Περιμένοντας τον άντρα της ζωής της [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 7/03/2026]

[ramirez]

Το ημερολόγιο μιας νέας γυναίκας που αναζητεί τον έρωτα είναι γεμάτο με πικρές αλλά και αστείες ιστορίες αποτυχίας και επιμονής.

 

 

 

 

«Είμαι τεμπέλα, εγωίστρια, ανυπόμονη, ιδιότροπη, ξεροκέφαλη, ακατάστατη, ανακατώστρα, αναβλητική, ασυνάρτητη, αναποφάσιστη, ψεύτρα, μυγιάγγιχτη, επιθετική, εκδικητική, παρανοϊκή, αλαζόνας, επίμονη, αδιάκριτη, αγχωτική, πρηξαρχίδω… Με δυο λόγια, δεν έχω μεγάλα ελαττώματα». Με αυτογνωσία, αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια και απόλυτη επίγνωση του χαρακτήρα της συστήνεται στους αναγνώστες της η Λουκρητία, πρωταγωνίστρια του «Amore Mio» της Silvia Ziche (εκδόσεις DocMZ, μετάφραση: Άννα Μπότσου, 130 σελίδες). Και με μια αμείλικτη διάθεση να γκρεμίσει κάθε περί έρωτος αυταπάτη την ίδια στιγμή που τον αναζητά απεγνωσμένα. Αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα του «Αμόρε Μίο»: το σκληρό χιούμορ του πηγάζει από την τραγωδία των διαρκών επαναλήψεων, των ίδιων λαθών, των εξακολουθητικών μοτίβων από τα οποία η Λουκρητία (όπως και όλοι μας) δεν μπορεί να ξεφύγει. Θαρρείς, μάλιστα, ότι δεν προσπαθεί καν. Ή, ακόμα χειρότερα, επιδιώκει αυτή την ασφάλεια και σταθερότητα της αποτυχίας.

 

 

 

 

Όπως τονίζει η Λένα Τζιογκίδου στον πρόλογό της: «Η Ziche θίγει με ανάλαφρο τρόπο βαριά, διαχρονικά ζητήματα σχέσεων που μας αφορούν όλους, ανεξαρτήτως φύλου. Δημιουργεί πετυχημένους και ενοχλητικά ειλικρινείς διαλόγους, χωρίς να πέφτει σε κοινοτοπίες. Κι αυτό κάνει το “Αμόρε Μίο” εντυπωσιακά επίκαιρο, παρόλο που έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του στην Ιταλία». Αρκεί να σκεφτούμε ότι οι διαδοχικές ματαιώσεις της Λουκρητίας έρχονται σε μια εποχή που τα social media δεν έχουν ακόμη προλάβει να διαλύσουν ολοκληρωτικά κάθε ελπίδα για την αναζήτηση της «αδελφής ψυχής». Τότε είχες κάθε δικαίωμα να αυταπατάσαι ότι το «ραντεβού στα τυφλά» που είχες κλείσει, η συνάντηση με τον ξάδερφο της φίλης σου, το τραπέζι στο σπίτι της κουνιάδας του συναδέλφου σου κ.λ.π. θα σε οδηγούσαν στη γνωριμία με τον απόλυτο έρωτα της ζωής σου. Τώρα πια με ένα κλικ στα social έχεις ξεψαχνίσει το υποψήφιο μελλοντικό σου ταίρι, έχεις απογοητευτεί από τις συνήθειές του, τη δουλειά του και τις παρέες του, δεν υπάρχει κάτι καινούργιο να σου πει ή να μάθεις, έχεις ήδη βαρεθεί πριν το γνωρίσεις.

 

 

 

 

Η Λουκρητία, όμως, ελπίζει. Κι ας ξέρει ότι δεν θα της βγει πουθενά. Γι’ αυτό και είναι κυνική και ρεαλίστρια, αναζητώντας απλώς την ανθρώπινη επαφή χωρίς μαξιμαλισμούς και μεγάλα λόγια, χωρίς την προσδοκία της ευτυχίας. Αλλά ούτε τότε τα πράγματα πάνε καλά. «Δεν θέλω να παντρευτώ μπαμπά, σ’ το ’χω πει δέκα χιλιάδες φορές. Πρώτον, επειδή η ζωή είναι δική μου και δεν χρειάζομαι κανέναν πάνω απ’ το κεφάλι μου. Δεύτερον επειδή ο γάμος είναι ένα συμβόλαιο και δεν σημαίνει τίποτα. Τρίτον, επειδή η οικογένεια δεν έχει πια κανένα νόημα. Είναι ένας θεσμός ανούσιος κι αναχρονιστικός. Τέταρτον, επειδή ο έρωτας δεν υπάρχει» λέει απογοητευμένη στον πατέρα της, συμβιβάζεται με τη σκληρή πραγματικότητα, προσγειώνεται, ρίχνει τις απαιτήσεις της και ψυχαναγκαστικά παραμένει σε έναν αγώνα χαμένο από χέρι.

 

 

 

 

Το παράδοξο είναι πως ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που τα πράγματα φαίνεται ότι μπορούν να πάνε καλύτερα, στις λιγοστές εξαιρέσεις που (θα μπορούσαν να) κρατούν ζωντανή τη φλόγα, η Λουκρητία, λες και τρέμει την πιθανότητα της διαφυγής από τον λαβύρινθο της μοναξιάς της, θωρακίζεται αναζητώντας το τέλος μιας σχέσης προτού καλά καλά έρθει η αρχή. «Το πρώτο πράγμα που ψάχνω σε μια σχέση είναι η έξοδος κινδύνου» δηλώνει στον εμβρόντητο άντρα που της προσφέρει μια ανθοδέσμη…

 

 

 

 

Όλο αυτό το γλυκόπικρο και λίγο κλειστοφοβικό κλίμα με την έννοια του ψυχολογικού αδιεξόδου της Λουκρητίας, φέρνει στον νου τα κόμικς του Copi, της Bretecher, του Lauzier με τους σαρκαστικούς διαλόγους και τις αλυσιτελείς, προδιαγεγραμμένες συζητήσεις μεταξύ μονάδων που δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικά ζευγάρια. Η Ziche το επιτυγχάνει με αριστοτεχνικό τρόπο και το συνοδεύει με τα υπέροχα σχέδιά της που κινούνται στο μεταίχμιο ρεαλισμού και καρικατούρας. Θεωρείται, άλλωστε, μια από τις μεγαλύτερες μορφές του σύγχρονου ευρωπαϊκού σχεδίου έχοντας συνεργαστεί με το περιοδικό Linus, με τίτλους της ιταλικής Disney, με το περιοδικό Donna Moderna, με σπουδαίους Ιταλούς σεναριογράφους κ.ά. Με δικά της σχέδια κυκλοφορούν στα ελληνικά τα «Infierno» (σε σενάριο Tito Faraci) και «Όλυμπος Α.Ε.» (δύο τόμοι σε σενάριο Vincenzo Cerami) από τις εκδόσεις DocMZ. Είμαστε τυχεροί που τώρα έχουμε και το «Αμόρε Μίο» με τη φοβερή Λουκρητία να μονολογεί: «Σαν πολύ να έχει αργήσει ο άντρας της ζωής μου. Ας τολμήσει να φανεί και θα δει τι έχει να πάθει».

 

 

 

 

Και το σχετικό link...