Μια εικόνα, 334 λέξεις [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 12/09/2026]

[ramirez]

«11 Σεπτέμβρη σού φορέσανε μια τσάντα
που φορούσαν όλα τα παιδιά και ήταν ροζ ή γαλάζια
Εκεί μέσα βάζαν τα παιδιά το πρωινό τους,
τα βιβλία του σχολείου και τα θέλω των γονιών τους».

 

 

 

 

Στα «Μπαλόνια», ο Bloody Hawk, ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Έλληνες ράπερ, υπενθυμίζει στους γονείς τι (και τι όχι) πρέπει να βάζουν τα παιδιά τους μέσα στη σχολική τους τσάντα. Συχνά οι γονείς το ξεχνούν και φορτώνουν οι ίδιοι την τσάντα των παιδιών τους με καθήκοντα, υποχρεώσεις κι ενοχές, με τις δικές τους επιθυμίες, προβολές και ματαιώσεις. Τα παιδιά καλούνται να ικανοποιήσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα των γονιών τους και να ανταποκριθούν σε μια οικογενειακή (και κοινωνική) επιταγή που δεν επέλεξαν. Συνήθως δεν τα καταφέρνουν κι έτσι φορτώνονται επιπλέον με το κακούργημα της ανεπάρκειας καθώς απογοήτευσαν τους γονείς τους. Οι οποίοι, συνειδητά ή μη, βάζουν πάντα στη φαντασιακή τους ζυγαριά από τη μια τους εαυτούς τους κι από την άλλη τα παιδιά τους και αυτοϊκανοποιούνται ναρκισσευόμενοι βλέποντάς τη, φυσικά, να γέρνει προς τους ίδιους – έτσι τουλάχιστον νομίζουν. Και γι’ αυτό διαχρονικά, οι προοδευτικοί τουλάχιστον γονείς θεωρούν ότι ενώ οι ίδιοι ήταν αγωνιστές, αλτρουιστές, αφοσιωμένοι σε ανώτερους σκοπούς και συνεπείς στις δεσμεύσεις τους, τα παιδιά τους νοιάζονται μόνο για την καλοπέρασή τους.

 

Το πώς εξηγείται, βέβαια, ότι ακριβώς τα ίδια άκουγαν κι αυτοί από τους δικούς τους γονείς είναι κάτι που το προσπερνούν. Όπως επίσης και το γεγονός ότι οι ίδιοι, σκληροί κριτές των παιδιών τους, τελούν υπό ολοκληρωτικό καθεστώς βολικής αναισθησίας στα όρια της αφασίας. Γι’ αυτό και η εικόνα τους στη γελοιογραφία της Franziska Becker από την ανθολογία Trau keinem über 30 (1998) για την επέτειο των τριάντα ετών από το ’68 των επαναστατικών προσδοκιών είναι αυτή που εν τέλει βγάζει το γέλιο και όχι αυτή των παιδιών τους. Και πόσο υποκριτικά ακούγονται τα λόγια τους: «Ένα μεγάλο μηδενικό τα σημερινά παιδιά! Μόνο επώνυμα ρούχα, υπολογιστές και καταναλωτισμό έχουν στο μυαλό τους! Εμείς, όμως, είχαμε ιδανικά! Ρισκάραμε: Βιετνάμ, Σεβέζο, Χιλή, Πορτογαλία, Νικαράγουα! Δεν περνούσε μέρα χωρίς διαδήλωση! Ήμασταν εντελώς αντιεξουσιαστές!».

 

 

 

 

Και το σχετικό link...