Μια εικόνα, 323 λέξεις [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 18/10/2025]

[ramirez]

Κάθε φορά που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα εικαστικό έργο τέχνης, δεν αντικρίζουμε μονάχα το συγκεκριμένο έργο αλλά και αμέτρητα άλλα που έρχονται συνειρμικά στον νου μας και πολλά που αναδύονται από το υποσυνείδητο. Οι συσχετίσεις που κάνουμε μεταξύ έργων λόγω μορφικής και θεματικής συνάφειας είναι αυτές που τους προσδίδουν, ενδεχομένως, τη μεγαλύτερη αξία καθιστώντας τα ενδιαφέροντα για διαφορετικούς λόγους σε κάθε ξεχωριστό θεατή τους. Αυτή είναι η ουσία της διεικονικότητας, η ανεύρεση συγγενειών μεταξύ εικόνων και η μεταβίβαση ιδιοτήτων, νοημάτων και ποιότητας από τη μια στην άλλη.

 

 

 

 

Η μεταβίβαση αυτή δεν συνεπάγεται την απώλεια της αυταξίας του έργου ούτε τον ετεροκαθορισμό του αλλά τη διαρκή επανανοηματοδότησή του όταν επικοινωνεί με άλλα, εσκεμμένα ή ακούσια. Δεν πρόκειται ούτε για μεταμοντέρνο σχετικισμό αναπαραγωγής ομοιοτήτων χωρίς περιεχόμενο. Συμβαίνει κι αυτό, αλλά τα έργα τέχνης κατά κανόνα επικοινωνούν μεταξύ τους για να μοιραστούν περιεχόμενα, να προτείνουν νέα νοήματα, να επικαιροποιήσουν θέματα, να ασκήσουν κριτική, να προκαλέσουν συζητήσεις. Παραφράζοντας τον Άγγλο ποιητή John Donne, όχι μόνο «κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί» αλλά και «κανένα έργο δεν είναι νησί».

 

 

 

 

Τα έργα τέχνης που «ζωντανεύουν» στη σειρά Art Ops σε σενάριο του Shaun Simon και σχέδια των Michael Allred, Matt Brundage, Rob Davis και Eduardo Risso «δεν είναι νησιά». Στα πολλά έργα τέχνης του Art Ops που παραμορφώνονται, βγαίνουν από τον καμβά τους ή κατεβαίνουν από το βάθρο τους και εισέρχονται στον πραγματικό κόσμο θα επανέλθουμε σε λίγες εβδομάδες με αφορμή τη δέκατη επέτειο από την έναρξη της σειράς. Ας σταθούμε σήμερα σε ένα από αυτά, στη Lady Liberty, όπως τη φαντάστηκαν οι δημιουργοί της λίγους μήνες αφού ο Ντόναλντ Τραμπ είχε ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για πρώτη φορά στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Σε μια σελίδα που παραπέμπει στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους των Fantastic Four του 1961 και στο οποίο αναφέρεται η «Μόνα Λίζα» του Ντα Βίντσι και η «Κραυγή» του Μουνχ, το Άγαλμα της Ελευθερίας είναι ένα φρικιαστικό έκτρωμα. Κι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε εκλεγεί ακόμα…

 

 

 

 

Και το σχετικό link...