Ο Superman βρήκε το βρακί του [Αναγνωστόπουλος Λευτέρης, elculture.gr, 24/07/2024]

[nikolas12]

 

Αναλύοντας τον χαρακτήρα του Superman και τους πειραματισμούς του στον χρόνο, με αφορμή τα γυρίσματα της νέας ταινίας που θα κυκλοφορήσει το 2025

 

Jor-El: Live as one of them, Kal-El, to discover where your strength and your power are needed. But always hold in your heart the pride of your special heritage. They can be a great people, Kal-El, they wish to be. They only lack the light to show the way. For this reason above all, their capacity for good, I have sent them you… my only son. – Superman, 1978

 

Ως παιδί είχα την τύχη να μεγαλώσω με διάφορες μεταφορές του Superman στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη. Από τις ταινίες του Κρίστοφερ Ριβ, όπου ύστερα πήρε τη σκυτάλη ο Μπράντον Ρουθ, τις live-action σειρές, όπως Smallville και Lois & Clark, τις οποίες το STAR έδειχνε ασταμάτητα τα απογεύματα, και φυσικά τα διάφορα κινούμενα σχέδια, με προσωπικά αγαπημένα τη σειρά του 1940 του Dave Fleischer και μετά το Superman: The Animated Series.

 

Όπως τότε, έτσι και τώρα, ο Superman δεν είναι ο αγαπημένος μου υπερήρωας. Του λείπει το βάθος που έχουν χαρακτήρες όπως ο Batman, ο Spider-man, ο Hulk κ.ά. και ταυτόχρονα είναι και σαμπουάν και μαλακτικό, καθώς έχει όλες τις δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο που συγγραφείς κόμιξ παιδεύονται δεκαετίες τώρα να γράψουν συναρπαστικές ιστορίες με εκείνον. Κάποιοι τίτλοι που μου έρχονται κατευθείαν στο μυαλό είναι οι Death of Superman, All Star Superman, Superman for All Seasons (αγαπημένο) και Superman: Birthright, μεταξύ άλλων, αλλά γενικά έχει πέσει πολύ παίδεμα όλα αυτά τα χρόνια και οι ιστορίες που αξίζουν είναι λίγες.

 

Superman for All Seasons
 

Συγκεκριμένα, το Death of Superman είχε βγει σαν κόλπο το ’92 για να αυξηθούν οι πωλήσεις, καθώς οι τότε συγγραφείς ήθελαν να δείξουν πως ο ήρωας είναι ευάλωτος και ταυτόχρονα -μέσω της απώλειάς του- σημαντικός στην ποπ κουλτούρα. Αφού λοιπόν αυτό έπιασε, ο χαρακτήρας έγινε γόνιμη γη για έναν σωρό πειραματισμούς. Τον πάντρεψαν, τον σκότωσαν, του έδωσαν παιδιά, τον σκότωσαν ξανά, τον έφεραν πίσω, του πήραν τις δυνάμεις, τον σκότωσαν ξανά, ενώ τα τελευταία χρόνια η αγαπημένη τους καραμέλα είναι «ο κακός Superman», που εκτός της σειράς Injustice δεν έχει γίνει πουθενά αλλού επιτυχία. Ακόμα και σειρές όπως το The Boys και Invincible έχουν καταφέρει να αναδείξουν έναν «κακό Superman» με μεγαλύτερη επιτυχία από την DC με τους Homelander και Omni-Man. Όπως είπα, δεν είναι ο αγαπημένος μου ήρωας, αλλά πιστεύω πως είναι ο πιο σημαντικός, το μέτρο με το οποίο πρέπει να αξιολογούμε όλους τους υπόλοιπους.

 

 

Η προσωπική μου άποψη είναι πως η μεγαλύτερη τραγωδία για τον χαρακτήρα συνέβη το 2013 με την κυκλοφορία του Man of Steel. Όχι ότι είναι η χειρότερη ταινία του Superman, ούτε ότι ο Zack Snyder δεν μπορεί να ξεπεράσει σε αθλιότητα το Superman IV: Quest for Peace, αλλά την περίοδο που βγήκε δύο πράγματα ήταν τότε hot: «ρεαλισμός» και shared cinematic universes. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο χαρακτήρας να «φυλακιστεί» σε ένα μισοδουλεμένο franchise, το οποίο ήλπιζε να φτάσει τη Marvel σε έναν αγώνα δρόμου που η ίδια ξεκίνησε πέντε χρόνια νωρίτερα. Ο ρεαλισμός, κάτι που λειτούργησε στα Dark Knight του Νόλαν, είχε το αντίθετο αποτέλεσμα για τον Superman, κυρίως επειδή οι συντελεστές της ταινίας τον μπέρδεψαν με τον πεσιμισμό. Το όλο νόημα του χαρακτήρα είναι να αποτελεί φάρο ελπίδας ενάντια στη σκοτεινιά της πραγματικότητας και όλο αυτό αφαιρέθηκε γιατί για κάποιον λόγο πίστευαν πως ένας Superman που χαμογελάει ενώ σώζει κάποιον δεν είναι «ρεαλιστικός».

 

Σε τι εξυπηρετεί ένας μίζερος ήρωας σε έναν μίζερο πλανήτη, ο οποίος δεν παίρνει καμιά ικανοποίηση από τη βοήθεια που προσφέρει στους συνανθρώπους του και το κάνει μόνο και μόνο επειδή είναι ο σταυρός που κουβαλάει; Το Man of Steel δεν εφηύρε τον μεσσιανικό συμβολισμό στους υπερήρωες, αλλά τον έκανε ταυτότητά του μπερδεύοντάς τον με την προσωπικότητα. Και όταν λέμε «σώζει», απαιτούνται πολλά εισαγωγικά, έτσι; Αυτός ο Superman δεν κατεβάζει γατάκια από δέντρα και δεν σταματάει γελοίους επιστήμονες με τα τεράστια λέιζέρ τους· αυτός είναι ένας σοβαρός Superman ο οποίος ποζάρει πάνω από ανθρώπους που πνίγονται για καμιά ώρα πριν τους σώσει, δεν είναι εδώ για να εξυψώσει τους θνητούς με το ήθος και την αγωγή του, είναι εδώ για να σου υπενθυμίζει πως είσαι αδύναμος και τον χρειάζεσαι. Δεν τον ενδιαφέρουν καν οι παράπλευρες απώλειες, θα κάτσει να παίξει μάπες με εξωγήινους στη μέση της πόλης και θα αφήσει τα κτήρια να γκρεμιστούν σαν κάστρα στην άμμο.

 

 

Όσο για τη στολή του, σκούρο μπλε και σκούρο κόκκινο ρε! Αν και αυτό ξεκίνησε με τον Superman Returns (2006), όχι μόνο το Man of Steel δεν άλλαξε πορεία, αλλά πήγε για έξτρα σκουρόχρωμη στολή και φυσικά του αφαίρεσε το iconic βρακί που πολλοί ήρωες είχαν από τις πρώτες τους εμφανίσεις. Ένα από τα πιο ξεχωριστά πάνελ στην ιστορία του χαρακτήρα (Superman For All Seasons) τον έχει μαζί με ένα παιδί να του λέει «ωραία στολή!» κι ο ήρωας να απαντάει «σε ευχαριστώ, η μαμά μου την έφτιαξε!». Αυτά εννοείται πως είναι φλώρικα πράγματα για έναν «ρεαλιστικό» Superman, δεν το συζητάω. Στο Man Of Steel, η στολή του είναι κειμήλιο του οίκου της οικογένειάς του από τον νεκρό τους πλανήτη και τι να λέμε τώρα, πολύ νόημα!

 

Όλη αυτή η συμπεριφορά θυμίζει έφηβο που θέλει να τον πάρουν στα σοβαρά. Αφαίρεσαν τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει και ενέδωσαν σε κοινωνικές πιέσεις με αποτέλεσμα ο Άνθρωπος του Αύριο να έχει να κάνει σόλο εμφάνιση στον κινηματογράφο μια δεκαετία. Εν αγνοία μας, ζήσαμε να δούμε τον θάνατο του Superman, μα το καταλάβαμε αργά. Κι όπως και στα κόμιξ, έτσι και στην πραγματικότητα, η απουσία του είναι εκκωφαντική.

 

Χρόνια τώρα είμαι της άποψης πως καλό θα ήταν οι υπερήρωες να μείνουν στις εποχές που πρωτοεμφανίστηκαν και ευτυχώς γίνεται μια μικρή αρχή με το επερχόμενο Batman: Caped Crusader της Amazon, το οποίο θα διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’40, καθώς και την επερχόμενη ταινία Fantastic Four, η οποία θα διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’60. Είμαι της γνώμης πως οι περισσότεροι ήρωες λειτουργούν καλύτερα σε ένα ρετροφουτουριστικό σκηνικό, παρά στην εποχή μας. Τους κάνει να φαίνονται αθάνατοι, διαχρονικοί και οι στολές τους μοιάζουν πιο φυσικές. Αυτό που έγραψα δεν το θεωρώ ευαγγέλιο βέβαια, απλώς είναι η προτίμησή μου, αλλά αν υπάρχει ένας χαρακτήρας που δεν πρέπει να του πειράξεις την εμφάνιση είναι ο Superman.

 

Η στολή του είναι εμπνευσμένη από τον ρουχισμό των ανθρώπων που λύγιζαν σίδερα στο τσίρκο το ’40. Επίσης, το βρακί έξω από τη στολή είναι ένας τρόπος να προσθέσεις επίπεδα στο σκίτσο, καθώς ο τρόπος που συνηθίζεται να ζωγραφίζουν τις στολές τους μοιάζει με τη ζωγραφική ανθρώπινου δέρματος, γι’ αυτό και στις σελίδες των κόμιξ φαίνονται τόσο κολλητές. Για εμένα, όλο αυτό ταιριάζει με την αθωότητα και την αφέλεια που έχει ως χαρακτήρας. Φυσικά και θα μπορούσε να φορέσει μια αρματωσιά από τον πλανήτη του, αλλά είναι τόσο αθώος που φοράει κάτι που του έφτιαξε η θετή του μητέρα, εμπνευσμένο από τις εμπειρίες της. Αυτοί λυγίζουν σίδερα, ο γιος της το ίδιο, άρα ορίστε σε τι θα βασίσει τη στολή που θα φτιάξει.

 

 

Πριν από μερικές εβδομάδες, κυκλοφόρησαν φωτογραφίες από τα γυρίσματα της νέας ταινίας, η οποία θα κυκλοφορήσει το 2025 και, όπως γίνεται συνήθως με το ίντερνετ, επικράτησε μια πολωτική συμπεριφορά. Εγώ πάντως είδα αυτό που ήθελα να δω εδώ και δέκα χρόνια τώρα: την παραδοσιακή του στολή, με μερικές μοντέρνες πινελιές και το πιο σημαντικό, όχι μουντά χρώματα! Ομολογώ πως ενθουσιάστηκα. Στο τέλος, πιστεύω πως όλοι πρέπει να μάθουμε αυτό που έμαθε ο Άντυ στο φινάλε του Toy Story 3: τα παιχνίδια μας πρέπει να περνάνε στις επόμενες γενιές. Δεν είναι δικά μας, δεν μας ανήκουν, μας συντροφεύουν μέχρι να φτάσουμε στην ηλικία που δεν τα χρειαζόμαστε πια. Δεν βρίσκω σωστό να αλλοιώνεις τα χαρακτηριστικά σε κάτι που σου άρεσε ως παιδί, μόνο και μόνο για να είναι πιο συμβατό με τον ενήλικο και μίζερο κόσμο όπου ζούμε. Κάποια πράγματα πρέπει να παραμείνουν αγνά για διασκεδάσουν τις επόμενες γενιές.

 

Δεν ξέρω αν ο Τζέιμς Γκαν θα κάνει καλή ή κακή ταινία, πάντως φαίνεται να θέλει να κάνει το σωστό για τον χαρακτήρα και ελπίζω να τον αφήσει να χαμογελάσει και να δώσει ελπίδα. Όταν ο Superman εμφανίζεται στην οθόνη (ή τη σελίδα), σημαίνει πως όλα θα πάνε καλά.

 

 

Πηγή

[deadneighbours]

Προσωπικα πιστευω χωρις να εχω δει τις καινουριες ταινιες, εχω δει μονο με τον Ριβ και δεν εχω διαβασει σχεδον κανενα κομικς με τον Σουπερμαν, λοιπον πιστευω οτι ειναι ενας δυσκολος χαρακτηρας και πρεπει να τον αφησουμε στην εποχη του οπως λενε και τα παιδια παραπανω. Αν θελετε την αποψη μου για να φτιαχτει ενα πολυ καλο κομικς με τον Υπερανθρωπο, οχι μονο σεναριακα αλλα και αισθητικα πρεπει να μεινει ο χαρακτηρας στην αφανεια για καμια πενηνταρια χρονια και μην με πειτε τρελο , πραγμα που δεν γινετε να μεινει στην αφανεια γιατι εχει πολυ ψωμι το πραγμα.Οποτε απο αυτην την αποψη επειδη οι σχεδιαστες του οι συγχρονοι ειναι λιγο κολλημενοι με την αισθητικη του Υπερανθρωπου και δεν θελουν να το αλλαξουν αυτο, θα εχουμε αυτα τα μετρια αποτελεσματα. Εχω τη αισθηση οτι το να τον κανεις κακο η να τον σκοτωσεις δεν πιανει, ισως αλλου ειναι το θεμα με εναν τοσο γερασμενο χαρακτηρα.