«Αχ ρε, πώς θα αφήσουμι αυτόν τουν πλανήτ’…!» [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 1/06/2024]

[ramirez]

Ο Σου Μου, ο άτυπος πρωταγωνιστής του εθνογραφικού κόμικς «Σκουριές», των Εκδόσεων του Κάμπου, θα μπορούσε να είναι φανταστικός ήρωας – κι όμως, είναι πραγματικό πρόσωπο.

 

 

 

 

Ο Σταύρος ή αλλιώς Σου Μου, όπως τον φωνάζουν οι δικοί του άνθρωποι από τα αρχικά του ονοματεπώνυμού του, είναι φτιαγμένος για πρωταγωνιστής. Είναι ο ήρωας της ιστορίας – ή μήπως πρέπει να μιλάμε για έναν αντιήρωα; Όπως διηγείται ο Λεωνίδας Οικονομάκης, «ο Σου Μου έγινε πολύ καλός μου φίλος κατά τη διάρκεια της συμμετοχικής παρατήρησης που χρειάστηκε να ζήσω στη Μεγάλη Παναγιά. Περάσαμε πολλές ώρες στο “Ακαπούλκο”. Μου φάνηκε ο πιο ενδιαφέρων τύπος του χωριού, γιατί είχε μια λαϊκότητα, μια απλότητα, αλλά παρ’ όλα αυτά αντιλαμβανόταν πλήρως τι συμβαίνει στον τόπο». Μία από τις ατάκες του που συμπυκνώνουν καταστάσεις δίχως αχρείαστη ανάλυση είναι όταν λέει «ρε συ Λεουνίδα, εγώ παλιά ήμαν ΠΑΣΟΚ, τώρα όλνοι οι φίλοι μας είνι αντιεξουσιασταί!». Οι συντελεστές του κόμικς επέλεξαν να αποτυπώσουν στο κείμενο την ιδιαίτερη ντοπιολαλιά.

 

 

 

 

Ο Σου Μου είναι ένας ήρωας γεμάτος αντιφάσεις και ενδιαφέρουσες ιστορίες. Δούλευε ως γεωτρυπανιστής του ΙΓΜΕ – μία φορά μάλιστα κατάφερε να πλημμυρίσει το Ναύπλιο χτυπώντας έναν αγωγό. «Από τότι μι φωνάζ’ν Μωυσή γιατί όπου ακουμπάου βγαίν’ νερό! Χαχα!». Αργότερα γύρισε στο χωριό του και βρήκε εκεί την εταιρεία να καταστρέφει το δάσος όπου έβοσκε τα γελάδια μικρός. Εμβληματική σκηνή για την αποτύπωση του χαρακτήρα του είναι η απεικόνιση της σκηνής στο Δικαστήριο Πολυγύρου, όπου τον είχε σύρει η εταιρεία κατά τη συνήθη πρακτική των SLAPP (και όχι «ζλαπ’», όπως παράκουσε ο ίδιος), όπου χτύπησε το κινητό του με ήχο κλήσης… τα γαβγίσματα των σκυλιών του. Όπως υπογραμμίζει ο Δημήτρης Δαλάκογλου, «το περιστατικό είναι 100% αληθινό και είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πώς οι άνθρωποι της ελληνικής επαρχίας οικειοποιούνται κάτι που τους είναι ξένο».

 

 

 

 

Το κόμικς κλείνει με μία σκηνή που θυμίζει κάτι από Ζορμπά, αν και η μουσική υπόκρουση είναι η «Ρόζα» του Μικρούτσικου, με ένα διττό, φιλοσοφικό και περιβαλλοντικό μήνυμα: «Αχ ρε, πώς θα αφήσουμι αυτόν τουν πλανήτ’…!».

 

 

 

 

Και το σχετικό link...