Ο Τραμπ ως Green Lantern – Από την πολιτική διακυβέρνηση στη μυθολογία του «ήρωα» [Λύρου Κωνσταντίνα, avgi.gr, 07/09/2026]

[ramirez]

Ο Λευκός Οίκος παρουσιάζει τον Ντόναλντ Τραμπ ως Green Lantern, μετατρέποντας την πολιτική επικοινωνία σε θέαμα και την προεδρική εικόνα σε αφήγημα υπερήρωα.

 

 

 

 

Με μια νέα ανάρτηση που παραπέμπει ευθέως στην αισθητική των κόμικς, ο Λευκός Οίκος παρουσίασε τον Ντόναλντ Τραμπ ως Green Lantern, συνοδεύοντας την εικόνα με το γνωστό μήνυμα του υπερήρωα για τη δύναμη του «φωτός» απέναντι στο κακό. Το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι ο Τραμπ «υποδύεται» έναν υπερήρωα. Είναι ότι η επίσημη επικοινωνία της αμερικανικής κυβέρνησης υιοθετεί όλο και περισσότερο τους κώδικες της πολιτικής μυθολογίας: ένας πανίσχυρος ηγέτης, ένας σαφώς οριοθετημένος εχθρός και ένας «σωτήρας» που διαθέτει υπερδυνάμεις. Η επιλογή του Green Lantern αποκτά μάλιστα ιδιαίτερο συμβολικό βάρος, καθώς η ανάρτηση έγινε την ίδια περίοδο με την προβολή του τέταρτου επεισοδίου της σειράς Lanterns.

 

 

 

 

 

Πρόκειται για μια εξαιρετικά αποτελεσματική μορφή πολιτικής επικοινωνίας, ακριβώς επειδή απλοποιεί μέχρι υπερβολής την πραγματικότητα. Σύνθετα κοινωνικά, οικονομικά και γεωπολιτικά ζητήματα συμπυκνώνονται σε ένα εύπεπτο δίπολο: ο ήρωας απέναντι στο κακό. Η πολιτική μετατρέπεται σε αφήγημα και ο πολιτικός σε πρωταγωνιστή. Ο Green Lantern δεν είναι ένα απομονωμένο περιστατικό. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική όπου πολιτική, ψυχαγωγία, meme culture, gaming και τεχνητή νοημοσύνη συγκλίνουν. Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Λευκός Οίκος παρουσίασε στην επίσημη ιστοσελίδα του μια σειρά από retro-style ηλεκτρονικά παιχνίδια που προωθούν πλευρές της πολιτικής ατζέντας του Τραμπ, μεταξύ άλλων για τη μετανάστευση και την κατασκευή συνοριακού τείχους.

 

Η κυβερνητική επικοινωνία δεν περιορίζεται πλέον στο δελτίο Τύπου, στην ομιλία ή στη συνέντευξη. Μετατρέπεται σε περιεχόμενο. Και ο πρόεδρος μετατρέπεται σε brand. Η πολιτική ηγεσία παρουσιάζεται με τους κώδικες ενός κινηματογραφικού σύμπαντος: ο ήρωας, ο εχθρός, η απειλή, η δύναμη, η τελική επικράτηση του καλού. Πρόκειται για την ενσωμάτωση της πολιτικής μέσα στην ίδια την κουλτούρα του θεάματος. Μόνο που η πραγματική πολιτική δεν διαθέτει μαγικά δαχτυλίδια. Διαθέτει θεσμούς, πολίτες, κοινωνικές ανισότητες, πολέμους και αποφάσεις που έχουν πραγματικό κόστος.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...