρικό χαρακτήρα που τη σημάδεψε, μετατρέποντας τα στερεότυπα της Άγριας Δύσης σε κοινωνικο-πολιτική κωμωδία. Έγραψε ακόμη τον Ιζνογκούντ, τα Dingodossiers και πολλές άλλες σειρές, ενώ εργάστηκε και στον κινηματογράφο.

 

Ο Γκοσινί πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1977, σε ηλικία μόλις 51 ετών. Έπαθε ανακοπή κατά τη διάρκεια ενός τεστ κοπώσεως σε καρδιολογικό ιατρείο. Άφησε πίσω του ένα έργο που εξακολουθεί να επανεκδίδεται σε όλο τον κόσμο. Η διαχρονικότητά του οφείλεται κυρίως στην ικανότητα του Γκοσινί να γράφει απλές και αστείες ιστορίες, μέσα στις οποίες έκρυβε μια οξυδερκή παρατήρηση της κοινωνίας και της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...

 

[makros]

Αιωνία η μνήμη του. μακάρι να ζούσε περισσότερο θα είχαμε τόσες ιστορίες με τον Λουκι Λουκ.

ο κύριος Μορίς έζησε περισσότερο μετά απο το θάνατο του κυρίου Γκοσσινί ;

[albertus magnus]

1 hour ago, makros said:

ο κύριος Μορίς έζησε περισσότερο μετά απο το θάνατο του κυρίου Γκοσσινί

 

Ο Μορρις πέθανε μετά από 24 χρόνια οπότε ναι έφυγε αρκετά πιο μετά θα ελεγα.  Αν ο Γκοσινί ζουσε ακόμα κάμποσα χρόνια θα είχαμε σίγουρα περισσότερα καλά τεύχη σε σενάριο δικό του και Λούκυ Λουκ και Αστερίξ και Ιζνογκούντ.  Όπως και να έχει δεν αλλάζει το γεγονός αυτό οπότε διαβάζουμε αυτά που πρόλαβε και έγραψε και είναι εξαιρετικά και εκτιμάμε που έζησε όσο έζησε και πρόσφερε αυτά που πρόσφερε στα κόμικ.

[makros]

Πω.. μέσα σε 24 χρόνια αν πεθαίναν πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο θα είχαμε κατοσταρήσει σίγουρα τα τεύχη του Λουκι Λουκ.

[albertus magnus]

3 min ago , makros said:

μέσα σε 24 χρόνια αν πεθαίναν πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο θα είχαμε κατοσταρήσει σίγουρα τα τεύχη του Λουκι Λουκ

 

Καλά δεν είναι θέμα ποσότητας αλλά ποιότητας. Δεν σταμάτησαν να βγαίνουν Λούκυ Λουκ αλλά μερικά έκανε ο Μορρις μόνος του και μετά ανέλαβαν άλλοι. Οπότε μπορεί να είχαμε τον ίδιο αριθμό τευχών απλά πιο πολλά σε σενάριο Γκοσινί. Σκέψου ότι αντίστοιχα ο Ουντερζο έζησε έζησε αλλά 43 χρόνια. Πόσα Αστερίξ ακόμα θα βγάζανε οι δυο τους άραγε;; 

[makros]

Θυμάμαι ακόμα πόσες σειρές από τεύχη βρίσκαμε στα περίπτερα

Λουκι Λουκ

Αστεριξ

Μικυ Μαους

Μικυ μυστηριο

Ποπαυ

όσα τεύχη τραβο΄θσε η όρεξη μας... τώρα τίποτα. Τα βρίσκουμε από αλλού.

[albertus magnus]

Και τώρα υπάρχουν σε περίπτερα ψιλικατζιδικα κόμικ πάντως. Μίκυ Μαους ειδικά εκεί βγαίνουν κάθε βδομάδα και Αστερίξ, Λούκυ Λουκ επισης (και επανεκδόσεις και τα καινούρια)

[makros]

Ξέρω. Έλεγα για τις στοίβες που υπήρχαν και στο πιο μικρό περίπτερο.

Αν κάποιος ήθελε παράδειγμα να ξεκινήσει να διαβάζει Λουκι Λουκ

μπορούσε σε 4-5 περίπτερα να βρει όλα τα τεύχη. Τώρα ένα-ένα μόνο.

Μόνο το περιοδικό μικυ μαους μπορείς να βρεις το προτελευταίο

και το τελευταίο ( έτσι γίνεται τουλάχιστο εδώ στο μαγαζί ).

Να προσθέσω επίσης στη πάνω λίστα και τα ΚΟΜΙΞ Ντόναλντ

Μεγάλο Μίκυ. Ίσως είχε κι άλλα δε μου'ρχονται.

[Gwynplaine]

15 hours ago, makros said:

Θυμάμαι ακόμα πόσες σειρές από τεύχη βρίσκαμε στα περίπτερα

Λουκι Λουκ

Αστεριξ

Μικυ Μαους

Μικυ μυστηριο

Ποπαυ

όσα τεύχη τραβο΄θσε η όρεξη μας... τώρα τίποτα. Τα βρίσκουμε από αλλού.

Θυμάμαι σε περίπτερο στην Άρτα στον Περιφερειακό είχα βρει τους 300 σε τευχακια, Dylan dog, το sin city με το κόκκινο εξώφυλλο από μαμούθ, πολύ Καμπανάς κτλ. Γενικά μπολικους θησαυρούς...για χρόνια αφού στέρεψε πήγαινα και έψαχνα καθαρά από συνήθεια 

[petran79]

o Uderzo πάντως είχε ήδη πλούσιο έργο και πριν γνωρίσει τον Goscinny. 

Στα Γαλλικά κυκλοφορεί τριτομο έργο με τα Απαντά του από το 41 ως το 55, συν το Tanguy et Laverdure 

[makros]

3 hours ago, Gwynplaine said:

Θυμάμαι σε περίπτερο στην Άρτα στον Περιφερειακό είχα βρει τους 300 σε τευχακια, Dylan dog, το sin city με το κόκκινο εξώφυλλο από μαμούθ, πολύ Καμπανάς κτλ. Γενικά μπολικους θησαυρούς...για χρόνια αφού στέρεψε πήγαινα και έψαχνα καθαρά από συνήθεια 

Βρίσκαμε πολλά...

Στο χωριό μου (Θάσος/ Ποταμιά) έχει μια πλατειούλα όπου βρίσκονται  2-3 καφετέριες ένα εστιατόριο και είχε και ένα μαγαζάκι το οποίο πουλούσε τσιγάρα λίγα παγωτά γαριδάκια και σοκολάτες. εκεί μια μέρα πριν 20-25 χρόνια όπως πήγαινα, σταμάτησα γιατί είδα ένα κομιξ και μου κόπηκε η ανάσα.

Ήταν έγχρωμο λίγες σελίδες ( τώρα ευρώ ήταν, δραχμή; δε θυμάμαι ) και το αγόρασα. λες και τα αγαπώ ένα πράγμα. Τρελαίνομαι για κομιξ και βιβλια.

Να πω ότι ήταν με τον Κόναν τον βάρβαρο το κομιξ αυτό.