Ο σούπερ ήρωας της διπλανής πόρτας [Καϊμάκης Κωνσταντίνος, documentonews.gr, 2/08/2026]

[ramirez]

Η νέα ταινία του Spider-Man με τίτλο «Καινούργια μέρα» είναι ήδη στις αίθουσες και αναζητoύμε την ιστορία του ανθρώπου πίσω από τη μάσκα.

 

 

 

 

O Πίτερ Μπένζαμιν Πάρκερ γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης στις 15 Αυγούστου 1962 από τον Σταν Λι και τον Στιβ Ντίτκο. Οι γνωστοί σχεδιαστές κόμικς είχαν ήδη φτιάξει όνομα από τις συνεργασίες τους στη Marvel Comics (αρχικά ονομαζόταν Timely Comics και στη συνέχεια Atlas Comics) και ειδικά μετά την πρωτοφανή επιτυχία των «Fantastic Four» που είχαν σχεδιάσει έναν χρόνο νωρίτερα. Ο πιο εμβληματικός ήρωάς τους όμως θα ήταν ο Spider-Man και θα αποτελούσε το μόνιμο αντίπαλο δέος του «Superman» και του «Batman», των Διόσκουρων δηλαδή της DC, η οποία είδε να μπαίνει ένα μεγαλοπρεπές stop φτιαγμένο από αραχνοΰφαντο ιστό στο μέχρι τότε αδιαμφισβήτητο κόμικς μονοπώλιό της.

 

Η έμπνευση για τον Σταν Λι ήρθε όταν ο εκδότης του ζήτησε ακόμη έναν σούπερ ήρωα έπειτα από τους «Φανταστικούς 4». Ο Λι αναρωτιόταν τι χαρακτηριστικά θα είχε αυτός ο ήρωας, όταν είδε μια μύγα να σκαρφαλώνει στον τοίχο του γραφείου του εκδότη. Τότε σκέφτηκε ότι θα ήταν ιδανικό αν έφτιαχνε έναν υπερήρωα που θα μπορεί να περπατά σε τοίχους και ταβάνια. Ο πρώτος ιστός είχε μόλις πεταχτεί από το ακονισμένο μυαλό του Λι, που πάντως χρειάστηκε δυο τρεις ατυχείς δοκιμές [το «Mosquito Man» (Άνθρωπος-Κουνούπι) δεν είχε καμία αίγλη σύμφωνα με τα δικά του λόγια ενώ το «Insect Man» (Άνθρωπος-Έντομο) ήταν ακόμα χειρότερο] πρoτού καταλήξει στον Άνθρωπο-Αράχνη. «Ακουγόταν μυστηριώδες και δραματικό, αλλά κάπως έτσι γεννήθηκε ένας θρύλος» είχε πει ο Λι στην εκπομπή του Λάρι Κινγκ για την εποχή της δημιουργίας του δημοφιλέστερου ήρωά του.

 

 

Όχι αυτό που περίμενες

 

Σε αντίθεση με τους πιο προβεβλημένους και λαοφιλείς ήρωες της εποχής εκείνης, ο Πίτερ Πάρκερ είναι ταπεινής καταγωγής. Ούτε γόνος πλούσιας οικογένειας ούτε άρχοντας κάποιου εξωγήινου πολιτισμού. Είναι κυριολεκτικά ο nerd έφηβος της διπλανής πόρτας. Ο δειλός και ανασφαλής τυπάκος που ασχολείται μόνο με τα μαθήματα του και συχνά γίνεται στόχος των νταήδων του σχολείου (πόση ικανοποίηση πήραν τα παιδιά που έχουν ταπεινωθεί από συμμαθητές τους όταν στο «Spider-Μan» του Σαμ Ράιμι ο Τόμπι Μαγκουάιρ ξεφτιλίζει τον αθληταρά της τάξης και μέχρι πρότινος κακοποιητή του!). Όλα άλλαξαν από τη στιγμή που ο Πάρκερ στη διάρκεια μιας εκπαιδευτικής εκδρομής σε εργαστήριο τσιμπιέται από ραδιενεργή αράχνη και το DNA του μεταβάλλεται. Όμως με την απόκτηση υπερδυνάμεων οι μπελάδες, αντί να μειώνονται, αυξάνονται.

 

Οι συνέπειες της αλλαγής στο κορμί και στη ζωή του Πίτερ (μια έμμεση αναφορά και στα ζητήματα της εφηβείας που συνδέονται με την οργή, την ανυπομονησία και την έλλειψη υπομονής) δεν θα αργήσουν να περάσουν και στην καθημερινότητα των αγαπημένων του προσώπων. Όπως έχει πει σε παλιά του συνέντευξη ο Σταν Λι για τον Spider-Man, «είναι ο αγαπημένος μου ήρωας όχι μόνο επειδή έγινε ο πιο διάσημος, αλλά κι επειδή τίποτε δεν πηγαίνει καλά στη ζωή του, αφού συνέχεια κάνει λάθη και αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα: έτσι ταυτίζομαι μαζί του!». Φυσικά δεν μπορούσε να φανταστεί τότε πως 65 χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του ήρωά του θα καταλάμβανε τόσο ξεχωριστά σημαίνουσα θέση στην ιεραρχία της ποπ κουλτούρας.

 

Ο Spider-Man απέκτησε τόσο μεγάλη δημοφιλία επειδή είναι ένας απλός, καθημερινός χαρακτήρας. Πίσω από τη μάσκα του βρίσκεται ένας έφηβος (πανέξυπνη κίνηση του Λι να δώσει υπερδυνάμεις σε ένα αγόρι, ώστε να μπορέσει να «κερδίσει» το νεανικό κοινό της εποχής που ταυτίστηκε με τις ανασφάλειες, τον φόβο της απόρριψης και την αίσθηση μοναξιάς του κόμικς ήρωα) με καθημερινά άγχη και οικονομικές δυσκολίες. Η ορφάνια του Πίτερ ξεκίνησε όταν οι γονείς του, Ρίτσαρντ και Μαίρη Πάρκερ, έχασαν τη ζωή τους σε αεροπορικό δυστύχημα κι έκτοτε έμεινε με τους θείους του Μπεν και Μέι. Βέβαια, όπως έχει αποκαλυφθεί σε κάποια τεύχη αλλά και σε ταινίες σαν το «The amazing SpiderMan 2» (2014) με πρωταγωνιστή τον Άντριου Γκάρφιλντ, το μοιραίο ταξίδι των γονιών του έκρυβε μεγάλο παρασκήνιο, καθώς ο γενετικός επιστήμονας πατέρας του μάλλον είχε σχέσεις με κατασκόπους και μυστικές οργανώσεις.

 

Στις τελευταίες ταινίες το θέμα της ορφάνιας του ήρωα επανέρχεται έστω και με μικρές αναφορές, παρότι στην τριλογία του Σαμ Ράιμι (2002-2007) με τον Τόμπι Μαγκουάιρ ο σπλατεράς σκηνοθέτης επέλεξε να μην αναφερθεί καθόλου στους γονείς του Πίτερ και να μη δείξει ποτέ τον θάνατό τους, με το σενάριο να εστιάζει αποκλειστικά στη σχέση του με τους θείους του. Βέβαια, το ζήτημα της απουσίας πατρικής φιγούρας επανέρχεται σταθερά στη φιλμογραφία του «Spider-Man» με αποκορύφωμα τα σχετικά πρόσφατα επεισόδια των «Εκδικητών», όπου ο Τόνι Σταρκ/Iron Man του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ τον στρατολογεί στον «Εμφύλιο πόλεμο» εναντίον του Στιβ Ρότζερς (Κάπτεν Αμέρικα) και αναλαμβάνει να του διδάξει ως άλλος πατέρας τι σημαίνει να είσαι υπερήρωας.

 

 

Η δύναμη της ευθύνης

 

Αγαπημένη φράση του Πάρκερ – την έχει ως μότο ζωής – είναι το «με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη». Ο νεαρός ήρωας καθορίζει τις αξίες του με βάση την ευθύνη που έχει απέναντι στους απλούς ανθρώπους και τον βάζει σταθερά σε δοκιμασία είτε έχει να κάνει με κάποιον άγνωστο εχθρό είτε με μικρά ζητήματα της καθημερινότητας. Ο Πίτερ Πάρκερ μπαίνει σε νέα, μετεφηβική, φάση και αναζητά τα επόμενα πατήματά – ή μήπως πετάγματά; – του με το «Spider-Man: Η «Καινούργια μέρα» που έρχεται να διαδεχτεί το «No way home». Με το νέο φιλμ ο Τομ Χόλαντ αποχαιρετά τον χαρακτήρα που υποδύθηκε έξι φορές σε ταινίες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU), ενώ είχε και μια cameo εμφάνιση στο «Venom».

 

Στο ζενίθ της δόξας (αλλά και του χρήματος) ο Χόλαντ βρέθηκε με την τριλογία του… σπιτιού («Spider-Man: Homecoming» 2017, «Spider-Man: Far from home» 2019 και «Spider-Man: Νo way home» 2021), που έδωσε μια ρηξικέλευθη άποψη πάνω στο μέλλον των υπερηρώων και τοποθετείται έτη φωτός μακριά από το υπερφίαλο σύμπαν των Έϊμπρααμς, Σνάιντερ και Σίνγκερ. Ο σκηνοθέτης τους Τζον Γουότς επιστρέφει στον πυρήνα ενός ηρωισμού παλιάς κοπής με ένα ψήγμα νεανικής αθωότητας, πολιτικής αντίληψης (ο εχθρός ως προϊόν της οικονομικής κρίσης και του καπιταλισμού) και συναισθηματικής ωριμότητας, έχοντας πάντως το βλέμμα του στο μέλλον. Και κάπως έτσι φτάνουμε να αφουγκραζόμαστε ένα νέο είδος υπερήρωα που αφήνει τη δική του παρακαταθήκη.

 

 

Το ζεστό χειροκρότημα

 

Όσα έζησα εκείνο το πρωί στο κατάμεστο από δημοσιογράφους (αλλά και συγγενείς και φίλους τους) Ιντεάλ δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ήταν η προβολή του «Spider-Man: No way home» τον Δεκέμβριο του 2021. Υπήρχε ήδη η φήμη ότι κάτι σπέσιαλ θα παρακολουθήσουμε και οι προσδοκίες είχαν ήδη χτυπήσει κόκκινο. Όταν εμφανίστηκαν και οι τρεις ήρωες μαζί (Χόλαντ, Μαγκουάιρ και Γκάρφιλντ), οι ιαχές από το κοινό που παραληρούσε θύμισε γήπεδο! Χαμός από φωνές, χειροκροτήματα ακόμη και ουρλιαχτά στην αίθουσα, με τους υπεύθυνους της διανομής να μας ζητούν να μην αποκαλύψουμε το μυστικό της ταινίας στις κριτικές μας.

 

Το φιλμ εκείνο που έδωσε το φιλί της ζωής στο πληγμένο από την πανδημία σινεμά έγινε το πλέον πετυχημένο εμπορικά, καθώς συγκέντρωσε 1,9 δισ. δολάρια από όλο τον πλανήτη. Συνάμα όμως οδήγησε τον Χόλαντ στην πρόθεσή του να αποχωριστεί τον ρόλο. Αναγκάστηκε να υποχωρήσει για μια τελευταία φορά – η ταινία για την οποία μιλάμε σήμερα. Στα 30 του χρόνια ο Βρετανός ηθοποιός αποφασίζει ότι δεν θέλει να υποδύεται άλλο τον… αιώνιο φοιτητή και βάζει τίτλους τέλους στην καριέρα του ως Πίτερ Πάρκερ. Άσε που οι εχθροί πληθαίνουν επικίνδυνα και είναι λογικό να σκέφτεται τις ήρεμες μέρες και νύχτες της πρώιμης συνταξιοδότησης.

 

 

Νέο ξεκίνημα για τον Spider-Man

 

Η ταινία «Spider-Man: Καινούργια μέρα» δεν κλείνει απλώς τις εκκρεμότητες από το παρελθόν του ήρωα, αλλά επιχειρεί να εντοπίσει τα ψήγματα της νέας του διαδρομής και να μας ξαναθυμίσει γιατί είναι τόσο δημοφιλής ο Άνθρωπος-Αράχνη. Στην αρχή του φιλμ που σκηνοθέτησε ο Χαβανέζος Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον («Ο Shang-Chi και ο θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών») συναντάμε έναν Πάρκερ στα όρια της κατάθλιψης, να παρακολουθεί σαν φάντασμα τους αγαπημένους φίλους του Έντι και Εμ Τζέι που συνεχίζουν κανονικά τις ζωές τους: η πρώην του Πίτερ έχει πλέον νέο φίλο, ενώ ο Έντι έχει εμμονή με την ανακάλυψη της ταυτότητας του σούπερ ήρωα που τους έχει σώσει («Τυχαία; Δεν νομίζω…» αναρωτιέται μεγαλοφώνως ο Έντι) κάποιες φορές από άσχημες κακοτοπιές.

 

Η περιπετειώδης πλοκή ακολουθεί τα δέοντα. Ένας άγνωστος, φαινομενικά ανίκητος εχθρός μπαίνει στο μυαλό των ανθρώπων ξετυλίγοντας το κουβάρι της χορταστικής και με εντυπωσιακές χορογραφίες δράσης, την ίδια ώρα που ο ήρωας παλεύει με τα εσωτερικά του δαιμόνια. Ταυτόχρονα, καθώς αντιμετωπίζει θεματάκια με τις ανεξέλεγκτες (αν όχι δυσλειτουργικές) δυνάμεις του και πρέπει να δώσει την κρίσιμη απάντηση στο ερώτημα ποιος επιθυμεί αληθινά να είναι: ο ταπεινός, θνητός και άγνωστος μεταξύ αγνώστων Πίτερ Πάρκερ ή ο λαοφιλής Spider-Man που έχει όλα τα φώτα πάνω του αλλά και την κατάρα της μοναξιάς να τον πλακώνει; Το φιλμ «διαβάζεται» και ως μια ζεστή ματιά πάνω στη νέα γενιά της ανασφάλειας και της αποξένωσης.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...