Μια εικόνα, 338 λέξεις [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 2/08/2025]

[ramirez]

Αν και Κρητικός, ο Κωστής Τζωρτζακάκης σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και είχε την ευκαιρία να γίνει φίλος και συνεργάτης με τους δημιουργούς κόμικς που ήταν τότε νεαροί στη Βόρεια Ελλάδα και έκαναν τα πρώτα τους βήματα στην ένατη τέχνη παίρνοντας μέρος σε εκθέσεις όπως αυτές της Φοιτητικής Εβδομάδας του ΑΠΘ και φτιάχνοντας δημιουργικές ομάδες όπως η Inkorrekt. Γαλουχημένος σε ένα τέτοιο καλλιτεχνικό περιβάλλον, ο Τζωρτζακάκης τα επόμενα χρόνια υπέγραψε ορισμένα ιδιαίτερα όμορφα και συναισθηματικά κόμικς όπως το «Βατραχάκι» (περ. Γαλέρα), την «Κόρη της Φοινικιάς», τους «Αιθεροβάμονες» και τους «Ονειροπόλους» (εκδ. Ένατη Διάσταση), με λεπτό χιούμορ, υπέροχες εικόνες και λιτό λόγο που σέβεται τα σχέδια και προσπαθεί να μην εισβάλλει εντός τους αλλά να τα πλαισιώνει.

 

 

 

 

Τα κόμικς του δεν ήταν ποτέ εύκολα. Ήταν μικρές ή μεγαλύτερες εγκεφαλικές ιστορίες που συχνά χρειάζονταν και μια δεύτερη ανάγνωση, «κομψοτεχνήματα με έντονες επιρροές της γαλλοβελγικής σχολής σε συνδυασμό με το δικό του χαρακτηριστικό πνεύμα, όπου τα ευφυολογήματα συναντούσαν τον σουρεαλισμό τον επηρεασμένο από το βρετανικό χιούμορ των Μόντυ Πάιθον» όπως περιγράφει εύστοχα η Μυρτώ Τσελέντη στην εισαγωγή της για τα «Επικίνδυνα ζαχαρωτά» του Τζωρτζακάκη που μόλις κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Jemma Press (112 σελίδες). Τα «Ζαχαρωτά» όμως δεν είναι κόμικς. Είναι μια συλλογή από μονοσέλιδες εικονογραφήσεις στις οποίες πρωταγωνιστούν αποκλειστικά γυναικείες μορφές που «αναπνέουν πάνω στη σελίδα, τονίζοντας την ανθρώπινή τους φύση, την παρουσία της σάρκας τους, χωρίς ποτέ να εκχυδαΐζονται ή να περιορίζονται στο μονοδιάστατο κλισέ των αντικειμένων πόθου» επισημαίνει η Μυρτώ Τσελέντη. Και συμπληρώνει ότι «οι γυναίκες του Κωστή δεν είναι ερωτικά σύμβολα, ακόμα και όταν είναι ντυμένες προκλητικά ή και εντελώς γυμνές. Καμιά τους δεν δείχνει να ντρέπεται. Αντιθέτως πρόκειται για γυναίκες που λάμπουν έχοντας βρει τη σεξουαλική τους δύναμη και όσα απορρέουν από αυτήν. Στέκουν περήφανα, μόνες τους ή πιο σπάνια δυο δυο, χωρίς συστολή για το σώμα τους, σαν άλλοι κάτοικοι της Εδέμ όπου απουσιάζει ο άντρας-Αδάμ». Κι έτσι, με τα «Επικίνδυνα ζαχαρωτά» ο Τζωρτζακάκης συνθέτει «έναν ύμνο στην ποικιλομορφία των γυναικείων σωμάτων» χωρίς εξιδανικεύσεις, με λίγα λόγια και πολλή τρυφερότητα.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...