Search the Community

ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΩ.... ΗΘΕΛΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΕΙΧΑ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΒΑΒΟΥΡΑΣ!!! Κυκλοφόρησε λοιπόν η νέα Βαβούρα και προκάλεσε.... πολλή βαβούρα στο φόρουμ μας...! Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν θέλησε να μας παρουσιάσει αυτό το περιοδικό που τόση συζήτηση προκάλεσε τις προηγούμενες μέρες!!! Πώς φαίνεται ότι μας έχουν πιάσει οι ζέστες όλους μας! Τέλος πάντων, ας δούμε λίγο τι παίζει με αυτό το περιοδικό! Για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς αναβίωσε ένα από τα πλέον ιστορικά περιοδικά. Η "αυθεντική" Βαβούρα, κυκλοφόρησε αρχικά υπό την αιγίδα του εκδότη Νίκου Δεληγιώργη και την εκδοτική του "2001" ένα πολυθεματικό περιοδικό, αρκετά διαφορετικό από τα άλλα, που αμέσως απέκτησε τη δική του ταυτότητα. Εκδοτικά, δεν μπορούμε να πούμε ότι διέφερε ιδιαίτερα από λοιπά περιοδικά της εποχής, ανάλογης θεματολογίας, όπως λόγου το Μπλεκ και το Αγόρι. Όχι, εκεί που διαφοροποιήθηκε σημαντικά ήταν στο περιεχόμενο. Παρ' ό,τι δεν διαθέτω τεύχη εκείνης της "χρυσής" πρώτης περιόδου, γνωρίζω ότι η δομή ήταν 68 σελίδες γεμάτες θεοπάλαβες χιουμοριστικές περιπέτειες, βρετανικής κατά κύριο λόγο προέλευσης, που γέμιζαν μία- δύο σελίδες έκαστη. Το πρωτοφανές και συνάμα το ιδιαίτερο για τα ελληνικά δεδομένα λοιπόν, ήταν ότι οι ιστορίες που επιλέγονταν ήταν εντελώς σουρεαλιστικές, πολύ σύντομες, ενώ είχαν πολύ περίεργους ήρωες ως πρωταγωνιστές. Αυτή ήταν εν συντομία η ταυτότητα του παλαιού περιοδικού, όσο σύντομα μπορεί κανείς να περιγράψει την ιστορία ενός περιοδικού που κυκλοφορούσε επί περίπου μία δεκαετία και άφησε πίσω του βαριά κληρονομιά στη συλλογική αναγνωστική συνείδηση. Οι εκδόσεις Μικρού Ήρωα λοιπόν, αποφασίζουν να νεκραναστήσουν σήμερα, εν έτει 2025, τον πολυαγαπημένο τίτλο! Ωστόσο, η νέα αυτή προσέγγιση θα αποκλίνει από την παραδοσιακή Βαβούρα αρκετά. Πιο συγκεκριμένα, ως προς το εκδοτικό κομμάτι, παρατηρούνται σημαντικές διαφορές με την παλιά έκδοση, καθώς παρ' όλο που το μέγεθος παραμένει περίπου το ίδιο, αν και με ελαφρώς μειωμένες διαστάσεις, η ποιότητα του χαρτιού δεν συγκρίνεται με αυτή της παλιάς έκδοσης, μιας που η παρούσα κυκλοφορία του Μικρού Ήρωα χρησιμοποιεί κλάσεις ανώτερο χαρτί. Στον αντίποδα όμως, η μείωση του αριθμού των σελίδων στις 28 σε συνδυασμό με την, ομολογουμένως, αρκετά τσιμπημένη τιμή των 3.50€ είναι ορισμένα λιγότερο θετικά χαρακτηριστικά... Πέραν ωστόσο των εκδοτικών, στα οποία έχω αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της παρουσίασης μέχρι τώρα, αξίζει να εξετάσει κανείς και τις ιστορίες που δημοσιεύονται. Αν και στριπ κι επομένως, αδυνατώ να τα προσεγγίσω όπως κάνω συνήθως με ένα κόμικ το οποίο έχει εκτενή ροή, θα γράψω ορισμένα λόγια για την κάθε ιστορία ξεχωριστά. Να σημειώσω εδώ, ότι λόγω του περιορισμένου αριθμού σελίδων, το κάθε στριπ καταλαμβάνει ένα δισέλιδο, εκτός από δύο ιστορίες που είναι μονοσέλιδες, ενώ υπάρχει και μια τρισέλιδη ιστορία... Να ξέρετε πάντως, όπου υπάρχουν αυτές οι περιπτώσεις, τις σημειώνω. Τέλος, πριν ξεκινήσω να μιλάω ξεχωριστά για την επίγευση κάθε στριπ, να δώσω τεράστια συγχαρητήρια στον @ Ion , ο οποίος έχει κάνει εκπληκτικά αφιερώματα σε όλες σχεδόν τις σειρές που είχαν φιλοξενηθεί στη Βαβούρα. Στη λίστα υπάρχουν τα link που οδηγούν στην εκάστοτε παρουσίαση, ώστε να μπορείτε να τις δείτε αμέσως, χωρίς να χρειάζεται να κάνετε search, ενώ ορισμένα στοιχεία που παραθέτει εκεί ο Ιών τα μετέφερα κι εδώ!! Ετοιμαζόμαστε λοιπόν να βουτήξουμε στη Βαβουροθάλασσα το δίχως άλλο! Ο Γουρουνομούρης( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα # 8, 1/10/1981): Ο γουρουνομούρης πρόκειται για ένα εντελώς... αφύσικο παιδάκι, του οποίου το πρόσωπο έχει αυτό που λέμε... Ελαστική κεφάλα! Ναι, καλά ακούσατε, μπορεί να κάνει το πρόσωπό του να πάρει όπου μορφή θέλει( κάτι σαν την Arya Stark, πφφφφ μα πόσο καμένος πχια)... Τι λοιπόν είναι καλύτερο από τις φάρσες ή την τρομοκράτηση όσων δεν συμπαθεί... Δεν θα πω ότι δεν μου άρεσε. Αλλά ούτε και με ξετρέλανε. Κάτι καλό, αλλά κάπως χαλαρό ως εισαγωγικό! Δεν με χάλασε, αλλά δεν θα έπαιρνα μια συγκεντρωτική έκδοση των ιστοριών του. Τώρα, βρήκα τη δόση των 2 σελίδων υγιή κι ανάλαφρη! Σουϊνι το διαβολάκι( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #11, 15/11/1981): Ο Σουϊνι είναι ένα... καλόπαιδο το οποίο χαρακτηρίζεται από υπεράνθρωπη δύναμη( ο Hulk μπροστά του μοιάζει με γατάκι), μόνο που ταλανίζεται από ένα μεγάλο πρόβλημα... Είναι μωρό και αυτό τον εμποδίζει από το να κάνει διάφορα πράγματα... Τον εμποδίζει όμως; Γιατί με την εφευρετικότητα και τη δύναμή του, ο Σουϊνι μας αποδεικνύει ότι δικαίως φέρει το προσωνύμιο "διαβολάκι"... Σαφώς πιο δυνατό από το πρώτο και σιγά σιγά νιώθω το περιοδικό να παίρνει τον δρόμο του! Ο μικρός Κονγκ( 3 σελίδες) ( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #1, 15/06/1981): Ο ( όχι και τόσο) μικρός Κονγκ, είναι ένας γορίλας τσίρκου, που πικραμένος από την καταστρατήγηση των εργασιακών του δικαιωμάτων, το σκάει και καταλήγει στο σπίτι μιας.... κάπως παλαβούτσικης ηλικιωμένης. Είναι νομίζω η μόνη ιστορία που καταλαμβάνει τρεις σελίδες, εκτείνεται σε τρεις σελίδες και γενικά πρόκειται για τη μεγαλύτερη ιστορία του τεύχους. Είναι επίσης- κατά τη γνώμη μου- και η πιο αστεία ιστορία του τεύχους. Φαίνεται πως οι μεταφραστές είχαν κέφια, από το γεγονός ότι οι διάλογοι είναι εκπληκτικά αστείοι και σουρεαλιστικοί! Το Μαμόθρευτο( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #1, 15/06/1981): Το μαμόθρευτο είναι ένα αδίστακτο μικρό παιδάκι, που επιδιώκει να ξεφορτωθεί την απίστευτα ενοχλητική του μάνα πάση θυσία... Τι προσπαθεί να την παγιδεύσει σε ένα δέντρο, τι να αποδράσει από αυτή στον ζωολογικό κήπο, τίποτα... Τελικά κολλάει πάντοτε μαζί της... Δεν μπορώ να πω, αρκετά καλό στριπάκι, αλλά κατώτερο από τα δύο προηγούμενα Το αγγελούδι(1 σελίδα) ( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #88): Το αγγελούδι είναι ένα εκπληκτικό παιδί, το οποίο μπορεί να αντισταθεί σε κάθε πειρασμό! Να σας πω την αλήθεια, ούτε το κατάλαβα, ούτε μου άρεσε ιδιαίτερα... Η Γκρινιάρα( 1 σελίδα) (πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #14, 1/01/1982): Η γκρινιάρα είναι ένα κοριτσάκι που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να γκρινιάζει όλη την ώρα, κάτι που την οδηγεί σε απίστευτα κωμικές καταστάσεις γεμάτες γκαγκς... Για εμάς τους αναγνώστες...! Γιατί, για τον περίγυρό της που υφίσταται την γκρίνια της και τις συνέπειές της... Αφήστε το καλύτερα! Πολύ χαριτωμένο στριπάκι και δυστυχώς καταλαμβάνει μόνο μια σελίδα. Για να είμαι ειλικρινής, θα προτιμούσα αντί του προηγούμενου, να είχαμε δύο σελίδες από αυτό! Οι δισεκατομμυριούχοι( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #3, 15/07/1981): Η δισεκατομμυριούχοι ακούμε και περιμένουμε να διαβάσουμε για Elon Musk και Jeff Bezos κι αντ' αυτού, σκάνε μύτη κάτι βλάχοι, που τυχαίνει να έχουν κερδίσει δισεκατομμύρια και τα επενδύουν σοφά... Πηγαίνουν για ψώνια και τελικά καταλήγουν με ένα σωρό χρήσιμα πράγματα, τα οποία όμως χρησιμοποιούν λάθος! Μη ρωτάτε τι και πώς, θα πρέπει να διαβάσετε την ιστορία, μα σας λέω μου θύμισε κάτι ιστορίες του Μπαρκς που ο Ντόναλντ είναι πλασιέ, πουλάει σαπούνι σε κάτι ινδιάνους και αυτοί το μασάνε ή το πίνουν κτλ!!! Ο λιχούδης( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #23, 15/05/1982): Ο λιχούδης είναι ένα αγοράκι που... πώς να το θέσω, τραμπουκίζεται αγρίως από έναν ηλίθιο που όλο γυρεύει να του κλέψει τις λιχουδιές του... Τα καλά νέα όμως είναι, ότι τελικά ο μπούλης όλο κάτι παθαίνει. Και αυτό το κάτι, προκαλεί πολύ γέλιο σε εμάς. Περιμένω και το επόμενο τεύχος για να βεβαιωθώ, πιστεύω όμως ότι θα είναι από τις καλές ιστορίες. Α, επίσης να αναφέρω εδώ κι ένα παράπονο, η σελίδα #16, δηλαδή η πρώτη ιστορία, δεν έχει εκτυπωθεί- στο δικό μου αντίτυπο τουλάχιστον- εντελώς ευκρινώς κι επομένως εμφανίζονται κάπως θαμπά/ θολά τα μελάνια...! Θεοπάλαβη τάξη( θα μπορούσε να είναι και αυτό): Η θεοπάλαβη τάξη, θα δώσει σε όλους μας πιστεύω vibes από Μικρό Νικόλα, Χρυσά Κόμικς, Μαθητή Κασκαρίκα και γενικά από όλες αυτές τις υπέροχες παιδικές σειρές, κατά τις οποίες μία τάξη μαθητών "βασανίζει" τον δάσκαλο. Τετριμμένο μεν, ωραία δοσμένη ιστοριούλα όμως, με χιούμορ, οπότε μπορώ να το ξεπεράσω αυτό! Τζαίη Αρ Τζούνιορ( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #4, 1/08/1981): Το βρήκα το πιο αδύναμο στριπ όλου του τεύχους, γιατί απλούστατα δεν έβγαζε αυτή την παιδική μεν, γλυκιά και χαριτωμένη δε αύρα, απλώς ήταν... μια παιδαριώδης ιστορία, η οποία σίγουρα είχε το χιούμορ της, αλλά από κει και πέρα... Πολύ μέτρια...! Κλαψιάρα( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #25, 15/06/1982): Κι έπειτα από μία βαρετή ιστοριούλα, έρχεται το περιοδικό να μας συστήσει την Κλαψιάρα, μια φοβερή- κατά τη γνώμη μου- ηρωίδα, που το ασύστολο κλάμα της, γίνεται αφορμή για... χοντρά γέλια! Ειδικά στη δεύτερη ιστορία με την ταινία... Διέκρινα την απόλυτη ταύτιση της κλαψιάρας και της αδελφής μου! Της έστειλα κιόλας το στριπάκι, να έχει να το καμαρώνει! Ακτίνες X( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα # 2, 1/07/1981): Και το τεύχος κλείνει υπέροχα με μία εκπληκτικά αστεία περιπετειούλα που πάλι θυμίζει Μικρό Νικόλα, απλώς με τις δυνάμεις του Superman! Επί της ουσίας η ιστορία πραγματεύεται το πώς χειρίζεται ένα παιδί την απόκτηση υπερδυνάμεων, καθώς τα γυαλιά του είναι πλέον εμπλουτισμένα με ακτίνες x. Θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια! Οδός τρέλας 13( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #1, 15/06/1981): Είναι η Οδός τρέλας 13, που είναι θρυλική ακόμα και σε όσους δεν ασχολούνται με το σπορ, μόνο που δόθηκε βήμα σε Έλληνες δημιουργούς και νομίζω το αποτέλεσμα τους δικαιώνει! Συγχαρητήρια λοιπόν!!!!!!!!!! Συνοψίζοντας λοιπόν αυτή τη νέα εκδοτική απόπειρα του Μικρού Ήρωα, έχω να πω ότι έχει προοπτικές, όμως, ακριβώς η εκδοτική μας έχει συνηθίσει σε πολύ υψηλά πρότυπα, εύχομαι να βελτιωθεί και το παρόν περιοδικό. Κατ' αρχάς θεωρώ ότι θα άξιζε να εμπλουτιστεί με άρθρα. Σαφώς υπάρχουν οι παρουσιάσεις του @ Ion , απ' όπου μπορεί να αντλήσει κανείς πληροφορίες, ωστόσο υπάρχουν και περιστασιακοί αναγνώστες, οι οποίοι λογικά δεν διαβάζουν το φόρουμ. Επομένως μερικά άρθρα ή έστω μία αναφορά στον πρωτότυπο τίτλο του στριπ και πού δημοσιεύτηκε πρώτη φορά, θεωρώ θα άξιζαν. Ένα άλλο πρόβλημα, το οποίο δεν είναι ακριβώς πρόβλημα βέβαια, είναι η πολύ αραιή περιοδικότητα. Παλιά η Βαβούρα κυκλοφορούσε κάθε δεκαπενθήμερο, και παρ' ό,τι αναγνωρίζω τις δυσκολίες του να επαναφερθεί αυτό το μοντέλο ξανά, θα το φέρω ως ευσεβή πόθο, αφού πάντα τα περισσότερα κόμικς στα περίπτερα σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα, είναι μια σκέψη που με χαροποιεί! Τέλος, ναι, η τιμή, όπως προείπα, είναι αρκετά τσιμπημένη για 28 σελίδες υλικού. Γενικά θεωρώ ότι ακόμη αντιμετωπίζεται περισσότερο ως υποκατάστατο του Θρυλικού Μπλεκ, τουτέστιν ως προωθητικό και λιγότερο ως καθαρόαιμο περιοδικό... Εύχομαι λοιπόν να πάει τόσο καλά που θα πεισθούν, αν όχι για πύκνωση της περιοδικότητας, έστω για αύξηση της ύλης, γιατί το εν λόγω μοτίβο, δηλαδή των πολλών μικρών ιστοριών που αν δεν σου αρέσει κάποια, δεν έγινε και κάτι γιατί δεν σπατάλησες πολύ χρόνο, ενώ είναι σχεδόν σίγουρο ότι η επόμενη ή η μεθεπόμενη θα σου φανούν καλύτερες, νομίζω ότι έχει προοπτικές! Κι ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι τέτοιες ιστορίες, που ναι μεν δεν πάνε για Eisner, αλλά είναι αξιόλογες και ιντριγκάρουν τη φαντασία και των πιο παιδικών κοινών, σίγουρα έχουν θέση στον σημερινό χώρο των κόμικς, που απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα πιο εξειδικευμένο κομικσικό κοινό. Απλά πρέπει η εκδοτική να κινηθεί έξυπνα! Σε κάτι τέτοια δεν τους φοβάμαι κι επομένως... In Μικρός Ήρως we trust!!!! ΥΓ: Emojis, καθώς και ορισμένες εικόνες θα προστεθούν το πρωί... ΔΕΝ θα παραθέσω ολόκληρες σελίδες, γιατί κυριολεκτικά θα spoilαρω ολόκληρες ιστορίες και δεν το θέλω αυτό... Αν θέλετε να μάθετε τι γίνεται, αγοράστε το περιοδικό! Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους hudson & Captain Cooper.

Μετά την ένθερμη υποδοχή και του #2 με ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, αποφασίσαμε ότι το περιοδικό της πλάκας πρέπει να συνεχίσει να αναβαθμίζεται και για αυτό ακριβώς τον λόγο εντάξαμε μια νέα και φρέσκια σειρά από το αγαπημένο δίδυμο των Αλεξάκη-Κεραμιτσόπουλου, με τίτλο «Ο Τσιφούτης». Σε αυτή την πρώτη ιστορία ο τσιφούτης πρωταγωνιστής προσπαθεί να γλιτώσει χρήματα χρησιμοποιώντας τι άλλο: το AI! Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε! Βαβούρα λοιπόν, για να επανέλθουμε σε εκείνη την όμορφη εποχή όπου το γέλιο δεν μπορούσε να εγκλωβιστεί σε στενά όρια. Αυτό το Σάββατο λοιπόν, αφήστε για λίγο τα σκρολαρίσματα και ταξιδέψτε στον κόσμο της πιο θρυλικής φασαρίας των παιδικών μας χρόνων. Τώρα διαθέσιμη για αποστολή! Κυκλοφορεί την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου πανελλαδικά σε σημεία πώλησης! Σενάριο: Λάζαρος Αλεξάκης, Συλλογικό Σχέδιο: Κλήμης Κεραμιτσόπουλος, Συλλογικό Μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης Τιμή: €4,20 ISSN: 3057-4994 Ημ. Κυκλοφορίας: Νοέμβριος 2025 Είδος: Χιούμορ Χώρα προέλευσης: Βρετανία, Ελλάδα Σελίδες: 52 Σχήμα: 16 Χ 23 εκ. Χρώμα: Ασπρόμαυρο Δείτε τα προηγούμενα τεύχη ΕΔΩ! Περισσότερες Πληροφορίες ΕΔΩ!

Το 9ο Chaniartoon ξεκινά σήμερα με 11 μεγάλες εκθέσεις και δεκάδες εκδηλώσεις για τα κόμικς και το animation. Η φετινή διοργάνωση είναι αφιερωμένη στην Κρίση και το Καρέ Καρέ θα βρίσκεται στα Χανιά για την έκθεση και έκδοση «Η Μέρα της Κρίσης» με έργα που δημοσιεύτηκαν στις σελίδες μας την περίοδο 2014-2015. Χρόνια τώρα το Φεστιβάλ Chaniartoon στα Χανιά, κάθε Σεπτέμβριο, προσκαλεί επιλεγμένους καλλιτέχνες από το εξωτερικό και συγκεντρώνει την αφρόκρεμα των Ελλήνων δημιουργών κόμικς. Ο Μάριος Ιωαννίδης και η Κατερίνα Νανούρη με τη βοήθεια μιας πολυπληθούς ομάδας συνεργατών έχουν καταφέρει να υλοποιήσουν το μεγάλο όραμα που είχαν πριν από 10 χρόνια για ένα ποιοτικό και πλούσιο περιφερειακό φεστιβάλ που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτά του κέντρου, προσελκύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερους επισκέπτες και δημιουργούς. Φέτος, το Chaniartoon (20-28 Σεπτεμβρίου) είναι αφιερωμένο στην Κρίση και θα είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά παρουσιάζοντας 11 εκθέσεις κόμικς, γελοιογραφίας και εικονογράφησης, αλλά και πολλές συζητήσεις, workshops, προβολές, ομιλίες, συναυλίες και διαγωνισμούς. «Η Μέρα της Κρίσης»: Αριστερά: Ο τόμος «Η Μέρα της Κρίσης: 55 δημιουργοί για την οικονομική και υπαρξιακή κρίση που διαρκώς επιδεινώνεται» που θα παρουσιαστεί πρώτη φορά στο φεστιβάλ. Δεξιά: Θανάσης Πέτρου: «Η Μέρα της Κρίσης», απόσπασμα από την ιστορία του Θανάση Πέτρου. Το Καρέ Καρέ, που συνεργάζεται σταθερά με το Chaniartoon, με περηφάνια θα παρουσιάσει την έκθεση «Η Μέρα της Κρίσης» με το σύνολο των μονοσέλιδων ιστοριών 55 δημιουργών κόμικς που δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά στην «Εφ.Συν.» τη διετία 2014-2015, αντανακλώντας τις όψεις της πολύπλευρης κρίσης εκείνων των ημερών. Θα παρουσιαστεί επίσης και ο ομώνυμος τόμος των εκδόσεων Chaniartoon Press, που συγκεντρώνει όλες αυτές τις ιστορίες, ενώ οι επιμελητές του Καρέ Καρέ και αρκετοί από τους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες στον τόμο αυτό θα συνομιλήσουν με το κοινό την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου στις 20.00. «Μες στην Ελλάδα των Τεμπών»: «Μες στην Ελλάδα των Τεμπών», σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη. Λίγο πιο δίπλα από τα κόμικς της διαρκούς κρίσης που ζούμε, θα παρουσιαστεί η έκθεση με τίτλο «Μες στην Ελλάδα των Τεμπών», με τα έργα 20 σκιτσογράφων για το έγκλημα χωρίς τιμωρία που κόστισε τη ζωή σε τόσους ανθρώπους πριν από δυόμισι χρόνια. Το υλικό της έκθεσης κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες από τις Εκδόσεις ΚΨΜ και τα έσοδα από τις πωλήσεις θα δοθούν στον Σύλλογο Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών. «Η προφητεία του Αρμαντίλλο»: «Η προφητεία του Αρμαντίλλο» Από τα μεγαλύτερα ονόματα των σύγχρονων ιταλικών και εν γένει ευρωπαϊκών κόμικς είναι αυτό του Zerocalcare, που τα τελευταία χρόνια σημειώνει μεγάλη επιτυχία και με τις σειρές του που προβάλλονται στο Netflix. Στο Chaniartoon θα παρουσιαστεί μια έκθεση αφιερωμένη στην αυτοβιογραφική και γεμάτη γλυκόπικρο χιούμορ ιστορία του με τίτλο «Η προφητεία του Αρμαντίλλο», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις DocMZ και Chaniartoon Press. «Η γαλέρα της ζωής μου»: «Η γαλέρα της ζωής μου» Η προσωπική ιστορία του Θανάση Βέγγου και η πλούσια καριέρα του στον κινηματογράφο πήραν τη μορφή κόμικς από τον Σπύρο Δερβενιώτη και τον Θανάση Πέτρου και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως. Αυτή η πλούσια κόμικς-βιογραφία του εμβληματικού ηθοποιού και πάνω απ’ όλα «καλού μας ανθρώπου» Θανάση Βέγγου είναι το θέμα της μεγάλης έκθεσης με τίτλο «ΘΒ, Η γαλέρα της ζωής μου». «Ας περιμένουν οι γυναίκες»: «Ας περιμένουν οι γυναίκες» Ο Σταύρος Τσιώλης (1937-2019) θεωρείται, όχι άδικα, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες κινηματογραφιστές και η πιο δημοφιλής, στα όρια του καλτ, ταινία του είναι αναμφίβολα το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», με τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Σάκη Μπουλά και τον Αργύρη Μπακιρτζή να περιπλανώνται στη Βόρεια Ελλάδα. Η θρυλική ταινία μεταφέρεται στο χαρτί σε σκίτσα του Σταύρου Κιουτσιούκη και χρώμα του Κλήμη Κεραμιτσόπουλου από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως και η ομώνυμη έκθεση παρουσιάζει αυτή την ενδιαφέρουσα προσαρμογή από τον κινηματογράφο στα κόμικς. «18 χρόνια Hard Rock»: «18 χρόνια Hard Rock» Το «Hard Rock» του Τάσου Μαραγκού, αυτή η υπέροχη και εν μέρει αυτοβιογραφική ιστορία ενηλικίωσης ενός νέου από τη Σύρο, από τις πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες του συνοδεία heavy metal μέχρι τα μεγάλα φεστιβάλ κόμικς της Αθήνας, συμπλήρωσε 18 χρόνια έντυπης ζωής από τις Εκδόσεις Jemma Press. Η έκθεση «18 χρόνια Hard Rock» είναι αφιερωμένη στις περιπέτειες του Μάρκου, στην «απόδρασή» του από το νησί και στον αγώνα του να γνωρίσει τον κόσμο και να καταφέρει να χωρέσει σ’ αυτόν. «20 χρόνια Δρακοφοίνικας»: «20 χρόνια Δρακοφοίνικας» Η αυτοκρατορία του «Δρακοφοίνικα», του επικού έργου ζωής του Γιάννη Ρουμπούλια, συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια από την κυκλοφορία της πρώτης φανταστικής περιπέτειας αυτού του υπέροχου σύμπαντος. Γιορτάζοντας αυτήν την επέτειο, η έκθεση «20 χρόνια Δρακοφοίνικας» είναι αφιερωμένη σε μια μοναδική διαδρομή γεμάτη φαντασία, μάχες, τιμή και μαγική αφήγηση. Η επιστροφή της «Βαβούρας»: Η επιστροφή της «Βαβούρας» Θρυλικό περιοδικό για τα παιδιά και τους εφήβους της δεκαετίας του 1980, η «Βαβούρα», με το ανατρεπτικό της χιούμορ και τις σουρεαλιστικές ιστορίες της, γαλούχησε μια ολόκληρη γενιά αναγνωστών σε μια διαφορετική έννοια του αστείου. Μετά από χρόνια, η «Βαβούρα» ξανασυστήνεται στους αναγνώστες και επανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως με νέα εμφάνιση αλλά με τις ίδιες απολαυστικές ιστορίες της. Στην έκθεση στα Χανιά οι παλιοί θα έχουν την ευκαιρία να θυμηθούν και οι νεότεροι να μάθουν και να αγαπήσουν την τρέλα της «Βαβούρας». «Όλυμπος Α.Ε.»: Όλυμπος Α.Ε. Με αφορμή την κυκλοφορία των βιβλίων «Όλυμπος Α.Ε.» και «Όλυμπος Α.Ε. – Χοντρό Κυνήγι» από την DocMZ Publishing, η έκθεση σας ταξιδεύει στον Όλυμπο και παρουσιάζει εκ νέου το δωδεκάθεο, μέσα από τη χιουμοριστική ματιά των Vincenzo Cerami και Silvia Ziche. «Zawa»: Zawa Από τους πιο επιτυχημένους Ελληνες δημιουργούς κόμικς με σημαντική καριέρα στους μεγαλύτερους αμερικανικούς εκδοτικούς οίκους, ο Μιχάλης Διαλυνάς φιλοτέχνησε πρόσφατα το «Zawa» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Jemma Press. Η έκθεση «Zawa» παρουσιάζει αυτό το μείγμα δυστοπίας, οικολογίας, περιπέτειας και φαντασίας με την κινηματογραφική σκηνοθεσία και τα εντυπωσιακά σχέδια του Μιχάλη Διαλυνά. Αφιέρωμα στον Νίκο Γαλυφιανάκη: Από το αφιέρωμα στον Νίκο Γαλυφιανάκη. Σε μια μεγάλη έκθεση για τον βραβευμένο δημιουργό Νίκο Γαλυφιανάκη, με θητεία σε μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες και περιοδικά, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει έργα του από την Washington Post, που μεταφράζονται πρώτη φορά στα ελληνικά, αλλά και μια σειρά από εικονογραφήσεις, character designs κ.ά. Εκτός από τις εκθέσεις, στο θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» θα πραγματοποιούνται από σήμερα προβολές βραβευμένων ταινιών animation από τα σημαντικότερα φεστιβάλ του κόσμου, ενώ από τη Δευτέρα 22/9 ξεκινούν ομιλίες και παρουσιάσεις από τις οποίες ξεχωρίζουν οι εξής: «Η τέχνη πίσω από τα κάγκελα» για το έργο και την εμπειρία των εκπαιδευτών στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Χανίων (Τρίτη 23/9, 19.00), «Η τέχνη των κόμικς στην υπηρεσία της μικρής και μεγάλης Ιστορίας» για την πενταλογία του Θανάση Πέτρου με θέμα την ελληνική ιστορία (Πέμπτη 25/9, 20.00), η παρουσίαση της διεθνούς προσκεκλημένης Silvia Ziche με τη μακρά θητεία στα χιουμοριστικά κόμικς της ιταλικής Disney (Παρασκευή 26/9, 19.00), «Τάσος Ζαφειριάδης – Εξομολογήσεις ενός Έλληνα δημιουργού κόμικς» για το έργο του πολυδιάστατου Θεσσαλονικιού δημιουργού (Σάββατο 27/9, 18.00) κ.ά. Τον κύκλο των ομιλιών κλείνει η «Μέρα της Κρίσης» με αφορμή την ομώνυμη έκθεση και έκδοση (Κυριακή 28/9, 20.00). Η αφίσα του φεστιβάλ, από την Έφη Θεοδωροπούλου. Τέλος, από την Κυριακή 21/9 ξεκινούν τα καλλιτεχνικά εργαστήρια (απαιτείται εγγραφή, η συμμετοχή είναι δωρεάν με την εθελοντική προσφορά γραφικής ύλης η οποία θα δοθεί για τη στήριξη του Συλλόγου «Ορίζοντας»), ενώ το τελευταίο τριήμερο θα λάβουν χώρα ποικίλες δράσεις, ομαδικά παιχνίδια, διαγωνισμοί και συναυλίες (Babis Batmanidis Co(m)pany, Social Waste, Σπύρος Γραμμένος) και θα βρίσκεται σε εξέλιξη το Artist Alley με τη συμμετοχή 80 καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα, ενώ παράλληλα θα λειτουργούν εξειδικευμένα καταστήματα με κόμικς. ℹ️ 9o Φεστιβάλ Chaniartoon Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» και πλατεία Κατεχάκη, Παλιό Λιμάνι Χανίων, 20-28 Σεπτεμβρίου. Το artist alley θα πραγματοποιηθεί το τελευταίο τριήμερο, Παρασκευή 26-Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, 11.00-23.00. Είσοδος ελεύθερη. Και το σχετικό link...

Ο εκδότης Λεωκράτης Ανεμοδουράς και ο επιμελητής Γιώργος Ζωιτάς μιλούν στην «Κ» για την απόφασή τους να επανακυκλοφορήσουν το περιοδικό με βρετανικές ρίζες. Η Βαβούρα ξεκινά έναν κύκλο, μετά τον πρώτο που έκλεισε το 1997, ύστερα από 752 τεύχη. [Κολάζ: Michael Kirki] Ανάμεσα στα πολλά κόμικ που κρέμονταν κάθε μήνα – ή κάθε εβδομάδα – στα περίπτερα στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 υπήρχε ένα που κάπως διέφερε στα μάτια των μικρών αναγνωστών του. Είχε ένα χιούμορ λιγότερο προφανές, αρκετά πιο σουρεαλιστικό από το μέσο κόμικ που έφτανε στα χέρια τους και σίγουρα πιο φλεγματικό, καθώς οι ιστορίες αυτές είχαν γεννηθεί στη Βρετανία. Έτσι βίωνε τουλάχιστον το περιοδικό Βαβούρα ο μικρός τότε Λεωκράτης Ανεμοδουράς, που διάβαζε φανατικά το περιοδικό. Ο κόσμος των κόμικ του ήταν πολύ οικείος, αφού ο παππούς του, Στέλιος Ανεμοδουράς ήταν αυτός που ξεκίνησε τις ομώνυμες εκδόσεις, μετέπειτα εκδόσεις Μικρός Ήρως. Πέρα από τις περιπέτειες του μικρού Γιώργου Θαλάσση, τύπωνε και κόμικ όπως ο Μπλεκ και η Περιπέτεια. Η Βαβούρα φιλοξενεί στις σελίδες της πολλές μικρές ιστορίες από διαφορετικούς ήρωες. Η Βαβούρα κυκλοφόρησε πρώτη φορά από τις εκδόσεις Δεληγιώργη το 1981 και κράτησε ως έκδοση 16 χρόνια, μετρώντας 752 τεύχη. Αρκετά χρόνια μετά και ενώ τα παιδιά που διάβαζαν Βαβούρα είναι πλέον… μεγάλα, οι εκδόσεις Μικρός Ήρως, στο τιμόνι των οποίων βρίσκεται πλέον ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς, αποφάσισαν να βάλουν μπρος έναν τίτλο που ξυπνάει αναμνήσεις σε πολλούς παλιούς αναγνώστες και γιατί όχι, να τον ανακαλύψουν και άλλες γενιές. Η Βαβούρα βγαίνει από το συρτάρι Η Βαβούρα μπήκε και πάλι μπρος από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Το ταξίδι της Βαβούρας ξεκίνησε λοιπόν το 1981, όταν στις σελίδες του συγκεντρώθηκαν διάφορες ιστορίες που είχαν αρχικά κυκλοφορήσει σε περιοδικά της Βρετανίας. Οι εκδόσεις Δεληγιώργη, που κυκλοφορούσαν το περιοδικό ώς και το 1997 έκλεισαν και αυτές τη δεκαετία του ’90, οπότε ο πρώτος κύκλος του τίτλου ολοκληρώθηκε εκεί. Οι εκδόσεις Μικρός Ήρως τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει μια μεγάλη προσπάθεια να αναβιώσουν ιστορικά κόμικ του παρελθόντος. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς, ως πάλαι ποτέ φανατικός αναγνώστης της Βαβούρας, κρατούσε ακόμα μέσα του εκείνο το «εξωπραγματικό χιούμορ» που απολάμβανε στις σελίδες της ως παιδί, ακόμα και αν είχε να τις ξεφυλλίσει χρόνια. Έτσι, αποφάσισε να αναβιώσει και αυτόν τον τίτλο. Αρχικά η νέα Βαβούρα προορίστηκε για κάποιες «guest» εμφανίσεις. «Με παραγγελίες ενός χρηματικού ποσού και πάνω δίναμε δώρο και ένα περιοδικό, αρχικά του Μπλεκ και μετά της Βαβούρας», εξηγεί ο εκδότης. Ένας από τους αγαπημένους ήρωες της Βαβούρας. Το ενδιαφέρον για τη Βαβούρα όμως αναζωπυρώθηκε και έτσι, οι εκδόσεις Μικρός Ήρως αποφάσισαν να το επαναφέρουν ως κανονική έκδοση. Το πρώτο τεύχος είναι ήδη διαθέσιμο και το πλάνο είναι να κυκλοφορούν τρία τεύχη τον χρόνο: ένα το καλοκαίρι, ένα τα Χριστούγεννα και ένα το Πάσχα. Την επανέκδοση της Βαβούρας ανέλαβε ως επιμελητής ο Γιώργος Ζωιτάς, που είχε την αποστολή να «βουτήξει» στα αρχεία βρετανικών περιοδικών προκειμένου να βρει τις ιστορίες που θα τυπωθούν ξανά. «Συνεργαζόμαστε με διάφορες ξένες εκδόσεις, μεταξύ των οποίων και η Rebellion. Στον κατάλογό της βρίσκονται βρετανικά περιοδικά όπως τα Buster, Whoopee, Whizer & Chips, στα οποία φιλοξενήθηκαν αρχικά και οι ιστορίες των ηρώων της Βαβούρας», εξηγεί ο επιμελητής. Ξημερώνει για… τους Δισεκατομμυριούχους. Έτσι λοιπόν, έγινε μια κρούση στη Rebellion, η οποία ανταποκρίθηκε θετικά και έστειλε στους Έλληνες εκδότες συλλογές με ιστορίες από τον κάθε ήρωα για να επιλέξουν. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τη Βαβούρα, στις σελίδες της φιλοξενούνται σύντομες ιστορίες, ολιγάριθμων καρέ, από διαφορετικούς ήρωες. Μερικοί από τους πιο δημοφιλείς είναι ο Γουρουνομούρης, ο Σουίνι το διαβολάκι και οι Δισεκατομμυριούχοι, που οι ιστορίες τους ήταν και από τις πρώτες που επιλέχθηκαν για το νέο περιοδικό. Οι προκλήσεις της Βαβούρας σήμερα Ο όχι και τόσο μικρός Κονγκ. Πόσο εύκολο είναι να μεταφέρεις σήμερα στα ελληνικά ένα χιούμορ βρετανικό, που γράφτηκε κάποιες δεκαετίες πριν; Όπως εξηγεί ο Γιώργος Ζωιτάς, αυτό το κομμάτι ήταν ευκολότερο από ότι ενδεχομένως φαίνεται. Αφενός γιατί «παρά το γεγονός ότι πρόκειται για βρετανικές δημιουργίες, αυτά τα κόμικ κατάφεραν να φτιάξουν κάτι που δεν σατιρίζει μόνο τη δική τους πραγματικότητα», αφετέρου γιατί ο μεταφραστής, Γαβριήλ Τομπαλίδης, γνώριζε πολύ καλά την παλιά Βαβούρα, οπότε ήξερε αντίστοιχα και πώς να κινηθεί μεταφραστικά. Την ομάδα συμπλήρωσε η Τίνα Χελιώτη που ανέλαβε την αποκατάσταση των παλιών σελίδων και το στήσιμο του περιοδικού. Αυτό ωστόσο που αποτέλεσε μεγαλύτερη πρόκληση τόσο για την παλιά όσο και τη νέα Βαβούρα, είναι το μέγεθος των σελίδων της. Τα βρετανικά περιοδικά από όπου προέρχονται οι ιστορίες είχαν μεγαλύτερο φορμά και η σμίκρυνση των σελίδων για το ελληνικό περιοδικό σήμαινε και αναπροσαρμογή των διαλόγων, όπως λέει ο Γιώργος Ζωιτάς. Το πρόβλημα ήταν ακόμα εντονότερο στην παλιά Βαβούρα που οι σελίδες ήταν ακόμα μικρότερες και άρα πολύ πιο δύσκολο να χωρέσουν οι διάλογοι. Τα καρέ της γκρίνιας. Και πού απευθύνεται τελικά η νέα Βαβούρα; Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς αναγνωρίζει τη δύναμη που έχει η νοσταλγία και θεωρεί πως είναι κάτι στο οποίο θα θέλουν να γυρίσουν όσοι το έζησαν σε πρώτο χρόνο – ακόμα και αν ο ίδιος βρίσκει στις σελίδες του ένα χιούμορ που του θυμίζει ακόμα και τους διαχρονικούς Monty Python. Ο Γιώργος Ζωιτάς πάλι, που βλέπει τη Βαβούρα σαν «τα memes εκείνης της εποχής», θεωρεί πως τα καρέ του θα μπορούσαν να κάνουν γκελ και σε νεότερους. «Πιστεύω πως θα τους αρέσει. Το θέμα είναι να φτάσει στα χέρια τους». Και το σχετικό link...

“ΒΑΒΟΥΡΑ”: Ένα θρυλικό περιοδικό, ξανασυστήνεται Μάριος Ιωαννίδης Σαραντατέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τον Ιούνιο του 1981, τη στιγµή που πρωτοεµφανίστηκε ένα περιοδικό κόµικ στα περίπτερα της Ελλάδας. Ένα κόµικ που περιείχε πολλές µικρές ιστορίες 1-2 σελίδων, πολλών δηµιουργών, κατά βάση Βρετανών, µε κυρίως σουρεαλιστικό χιούµορ. Πρόκειται για το περιοδικό “Βαβούρα”, το οποίο κυκλοφορούσε µε τον υπότιτλο «περιοδικό της πλάκας» ή αργότερα «περιοδικό για έξυπνα παιδιά». ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ Η “Βαβούρα” ουσιαστικά αποτελούσε ένα ελληνικής έµπνευσης περιοδικό, καθώς δεν υπάρχει κάποιο αντίστοιχο στην Αγγλία, απ’ όπου είναι και οι περισσότεροι καλλιτέχνες που συµµετέχουν, ή σε κάποια άλλη χώρα. Ο εκδότης του τότε, ο Νίκος ∆εληγιώργης, ο οποίος εξέδιδε και δύο ακόµα θρυλικά περιοδικά για παιδιά, τη “Μανίνα” και το “Αγόρι”, είχε αυτήν την ιδέα, εξασφάλισε δικαιώµατα από πολλά διαφορετικά περιοδικά για να τις ενώσει σε µία συλλογή και να κυκλοφορήσει έτσι η “Βαβούρα”. Το πρώτο διάστηµα το περιοδικό κυκλοφορούσε δύο φορές τον µήνα, αλλά αργότερα έγινε εβδοµαδιαίο, ενώ περιείχε κάθε φορά σαράντα µε εξήντα διαφορετικές ιστορίες. Αν και µονόχρωµο, σε πολλά τεύχη υπήρχε ένα έξτρα τετρασέλιδο στη µέση, το οποίο είχε έξτρα ιστορίες. Σε αυτό είχαν φιλοξενηθεί τα πρώτα καρέ του Garfield, ενώ άλλες φορές είχε σιδερότυπα, ένα σκίτσο δηλαδή που ο αναγνώστης καλούνταν να κόψει και να σιδερώσει σε ένα µπλουζάκι σαν στάµπα. Συνολικά σε όλη την πορεία της κυκλοφορίας του, έφτασε να αριθµεί περισσότερα από τετρακόσια τεύχη. ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ Πριν λίγο διάστηµα, το περιοδικό επανακυκλοφόρησε, αυτή τη φορά από τις εκδόσεις του “Μικρού Ήρωα”. Συγκεκριµένα πρόκειται για µια δουλειά που ναι µεν µοιάζει µε την παλιά, αλλά όλα είναι καινούρια, από τα δικαιώµατα µέχρι το lettering, τη διαφορετική ποιότητα χαρτιού κ.λπ. Το πλάνο είναι να κυκλοφορούν τρία τεύχη κάθε χρόνο. Οι ιστορίες που περιέχονται είναι µε τους ίδιους χαρακτήρες που είχαµε αγαπήσει και στην κλασική “Βαβούρα”: Γουρουνοµούρης, Σουίνι το διαβολάκι, ο µικρός Κονγκ, το Μαµόθρεφτο, το Αγγελούδι, η Γκρινιάρα, Οι δισεκατοµµυριούχοι, ο Λιχούδης, Θεοπάλαβη τάξη, Τζαίη Αρ Τζούνιορ, η Κλαψιάρα και Ακτίνες Χ. Ο∆ΟΣ ΤΡΕΛΑΣ 13 Φυσικά από το οπισθόφυλλο δεν θα µπορούσε να λείπει το “οδός Τρέλας 13”. Η “οδός τρέλας 13” είναι ίσως από τα πιο χαρακτηριστικά µονοσέλιδα που υπήρχαν στο περιοδικό. Πρόκειται για ένα δηµιούργηµα του Ισπανού Francisco Ibanez. Σε αυτό βλέπαµε την τοµή µιας πολυκατοικίας, µε τα µικρά διαµερίσµατα, τη σοφίτα, το ασανσέρ και τον υπόνοµο. Το κάθε διαµέρισµα ήταν ουσιαστικά κι ένα καρέ, όπου µε µια-δύο ατάκες, έβγαινε όλη η ιστορία, το πριν και το µετά, τού τι συµβαίνει. Οι ήρωες στα διαµερίσµατα, πολλές φορές οι ίδιοι (όπως οι δύο γριές που συγκατοικούσαν, ο νοικάρης της σοφίτας που τον επισκέπτονται για να πληρώσει, οι κλέφτες κ.λπ.), έµπλεκαν και αυτοί σε µικρές σουρεαλιστικές ιστορίες. Αν και στο οπισθόφυλλο του περιοδικού (κάποια στιγµή υπήρξε και διπλή πολυκατοικία στο τετρασέλιδο χρωµατιστό ένθετο), ήταν η ιστορία που πολλές φορές διάβαζες πρώτη όταν έπεφτε στα χέρια σου το κόµικ. Στην καινούρια έκδοση της “Βαβούρας”, η “οδός τρέλας 13” έχει ελληνική υπογραφή, µε σενάριο του Λάζαρου Αλεξάκη και εικονογράφηση του Κλίµη. Αυτό έγινε εκτός των άλλων για µεταφερθεί η “οδός τρέλας 13”, λίγο περισσότερο στην ελληνική κουλτούρα. Φέτος στο 9ο Chaniartoon International Comic & Animation Festival, θα πραγµατοποιηθεί έκθεση µε θέµα την επανακυκλοφορία της “Βαβούρας”. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 20 εως τις 28 Σεπτεµβρίου, στο Θέατρο “Μίκης Θεοδωράκης”, στο παλιό λιµάνι των Χανίων. Παράλληλα την Παρασκευή 26 Σεπτεµβρίου προγραµµατίζεται να γίνει µια σχετική παρουσίαση του κόµικ, στο αµφιθέατρο του θεάτρου. Πηγούλα! ( παρατηρήστε ότι η δεύτερη και η τρίτη εικόνα φέρουν το υδατογράφημα του GC)!

Μετά απο 28 χρόνια το ιστορικό περιοδικό κυκλοφορεί ξανά, και αυτή ήταν μια καλή ευκαρία για να μιλήσουμε με τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω απ’ αυτήν την ιδέα. Τα περίπτερα στα ‘90s ξεχείλιζαν από κόμικς. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς όμως επέλεξε από όλα αυτά τα περιοδικά να φέρει τη “Βαβούρα” στο σήμερα. Ο λόγος, μάλλον, λίγο προσωπικός: μαζί με το “Ποπάι” ήταν τα μόνα κόμικ που διάβαζε τόσο φανατικά όσο κι εκείνα που έβγαζε ο πατέρας του. “Είχε, έτσι κι αλλιώς, ένα φανατικό κοινό που το ακολουθούσε, αλλιώς δεν θα άντεχε 16 χρόνια”, μου λέει ο ίδιος. “Και με την ανταπόκριση που είχε η νέα έκδοση, αποδείχτηκε ότι αυτό το κοινό υπάρχει ακόμα”. Όσο μιλάμε, προσπαθώ να θυμηθώ τη δική μου σχέση με το περιοδικό. Ήταν και δεν ήταν για παιδιά του δημοτικού. Το αγόραζα, αλλά δεν νομίζω ότι το πολυκαταλάβαινα. Ίσως όταν έφτασα στην ηλικία που να μπορούσα να μπω ουσιαστικά στις ιστορίες του, η εποχή των κόμικς για μένα να είχε παρέλθει. Τα περιοδικά που με ενδιέφεραν να ήταν άλλα πια και η “Βαβούρα” να μην είχε θέση δίπλα στο Ποπ και Ροκ και το Experiment. “Η Βαβούρα ήταν ένα τελείως διαφορετικό περιοδικό από όλα τα άλλα”, μου λέει ο ίδιος. “Ήταν χιουμοριστικό αλλά όχι για 7-8 χρονών παιδιά. Ήταν λίγο πιο προχωρημένο για εκείνη την εποχή. Το διάβαζα με μια απίστευτη απόλαυση”. Τι είχε το χιούμορ του δηλαδή; Πώς ξεχώριζε; “Οι περισσότερες ήταν βρετανικές ιστορίες. Ξεχώριζα κάποιες όπως τον ‘Μαστροχαλαστή’, τους ‘Δισεκατομμυριούχους’ και την ‘Οδό τρέλας’ που ήταν στο οπισθόφυλλο. Αυτό το χιούμορ ήταν λίγο – τουλάχιστον στα δικά μου μάτια – πιο προχωρημένο, δεν ήταν τόσο απλοϊκό. Δεν ήταν στυλ “έχουμε απλά μια ατάκα και γελάμε”. Είχε ένα στόρι, όπως π.χ. ο μαστροχαλαστής, που πάντοτε εμπλεκόταν σε καταστάσεις για να κάνει τα πράγματα χειρότερα”. Εν τω μεταξύ η “Βαβούρα” ήταν ελληνική πατέντα. Ναι, ήταν γνωστό ότι τα στριπάκια ήταν μεταφρασμένα, αλλά δεν υπήρχε κάπου στο εξωτερικό ένα περιοδικό με αυτό το όνομα που απλά το μετέφεραν στα ελληνικά. Ήταν μια συλλογή από διάφορες ξένες ιστορίες, που άνηκαν σε διάφορα ξένα περιοδικά και που στην Ελλάδα στεγάστηκαν κάτω από έναν νέο τίτλο. Ήταν μια ιδέα του Νίκου Δεληγιώργη, ο οποίος εξέδιδε και δυο ακόμη θρυλικά περιοδικά για παιδιά: τη “Μανίνα” και το “Αγόρι”. “Και τώρα που πήραμε τα δικαιώματα στην ουσία τα πήραμε από διάφορα ξένα περιοδικά τα οποία ήταν εβδομαδιαίας βάσης”, μου εξηγεί ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς. “Αυτό ήταν στην ουσία η “Βαβούρα”. Ήταν ένα σύνολο από συνήθως βρετανικά στριπάκια μονοσέλιδα, δισέλιδα και σπάνια τρισέλιδα μέσα σ’ ένα περιοδικό εξήντα τεσσάρων σελίδων. Τώρα εμείς ξεκινήσαμε από την αρχή τις ιστορίες. Αγοράσαμε τα δικαιώματα, κάναμε νέα μετάφραση, κάναμε νέο lettering. Όλα είναι λίγο αναβαθμισμένα. Έχουμε και καλύτερο χαρτί. Είμαστε στο 2025, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε τις μεταφράσεις του 1990”. Η τελευταία σελίδα του περιοδικού ήταν και η πιο χαρακτηριστική. Ίσως και να ξεκινούσες το περιοδικό από εκεί, από την “Οδό Τρέλας”. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα στριπάκια, αυτό προερχόταν από ένα ισπανικό κόμικ. Και σε αντίθεση με τότε, σήμερα το δημιουργούν δύο Έλληνες, ο Λάζαρος Αλεξάκης στο σενάριο και ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος στο σκίτσο. “Τη διάβαζα μανιωδώς όταν ήμουν μικρός”, μου λέει ο κ. Αλεξάκης. “Ο πατέρας μου είχε το πιο κεντρικό περίπτερο στο Ηράκλειο στα Λιοντάρια και από όλα τα κόμικς που έφερνε, η Βαβούρα ήταν το φετίχ μου. Τρελάθηκα όταν μου είπαν να γράψω το σενάριο. Το μόνο δύσκολο για μένα είναι ότι η Βαβούρα έχει ένα δικό της χιούμορ – είναι σαν τα σημερινά memes – το οποίο έπρεπε να προσεγγίσω και να το συνεχίσω όπως είναι, ενώ ξέρεις, είμαι συγγραφέας και έχω κι εγώ ένα δικό μου στυλ. Το μόνο που άλλαξα ήταν ότι σε κάθε δωμάτιο στο σπίτι της “Οδού Τρέλας” έβαζα έναν άλλον ένοικο που να μου ταιριάζει περισσότερο”. Ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος ήταν μικρός όταν κυκλοφορούσε η “Βαβούρα”, και έπεφτε στα χέρια του κυρίως μέσω των μεγαλύτερων παιδιών του περιβάλλοντός του που την αγόραζαν. Θυμόταν λίγα πράγματα: τις ιστορίες του “Φράνκι” και την τελευταία σελίδα, εκεί όπου σήμερα βάζει τη δική του υπογραφή. “Με αφορμή ένα σκίτσο που έκανα πρόσφατα για το φεστιβάλ της Λάρισας, το οποίο ήταν ένα παιχνίδι δικό μου πάνω στην ‘Οδό Τρέλας’, με είδε ο Λεωκράτης και γι’ αυτό με προσέγγισε”, μου λέει ο κ. Κεραμιτσόπουλος. “Εκείνος βέβαια ήθελε κάτι λίγο πιο κοντά στο ορίτζιναλ”. Και επιβεβαιώνει ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς: “Θέλαμε να βάλουμε και λίγο ελληνικό στοιχείο μέσα στο κόμικ και για λόγους εμπορικούς και επειδή τους εκτιμούμε πολύ τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες. Και εκεί που το είχαμε αποφασίσει, είδαμε ότι ο Κλήμης τελείως τυχαία είχε ποστάρει στο Facebook κάτι που παρέπεμπε στην ‘Οδό Τρέλας’. Ε, και λέμε εδώ είμαστε, έδεσε το γλυκό. Μάς αρέσουν οι συνεργασίες με Έλληνες καλλιτέχνες και οι συγκεκριμένοι το έφεραν εις πέρας πάρα πολύ καλά”. “Χιούμορ Βαβούρα” υπάρχει; Μπορείς δηλαδή να δεις μια παράσταση ενός comedian και να πεις “αυτός έχει επηρεαστεί από τη Βαβούρα που διάβαζε μικρός;”. Ή μπορείς να πεις το ίδιο διαβάζοντας τα στριπάκια ενός κομίστα του σήμερα; Μάλλον το παρατραβάω. “Η Βαβούρα δεν είναι πρωτογενές προϊόν”, μου εξηγεί ο κ. Ανεμοδουράς. “Είναι προϊόν μιας ολόκληρης κουλτούρας των Βρετανών. Οπότε, αν με ρωτάς αν γενικότερα βλέπω ανθρώπους που είναι επηρεασμένοι από αυτό το βρετανικό χιούμορ, αυτό το είδος χιούμορ τέλος πάντων, ναι, βλέπω. Αλλά συγκεκριμένα από τη ‘Βαβούρα’ όχι, δεν θα μπορούσα να το πω αυτό”. Σκέφτομαι ένα παιδί 12 χρονών σήμερα που σταματάει σε ένα περίπτερο για να πάρει ένα αναψυκτικό. Βλέπει σε μια γωνιά τη Βαβούρα, θα πει “ωραίο φαίνεται, θα το αγοράσω”; Συμβαίνει ακόμα αυτό το τόσο απλό; Μάλλον όχι, αν θυμηθώ την απογοήτευση με την οποία με κοίταξαν κάποτε κάτι ανιψάκια όταν, για να μην πάω να τα δω με άδεια χέρια, σταμάτησα και πήρα κάτι Μίκυ Μάους από το περίπτερο. Λογικά είναι ακόμα κάπου ξεχασμένα μέσα στη ζελατίνα τους, ως ένα “παράξενο δώρο από χαρτί που μας έφερε κάποτε αυτός ο ιδιόρρυθμος μπάρμπας”. “Πολύ δύσκολα μάλλον. Δεν ξέρω τι να σου πω. Εγώ όταν το έβλεπα στο περίπτερο ήθελα να το πάρω. Δεν είμαι βέβαιος ότι θα τον ελκύσει. Γίνεται ένας χαμός πάντως, και μάλιστα τυπώνουμε ξανά τώρα τιράζ, καθώς τα πρώτα δύο χιλιάδες αντίτυπα πουλήθηκαν όλα. Νομίζω όμως ότι είναι απλά νοσταλγία, είναι αυτό το nostalgia effect. Είναι δεδομένο ότι δεν απευθυνόμαστε τώρα σε παιδιά, εκτός αν βγάζαμε μάνγκα – που βασικά ξεκινήσαμε να βγάζουμε και μάνγκα”. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς κατοχύρωσε το εμπορικό σήμα της Βαβούρας. Όλα νομότυπα, όλα σωστά και με τάξη. Μέχρι το 1997, το εμπορικό σήμα άνηκε στον εκδότη Νικόλαο Δεληγιώργη, ο οποίος απεβίωσε το 2022. Αναρωτιέμαι όμως, πώς ήταν οι σχέσεις εκδοτών τέτοιων περιοδικών στα ‘80s και στα ‘90s; Θύμιζε τις αντιπαλότητες των άλλων εκδοτών των lifestyle περιοδικών; Και αναρωτιέμαι γιατί και ο πατέρας του Ανεμοδουρά έβγαζε τόσα περιοδικά, οπότε κατά μία έννοια, αυτοί οι άνθρωποι υπήρξαν ανταγωνιστές για πολλά χρόνια. “Απ’ όσο γνωρίζω ήταν πάρα πολύ καλές οι σχέσεις με όλους. Κυρίως γιατί ήταν άνθρωποι που βρίσκονταν πιο κοντά, ήταν άνθρωποι του Τύπου. Οι περισσότεροι ήταν δημοσιογράφοι, ήταν κοντά στα περιοδικά. Ο παππούς μου ήταν και συγγραφέας κιόλας. Οι εταιρείες που μου ανέφερες ήταν μια μπίζνα διαφορετική που είχε λάμψη, που είχε διαφημιστικές. Οι άλλοι ήταν άνθρωποι του χαρτιού”. Βέβαια, αυτά τα κόμικς πουλούσαν πολύ τότε. Μπορεί τώρα να μοιάζει σαν επιτυχία – και να είναι – το γεγονός ότι ένα τιράζ 2.000 φύλλων εξαντλήθηκε και ότι πάει για επανακυκλοφορία, αλλά αν το συγκρίνεις με τα “παλιά καλά χρόνια”, η διαφορά είναι απελπιστική. Μπορεί να μην ξέρουμε συγκεκριμένα πόσο πουλούσε η “Βαβούρα” – ”σίγουρα δεκάδες χιλιάδες τεύχη” – αλλά από τις πωλήσεις του “Μπλεκ” μπορούμε να πάρουμε μία αίσθηση του τι συνέβαινε τότε στην αγορά. “Ο Μπλεκ στην καλή του περίοδο πουλούσε σε εβδομαδιαία βάση 60 και 70 χιλιάδες φύλλα, και υπήρχαν και φορές που ξεπερνούσε και τις 80 και τις 90 χιλιάδες. Πρέπει να σου πω ότι στην αρχή, αυτό το περιοδικό δεν το βγάλαμε με την προοπτική να το κυκλοφορήσουμε. Το βγάλαμε ως πρόμο. Εμείς κάνουμε κάποιες πρόμο ενέργειες, όπως για παράδειγμα το να δίνουμε ένα δωρεάν έντυπο σε όσους αγοράζουν από το e-shop μας από ένα ποσό και πάνω. Έως τώρα είχαμε ένα άλλο περιοδικό που το ονομάζαμε “Θρυλικός Μπλεκ”, το οποίο το σταματήσαμε και είπαμε ότι ωραία θα ήταν να βάλουμε στη θέση του τη “Βαβούρα”. Οπότε έτσι ξεκίνησε”. Και το σχετικό link...

Βαβούρα #1 Το περιοδικό της πλάκας που μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά επιστρέφει! Βαβούρα. Μια λέξη που τιτλοφορούσε ένα από τα πιο ιστορικά περιοδικά της δεκαετίας του ’80 και του ’90 και αγαπήθηκε όσο λίγα. Ήταν ό,τι πιο σουρεαλιστικό και πρωτοποριακό μπορούσε να διαβάσει κάποιος εκείνη την εποχή. Ο υπότιτλος κάτω από την πολύχρωμο τίτλο του περιοδικού, «περιοδικό της πλάκας», υποδήλωνε ακριβώς αυτό που ήταν. Η Βαβούρα ήταν ό,τι είναι τα σημερινά memes, οι τρολιές στα social media. Γαλούχησε ολόκληρες γενιές στα τσιτάτα, στις εξυπνάδες, στις ατάκες, και επηρέασε μια σειρά καλλιτεχνών. Άλλοτε αιχμηρή και χοντροκομμένη, αλλά πάντα αθώα και ξεκαρδιστική. Ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1981 και ολοκληρώθηκε το 1997 μέσα από 752 τεύχη, φιλοξενώντας μια πλειάδα χαρακτήρων με ολιγοσέλιδες αυτοτελείς ιστορίες από τα βρετανικά περιοδικά Whizer & Chips, The Beano, Buster, Whoopee αλλά και τίτλους από Ισπανούς, Αμερικάνους και Γάλλους δημιουργούς. Ειδική μνεία στην περίπτωση του οπισθόφυλλου με την περίφημη «Οδός Τρέλας 13» όπου σε κάθε «διαμέρισμα», έφτανε μία ατάκα και το σκίτσο για να ολοκληρώσει την ιστορία, κάτι που επαναλαμβανόταν και στους τέσσερις ορόφους του. Όσο περνούσε ο καιρός και η Βαβούρα γνώριζε μεγάλη επιτυχία, η πολυκατοικία μεγάλωνε, όπως και οι πόλεις που μεγαλώσαμε. Ακόμα περισσότερα διαμερίσματα, ακόμα περισσότερες ιστορίες, ακόμη μεγαλύτερη βαβούρα. Η αναβίωση της Βαβούρας φέρνει μαζί της 13 από τις κλασικές ιστορίες που μεγαλώσαμε, μεταξύ αυτών και την «Οδός Τρέλας 13» —αυτή τη φορά με τους «δικούς μας» Κλήμη Κεραμιτσόπουλο (σχέδιο) και Λάζαρο Αλεξάκη (σενάριο). Πιο αναλυτικά: Γουρουνομούρης Σουίνι το Διαβολάκι Ο Μικρός Κονγκ Το Μαμόθρεφτο Το Αγγελούδι Η Γκρινιάρα Οι Δισεκατομμυριούχοι Ο Λιχούδης Θεοπάλαβη Τάξη Τζαίη Αρ Τζούνιορ Η Κλαψιάρα Ακτίνες Χ Οδός Τρέλας 13 Το αξέχαστο αυτό περιοδικό που προκαλούσε κύματα γέλωτος στη χώρα μας επιστρέφει από τις εκδόσεις μας και θα επιχειρήσει να μας επαναφέρει σε μια εποχή όπου το γέλιο δεν μπορούσε να ταχθεί σε στενά όρια ή στενούς τοίχους. Σενάριο - Σχέδιο: Συλλογικό, Κλήμης Κεραμιτσόπουλος, Λάζαρος Αλεξάκης Τιμή: 3,50€ Συχνότητα: Τετραμηνιαία ISSN: 978-618-5531-04-1 Ημ. Κυκλοφορίας: Ιούλιος 2025 Είδος: Χιούμορ, σάτιρα, παιδικό Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία, Ελλάδα Σελίδες: 28 Σχήμα: 17Χ24 εκ. Χρώμα: Ασπρόμαυρο

Βαβούρα. Μια πολύ ιδιαίτερη λέξη. Ένας ιδιαίτερος συνδυασμός γραμμάτων. Δύο βήτα, ένα ρο, δύο άλφα και ένα ου. Αν την πεις πολλές φορές, θυμίζει κάποιον θόρυβο μηχανής αυτοκινήτου. Είναι ο ορισμός του ήχου της πόλης. Επικρατεί βαβούρα. Θυμίζει επίσης τον Τζόνι Βαβούρα, τον Έλληνα Φαμπιάν Μπαρτέζ, τον θρυλικό θείο της Βλαχάκη στο Κων/νου & Ελένης, τον μουσικό και ηθοποιό των 80s. Αλλά στους πιο παλιούς, στους 40άρηδες και 50άρηδες, η λέξη αυτή παραπέμπει αυτόματα στο περιοδικό Βαβούρα, ένα πολυσυνθετικό κόμικ που αποτέλεσε ένα από τα πρώτα κόμικς στην ελληνική αγορά και συντρόφευσε τους πιτσιρικάδες στα 80s. Ήταν ένα περιοδικό πολύ μπροστά από την εποχή του. Είχε το τρολ, είχε το σόκιν, ήταν ένας πολύ μακρινός προπομπός των σελίδων με memes στα social media, ήταν ότι είναι στο Twitter τα trends. Οι μικρές ιστορίες του Κουραφέλκυθρου και του Διονύση Ατζαράκη ίσως να έχουν πατήσει πάνω στη φιλοσοφία της Βαβούρας. Η Βαβούρα πρωτοεμφανίστηκε στα περίπτερα το 1981, με εκδότη τον Νικόλα Δεληγιώργη. Στο ξεκίνημά της κυκλοφορούσε δύο φορές το μήνα, την 1η και την 15η, πακέτο με τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Αρχές βαθέος ΠΑΣΟΚ τότε, γαρ. Στην πορεία έγινε εβδομαδιαίο και το κόστος του πήγε από τις 15 στις 100 και μετά στις 200 δραχμές, στην εποχή που ανέβηκε ο πληθωρισμός και άλλαξαν οι μισθοί. Πολυσυλλεκτικό, πολυσυνθετικό κόμικ. Αυτό ήταν η Βαβούρα. Ενσωμάτωνε στις σελίδες της βρετανικά (Whizzer & Chips, The Beano, Buster) και ισπανικά κόμικς (Zippy y Zappe) που τα αναδημοσίευε προσαρμοσμένα στα ελληνικά. Το τμήμα που προκαλούσε πάντοτε το περισσότερο ενδιαφέρον όμως ήταν ισπανικής καταγωγής, η Οδός Τρέλας 13 (το 13 Rue del Percebe είχε ξεκινήσει το 1961 στην Ισπανία από τον γραφίστα Francisco Ibanez), όπου μέσα σε μερικά τετράγωνα αρκούσε ένα συννεφάκι και μια ατάκα για να φτιαχτεί μια ιστορία. Μια πολυκατοικία 4 ορόφων, δύο διαμερίσματα σε κάθε όροφο και όσο μεγάλωνε η απήχηση της Οδού Τρέλας, τόσο αυξάνονταν και τα διαμερίσματα. Μια αποτύπωση της αστικοποίησης και της μετατροπής της Αθήνας σε ένα χάος πολυπληθυσμιακό. Πάντοτε υπήρχαν και οι φιγούρες εκτός πολυκατοικίας, πρόσωπα που ξεπετάγονταν από την ταράτσα, από έναν υπόνομο, περαστικοί στα πεζοδρόμια. Οι πιο χαρακτηριστικοί ήρωες της Βαβούρας ήταν ο Γουρουνομούρης, το Μαμόθρεφτο, ο Σουίνι, ο Ζοχάδας ο Επιστάτης, ο Βουλομάτης, η Κόρη του Δράκουλα, ο Βρωμιάρης, ο Χοντρούλης και ο Μούργος ο Καραβόγατος. Η Βαβούρα ξεπέρασε τα 500 τεύχη κυκλοφορίας πριν ολοκληρώσει την πορεία της στα σχοινιά των περιπτέρων ή πάνω στα ψυγεία με τα παγωτά όπου βρισκόταν για μια 10ετία σχεδόν. Το χιούμορ της ήταν χοντροκομμένο με τα σημερινά δεδομένα, αλλά πικάντικο και γοητευτικό στην τότε εποχή. Οι γονείς δεν επέτρεπαν εύκολα στα παιδιά να το αποκτήσουν, αλλά στο τέλος κατέληγαν να το παίρνουν για τον εαυτό τους. Σε αυτή την δεκαετία είχε και τεύχη που ένωναν δύο κόμικ κόσμους, όπως ένα τεύχος που είχε κυκλοφορήσει με τον Γκάρφιλντ ή ένα που είχε τον Darth Vader. Πολλές φορές λέμε για πράγματα πως είναι μπροστά από την εποχή τους και αυτό καταλήγει να είναι μια αοριστία. Με την Βαβούρα η αοριστία γίνεται οριστική. Ίσως ο σαρκασμός που διέκρινε τα κείμενα, να είναι αυτό που χρειαζόμαστε στο σήμερα για να ξεφύγουμε από τον παστρικό και υποχόνδριο τρόπο που αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα και τους εαυτούς μας. Η Βαβούρα ήταν, όπως έγραφε και σε θέση υπότιτλου, ένα Εβδομαδιαίο Περιοδικό της Πλάκας. Ή ένα «Περιοδικό Με Πολύ Πλάκα». Ή ένα «Περιοδικό για Έξυπνα Παιδιά». * Πηγή φωτογραφιών: Facebook Page/ VavouraMag Και το σχετικό link...

Χτύπησε βαθιά νοσταλγική φλέβα η αναγγελία της απώλειας του εκδότη κάποιων περιοδικών που αποτελούσαν κάποτε το εικονογραφημένο ευαγγέλιο των ατέλειωτων και ανέμελων καλοκαιριών της προεφηβείας. Ίσως αν δεν ήταν καλοκαίρι, έστω και πέντε-έξι ζωές μετά από τα ατέλειωτα και ανέμελα καλοκαίρια της προεφηβείας, να μην είχε τον ίδιο αντίκτυπο και να μη χτύπαγε τόσο βαθιά νοσταλγική φλέβα η αναγγελία θανάτου του εκδότη κάποιων περιοδικών που αποτελούσαν το εικονογραφημένο ευαγγέλιο εκείνης της περιόδου. Ο Νίκος Δεληγιώργης ήταν εκείνος που είχε λανσάρει περιοδικά μαζικής και απόλυτης δημοτικότητας όπως η «Μανίνα» και το «Αγόρι» (απαραίτητα σχεδόν αξεσουάρ / εγχειρίδια κάποτε για τα κοριτσάκια και τα αγοράκια αντιστοίχως), αλλά και οι πιο χορταστικές μηνιαίες ή δεκαπενθήμερες εκδοχές τους («Πάττυ» και «Τρουένο») καθώς και την πιο εφηβική και ψαγμένη «Βαβούρα» αργότερα. Θυμήθηκα έναν μεγαλύτερο στο σχολείο μου που είχε θέμα με το ρο, παρ’ όλα αυτά όμως ζητούσε με μεγαλίστικη αυτοπεποίθηση από τον περιπτερά «ένα Μάγμπογο και τη Βαβούγα». Δεν είχα πετύχει στην ώρα του το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Αγόρι» που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα μέσα του καλοκαιριού του 1975 (και ολοκλήρωσε την εκπαιδευτική του διαδρομή τον Μάρτιο του 1992) και θα πρέπει η πρώτη επαφή να έγινε γύρω στο 1977, όταν είχε φύγει από τον τίτλο ο επιθετικός προσδιορισμός «Δυναμικό» και είχε μείνει σκέτο το «Αγόρι» μαζί με τον, ξεκάθαρων προθέσεων, υπότιτλο: Περιπέτειες – Δράση – Ηρωισμοί. Παρότι έμοιαζε να βασίζεται στην ίδια συνταγή (μια ανθολογία από ξένα κόμικς, εν προκειμένω βρετανικά και ισπανικά κυρίως), έμοιαζε κάπως πιο σύγχρονο ή πιο προχωρημένο ή πιο βίαιο ή πιο συναρπαστικό από το αντίπαλο δέος του, το «Μπλεκ» των εκδόσεων Ανεμοδουρά που υπήρχε ήδη από το 1969, όπως υπήρχαν και διάφοροι άλλοι τίτλοι, βραχύβιοι συχνά, που κατέκλυζαν σιγά-σιγά την αγορά ικανοποιώντας την μετάβαση από τα «παιδικά» στα «κόμικς», και κάθε καλοκαίρι έμοιαζαν να πολλαπλασιάζονται. Παρά την πανσπερμία του είδους στην αυγή της δεκαετίας του ’80, τον ερχομό των κόμικς της Marvel από τις εκδόσεις Καμπανά και την πληθώρα των κόμικς που κυκλοφορούσαν για χρόνια με ηρωικές ιστορίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου («Μάχη», «Κράνος», «Τανκς», «Έφοδος» κ.λ.π., στα οποία μπορούσες, έστω και εξαιρετικά σπανίως, να πετύχεις και κανέναν καλό Γερμανό, οι Γιαπωνέζοι όμως ήταν σταθερά οι «κίτρινοι σατανάδες» και αντιπροσώπευαν όλοι ανεξαιρέτως το εξωτικό / εφιαλτικό «Άλλο»), το «Αγόρι» παρέμενε το αγαπημένο προεφηβικό αγορίστικο ανάγνωσμα, το χάιλαϊτ της εβδομάδας. Και κάποιες ιστορίες που είχα διαβάσει εκεί, βδομάδα με τη βδομάδα, και που ενδεχομένως προορίζονταν για «μεγαλύτερα παιδιά», μου προκάλεσαν μια αίσθηση που δεν μπορούσε να επαναληφθεί ποτέ ξανά μετά την επέλαση της εφηβείας. Όπως ο ανελέητος (και φασίζων) «Δικαστής Ντρεντ», που εκεί τον ανακαλύψαμε, εισαγόμενο από το θρυλικό βρετανικό περιοδικό κόμικς «2000AD» και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά. Όπως θα μάθαινα πολύ εκ των υστέρων, δύο ακόμα αγαπημένα μου κόμικς στο «Αγόρι» προέρχονταν επίσης από την ίδια Βίβλο: Τα «Τέρατα του Μετώπου», που ξεκινούσαν με την ανακάλυψη του ημερολογίου ενός νεαρού Γερμανού στρατιώτη που βρέθηκε να πολεμά στο Ανατολικό Μέτωπο μαζί με Ρουμάνους βρικόλακες, και το αγρίως φουτουριστικό «Αερομπόλ», η παράνοια του οποίου είναι δύσκολο να περιγραφεί (μια ομάδα μαύρων παικτών ενός υβριδικού σπορ δίνουν στο μέλλον αγώνες ζωής και θανάτου). Ίσως το πιο αγαπημένο μου όμως ήταν ένα «παλιομοδίτικο» εμφανισιακά κόμικ που λεγόταν «Αδάμ ο Αιώνιος» (δεν έχει σχέση με τον «Αιώνιο Αδάμ» του Ιουλίου Βερν) με πρωταγωνιστή έναν νεαρό βοηθό αλχημιστή του 16ου αιώνα που δοκιμάζει το ελιξίριο της αιώνιας ζωής και καταδικάζεται να περιφέρεται μαρτυρικά στον αέναο χωροχρόνο. Κι επειδή εκείνα τα καλοκαίρια υπήρχαν και ξαδέλφες στο οικογενειακό εξοχικό, προσφερόταν η δυνατότητα κατασκοπείας του «εχθρού» μέσα από τη (λαθραία) ανάγνωση της «Μανίνας» και της «Πάττυ». Από μία άποψη ήταν η διαφορά της μέρας με τη νύχτα, η διαφορά ανάμεσα στη μακάρια προεφηβεία των αγοριών και την πρώιμη εφηβεία των κοριτσιών. Τα κοριτσίστικα περιοδικά έμοιαζαν ταγμένα στην ποπ ειδωλολατρία και τα κόμικς που περιείχαν ήταν πλημμυρισμένα με ρομαντικές προσμονές, ερωτικές απογοητεύσεις και πλήθος γκομενικές καταστάσεις, την ώρα που εμείς ασχολούμασταν μόνο με μπάλα, με τέρατα και με μεταλλαγμένους υπερήρωες. Τα μόνα ινδάλματα που επιτρέπονταν στα αγοράκια ήταν οι ποδοσφαιριστές. Μετά μπήκαν, διά της βίας σχεδόν, κι άλλα ενδιαφέροντα στην εξίσωση και τα πράγματα μπλέχτηκαν. Το «Αγόρι» έμοιαζε παιδικό πια κατάλοιπο μιας προηγούμενης ύπαρξης, μια χαρά όμως είχε κάνει τη δουλειά του. Επίσης, η αγάπη για τα κόμικς από εκεί ξεκίνησε και δεν υποχώρησε ποτέ. Και το σχετικό link...

Ιστορία από τη Βαβούρα Β' #163. Ξαναβρήκα τον χαρακτήρα αυτό με άλλο όνομα, ίδιο επίθετο, 'κάτι ο Νοκ Άουτ', αλλά μου διαφεύγει τώρα. Έψαξα τις τελευταίες 10-15 Βαβούρες που διάβασα, αλλά όπως καταλαβαίνετε είναι δύσκολο να εντοπίσεις συγκεκριμένη ιστορία σε τέτοια σειρά. Μήπως γνωρίζει κανείς τον πρωτότυπο τίτλο της σειράς αυτής? (Ion για σένα η ερώτηση)

Ας βάλουμε και έναν Garfield, από την Βαβούρα Β' Περιόδου, του Jim Davis, που έχει να μπει πολύ καιρό! Αφιερωμένο εξαιρετικά, στον καλό φίλο @Indian.

Φανταζομαι οι περισσοτεροι των 30+ και κοντα στα δευτερα ...αντα... θα το θυμουνται το παρακατω απο την ΒΑΒΟΥΡΑ και το τευχος Νο 177 (Β' περιοδου)... Επιτραπεζιο Bananaman Η' ΣουπερΜπανανας....οπως προτιματε. Προσοχη....Γλυστραει!!!

Από το Τρουένο #109

Στην Πέμπτη Δημοτικού ήμασταν πλέον μεγάλοι άντρες. Τα Μίκυ Μάους, Ποπάυ, Σεραφίνο και τα τοιαύτα δεν μας αφορούσαν και τότε. Τα εβδομαδιαία αγορίστικα περιοδικά ήταν για μας παράδεισος! Τα ξεκοκαλίζαμε κυριολεκτικά, τα ανταλλάσσαμε μεταξύ μας, φανταζόμασταν ότι ήμασταν οι ήρωες στις εικονογραφημένες ιστορίες τους, παίζαμε με τα χαρτονάκια-αγωνιστικά αυτοκίνητα, μαζεύαμε τις αφίσες με τους ποδοσφαιριστές και τα αυτοκόλλητα με τις ομάδες. Εσύ, τί διάβαζες στα 10; Εγώ… τα εξής: Νο 1: ΜΠΛΕΚ Ο ΜΠΛΕΚ ήταν το αγαπημένο μου περιοδικό. Ο ξανθός μπρατσωμένος ΜΠΛΕΚ με το εμβληματικό καπέλο-ασβό δεν ήταν ο πιο αγαπημένος μου ήρωας, αλλά ο κόσμος του ΜΠΛΕΚ ήταν ο ονειρεμένος μου κόσμος. Ποδόσφαιρο, αφίσες, σιδερότυπα, η απόλυτη ευτυχία. Η αγαπημένη μου ιστορία ήταν βέβαια ο «Τερματοφύλακας Γιατρός» και, βεβαίως, ο «Πανίσχυρος Μόργκαν». Μακράν το καλύτερο αγορίστικο περιοδικό όλων των εποχών. Νο 2: SUPER ΜΠΟΫ Το Σούπερ Μπόι ήταν το πρώτο περιοδικό που είχε ιλουστρασιόν σελίδες και αρκετές έγχρωμες. Ήταν πολύ πιο καλοσχεδιασμένο από το ΜΠΛΕΚ αλλά ποτέ καμιά ιστορία του δεν με συγκίνησε όσο εκείνες του αγαπημένου περιοδικού. Νο 3: ΒΑΒΟΥΡΑ Η Βαβούρα ήταν ένας αχταρμάς από αστεία κόμικς, σκόρπια όπως λάχει. Κακοτυπωμένη, ανορθόγραφη, ό,τι νάναι! Για μας τα μικρά και αθώα παιδάκια ήταν μια πηγή για να χαζογελάμε τρώγοντας δρακουλίνια και φουντούνια. Λατρεμένη! Νο 4: ΑΓΟΡΙ Ο μεγάλος ανταγωνιστής του ΜΠΛΕΚ, δεν κατορθωσε ποτέ να το ξεπεράσει. Αγαπημένη μου ιστορία από εκεί ήταν ο «Δικαστής Ντρεντ». Κάποια στιγμή προσπάθησε να γίνει περισσότερο «μεγαλίστικο» και εφηβικό, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Νο 5: ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Τη μία εβδομάδα ιστορίες με τον κάπταιν ΜΑΡΚ, την άλλη με τον Όμπραξ. Προτιμούσα τα τεύχη με τον Μαρκ, δεν θυμάμαι ποτέ γιατί. Νο 6: ΤΡΟΥΕΝΟ Νομίζω κυκλοφορούσε αραιότερα από τα εβδομαδιαία Μπλεκ και Αγόρι, είχε μόνο εικονογραφημένες ιστορίες, το έπαιρνα μόνο αν δεν τύχαινε να βρω κανένα από τα προηγούμενα. Τα πιο πολλά από αυτά τα περιοδικά έκλεισαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αρχές του 1990. Ο Μπλεκ κυκλοφόρησε ξανά πρόσφατα, δεν ξέρω όμως αν το κοινό του είναι νέα παιδιά ή μεσήλικες σαν κι εμένα. Στα 1990s τα αγορίστικα περιοδικά έγιναν έγχρωμα, ιλουστρασιόν, με πολλές προσφορές, σιγά σιγά όμως έσβησαν. Η ιδιωτική τηλεόραση με τα πολλά παιδικά προγράμματα περιόρισε πολύ την κυκλοφορία τους, και τελικώς τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το διαδίκτυο τα έσβησαν από το χάρτη. Αυτό που δεν σβήνει με τίποτα όμως είναι οι παιδικές μας αναμνήσεις, η χαρά του να σου φέρνει ο πατέρας από την πόλη το αγαπημένο σου περιοδικό, το μοναδικό σου παράθυρο στον κόσμο. (Το συγκεκριμενο αρθρο ειναι γραμμενο απο εναν εξαιρετικο καθηγητη μου στο γυμνασιο και λυκειο. Αυτη η σελιδα ειναι το blog του.. ριξτε του μια ματια ) πηγη

Από το Μπλεκ και το Αγόρι, τον Μίκι Μάους και τον Ποπάυ μέχρι την... Βαβούρα, το G-Weekend «κατεβάζει» από το πατάρι των αναμνήσεων τα περιοδικά με τα οποία μεγάλωσες. «ΚΑΤΕΡΙΝΑ» Ήταν η επανάσταση για τα κορίτσια των περασμένων δεκαετιών! Το πρώτο εβδομαδιαίο περιοδικό το οποίο απευθύνονταν κυρίως σε έφηβες κοπέλες! Η τιμή του πρώτου τεύχους στις 23 Ιουνίου 1973 ήταν οι 5 δραχμές και έφτασε να πωλείται στα μέσα της δεκαετίας του ’90 με 400 δραχμές. Ένα περιοδικό το οποίο απευθύνονταν σε κορίτσια ηλικίας 14 έως 16 ετών και το οποίο πήρε το όνομά του από την Κατερίνα Ρώσσιου-Ανεμοδουρά, σύζυγος του γιου του Στέλιου Ανεμοδουρά, Γιώργου Ανεμοδουρά! Χρονιά με τη χρονιά η ύλη του περιοδικού άλλαζε, αν και υπήρχαν στάνταρ στήλες με την καθιερωμένη -της εποχής- αλληλογραφία, εικονογραφημένες και μη ιστορίες, αλλά και θέματα ποικίλης ύλης και τα οποία αφορούσαν αποκλειστικά τις… κοριτσίστικες ανησυχίες. Φυσικά είναι από τα λίγα περιοδικά που «έζησαν» με την πάροδο του χρόνου, ενώ τα παλιά τεύχη είναι από τα πιο διαχρονικά που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. «ΜΑΝΙΝΑ» Η Μανίνα έκανε θραύση στη δεκαετία του '80 αποτελώντας το αντίπαλο δέος της Κατερίνας. Η ιστορία της «Έμμα» καθήλωνε τις κορασίδες και αποτελούσε τον βασικό λόγο αγοράς του περιοδικού. Ακόμα και τα αγόρια της οικογένειας έριχναν κλεφτές ματιές στις αφίσες της Μανίνας. Κυκλοφόρησε το 1972 και η έκδοση ανεστάλη το 1992. Απευθυνόταν κυρίως σε κορίτσια ηλικίας 8-15 ετών και αρχικά περιελάμβανε πολλές εικονογραφημένες ιστορίες από ξένους εκδοτικούς οίκους. Με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν στην ύλη του διάφορα ένθετα αφιερώματα αλλά και πολλές προσφορές. Οι ιστορίες άγγιζαν σύγχρονα θέματα της καθημερινότητας που είχαν κοινωνικές προεκτάσεις και απέφευγαν τις ακρότητες. Στο γεγονός αυτό οφείλονταν η επιτυχία που γνώρισε το περιοδικό, επιτυγχάνοντας στην κορύφωσή του τον αριθμό των 140.000 αντιτύπων κάθε εβδομάδα. «ΜΠΛΕΚ» Το… Ευαγγέλιο των αγοριών τη δεκαετία’80! Κάθε Τετάρτη γινόταν χαμός στα ψιλικατζίδικα αφού όλοι (ελάχιστες οι εξαιρέσεις) έδιναν το χαρτζιλίκι τους για να απολαύσουν το ανανεωμένο και ποικίλης ύλης, Μπλεκ! Να διαβάσουν για το παιδί-πάνθηρα. Τις ιστορίες του τερματοφύλακα-γιατρού, Μπεν Λήπερ. Τα γκολ του Τζίμι Γκραντ. Κούτσα-κούτσα προς τη δόξα. Τον γάτο. Τον Ρόι των Ρόβερς. Τον Μπλεκ, τον Ρόντι και τον καθηγητή Mυστήριο. Και ένα σωρό ακόμα ιστορίες που μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Και φυσικά το περιοδικό ήταν εμπλουτισμένο με πλούσια και πρωτότυπα δώρα για την εποχή. Σιδερότυπα, αφίσες, χαλκομανίες, αυτοκόλλητα, χαρτοκοπτικές, αφιερώματα, άλμπουμ με χαρτάκια τα οποία κολλούσαν με.. UHU. Το περιοδικό ήρθε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ωστόσο το μεγάλο «μπαμ» έγινε στα… χρυσά 80’s όπου γνώρισε και τη μεγαλύτερη άνθιση με την ανανεωμένη μορφή του. «ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΕΡΙΝΑ» Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έκανε την εμφάνιση της η «Σούπερ Κατερίνα» αποτελώντας προέκταση της «Κατερίνας». Σε αντίθεση με την τελευταία, η «Σούπερ Κατερίνα» κυκλοφορούσε κάθε μήνα, ενώ διαβάζονταν και από μεγαλύτερες ηλικίες. Η «Σούπερ Κατερίνα» ήταν σε μεγαλύτερες διαστάσεις σε σχέση με τα υπόλοιπα περιοδικά τσέπης και φιλοξενούσε θέματα ομορφιάς, μόδας, υγείας, αλλά και ρεπορτάζ για τους σταρ της εποχής. Στο πρώτο εξώφυλλο της «Σούπερ Κατερίνας» εμφανίστηκε ο Τζον Τραβόλτα κάνοντας το περιοδικό να πουλήσει στην Αθήνα περίπου 70.000 αντίτυπα και άλλα τόσα στην επαρχία. Αναφέρεται ότι από εκεί εμφανίστηκε μετά και η ατάκα των παιδιών «Είναι σούπερ!». Οι σελίδες αρχικά ήταν ασπρόμαυρες, εκτός από τα κεντρικά σαλόνια που τα κοσμούσαν αφίσες, ενώ κάποια κεντρικά θέματα κάποιες φορές ήταν έγχρωμα. Το 1980 η «Σούπερ Κατερίνα» βγάζει για πρώτη φορά σιδερότυπα τα οποία σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. Το 1989 η «Σούπερ Κατερίνα» γίνεται έγχρωμη (από 50 έγχρωμες σελίδες γίνονται 180, το σύνολο του περιοδικού). Τον πρώτο καιρό το εφηβικό περιοδικό, αν και κυρίως για κορίτσια, απευθυνόταν και στα δύο φύλα, αλλά στην πορεία, το 1995, η Κατερίνα Ανεμοδουρά αποφάσισε να το στρέψει αποκλειστικά στο κοριτσίστικο εφηβικό κοινό. Συχνά το περιοδικό συνοδεύονταν από δώρα, όπως βραχιόλια, κολιέ και τσιμπιδάκια για τα μαλλιά. «ΒΑΒΟΥΡΑ» Μία λέξη μπορούσε να χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο περιοδικό! Γέλιο! Γέλιο και μόνο γέλιο. Πρωτοήρθε στην Ελλάδα το 1981 και από τη στιγμή που έγινε εβδομαδιαίο και μετά, κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Όπως βλέπετε και στον υπότιτλο του πρωτοσέλιδου ήταν το «εβδομαδιαίο περιοδικό της πλάκας» και σχεδόν όλοι ξεκινούσαν την ανάγνωσή του από το τέλος. Η «Οδός Τρέλας 13» ήταν… όλα τα λεφτά και φιλοξενούνταν πάντα στο οπισθόφυλλο του περιοδικού, ενώ οι εσωτερικές σελίδες ήταν ασπρόμαυρες με… ξεκαρδιστικές ιστορίες. Για την ακρίβεια μεταφράσεις από τα Αγγλικά περιοδικά Beano, Buster, ενώ δεν έλειπαν και αναδημοσιεύσεις από Ισπανικά κόμικς, όπως οι Zippy y Zappe. Η Βαβούρα «άγγιξε» τα 400 τεύχη και ανάμεσα στις ιστορίες που ξεχώριζαν ήταν και η Τρίξι που εξαφανίζεται, ο βουλομάτης, ο φίτσουλας, ο Πόνγκο, ο Βρωμιάρης, ο άτυχος, Σουήνι, o υπερφυσικός μπεμπές, οι πλούσιοι, τα αεριωθούμενα παπούτσια, ο χερούκλας και πολλές ακόμα… «ΑΓΟΡΙ» Το περιοδικό «Αγόρι» έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του «θρύλου». Κατά γενική ομολογία μαζί με τον «Μπλεκ» αποτελούν τα πιο δημοφιλή περιοδικά της εποχής. Δεν νοείται να γαλουχήθηκες στα 80's και να μην ξεφύλλισες το «Αγόρι». Εκεί θα είδες τις πρώτες αφίσες των Iron Maiden, τα άρθρα του Γιάννη Κουτουβού, συναρπαστικά ποδοσφαιρικά κόμικς, ποδοσφαιρικές αφίσες και χαλκομανίες. Εκεί διαβάσαμε και μία από τις πιο πιασάρικες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Εκείνη του «Γκρεγκ του Κανονιέρη», ο οποίος από εξαιρετικά αδύναμος ποδοσφαιριστής γινόταν σταρ παγκόσμιας κλάσης όταν έτρωγε τα μαγικά χόρτα. Πρωτοεκδόθηκε ως «Δυναμικό Αγόρι» στις 26 Ιουλίου 1975 μέχρι τον Μάιο του 1977 και εν συνεχεία έως τις αρχές της δεκαετίας του '90 με τον τίτλο «Αγόρι». Στο περιοδικό παρουσιάστηκαν σειρές κόμικς όπως τα «Ελ Ζαμπάτο», «Δικαστής Ντρεντ» και ο «Ρόι της Ρόβερς» που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Στο «Αγόρι» επίσης διάβαζες τα: «Τζόνυ Ρεντ», «Φρικιά», «Ο Πολεμιστής του Κομπιούτερ», «Σλέιν», «Τζακ ο Τίγρης», «Τζίμυ ο Κεραυνός», «Το 13ο Πάτωμα», «Νταν Ντέαρ (Νταν ο Τολμηρός), «Η Προσωπίδα του Κακού», «Ιβανόης», «Πέτρος ο Νεκροθάφτης». «ΣΕΡΑΦΙΝΟ» Ένα… ανθρωπόμορφο καγκουρό (αν και για κάποιους ήταν… ανθρωπόμορφος σκύλος) έμελλε να κερδίσει τις καρδιές των παιδιών (κυρίως) την δεκαετία του ’70. Ο Σεραφίνο ήταν δημιούργημα του Ιταλού σχεδιαστή Egidio Gherlizza (πιο γνωστός ως Τσιαμπίνο) και αποτελούσε έναν φτωχό, άστεγο και… πεινασμένο ήρωα, πλην όμως κι έναν καλόκαρδο (με την καλή έννοια) αλήτη. Αν και υπήρχαν ιστορίες που έβγαζαν γέλιο, η γενική αίσθηση που άφηνε το εν λόγω περιοδικό ήταν μελαγχολική και στενάχωρη. Πάντα μοιραζόταν το φαγητό που έβρισκε με τους… υπόλοιπους φτωχούς φίλους του, ενώ ήταν χαρακτηριστική η αδυναμία του στα… κοτόπουλα. Οι περισσότερες σελίδες ήταν ασπρόμαυρες, ενώ οι περισσότερες ιστορίες είχαν ως meeting point τα χαρτόκουτα κάτω από τη γέφυρα όπου ήταν το «σπίτι» του Σεραφίνο. Το περιοδικό ήταν εβδομαδιαίο και κυκλοφορούσε κάθε Τετάρτη, ενώ στην Ελλάδα έμεινε μέχρι το 1992. Ουσιαστικά μέχρι τη στιγμή που… αποσύρθηκε ο δημιουργός του από την ενεργό δράση, έγραφε πολύ λιγότερες ιστορίες και τρία χρόνια αργότερα έφυγε από τη ζωή. «ΓΚΟΛ» H Ελληνικές Εκδόσεις ΕΠΕ κυκλοφόρησαν στη δεκαετία του '80 το περιοδικό «Γκολ» με αμιγώς ποδοσφαιρικές ιστορίες. Οι ποδοσφαιρόφιλοι της εποχής το στήριξαν απολαμβάνοντας τις πρωτότυπες ιστορίες του. Το πρώτο τεύχος το οποίο συνέπεσε παραμονές Eυρωμπάσκετ '87 φιλοξενούσε συνέντευξη του «Ευρωκόουτς», Κώστα Πολίτη που δήλωνε πως στόχος της Εθνικής είναι η 5η θέση! Το «Γκολ» μας λείπει, καθώς εκεί διαβάσαμε για σειρές κόμικς όπως ήταν «Ο Γρουσούζης», η «Ιστορία του Ίαν Ρας», για τον «Θρύλο-Βραζιλιάνο κυνηγό Αγκοστίνο Ντα Σίλβα», το φτωχόπαιδο «Τουίστι», τον «Κιντ Κοξ», «οι 11 Φυλακισμένοι», «Ταξιαρχία του Σαίνη», «Νίπερ» και «η βολίδα του Ρόι». Δεν ξεχνάμε επίσης την συνέντευξη του Νίκου Αναστόπουλου που τότε αγωνιζόνταν στην Αβελίνο». «ΠΟΠΑΫ» Από τους πιο παλιούς ήρωες των παιδικών -και όχι μόνο- χρόνων. Ο Ποπάυ πήρε το όνομά του επειδή το ένα του μάτι ήταν κλειστό (Pop-eye) και συντρόφευε την πιτσιρικαρία στην Ελλάδα από τη δεκαετία του '70 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 απαριθμώντας 1.114 τεύχη! Ο γνωστός και μη εξαιρετέος ναύτης ήταν φυσικά ο ήρωας του εν λόγω κόμικ, έχοντας ως σήμα... κατατεθέν τη δύναμη που έπαιρνε από το σπανάκι. Στο πλευρό του είχε την αγαπημένη του Όλιβ, την οποία... ορέγονταν και ο μεγάλος του αντίπαλος, Μπρούτο. Έχοντας στο πλευρό του τη μητέρα του, την γριά μάγισσα! Από το κόμικ του Ποπάυ γνωρίσαμε και τον αχόρταγο Πόλντο που καταβρόχθιζε το ένα χάμπουργκερ μετά το άλλο (πάντα από... κέρασμα!) δίνοντας και το στίγμα για την... λαίλαπα των φαστ φουντ που θα ακολουθούσε. Φυσικά, ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον καλοκάγαθο γίγαντα Γκρισίνο, στον Ρεβυθούλη, στη φυλή των σατανικών νάνων ονόματι 'Μινγκς', στον τηλεπαθητικό του σκύλο, τον Τζιπ, όπως επίσης και στους... γονείς του Ποπάυ. Σχεδιαστής του ήταν ο Αμερικανός Έλζι Κράισλερ Σίγκαρ και έκανε... ντεμπούτο το 1929 μέσα από τις σελίδες των εφημερίδων. «ΤΙΡΑΜΟΛΑ» Ο Τιραμόλα ήταν ένας χαρακτήρας κόμικ, ο οποίος είχε σώμα φτιαγμένο από καουτσούκ με αποτέλεσμα να εκτείνει τα μέλη του κατά το δοκούν! Εξ ου και η φράση σε όποιον εντυπωσίαζε με τις δεξιότητες του: «Ο Τιραμόλα είσαι;». Έτσι μάλιστα αποκαλούσαν τον Νίκο Βαμβακούλα! Επρόκειτο για ένα απλό σχέδιο, με μαύρες γραμμές για σώμα, οβάλ πρόσωπο, έναν κύλινδρο για μύτη και ημίψηλο καπέλο. Τα κόμικς του Τιραμόλα κυκλοφόρησαν στην Ιταλία για αρκετά χρόνια και υπήρχαν στην αγορά μέχρι τη δεκαετία του '80. Στη δεκαετία του '90 το κόμικ έγινε ξανά της μόδας και κυκλοφόρησε από άλλες εκδόσεις, με νέες ιστορίες και μοντέρνο σχέδιο, χωρίς όμως επιτυχία. Στην Ελλάδα το περιοδικό πρωτοκυκλοφόρησε το 1970, από τον εκδοτικό οίκο Καμπανά. Στο περιοδικό εμφανίζονταν εκτός από τον Τιραμόλα και άλλοι ήρωες, όπως οι Πέπο και Κάρλο, ο λύκος Πουγκατσώφ, ο ινδιάνος Καριμπού και ο υπερήρωας Μίστερ Ματζέστικ. «ΤΡΟΥΕΝΟ» Μαζί με το Μπλεκ και το Αγόρι συμπλήρωνε την τριάδα των αγορίστικων περιοδικών που είχαν εφάμιλλη ύλη. Βέβαια υστερούσε σε σχέση με τα άλλα δύο (Μπλεκ, Αγόρι, Τρουένο η δική μου σειρά) ωστόσο περιείχε αυτοτελείς ιστορίες και δώρο μία αφίσα. Ο Τρουένο ήταν ο βασικός ήρωας του περιοδικού, ένας ιππότης στον ευρωπαϊκό μεσαίωνα έχοντας στο πλάι του την Σίγκριντ, τον Κρίσπιν και τον Γολιάθ. Συνήθως ήταν εκείνος που κοσμούσε το εξώφυλλο, αν και μερικές φορές έμπαιναν «σφήνα» ποδοσφαιριστές, καλλιτέχνες ή κάποια άλλη ιστορία. Από τις καλές ιστορίες ήταν ο Δικαστής Ντρεντ, ο Στρατιώτης Φάντασμα, ο Φτερωτός Τζάκσον, ο Υπερφυσικός Μπεμπές, ο Μεγάλος Ντετέκτιβ, ενώ πρωτοεμφανίστηκε στο Τρουένο και ο ποδοσφαιριστής Μπίλι Ντέην (πριν... μετακομίσει στο Γκολ) και τα μαγικά παπούτσια του Μπίλι. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1977 και σταμάτησε στις αρχές της δεκαετίας του '90. «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ & ΟΜΠΡΑΞ» Το δημοφιλές περιοδικό Περιπέτεια φιλοξενούσε ιστορίες του Λοχαγού Μαρκ αλλά και του Όμπραξ σε διαστάσεις τσέπης. Οι περιπέτειες του Μαρκ εκδόθηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία σε τρεις τουλάχιστον ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ιταλία φυσικά ("Il Commandante Mark") και στη Γαλλία ("Captain Swing") ως αυτόνομη έκδοση και στην Ελλάδα, αρχικά από τις εκδόσεις Φλεβοτόμου (Κάπτεν Σουίνγκ) και στη συνέχεια από τις εκδόσεις του Στ. Ανεμοδουρά στα έντυπα "Όμπραξ" (1971) και "Περιπέτεια" (1983). Ο Μαρκ είναι ένας μελαχρινός και μυώδης αξιωματικός του στρατού των Αμερικανικών αποίκων που μάχονται για την ελευθερία. Το άντρο του βρίσκεται στη Λίμνη Οντάριο και είναι ένα φρούριο χτισμένο πάνω σε μικρή νησίδα, στο κέντρο της λίμνης. Στον αγώνα του, πλαισιώνεται από δυο βασικούς συμπρωταγωνιστές, τον ινδιάνο Θλιμμένο Μπούφο και τον γενειοφόρο Μίστερ Μπλουφ, που τον συνδράμουν στις διάφορες περιπέτειες του. Το στρατόπεδο των "Λύκων" προστατεύεται από το μικρό στόλο που έχει επικεφαλής τον πρώην πειρατή «Καπετάν-Γάντζο», ενώ η μνηστή του Λοχαγού Μαρκ ονομάζεται «Μπέτυ» και ζει στο φρούριο, μαγειρεύοντας νόστιμα πιάτα για τον αγαπημένο της και τους υπόλοιπους μαχητές. Ουσιαστικά ο Μαρκ είναι ορφανός, καθώς ο πατέρας του, προσπαθώντας να τον σώσει από ένα ναυάγιο όταν ήταν μωρό, πνίγηκε και ο Μαρκ μεγάλωσε στα χέρια πατριού, που του δίδαξε γραφή, ανάγνωση και τον εκπαίδευσε στη χρήση όπλων, με συνέπεια να εξελιχθεί σε δεινό ξιφομάχο. Μετά το θάνατο και του πατριού του, ο Μαρκ εντάχθηκε στον αμερικανικό στρατό και έγινε ένας από τους ηγέτες των επαναστατών. O «Όμπραξ» ήταν εβδομαδιαίο περιοδικό κόμικς που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα στα μέσα του 1971 και η έκδοσή του διακόπηκε 4,5 χρόνια αργότερα. Το 1983 μάλιστα επανέλαβε ουσιαστικά την έκδοση του περιοδικού με νέο εβδομαδιαίο τίτλο (σαν «Περιπέτεια» πλέον), του οποία η έκδοση συνεχίστηκε (τόσο με επταήμερη συχνότητα, όσο και υπό μορφή μηνιαίων τόμων) έως και τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στις ΗΠΑ, κοντά στα Μεξικανικά σύνορα, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αναφέρεται σε ένα δυναμικό κοκκινομάλη πιστολέρο, ο οποίος βρίσκεται σε συνεχείς μυστικές αποστολές εναντίον κάθε είδους εγκληματιών. Χρησιμοποιεί εκπληκτικές μεταμφιέσεις, οι οποίες ξεγελούν εχθρούς και φίλους. Στο πλευρό του έχει δύο πιστούς συντρόφους, έναν αριστοκράτη χαρτοπαίκτη που ονομάζεται «Βαρώνος» και τον αιωνίως πεινασμένο και άξεστο «Φαγάνα». «ΜΙΚΙ ΜΑΟΥΣ» Δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος σε όλον τον κόσμο που να μην έχει ξεφυλλίσει ένα «Μίκι Μάους» ή να μην ξέρει τι εστί... Μίκι Μάους. Ο πιο διάσημος χαρακτήρας που έκανε την εμφάνισή του τον Νοέμβριο του 1928 χάρη στη πένα του Ουόλτ Ντίσνεϊ. Το κόμικ ήρθε στην Ελλάδα την 1η Ιουλίου 1966 από τις εκδόσεις Τερζόπουλου και έμελλε να γνωρίσει τεράστια επιτυχία. Η πρώτη του τιμή ήταν στις 3 δραχμές και περιείχε 52 σελίδες. Τον Μίκι συντρόφευε μια ολόκληρη παρέα χαρακτήρων, όπως η Μίνι, ο Γκούφη, ο Πλούτο, ο Ντόναλντ, οι Χιούη-Λιούι-Ντιούι, η Κλάρα, ο Γκαστόνε, ο Θείος Σκρουτζ, ο Κύρος Γρανάζης, η Μάτζικα Ντε Σπελ, ο Μαύρος Πητ, ο Φέθρυ, οι Μουργόλυκοι, ο Ρόμπαξ και πολλοί ακόμα. Στην Ελλάδα η συμπλήρωση των 2.000 γιορτάστηκε με διάφορες εκδηλώσεις, ενώ στα 40 χρόνια (30 Ιουνίου 2006), εκδόθηκε ένα ακόμη συλλεκτικό τεύχος, 548 σελίδων. Τον Σεπτέμβριο του 2013 κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος, ενώ τον Ιούνιο του 2014 έγινε η επανακυκλοφορία με την τιμή του σήμερα να βρίσκεται στο 1,90€. «ΠΙΝΟΚΙΟ» Το εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό «Πινόκιο» περιελάμβανε ιστορίες του γνωστού ήρωα που η μύτη του μεγαλώνει όταν λέει ψέματα. Το περιοδικό γνώρισε 4 εκδοτικές περιόδους ξεκινώντας από το 1975, ενώ οι 2 τελευταίες (91' και 04') είναι τετράχρωμες. Μια εναλλακτική εκδοτική προσπάθεια που είχε πολλούς υποστηρικτές. «ΣΟΥΠΕΡ ΜΙΚΙ» Το «Σούπερ Μίκι» σε αντίθεση με το «Μίκι Μάους» κυκλοφορούσε σε μεγάλο μέγεθος με τις ιστορίες του να αφορούν τον Μίκι Μάους, τον Ντόναλντ Ντακ, τον Σκρουτζ και τους Μουργολύκους. Στο «Σούπερ Μίκι» μπορούσες να βρεις σπαζοκεφαλιές, παιχνίδια γνώσεων, quiz, Sudoku, διαγωνισμούς και κρυπτόλεξα. «ΣΟΥΠΕΡ ΜΠΟΫ» Από τα λιγότερο γνωστά περιοδικά της δεκαετίας του '80. Για την ακρίβεια κυκλοφόρησαν 88 τεύχη από το 1983 μέχρι και το 1985. Συνήθως στο εξώφυλλο υπήρχαν ιστορίες με αυτοκίνητα, ενώ μεγάλο μερίδιο έκλεβαν οι Ντιουκς και το Star Wars. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπήρχε ιστορία «η επιστροφή του Τζεντάι» (ναι, 'των Τζεντάι' είναι το σωστό, αλλά μέσα στις σελίδες έτσι το έγραφαν) ενώ από τις must ιστορίες ήταν «οι Κάσερς», τα... πρωτοεμφανιζόμενα στην Ελλάδα «Στρουμφάκια», όπως και «οι Οδοστρωτήρες». Οι αφίσες φιλοξενούσαν περισσότερο μηχανοκίνητα, ενώ είχε επανακυκλοφορήσει ως δώρο μαζί με το Μπλεκ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε τη κυκλοφορία και πολλών ακόμα περιοδικών, όπως τα Κλασικά, το Κόμιξ, τον Μικρό Σερίφη, το Αλμανάκο, τον Σούπερμαν, τον Σπάιντερμαν, τον Μπόζο, την Πάτι, τον Φελίξ, το σατιρικό MAD, το Πεπίτο, το Βαβέλ, τους Τομ και Τζέρι, την Μικρή Λουλού, τον Ζαγκόρ, τον Κόναν και πολλά ακόμα... ΥΓ: Για να σας προλάβουμε: Επίτηδες δεν έχουμε συμπεριλάβει τον Ερικ Καστέλ, τον Λούκι Λουκ, τον Αστερίξ, το Storm που ήταν κλασσικότατα κόμικς της εποχής. Απλά η επιλογή έγινε για τα εικονογραφημένα τσέπης (όπως τα αποκαλούσαν) ενώ οι εκδόσεις των συγκεκριμένων ήταν αρκετά μεγάλες! Περιμένουμε τις δικές σας προτιμήσεις για τα περιοδικά που σημάδεψαν τα δικά σας παιδικά χρόνια. Και το σχετικό link... Σημείωση δική μου. Το άρθρο έχει κάποια λαθάκια, όπως ότι το Σούπερ Μίκυ περιείχε Sudoku (!), ότι οι ιστορίες Κασέρς και Οδοστρωτήρες στο Σούπερ Μπόϋ είναι διαφορετικές (η ίδια ιστορία ήταν), Ο Ρόι των Ρόβερς στο Μπλεκ κλπ...

τεύχη μίκυ μυστηριο Α' κύκλος, 1ευρω έκαστο. Όσο τα αγορασα δηλαδη. #16 Βαβούρα #240 1,5 ευρω #259 1,5 ευρω Περιπέτεια Ά περίοδος #69 ''Ο αινιγματικός Ινδός'' 2ευρω κατασταση 9 (σφραγισμένο σε σακουλάκι) περιπέτειες του Κουστω: 3τεύχη - 3ευρω το καθε τεύχος ποπάυ: 3τευχη -1ευρω το κάθε τευχος LOVECRAFT - 5ευρω 4ευρώ εχει τσακισμα στο πάνω μερος στο οπισθόφυλλο. Σε περίπτωση, που δε φαινεται τοσο καλα στην παραπάνω φωτογραφια, έβγαλα και μια κοντινη για φανει ακομα καλύτερα..