Δυο αποτυχημένοι μισθοφόροι στα πέρατα της Γης [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 17/05/2025]

[ramirez]

Στην πιο δυσώδη τρύπα του Παρισιού, στην άκρη της κακόφημης οδού Ντε Λα Μορτ, κοντά στην Πλατεία Ντε Ασασίν, όποιος έχει άγνοια κινδύνου μπορεί να βρει την έδρα της διαβόητης «Σμάλτο & Τζόννυ Α.Ε.». Από εκεί ξεκινούν οι περιπέτειες των δύο εμβληματικών αν και ανεκδιήγητων αντιηρώων που άρχισαν να δημοσιεύονται στην Ιταλία το 1976, προϊόν της συνεργασίας δύο θρυλικών πλέον δημιουργών, του σεναριογράφου Τζόρτζιο Πετσίν (γενν. 1949) και του σχεδιαστή Τζόρτζιο Καβατσάνο (γενν. 1947).

 

 

Τζόρτζιο Καβατσάνο και Τζόρτζιο Πετσίν

 

 

Οι δυο νεαροί φίλοι τότε είχαν ήδη δημοσιεύσει ορισμένες από τις ιστορίες τους με χαρακτήρες του Ντίσνεϊ στο ιταλικό Topolino και όλα έδειχναν ότι θα κάνουν μια μεγάλη καριέρα στα χιουμοριστικά κόμικς, όπως και έκαναν, για να θεωρούνται σήμερα δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα των ευρωπαϊκών κόμικς. Στην αρχή αυτής της καριέρας, ξεχωριστή θέση έχει η ανατρεπτική σειρά «Σμάλτο & Τζόννυ», που μόλις κυκλοφόρησε στο σύνολό της σε μια υποδειγματική έκδοση από την DOCMZ Publishing (μετάφραση: Γιάννης Ιατρού, ονοματοποιίες στα ελληνικά: Αποστόλης Ιωάννου, Νίκος Τσιώλης, 100 σελίδες), με πλούσια επεξηγηματικά κείμενα, αναλυτικές βιογραφίες των δημιουργών, εκτενή ιστορικά σημειώματα και δυο εξτρά ιστορίες σε σχέδια του Καβατσάνο και σενάρια των Αλφρέντο Καστέλι και Ρομπέρτο Σαλβανίνι. Πρόκειται για ένα απολαυστικό, σουρεαλιστικό διονυσιακό πανηγύρι, γεμάτο βία, γκάφες, φάρσες, αποτυχίες και ήχους, που το καθιστούν μια μοναδική υπενθύμιση της τεράστιας δυναμικής των νοτιοευρωπαϊκών κόμικς αυτού του είδους της δεκαετίας του 1970.

 

 

 

 

Οι Σμάλτο και Τζόννυ, διαρκώς αποτυχημένοι αλλά πάντα απτόητοι, θα ταξιδέψουν από το Παρίσι μέχρι την Τρανσιλβανία, θα τα βάλουν με Ρώσους ναυτικούς, με αδίστακτους γκάνγκστερ, με Λυκανθρώπους και με Λατινοαμερικάνους δικτάτορες και (δεν) θα βγουν νικητές. Και όπως αναφέρει το προλογικό σημείωμα: «Οι Πέτσιν και Καβατσάνο είχαν την ευκαιρία να αποτυπώσουν στις ιστορίες τους κωμικές σκηνές υπερβολικής βίας και περίτεχνους διαλόγους, συχνά στο όριο της λεκτικής ακροβασίας. Και οι δυο συμφωνούν ότι σήμερα δεν θα μπορούσε να κυκλοφορήσει κάτι τέτοιο». Ευτυχώς όμως που μπορεί να μεταφραστεί και να εκδοθεί στα ελληνικά.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...