Το Δεντρόσπιτο μεγαλώνει [Κουκουλάς Γιάννης, Εφημερίδα των Συντακτών, 28/11/2020]

[ramirez]

Δύο φίλοι. Ένα δεντρόσπιτο. Αμέτρητοι όροφοι. Αντισυμβατικό χιούμορ. Σουρεαλιστικές καταστάσεις. Η συνταγή των Άντι Γκρίφιθς και Τέρι Ντέντον είναι απόλυτα επιτυχημένη. Γι’ αυτό συνεχίζεται με το δεντρόσπιτο να μη σταματά να ψηλώνει και να απλώνεται.

 

 

 

 

Τα παιδικά κόμικς έχουν επιστρέψει για τα καλά και έχουν εδραιωθεί στις αναγνωστικές συνήθειες πολλών ανηλίκων τα τελευταία χρόνια. Πρόσφατα παρουσιάζαμε από αυτές εδώ τις σελίδες τις παιδικές σειρές «Τα Ημερολόγια της Εστέρ», «Αριόλ», «Καπετάν Βράκας», «Dogman» κ.ά. που σημειώνουν τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο και έχουν κυκλοφορήσει μεταφρασμένες και στα ελληνικά. Μια ανάλογη υβριδική σειρά με κόμικς και εικονογραφημένα κείμενα είναι και «Το Θεότρελο Δεντρόσπιτο» του Αυστραλού συγγραφέα Άντι Γκρίφιθς σε σχέδια του εικονογράφου Τέρι Ντέντον (στα ελληνικά κυκλοφορούν οι έξι πρώτοι τόμοι από τις εκδόσεις Ψυχογιός, οι πρώτοι σε μετάφραση Μαλβίνας Αβαγιανού και στη συνέχεια σε μετάφραση της Έρρικας Πάλλη, ενώ αναμένονται και οι υπόλοιποι).

 

 

 

 

Η σειρά ξεκίνησε το 2011 με πρωταγωνιστές δύο φίλους, τον Άντι και τον Τέρι (διόλου συμπτωματική η επιλογή των ονομάτων καθώς πρόκειται για τα ονόματα των δημιουργών της σειράς), που απολύτως συνειδητά δεν διευκρινίζεται ποτέ αν πρόκειται για παιδιά ή ενήλικους, με πιο πιθανή τη δεύτερη εκδοχή καθώς ποτέ και πουθενά δεν εμφανίζονται ενήλικοι, γονείς ή άλλοι μεγάλοι. Ο Άντι και ο Τέρι από τον πρώτο τόμο («Το Θεότρελο Δεντρόσπιτο με τους 13 Ορόφους») που κυκλοφόρησε διεθνώς το 2011 ξεκαθαρίζουν από τις πρώτες κιόλας σελίδες: «Ζούμε σε ένα δέντρο. Κοιτάξτε, όταν λέω “δέντρο” εννοώ δεντρόσπιτο. Και όταν λέω “δεντρόσπιτο”, δεν εννοώ ένα συνηθισμένο, παλιό δεντρόσπιτο. Εννοώ ένα δεντρόσπιτο με 13 ορόφους! Τι περιμένετε λοιπόν; Ανεβείτε!».

 

 

 

 

Οι όροφοι όμως, όπως πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, δεν είναι απλώς πυκνά κλαδιά ή φυλλώματα αλλά ότι πιο παράξενο μπορεί να γεννήσει η φαντασία: μια δεξαμενή με ανθρωποφάγους χαρακτήρες, ένα μυστικό υπόγειο εργαστήριο, ένα θέατρο και μια βιβλιοθήκη, ένα σιντριβάνι λεμονάδας, μια διαφανής πισίνα, ένας γιγάντιος καταπέλτης, ένα ουράνιο παρατηρητήριο, ένα δωμάτιο παιχνιδιών, ένα γήπεδο μπόουλινγκ, ένας εξατμιστής λαχανικών, μια μηχανή ζαχαρωτών κ.λ.π. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι αυτονόητο ότι επικρατεί ο σουρεαλισμός καθώς η αχαλίνωτη φαντασία του Γκρίφιθς δεν έχει όρια.

 

 

 

 

Εξωγήινοι, ιπτάμενες γάτες, πελώριοι ουραγκοτάγκοι, ηλεκτροφόρα χέλια μπλέκονται στις ζωές των δύο φίλων που πάντα με επινοητικότητα, υπομονή και επιμονή καταφέρνουν να βρουν λύσεις και να συνεχίσουν την ανοικοδόμηση του πρωτότυπου σπιτιού τους. Κι αυτό γιατί οι Γκρίφιθς και Ντέντον φροντίζουν με συνέπεια να κυκλοφορούν κάθε χρόνο κι έναν καινούργιο τόμο στον οποίο προστίθενται πάντα 13 καινούργιοι όροφοι.

 

 

 

 

Στην αγγλική έκδοση οι όροφοι έχουν ήδη φτάσει τους 130 χωρίς να φαίνεται τέλος στον ορίζοντα. Και γιατί να υπάρχει τέλος σε μια σειρά οργιώδους φαντασίας που απευθύνεται σε μικρά και μεγαλύτερα παιδιά, ουσιαστικά προτρέποντάς τα να αναπτύξουν κι αυτά τη δική τους φαντασία; Αυτό είναι άλλωστε ένα από τα βασικά ζητούμενα στο παιδικό βιβλίο και η σειρά με το «Θεότρελο Δεντρόσπιτο» τα καταφέρνει περίφημα.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...