Η επιστροφή του Τέντυμπερ [Αντωνόπουλος Γιάννης, efsyn.gr, 3/10/2026]

[ramirez]

Είκοσι έξι χρόνια μετά την έκδοση του θρυλικού «Τέντυμπερ», ο σχεδιαστής κόμικς και συγγραφέας του φανταστικού, Νίκος Μηλιώρης, επανέρχεται με μια ιστορία-έκπληξη.

 

 

 

 

Με την αυτοέκδοσή του «Επιχείρηση “Νέο Κοστούμι”» (2025), ο Νίκος Μηλιώρης επιστρέφει σε έναν χαρακτήρα που είχε συστήσει στο ελληνικό κοινό με το πρώτο «Τέντυμπερ» το 1999 (εκδ. Futura). Ο δημιουργός των κόμικς«Όταν φάνηκαν τα φτερά της» (2002), «Τα χρονικά του πυρετού» (2012), «(Sub)Garden Party» (2014) και «DJSMO’ 48» (2016), αλλά και συγγραφέας των μυθιστορημάτων «Για τη Χιονάτη Motherstar» και «Νταρβίνο, Το τελευταίο ανδροειδές στη Γη» (ως συνέχειες του «DJSMO’ 48»), επιβεβαιώνει και αυτή τη φορά τη σταθερή αγάπη του στο είδος του φανταστικού και της επιστημονικής φαντασίας. Με τα ίδια καύσιμα, ο σχεδιαστής ξανοίγεται σε κόσμους όπου η επιστημονική φαντασία συναντά το παράδοξο, το χιούμορ και μια απροσδόκητη δόση τρυφερότητας.

 

Η χρονική απόσταση από το πρώτο άλμπουμ κάνει εξαρχής τη νέα περιπέτεια ενδιαφέρουσα. Το αρχικό «Τέντυμπερ» στηριζόταν σε μιαν αλλόκοτη, αλλά θαυμάσια ιδέα: ένας άνδρας, ο Φώτης Αποστόλου, αναλαμβάνει από εξωγήινους να προστατεύσει έναν πολύτιμο μάρτυρα σε μια υπόθεση διαγαλαξιακού πολέμου, για να ανακαλύψει ότι ο «μάρτυρας» είναι ένα φαινομενικά άψυχο πάνινο αρκουδάκι. Αυτό που αρχικά μοιάζει με εύκολη αποστολή εξελίσσεται σε περιπέτεια, καθώς διάφοροι προσπαθούν να του αποσπάσουν το αρκουδάκι και ο ίδιος αρχίζει να δένεται μαζί του.

 

Η βασική ιδέα λοιπόν είναι γοητευτική, καθώς δένει το συναισθηματικό δέσιμο (μέσω ενός αντικειμένου ταυτισμένου με την παιδική ηλικία και την ασφάλεια) με ένα sci-fi περιβάλλον γεμάτο εξωγήινους, απειλές και συνωμοσίες. Χωρίς διάθεση στείρας νοσταλγίας, το «σίκουελ» αξιοποιεί αυτή την κληρονομιά, εστιάζοντας στην παραδοξότητα των καταστάσεων στις οποίες μπλέκουν οι χαρακτήρες του. Το χιουμοριστικό στοιχείο της ιστορίας προκύπτει από αυτό ακριβώς το μπλέξιμο εξωφρενικού και κοινότυπου, από την εισχώρηση του διαγαλαξιακού στη γήινη καθημερινότητα.

 

 

 

 

Πώς προέκυψε όμως αυτή η ολική επαναφορά του διαστημικού αρκουδιού; Όπως γράφει ο ίδιος ο Μηλιώρης στον πρόλογό του: «Είμαι δισταχτικός για το αν πρέπει οι ιστορίες μου να έχουνε συνέχειες. Ειδικά, μιλώντας για κάποια σαν το “Τέντυμπερ”, που ήταν η πρώτη μου εκδοτική δουλειά. Μια ιστορία, που προσπάθησα να συνδυάσω σουρεαλισμό με επιστημονική φαντασία. Καμία λογικοφανής εξήγηση δεν υπήρχε για τα όσα διαδραματίζονταν σε αυτήν. Το κόμικ ήταν ένα αίνιγμα, για το οποίο είχα αποφασίσει να μην εξηγήσω και πολλά πολλά». Πώς ωρίμασε η ιδέα μιας επεξήγησης όσων συνέβαιναν 26 χρόνια πριν; Μας το αποκαλύπτει πάλι ο ίδιος, λέγοντας ότι «Ξαναδιαβάζοντάς το μετά από τόσα χρόνια, σκέφτηκα: “Τι έγινε με εκείνον τον χαρακτήρα που άφησες εκεί πέρα;” ή “Πώς ένα κοινότατο τέντυμπερ είναι μάρτυρας σε ένα διαγαλαξιακό έγκλημα πολέμου και τι ακριβώς σημαίνει αυτό;”».

 

 

 

 

Η «Επιχείρηση “Νέο Κοστούμι”» του Νίκου Μηλιώρη λειτουργεί σαν επανασύνδεση με έναν χαρακτήρα από μια άλλη εποχή, στη χάση του 20ού αιώνα, όπου τα ελληνικά κόμικς δεν είχαν εισέλθει ακόμη στη «χρυσή εποχή» τους, όπως συνηθίζουμε να λέμε για την τελευταία εικοσαετία. Το πρώτο «Τέντυμπερ» γεννήθηκε το 1999. Η επιστροφή του το 2025 κουβαλά αναπόφευκτα αυτή την απόσταση. Κι όμως, κάτω από το «νέο κοστούμι» (που περικλείει, συν τοις άλλοις, έναν φόρο τιμής στο ρεμπέτικο τραγούδι) παραμένει αναγνωρίσιμη η βασική ιδέα που έκανε εξαρχής τον ήρωα ξεχωριστό: ότι ακόμα και μέσα σε ένα σύμπαν γεμάτο απίθανες απειλές, ένα ταπεινό αντικείμενο όπως ένα πάνινο αρκουδάκι μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη υπόθεση απ’ όσο φαίνεται.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...