Εγώ θα κόψω ταις φακαίς [Χατζηαντωνίου Ναταλί, efsyn.gr, 13/12/2025]

[ramirez]

Διάβαζα το (εξαιρετικό) κείμενο του Περικλή Κουλιφέτη για τον Μποστ – αφιέρωμα για τα τριάντα χρόνια από τον θάνατό του. («Μα πώς έκανε σάτιρα σε τόσο σκοτεινούς καιρούς; Πώς άντεχε και μετασχημάτιζε το “υλικό;”», αναρωτιόμουν. Κι ακόμα και πριν και πάντα αναρωτιέμαι, όλο και συχνότερα είναι αλήθεια, πώς μπορούν, όσοι κάνουν σάτιρα, να βρίσκουν έμπνευση απ’ ό,τι υπερβαίνει τη λογική, άρα και την υπερβολή, άρα και τη σάτιρα). Διάβαζα το κείμενο ωστόσο με ανοιχτή τηλεόραση ακούγοντας ειδήσεις: «Στο 2,4% ανήλθε ο πληθωρισμός στην Ελλάδα τον Νοέμβριο, αύξηση 0,4% σε σχέση με τον Οκτώβριο. Καταγράφονται ανατιμήσεις 20,7% στον καφέ και 13% στα κρέατα. Το κόστος ενοικίου τρέχει με 8,6%, αλλά το φυσικό αέριο τιμολογείται 12,4% χαμηλότερα. Ανατιμήσεις 6,3% καταγράφονται στο πακέτο διακοπών και 7,7 σε εστιατόρια-ζαχαροπλαστεία...».

 

«Με πρόλαβε ο Κουλιφέτης», είπα λίγο αργότερα στη Λουίζα. Κι αναφερόμουν σ’ αυτήν την τελευταία του παράγραφο που θα συναντήσετε στις επόμενες σελίδες: «Ο Μέντης θα είχε, σίγουρα, πολλά να πει για το σήμερα [...] Η Μαμά Ελλάς του θα ήταν ρακένδυτη και κακομοίρα όπως παλιά, μόνο με μερικά αστραφτερά μπλε μπαλώματα στον χιτώνα της που θα έφεραν αστεράκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ ο Πειναλέων κι η Ανεργίτσα θα τσακώνονταν για το ποιος θα πρωτοπαίξει στο τάμπλετ. Και σίγουρα, θα χρησιμοποιούσε όλο το πολυπρόσωπο και ανεπανάληπτο δημιουργικό του στιλ για να κατακεραυνώσει, να σατιρίσει και να καταδείξει τα στραβά της εποχής μας. Πάντα με το ιδιόρρυθμο μποστικό χιούμορ του».

 

 

 

 

Να λοιπόν πώς το ιδιόρρυθμο μποστικό χιούμορ προέλεγε και το μέλλον (το απόσπασμα από κείμενο που είχε πρωτοδημοσιευτεί στην «Αυγή» Νοέμβριο του ’75, προέρχεται από το συνολικό «Καλειδοσκόπιο» του Μποστ, το οποίο είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις GUTENBERG): «Εκτός από τα τσιγάρα και αι φακαί από 14,50 αναθερμάνθηκαν εις την τιμήν των 22 δραχμών. Μετά από σήντομον πάλην που έκανα με τον εαφτόν Μου, προήλθον εις την σκληράν απόφασιν να κόψω ταις φακαίς. Αφτά τα πράγματα πρέπει να κόπτοντε με το μαχέρη, άλλως γίνοντε πάθος. Κατά την γνόμην Μου όμος, η άφξησις της φακής ήτο επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων κε είνε δικεολογημένη διότη η φακή περιέχει σίδηρον κε εφόσον η τιμή του σιδήρου διεθνώς ανήλθεν, δεν επιτρέπετε εις ημάς να ροφώμεν δωρεάν κε προκλητικός τα κέρδη των σιδηροβιομηχάνων εις εποχάς βαρητάτων εισφορών του κλάδου».

 

 

 

 

Και το σχετικό link...