Στο ντιβάνι του ψυχοθεραπευτή [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 14/03/2026]

[ramirez]

Οι αμφίβολης αποτελεσματικότητας συνεδρίες μεταξύ ενός ετοιμόλογου ψυχαναλυτή στην άνετη πολυθρόνα του και των ευάλωτων πελατών του είναι το επίκεντρο του «Χ εις τον Ψ» της Αλέξιας Οθωναίου.

 

 

 

 

Από το 2018 μέχρι σήμερα, στην τελευταία σελίδα του Καρέ Καρέ κάθε εβδομάδα, η Αλέξια Οθωναίου μας κάνει μάρτυρες σε απολαυστικά στιγμιότυπα ψυχαναλυτικών συνεδριών μεταξύ του ίδιου πάντα, απρόσωπου και βουλιαγμένου στην τεράστια μπερζέρα του, θεραπευτή και των ετερόκλητων wannabe θεραπευόμενων του. Με λιγοστές εικόνες μας μεταφέρει με χιούμορ και σαρκασμό στο κλίμα των συναντήσεων ανάμεσα στους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και σε όσους τη βλέπουν να απομακρύνεται ή την έχουν απολέσει οριστικά. Γι’ αυτό και καταφεύγουν στον «ειδικό» που θα τους λύσει τα προβλήματα. Η, τουλάχιστον, έτσι νομίζουν. Μια επιλογή από αυτά τα στιγμιότυπα περιλαμβάνει το «Χ εις τον Ψ» (εκδόσεις Jemma Press, 208 σελίδες) με τον αναγνώστη να μεταφέρεται νοερά στο κατά κανόνα υποφωτισμένο δωμάτιο της θεραπείας, να παρατηρεί απελπισμένους ασθενείς να εξωτερικεύουν τον ταραγμένο ψυχικό κόσμο τους και τον άγνωστο «Ψ» απέναντί τους να απαντά χαμηλόφωνα και αινιγματικά σε μια, άλλες φορές λυτρωτική και άλλες αλυσιτελή, διαδικασία.

 

 

 

 

«Η Αλέξια Οθωναίου ακτινογραφεί εδώ και επτά χρόνια την κοινωνία των καταθλιπτικών, νευρωτικών, ψυχωσικών, αγχωτικών, διπολικών, σχιζοφρενών αλλά και όσων νομίζουν ή έχουν πειστεί ότι πάσχουν με κάτι απ’ όλα αυτά» επισημαίνει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος της «Εφ.Συν.» στον εύστοχο πρόλογό του με τίτλο «Ψ εις τους Χ ή Καταθλιπτικοί όλου του κόσμου ενωθείτε! Το μόνο που έχετε να χάσετε είναι οι ψυχαναλυτές σας!» Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως όσο κι αν ενωθούν οι «Χ» κι όσο καλά κι αν κάνουν τη δουλειά τους οι «Ψ», λίγα θα αλλάξουν.

 

 

 

 

Οι αιτίες που οδηγούν τόσους ανθρώπους στην ψυχοθεραπεία είναι πολλές. Και έχουν τις ρίζες τους σε μια σειρά από κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα τα οποία οξύνονται και μεγεθύνονται επικίνδυνα σε περιόδους κρίσης. Ακριβώς όπως η δική μας. Εκεί μπορεί να εντοπιστεί η απαρχή από αυτό «το τσουνάμι ψυχοπαθολογίας και ψυχοθεραπείας που σαρώνει την ελληνική κοινωνία, ως απότοκο της δεκαετούς κρίσης η οποία έφερε εκατομμύρια ανθρώπους στα όριά τους. Η ψυχική διαταραχή αποδαιμονοποιήθηκε, η ψυχο-θεραπεία “εκδημοκρατίστηκε”. Αλλά σε αυτή τη νέα, προσοδοφόρα αγορά, που σχετικά καθυστερημένα αναπτύχθηκε στην Ελλάδα, εισέβαλε αρκετή κοινοτοπία από την πλευρά των θεραπευτών και άφθονη ψευδαίσθηση από την πλευρά των ασθενών» τονίζει ο Κιμπουρόπουλος.

 

 

 

 

Τέτοιες ψευδαισθήσεις σωτηρίας συγκεντρώνει η Οθωναίου στα πέντε κεφάλαια του βιβλίου της. Στο πρώτο με τίτλο «Μάμα Μία (αλλά Ψ πολλοί)», στο κάδρο της ευθύνης για κάθε ψυχική νόσο βρίσκεται η μητέρα, στο δεύτερο («Έρωτας & Θάνατος») οι ασθενείς παλεύουν να ξεπεράσουν τον φόβο του θανάτου και την απογοήτευση ενός αποτυχημένου έρωτα, στο τρίτο («Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!») κεντρικό θέμα είναι οι τιμές της ψυχοθεραπείας, στο τέταρτο πρωταγωνιστές γίνονται οι θεραπευτές καθώς «Και οι Ψ έχουν Ψυχή», ενώ στο πέμπτο συγκεντρώνονται τα «Αδιάγνωστα» περιστατικά. Για να συντεθεί, έτσι, ένας τόμος – εγχειρίδιο πάνω στα στερεότυπα που συνοδεύουν την ψυχανάλυση, τη μοναδική σχέση μεταξύ Χ και Ψ, αλλά και την ελπίδα που γεννιέται όταν αυτή η σχέση λειτουργεί.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...