Ο Πίνατ γαβγίζει πολιτικά μέσα από το πενάκι του Τάσου Αναστασίου [Κατσάκος Πέτρος, rosa.gr, 25/01/2026]

[ramirez]

Ένας σκύλος-παρατηρητής της εξουσίας γαβγίζει απέναντι στην αδικία, την καταστολή και την ανθρώπινη κόπωση της καθημερινότητας.

 

 

 

 

Ο Πίνατ δεν είναι απλώς ένας σκύλος κόμικ. Είναι μια στάση ζωής με τέσσερα πόδια, ένα πολιτικό ένστικτο και μια φωνή που δεν χωρά σε παχυλά λόγια. Δεν μπορεί να αντισταθεί στα παιχνίδια και στα λουκάνικα, αλλά αντιστέκεται πεισματικά στην αδικία, στην κοινωνική υποκρισία και στην κανονικοποιημένη βία. Γαβγίζει εκεί που οι άνθρωποι σιωπούν. Και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Η νέα έκδοση της Chaniartoon Press συγκεντρώνει τις ιστορίες του Πίνατ σε ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα, αλλά δουλεύει αργά μέσα σου. Σύντομα σκίτσα, κοφτερό χιούμορ, πολιτική παρατήρηση χωρίς διδακτισμό. Ο Πίνατ γαβγίζει πολιτικά και αυτό αρκεί για να εκθέσει την ανυπαρξία του κράτους πρόνοιας, την καταστολή που βαφτίζεται ασφάλεια, την καθημερινή μικροβαναυσότητα που περνά «στα ψιλά».

 

 

 

 

Ο δημιουργός του, ο Τάσος Αναστασίου, εξηγεί ότι ο Πίνατ προϋπήρχε ως λεπτομέρεια στα σκίτσα του. «Τον έβαζα να εμφανίζεται κάπου στο φόντο, να ακούει έκπληκτος όσα λέει το αφεντικό του». Όταν του ζητήθηκε να δημιουργήσει ένα εβδομαδιαίο κόμικ στριπ για την Εφημερίδα των Συντακτών, δεν σκέφτηκε αρχικά τον Πίνατ ως πρωταγωνιστή. Η ιδέα να βγει ο «πρωθυπουργικός σκύλος» στο προσκήνιο ήρθε απ’ έξω και τελικά αποδείχθηκε απολύτως εσωτερική. Η διαμόρφωση του χαρακτήρα δεν ήταν στιγμιαία. «Τα πρώτα στριπάκια τα έφτιαχνα, τα έσβηνα και τα ξαναέφτιαχνα», λέει ο Τάσος Αναστασίου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο Πίνατ άρχισε να αποκτά βάρος, φωνή, κούραση. Γιατί, όσο κι αν είναι σκύλος, κουβαλά ανθρώπινα υλικά. Κουβαλά θυμό, τρυφερότητα και επιμονή.

 

 

 

 

Ο Αναστασίου δεν κρύβει ότι ο Πίνατ είναι και προσωπικός. «Είναι αποτέλεσμα συνεργασίας ανάμεσα σε εμένα και τον σκύλο μου», λέει χαμογελώντας. Ένας γέρος, φωνακλάς, πεισματάρης αλλά βαθιά καλός σκύλος έγινε το καλούπι για έναν ήρωα που δεν χωρά στα στερεότυπα της “πιστής συντροφιάς”. Από εκεί ξεκινούν πολλές ιστορίες και από εκεί γεννιέται η ανάγκη ο Πίνατ να είναι «εγώ», να είναι «εμείς», όσοι συγκατοικούμε με ένα αφεντικό που δεν διαλέξαμε».

 

Αν ο Πίνατ μπορούσε να αρπάξει το μολύβι από το χέρι του δημιουργού του; «Ίσως να σχεδίαζε τον εαυτό του να λέει ότι δεν γνώριζε – και δεν όφειλε να γνωρίζει – ποιος θα τον υιοθετήσει». Και αυτό, ίσως, είναι το πιο πολιτικό σχόλιο απ’ όλα. Ο Πίνατ είναι «ο καλύτερος φίλος του μισανθρώπου». Όχι γιατί τον δικαιολογεί, αλλά γιατί στέκεται δίπλα του και γαβγίζει όταν πρέπει. Ο Πίνατ είναι μια έκδοση κόμικ που υπενθυμίζει ότι η πολιτική κριτική μπορεί να είναι αιχμηρή, τρυφερή και απολύτως ανθρώπινη… ακόμα κι όταν έρχεται από έναν σκύλο.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...