Μια εικόνα, 346 λέξεις [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 7/03/2026]

[ramirez]

Αύριο, 8 Μαρτίου, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ως μέρα μνήμης για τους αγώνες των ποικίλων κινημάτων, και κυρίως του φεμινιστικού, για τα δικαιώματα των γυναικών. Ακόμα και ο φεμινισμός, όμως, εμφανίζεται και εκδηλώνεται σε διάφορες μορφές ανάλογα με το είδος και το επίπεδο της διεκδίκησης. Αυτό δεν πρέπει να αποσιωπάται ούτε να θεωρείται αυτονόητο ή, ακόμα χειρότερο, περιττό στο πλαίσιο της «μεγάλης εικόνας» του φεμινισμού, καθώς οι νίκες στο επίπεδο της καθημερινής ζωής των γυναικών, εργασιακής και οικογενειακής, έχουν ιδιαίτερη σημασία.

 

Όπως επισημαίνουν οι Mikki Kendall (σενάριο) και A. D’Amico (σχέδια) στο εξαιρετικό βιβλίο τους «Amazons, Abolitionists, and Activists – A Graphic History of Women’s Fight for their Rights» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ten Speed Press, «Η ισότητα είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί για ορισμένες γυναίκες σε σχέση με άλλες, και εδώ έρχεται η ανάγκη για διαφορετικούς τύπους φεμινισμού». Κι ενώ στο σύνολο του βιβλίου τους, οι δύο δημιουργοί αναφέρονται σε δεκάδες αγώνες των γυναικών από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και σε αμέτρητες γυναίκες που πρωτοστάτησαν σε αυτούς τους αγώνες και έγιναν το πρότυπο για άλλες, επιλέγουν στο τελευταίο τους κεφάλαιο με τίτλο «Feminisms: Corporate, Inclusive, and more» να αναδείξουν δύο μορφές φεμινισμού που συχνά παραβλέπονται: τον εταιρικό και τον συμπεριληπτικό φεμινισμό, όπως τους ονομάζουν.

 

 

 

 

Στην πρώτη περίπτωση αναφέρονται στους μισθούς των γυναικών που είναι κατά μέσο όρο χαμηλότεροι από των ανδρών, στους αποκλεισμούς τους από διάφορες θέσεις εργασίας, στις δυσκολίες στην επαγγελματική τους εξέλιξη κ.ά., ενώ στη δεύτερη περίπτωση χρησιμοποιούν παραδείγματα γυναικών που εκτός από τις αμιγείς φεμινιστικές διεκδικήσεις παλεύουν και για κάτι ακόμα: η Alice Wong είναι ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, η Janet Mock είναι συγγραφέας, τηλεπαρουσιάστρια και αφοσιωμένη στον αγώνα για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων, η Malala Yousafzai είναι Πακιστανή ακτιβίστρια για την εκπαίδευση των γυναικών, η Charlene Carruthers είναι μαύρη κουίρ αγωνίστρια για τα δικαιώματα περιθωριοποιημένων κοινοτήτων, η Malika Saada Saar έχει ιδρύσει έναν οργανισμό που βοηθά τοξικοεξαρτημένες γυναίκες και προσπαθεί να βάλει τέλος στην παιδική σεξουαλική εκμετάλλευση κ.ά. Αποδεικνύοντας ότι το φεμινιστικό κίνημα είναι πολυδιάστατο, επίκαιρο και ευθυγραμμισμένο με όλα τα δίκαια κοινωνικά αιτήματα.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...