Μια εικόνα, 346 λέξεις [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 26/09/2026]

[ramirez]

Πριν από λίγες εβδομάδες αφιερώναμε την αρθρογραφία του «Καρέ Καρέ» στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και στις ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας που ξεπήδησαν από αυτά. Κι ακριβώς εκείνη την ημέρα στο LAComics Festival της Λάρισας έπεσαν στα χέρια μας τα δύο τεύχη του φανζίν «Θεωρίες Συνωμοσίας» που έχει φιλοξενήσει ο καλλιτέχνης ο οποίος υπογράφει τα έργα του με το ψευδώνυμο Θείο Τραγί, χρησιμοποιώντας τον τίτλο του γνωστού μυθιστορήματος του Γιάννη Σκαρίμπα. Στο Θείο Τραγί, τον καλλιτέχνη, έχουμε αναφερθεί και άλλες φορές από αυτές εδώ τις στήλες καθώς οι εκδόσεις του είναι βαθύτατα και εύστοχα πολιτικές μέσα στην ποιητικότητά τους και τα εσκεμμένα τραχιά ασπρόμαυρα σχέδιά τους. Οι «Θεωρίες Συνωμοσίας» είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση με δυνατό κείμενο και σαρκαστικά σχέδια.

 

 

 

 

«Θα ήταν σοφό να ξεχωρίζαμε τις θεωρίες συνωμοσίας από τις πραγματικές συνωμοσίες. Φοβόμαστε τόσο πολύ τη λέξη, έχουμε δώσει τέτοια αρνητική χροιά, τόσο που φοβάται κάποιος να μιλήσει για αυτό που γίνεται μήπως χαρακτηριστεί συνωμοσιολόγος ή ψυχικά ασθενής. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για συνωμοσία σοβαρά. Το κοινό αποπροσανατολίζεται από την πραγματική συνωμοσία. Η πραγματική συνωμοσία λοιπόν που αγγίζει όλους μας είναι ο καπιταλισμός. Ότι δεν φτάνουν όλα για όλους. Αυτή είναι η πραγματική συνωμοσία και ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, η λιτότητα και υπεραξία οι μεγαλύτεροι μύθοι της. Φτάνουν για όλους», γράφει το Θείο Τραγί, που συνοδεύει το κείμενο με εικόνες από εξαθλιωμένα παιδιά του Τρίτου Κόσμου.

 

Και συμπληρώνει: «Άνθρωποι πεθαίνουν ή έχουν κακή ποιότητα ζωής γιατί άλλοι άνθρωποι πλουτίζουν εις βάρος τους… Αν αυτό δεν είναι συνωμοσία, τι είναι; Δεχόμαστε ή συμμετέχουμε σε αυτή την αδικία και αυτομάτως δεχόμαστε την κοινωνική αδικία, τον νόμο του ισχυρού, την ανισότητα και τον υλισμό ως de facto δεδομένα σε έναν κόσμο ανταγωνιστικό και σκληρό που πατάει επί πτωμάτων. Δεχόμαστε ότι είμαστε ατομικιστικές υπάρξεις και όχι κύτταρα ενός μεγαλύτερου οργανισμού, όπου υπάρχουν δεσμοί αλληλεξάρτησης και αλληλεγγύης μεταξύ μας. Δεχόμαστε την ακραία πείνα, την εξουθενωτική λιτότητα, τη φτώχεια, τους αποκλεισμούς να διαμορφώνουν τις αξίες της κοινωνίας μας. Η φτώχεια, η πείνα, η κοινωνική αδικία και η ακραία καταστολή ήταν και είναι πολιτικές και στρατηγικές για τον έλεγχο της κοινωνίας».

 

 

 

 

Και το σχετικό link...