Οι παιδικοί ήρωες επιστρέφουν [?, ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΤΟ), 30/07/2000 ]

[rotagiatipino]

Στο ένθετο Το άλλο Βήμα που κυκλοφόρησε μαζί με το Βήμα της Κυριακής στις 30 Ιουλίου 2000 8 συντάκτες της εφημερίδας αναπολούν την παιδική τους ηλικία και αφηγούνται τον ήρωα που τους σημάδεψε. Όμορφο κειμενο και πολύ συγκινητικό.

Επεξεργασία Αυγούστου 28, 2016 από leonidio

[Argail]

ωραίο , μπράβο

[Bonadrug]

και σε ηλεκτρονική μορφή...

 

Οι παιδικοί ήρωες επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι

 

Φοβού τη Λενόρ

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

Τριανταδυάρης μεν, έφηβος δε, προσπαθώ να αγκιστρωθώ σε φανταστικούς ήρωες, ακόμη και σήμερα, αφού κανένας και τίποτε δεν με έχει συγκινήσει στον βαθμό που τα ανθρώπινα αυτά δημιουργήματα με εμπνέουν και με οδηγούν σε κόσμους όπου «κάτι συμβαίνει». Ο κόσμος της Λενόρ είναι ένας από αυτούς. Ολα ξεκίνησαν όταν ο αμερικανός σκιτσογράφος Roman Dirge «αναγκάστηκε» να φτιάξει μια ιστοριούλα για να γεμίσει τις κενές σελίδες του περιοδικού του «Xenophobe». Ετσι δημιουργήθηκε η Λενόρ, το κοριτσάκι-φονιάς.

 

Σαφώς επηρεασμένος από το ομώνυμο ποίημα του Εντγκαρ Αλαν Πόε, ο Dirge έφτιαξε ένα τρομερό κοριτσάκι-ζόμπι, το οποίο έχει άγρια ένστικτα και λατρεύει... τα γατάκια. Οι ιστορίες της Λενόρ συνήθως είναι πολύ μικρές (με εξαίρεση αυτήν με τον τίτλο «The Dream Catcher», η οποία εκτυλίσσεται σε 13 σελίδες), γεγονός που σε κάνει να απορείς πόσο κόσμο μπορεί να σκοτώσει κανείς σε τόσο λίγα καρέ!

 

Αυτό που ξεχωρίζει τη Lenore από τις άλλες «ηρωίδες» είναι η απίστευτη λιτότητα λόγου που τη διακατέχει, καθώς και το γεγονός ότι συνδυάζει την παιδική αθωότητα (έχοντας απορίες που φέρνουν τους πάντες σε απόγνωση) με το βλέμμα μιας σίριαλ κίλερ. Στην πορεία της έχει σκοτώσει από μικροσκοπικά ξωτικά ως δαίμονες.

 

Δυστυχώς οι περιπέτειες της Λενόρ τελείωσαν στο όγδοο τεύχος του περιοδικού, ίσως προσωρινά, καθώς ο Dirge προτίμησε να αφοσιωθεί στο νέο του κόμικ, το «Taxidermy».

 

Παρ' όλα αυτά η Λενόρ, ως ατίθαση νεαρά που είναι, αποφάσισε να πάει στο Χόλιγουντ και έτσι τώρα οι παραγωγοί του «Χριστουγεννιάτικου εφιάλτη» και του «Ψαλιδοχέρη» έχουν αναλάβει την κινηματογραφική της καριέρα. Ιδωμεν...

ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Ο Τζεντάι Λουκ Σκαϊγούκερ

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

Πιστέψτε με, δεν είχα καμία απολύτως σχέση με το τμήμα μάρκετινγκ της Lucasfilm Ltd. όταν βίωσα εκείνο το κενού βαρύτητος coup de foudre για τον Λουκ Σκαϊγουόκερ του «Πολέμου των Αστρων». Δεν φταίω εγώ που ο διαγαλαξιακός ιππότης της εφηβείας μου, ένας μαθητευόμενος Τζεντάι από τον πλανήτη Τατουίν, ένας b-movie Οδυσσέας (χωρίς τα βρώμικα μούσια), θα νεκρανασταινόταν εν έτει 2000. Εγώ απλώς γράφτηκα το 1981 στο διεθνές φαν κλαμπ της ταινίας, κυκλοφορούσα με το σηματάκι «May the Force be with you» («Είθε η Δύναμη να είναι μαζί σου»), μισούσα θανάσιμα την κοντοστούπα διαστρική πριγκίπισσα Λέια και καταβρόχθιζα τόνους πατατάκια μέσα στο σινεμά την ώρα όπου η πορτοκαλί φλούο στολή του ­ αχ, πώς του πήγαινε! ­ χανόταν μέσα στις απύθμενες Μαύρες Τρύπες της παιδικής μου μακαριότητας.

ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Οι περιπέτειες του Οδυσσέα

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

Ο παιδικός ήρωάς μου ήταν ο Οδυσσέας (ο μυθολογικός ήρωας του Ομήρου). Σύμφωνα με τις περιγραφές, επρόκειτο για έναν πολύ αρρενωπό τύπο, πρώτο πολεμιστή ανάμεσα σε έναν ολόκληρο στρατό ανδρείων, φοβερό μυαλό, με πολλά φράγκα από το σπίτι του, τίτλο ευγενείας (και ωστόσο περπατημένος), με πανέμορφη γυναίκα, έναν πανέξυπνο σκύλο και 12 άσπονδους φίλους να τον περιμένουν στο σπίτι κάθε φορά που έφευγε ταξίδι. Ικανός να ξεπεράσει ακόμη και την ακραία φύση των πραγμάτων, να λύσει δύσκολα αινίγματα, να βγάλει τους κολλητούς του από τη δύσκολη θέση, να οδηγήσει μόνος του ένα ολόκληρο καράβι. Ολη η Οδύσσεια είναι η αποθέωση της καθημερινότητας ενός τέλειου άντρα: γυρίζοντας μια μέρα από τη δουλειά (όπου για μία ακόμη φορά διακρίθηκε, καθώς μετά τον Αχιλλέα ήταν σαφώς ο πιο σπουδαίος χαρακτήρας της Ιλιάδας, σε πείσμα των περιορισμένων αναφορών που γίνονται σε αυτόν), οδηγώντας το κάμπριο όχημά του (εκείνη την εποχή ήταν ένα καράβι, σήμερα θα ήταν σίγουρα ένα σπόρτστερ) έμπλεξε με μια παρέα κακόφημων γυναικών ­ προς στιγμήν ξελογιάστηκε, περιπλανήθηκε στα ολοσκότεινα μονοπάτια του μυαλού του, άκουσε απόκοσμες μουσικές, κοιμήθηκε σε ξένα γυναικεία στήθη ­ αλλά παραμένοντας πιστός στις αρχές του (και αυτό είναι τόσο βασικό!) έμεινε πιστός στη γυναίκα του, στη συνέχεια αχρήστευσε ένα κάθαρμα με διαστάσεις όσο τρεις Σβαρτσενέγκερ (αλλά με ένα μάτι), νίκησε ό,τι στραβό και ανάποδο βρέθηκε μπροστά του, και στο τέλος έκλεισε την πόρτα της κρεβατοκάμαράς του αγκαλιά με την Πηνελόπη που ούτε για μία στιγμή δεν σκέφτηκε να τον κερατώσει. Ναι, αυτός ήταν και παραμένει ο ήρωάς μου. Καμία αντίρρηση;

 

ΝΙΚΟΣ ΠΙΠΕΡΗΣ

 

 

Μια σφαλιάρα για τον Μικρό ήρωα

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

Ηταν ένα κλασικό οικογενειακό απόγευμα Κυριακής. Φίλοι των γονιών μου ήταν στο σπίτι μας και το γεύμα μόλις είχε τελειώσει. Υστερα από κάποια ώρα συζητήσεων περί ανέμων και υδάτων, οι «μεγάλοι» άρχισαν να αναμοχλεύουν τις παιδικές αναμνήσεις τους από την Κατοχή. Τότε βρήκα την ευκαιρία να πεταχτώ και εγώ για να πω: «Τι κρίμα που δεν έχουμε Κατοχή ακόμη». Ο πατέρας μου δεν το βρήκε αστείο και έφαγα έναν μπάτσο. Ετσι δεν πρόλαβα να συνεχίσω αυτό που ήθελα να πω. Κλείστηκα στο δωμάτιό μου και ξαναγύρισα στον ήρωά μου. Ο Μικρός Ηρωας με πήρε πάλι μακριά. Αλλωστε ο λόγος που επιθυμούσα διακαώς να έχουμε ακόμη Κατοχή ήταν η βεβαιότητά μου ότι ο Γιώργος Θαλάσσης και η παρέα του ήταν υπαρκτά πρόσωπα και έτσι θα μπορούσα όχι μόνο να τους συναντήσω αλλά και να γίνω μέλος της θρυλικής ομάδας.

ΜΑΚΗΣ ΜΗΛΑΤΟΣ

 

Οι μεσαίοι αδελφοί Ντάλτον

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

Αγαπημένος ήρωας; Η αλήθεια είναι ότι από μικρός ποτέ δεν κατάφερα να ξεχωρίσω κάποιον. Η γνώμη μου άλλωστε ανέκαθεν ήταν ότι δεν υπάρχουν ήρωες αλλά απλοί άνθρωποι που είχαν την τύχη να ξεπερνούν κάποιες δύσκολες καταστάσεις, οι οποίες τους μετέτρεπαν σε ήρωες. Το θέμα είναι ότι σε αυτή τη θέση βρίσκονταν πάντα συγκεκριμένα πρόσωπα, τα ίδια πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές. Ισως γι' αυτόν τον λόγο να είχα πάντοτε μια τάση συμπάθειας προς τους αντιήρωες ή καλύτερα σε εκείνους που ενώ πάντα τους συναντούσα δεν τους έβρισκα ποτέ σε πρώτο πλάνο, μα πίσω. Σιωπηλοί παρατηρητές καταστάσεων στις οποίες δεν μπορούσαν να παίξουν άμεσο ρόλο, διότι δεν είχαν τη λάμψη, το μέγεθος ή τη γοητεία των ηρώων. Οχι άβουλοι αλλά άτυχοι.

 

Ο Τζακ και ο Γουίλιαμ Ντάλτον ήταν δύο από αυτές τις συμπάθειές μου. Ανάμεσα στον λιλιπούτειο φωνακλά Τζο και στον πανύψηλο αφελή Αβερελ, ο Τζακ και ο Γουίλιαμ ήταν οι δύο από τους Ντάλτον που δεν έκαναν ποτέ... τίποτε. Ούτε καν μπορούσα να τους ξεχωρίσω! Φέρ' ειπείν, ποιος ήταν ψηλότερος: ο Τζακ ή ο Γουίλιαμ; Οποτε ο αιώνιος εχθρός (και αιώνιος νικητής), ο Λούκι Λουκ, κυνηγούσε το κουαρτέτο της συμφοράς, οι αναγνώστες του θρυλικού κόμικ των Μορίς - Γκοσινί ενδιαφέρονταν για το πώς ο Αβερελ θα εκνευρίσει τον Τζο. Ο Τζακ και ο Γουίλιαμ; Σχεδόν ανύπαρκτοι. Και όμως σε όλες τις περιπέτειες των τετράδυμων Ντάλτον ο Τζακ και ο Γουίλιαμ ήταν εκεί, προσπαθώντας να διατηρήσουν τις ισορροπίες ανάμεσα στον πονηρό κοντό αδελφό που εξοργιζόταν από τον ψηλό βλάκα αδελφό. Ελεγαν πάντα:«Ηρεμα Τζο!», «Ηρέμησε Τζο!» ή «Σκάσε βλάκα!». Και ο Τζο δεν τους άκουγε. Ούτε βέβαια και ο Αβερελ. Κανείς δεν τους άκουγε...

Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

 

Το alter ego του Ντόναλντ

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

Θα μπορούσε να αποτελέσει το καρτουνίστικο alter ego του κινηματογραφικού Νίκου Κούρκουλου στις ταινίες όπου από εργατάκος εξελίσσεται εντός διώρου σε εργατοπατέρα... Αντιστοίχως ο Ντόναλντ, ο καταπιεσμένος πάπιος της ντισνεϊκής οικογένειας, με το που βάζει τη μαύρη του στολή μεταμορφώνεται σε Φάντομ Ντακ. Ως υπερφυσικό πουλερικό, με μπότες που διανύουν χιλιόμετρα σε κάθε βήμα και όπλα των οποίων η ευρηματική κατασκευή ενίοτε υποσκάπτει την αποτελεσματικότητα, αλωνίζει τη Λιμνούπολη: κατακεραυνώνει τους απατεώνες Λύκους, ξεμπροστιάζει τη μεταμφιεσμένη Ματζίκα, ενίοτε διαπράττει και την απόλυτη υπέρβαση: σώζει από βέβαιο χαμό την τυχερή δεκάρα του θείου του, Σκρουτζ Μακ Ντακ. Πρόκειται για τη μέγιστη απόδειξη μεγαλοσύνης του ήρωα ­ ο Φάντομ Ντακ ως Ντόναλντ σε προηγούμενα επεισόδια έχει υποστεί ταπεινώσεις ων ουκ έστιν αριθμός από τον ζάπλουτο πλην σπαγκοραμμένο θείο...

 

ΜΑΡΙΛΗ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

 

Ο ροζ κόσμος της Κάντι

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

Η Κάντι είχε ξανθές μπούκλες, τεράστια γαλάζια μάτια, καλή ψυχή και έψαχνε αιωνίως για τον πρίγκιπά της. Καθόλου περίεργο που στα 11 μου αγάπησα παράφορα αυτό το γιαπωνέζικο καρτούν με τη μυθιστορηματική ζωή. Θυμάμαι ακόμη κάθε λεπτομέρεια της δακρύβρεχτης ιστορίας που κράτησε περίπου δύο τηλεοπτικά χρόνια: από το ορφανοτροφείο υπηρέτρια σε έπαυλη και από εκεί στην αγκαλιά του Αντονι (γόνος οικογένειας γαιοκτημόνων που για χάρη της καλλιέργησε ειδική ποικιλία τριαντάφυλλου). Οταν εκείνος σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογό του, πλάνταξα στο κλάμα. Οι ελπίδες μας ανέκαμψαν όταν την υιοθέτησε ένας καλός πλούσιος κύριος και την έστειλε να σπουδάσει εσώκλειστη σε λονδρέζικο σχολείο μαζί με άλλα παιδιά της καλής κοινωνίας. Εκεί ερωτευτήκαμε τον Τέρι, έναν κούκλο μεγαλοαστό, επαναστάτη χωρίς αιτία, αλλά ούτε αυτός ο (πλατωνικός) έρωτας ευδοκίμησε, γιατί δεν την ήθελε η μάνα του. Δράμα. Το animation φιλί τους συνόδεψε τις προεφηβικές κοριτσίστικες φαντασιώσεις μου. Και το όχι τόσο παιδικό πλέον μυαλό μου γέμισε από τις συμβάσεις του κόσμου των μεγάλων.

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΛΑΣΚΑΡΑΚΗ

 

 

Ο Τσάρλι Μπάκετ και η σοκολάτα

 

Το θέρος προσφέρεται για εφηβικές παλινδρομήσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι συντάκτες του «Αλλου Βήματος», λίγο ζαλισμένοι από την ανελέητη ιουλιανή ραστώνη, κλήθηκαν να χαλαρώσουν λίγο και να αναμοχλεύσουν ηδυπαθώς τις αναμνήσεις τους, εντοπίζοντας το είδωλο των παιδικών τους χρόνων. Εκείνον τον αδιακόρευτο ακόμη ήρωα (καρτούν, πρωταγωνιστή ταινίας ή μυθιστορήματος κ.ο.κ.) που μονοπώλησε τα πρώτα (επίγεια) καλοκαίρια τους

 

«Οι πιο θαυμάσιες μυρωδιές του κόσμου νόμιζες πως ανακατεύονταν μέσα στον αέρα που ανέπνεαν. Μυρωδιά ψημένου καφέ, καμένης ζάχαρης, λιωμένης σοκολάτας και μέντας και βιολέτας και κοπανισμένου φουντουκιού και μήλου και φλούδας λεμονιού και καραμέλας...». Ο Τσάρλι Μπάκετ, ο πάμφτωχος παιδικός ήρωας στο μυθιστόρημα «Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας» (εκδ. Ψυχογιός) του Ρόαλντ Νταλ, αυτά μύριζε μέσα στο εργοστάσιο σοκολάτας του κ. Βόνκα. Το πιο ονομαστό, το σπουδαιότερο εργοστάσιο σοκολάτας του κόσμου. Ο Τσάρλι Μπάκετ μαζί με κάποια άλλα παιδιά, που δεν τα γνώριζε, ήταν οι τυχεροί... Μέσα στην σοκολάτα που του αγόρασαν οι γονείς του ως δώρο γενεθλίων ­ την οποία θα έτρωγε κομματάκι κομματάκι για έναν μήνα ­ ανακάλυψε τον τυχερό «Χρυσό λαχνό», που θα του έδινε την ευκαιρία να επισκεφθεί το εργοστάσιο του κ. Βόνκα. Ανέλπιστη τύχη. Ακόμη πιο ανέλπιστη όμως απεδείχθη η τύχη του αργότερα. Οταν άμα τω πέρατι της επισκέψεώς του εκεί, στο εργοστάσιο, ο κ. Βόνκα τον επέλεξε ανάμεσα στα άλλα παιδιά για κληρονόμο του εργοστασίου! Και τι του άρεσε περισσότερο απ' όλα στην τύχη του αυτή; Το ότι θα μπορούσε ως τα βαθιά γεράματά του να τρώει όση σοκολάτα ήθελε... Επιπροσθέτως, εκείνος και ολόκληρη η οικογένειά του μαζί με τους παππούδες και τις γιαγιάδες, που κείτονταν εδώ και 20 χρόνια στο μοναδικό κρεβάτι που διέθετε το ταπεινό σπίτι τους, θα μετακόμιζαν στο εργοστάσιο σοκολάτας. Μέσα στα πιο λαχταριστά αρώματα της γης, εφ' όρου ζωής.

 

Αυτό το βιβλίο διάβασα σε ηλικία περίπου 10 χρόνων. Οσες φορές χρειάστηκε να πω ποιος ήταν ο παιδικός μου ήρωας, το όνομα Τσάρλι Μπάκετ ερχόταν αυθόρμητα στα χείλη μου...

ΚΙΑΡΑ ΣΟΥΓΚΑΝΙΔΟΥ

 

Το ΒΗΜΑ, 30/07/2000