Μια εικόνα, 322 λέξεις [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 14/12/2024]

[ramirez]

«Εγώ, παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξελευτερωθεί η πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

 

Αυτός ήταν ο όρκος που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης το 1942 για να ορκίσει τους πρώτους ΕΛΑΣίτες, τους λίγους συναγωνιστές και συμπολεμιστές του, που με το πέρασμα του χρόνου έγιναν πολλοί και φώτισαν με τη δράση τους μια σκοτεινή και ζοφερή περίοδο της ελληνικής Ιστορίας. Αυτοί οι «Ήρωες» της κατοχής και του εμφυλίου είναι οι πρωταγωνιστές της νέας αυτοέκδοσης του Θανάση Καραμπάλιου που μένει πιστός στην ιστορική του θεματολογία («1800», «Το Αιγαίο στις Φλόγες» κ.ά.), με επίκεντρο όμως μια πιο πρόσφατη εποχή γεμάτη λαμπρές και ένδοξες στιγμές αλλά και μεγάλες απογοητεύσεις.

 

 

 

 

Ο Καραμπάλιος στους «Ήρωες» περιγράφει τη ζωή και τη δράση του Άρη Βελουχιώτη, του Γιώργου Χουλιάρα, του Νάκου Μπελή, του Γιάννη Αγγελέτου, του Δημήτρη Δημητρίου και πολλών ακόμα ηρώων της δεκαετίας του 1940 και δίνει ευσύνοπτες ιστορικές περιγραφές με όμορφη ασπρόμαυρη εικονογράφηση για τα βασικά γεγονότα, την ίδρυση του ΕΛΑΣ, τον Γοργοπόταμο, την είσοδο των γυναικών στην Αντίσταση, τα Δεκεμβριανά, τις εκτελέσεις αγωνιστών κ.ά.

 

 

 

 

Όπως γράφει: «Απλοί άνθρωποι, εργάτες, αγρότες, στρατιωτικοί, χωροφύλακες, ληστές, μορφωμένοι, αγράμματοι, από όλα τα επαγγέλματα και τις τάξεις. Ξεπέρασαν τον εαυτό τους […] και σημάδεψαν μια εποχή και τον μελλοντικό κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι δικοί μου ήρωες». Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του κομμουνιστή αγωνιστή Κώστα Χαλκιά που εκτελέστηκε το 1947 για τη δράση του και τα «πιστεύω» του.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...