Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'jean-yves ferri'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 4 results

  1. Τι μπορει να συμβει οταν ενας κατοικος απο τα προαστια του Παρισιου, σεναριογραφος στο επαγγελμα, αποφασισει μαζι με την γυναικα του να εγκατασταθουν μονιμα στην εξοχη; Προφανως και το πολιτισμικο σοκ ειναι τεραστιο, γιατι δεν εχει μαθει να ζει αναμεσα σε αγελαδες, προβατα, γουρουνια... Εκτος των αλλων θα πρεπει να μαθει να μιλαει την τοπικη "χωριατικη" διαλεκτο και να πινει το βαρυ αλκοολουχο ποτο της περιοχης. Οπως λεει και ο τιτλος της σειρας προκειται για "Επιστροφη στη φυση"... Το σεναριο της σειρας ανηκει στον Jean-Yves Ferri , τα σχεδια ειναι του Manu Larcenet και τα χρωματα τα εκανε η Brigitte Findakly. Στην σειρα μεχρι στιγμης εχουν κυκλοφορησει 4 τομοι απο τη Dargaud. Το 2003 ηταν υποψηφιο για "Αλμπουμ της χρονιας" στην Angoulême. Χιουμοριστικη σειρα που το βαρος πεφτει στους διαλογους. Το σχεδιο δεν μου πολυαρεσει, αλλα μπορω να δεχτω οτι δενει με το ειδος του σεναριου. Ανετοτατα, η σειρα θα μπορουσε να μιλαει για εναν Αθηναιο ή ακομα και Σαλονικιο που μετακομιζει σε ενα χωριο της ελληνικης υπαιθρου. Οι μεχρι σημερα (07/2007) τομοι: 1 La vraie vie 2002 2 Les projets 2003 3 Le vaste monde 2005 4 Le déluge 2006 Links dargaud.com (παρουσιαση της σειρας απο τον εκδοτικο οικο)
  2. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τα σκάνδαλα διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Ο Λουτσιάνο Παβαρότι και η Σοφία Λόρεν σε ταβέρνα. Η Βίνους και η Σερένα Γουίλιαμς σε έναν ακόμη αγώνα. Ο Αλέν Προστ σε ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας. Η Μόνα Λίζα, ο Δαυίδ του Μικελάντζελο κι ο Βεζούβιος που εκρήγνυται. Όλα αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται σε ένα σύγχρονο δελτίο ειδήσεων. Είναι απλώς η νέα ιστορία του Αστερίξ. Ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ μπορεί μέχρι σήμερα να είχαν γυρίσει σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο, από την Ελβετία και το Βέλγιο μέχρι την Ελλάδα και τη Σκανδιναβία κι από τη μαγική Ανατολή και την Αίγυπτο μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Τη χώρα των φιλόδοξων κατακτητών τους, όμως, δεν την είχαν γνωρίσει από κοντά. Στη νέα τους περιπέτεια, «Ο Αστερίξ και ο Υπεριταλικός» (εκδόσεις Μαμούθ Κόμιξ) έχουν επιτέλους την ευκαιρία να ταξιδέψουν στην Ιταλία, για να πάρουν μέρος σε μια αρματοδρομία, να τη γυρίσουν απ' άκρη σ' άκρη και να συναντήσουν πρόσωπα και καταστάσεις βγαλμένα από τον 21ο αιώνα. Οι Jean-Yves Ferri και Didier Conrad, διάδοχοι των θρυλικών Rene Goscinny και Albert Uderzo, στην 37η κατά σειρά ιστορία με πρωταγωνιστές τους ανυπότακτους Γαλάτες και τρίτη δική τους, κάνουν μια αξιοπρεπέστατη επαγγελματική δουλειά, με χιουμοριστικό αποτέλεσμα στο γνωστό στιλ, μπολιασμένη με πολλά στοιχεία από την εποχή μας και διαρκείς αναφορές στην σύγχρονη πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Οι ευφυείς αναχρονισμοί ήταν πάντα βασικό εργαλείο των δημιουργών του Αστερίξ στις περιπέτειές του ανά τον κόσμο. Και η συμμετοχή χαρακτήρων που είχαν τη μορφή –συχνά και τη συμπεριφορά– διάσημων προσώπων της εποχής μας έκανε αυτές τις περιπέτειες ακόμη πιο αστείες και ενδιαφέρουσες. Οι Ferri και Conrad εκμεταλλεύονται αυτό το τέχνασμα με απόλυτα επιτυχημένο τρόπο και ωθούν τον αναγνώστη σε μια απολαυστική αναζήτηση αυτών των προσώπων και των παραπομπών στο σήμερα. Στον Υπεριταλικό αγώνα αρματοδρομίας που ξεκινά υπό τις ευλογίες του Ιούλιου Καίσαρα από τη Μοντίσια (Μόντσα), έδρα της διάσημης πίστας για τη Φόρμουλα Ένα για να καταλήξει στη Νάπολη, δίπλα στον Βεζούβιο και την Πομπηία, οι Γαλάτες συναντούν μια σειρά από φαινομενικά αταίριαστες για την εποχή τους αλλά εντέλει διαχρονικές κι αναγνωρίσιμες φιγούρες. Στη γραμμή εκκίνησης θα σταθούν δίπλα σε δύο πριγκίπισσες από το μακρινό βασίλειο του Κους, που παραπέμπουν στη Βίνους και τη Σερένα Γουίλιαμς, στην Πάρμα θα τους σερβίρει ζαμπόν ο Λουτσιάνο Παβαρότι, στη Φλωρεντία θα απολαύσουν την αναγεννησιακή τέχνη, μιάμιση χιλιετία πριν αυτή δημιουργηθεί και θα τους χαμογελάσει η Μόνα Λίζα, στη Ρώμη θα φάνε μακαρόνια από τη Σοφία Λόρεν, λίγο πριν από τον τερματισμό θα διασταυρωθούν με τον μαυρισμένο Μπερλουσκόνι και τους μπράβους του. Και όταν πέσει η καρό σημαία, θα τους περιμένει ο λαοπλάνος Καίσαρας, για να εκμεταλλευτεί πολιτικά ακόμα και την υπεραξία μιας αρματοδρομίας. Το τσιμπούσι της επιστροφής είναι πάντα δεδομένο, με τους Γαλάτες πιο πλούσιους σε εμπειρίες από έναν σκληρό και άδικο κόσμο, αλλά τόσο ίδιο με τον δικό μας. Και το σχετικό link...
  3. Ιστορικά κόμικς με νέους δημιουργούς «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους», η τελευταία περιπέτεια του Αστερίξ, που έγραψε και σχεδίασε ο Αλμπέρ Ουντερζό και συναντήθηκε και με... εξωγήινους. «Ο Αστερίξ στους Πίκτους» είναι η πρώτη περιπέτεια του αγαπημένου Γαλάτη πολεμιστή, σχεδιασμένη μετά τη συγκατάθεση του Albert Uderzo και την οικογένειας Goscinny από νέους δημιουργούς, τον Jean-Yves Ferri στα κείμενα και τον Didier Conrad στα σχέδια. Μόνο στο εξώφυλλο συνέβαλε ο Ουντερζό. Αυτή τη φορά ο Αστερίξ και ο Οβελίξ ταξιδεύουν στη Σκωτία των Κελτών, βοηθούν στα πολλά προβλήματά τους τους Πίκτους, συναντούν το μυστηριώδες τέρας μιας λίμνης και βέβαια γίνονται για ακόμη μία φορά εμπόδιο στα επεκτατικά σχέδια των Ρωμαίων του Ιούλιου Καίσαρα. Κι όμως, σαν να μην είναι όπως παλιά. Ο Γκοσινί ίσως να μην το ήθελε έτσι, όταν το 1959 μαζί τον Ουντερζό, σκαλίζοντας τις μεγάλες περιόδους της Ιστορίας, αναζητώντας τη νέα τους θεματολογία, τους ήρθε η ιδέα για το ανυπότακτο γαλατικό χωριό. «Βρισκόμαστε στο 50 π.Χ. Ολη η Γαλατία βρίσκεται υπό ρωμαϊκή κατοχή… Ολη; Οχι! Κάπου στην Αρμορική, ένα μικρό χωριό αντιστέκεται στους εισβολείς…». Κι όταν ρωτούν τον Γκοσινί: «Στο σχολείο, κάνατε λατινικά;», εκείνος απαντά: «Οχι… Οι Ρωμαίοι μου μιλούν λες και διαβάζουν τις σελίδες του λεξικού Larousse με τα λατινικά γνωμικά». Ο Ρενέ Γκοσινί ήταν ένας επαγγελματίας χιουμορίστας. Εργατικός και με μεγάλη φαντασία. Δημιουργός πολλών ηρώων, ανάμεσά τους ο διαχρονικά ξεκαρδιστικός μικρός Νικόλας, σεναριογράφος σε κόμικ τίτλους όπως o Λούκυ Λουκ σε σχέδια του Μορίς και o Ιζνογκούντ σε σχέδια του Ταμπαρί. Ομως ο πιο σπουδαίος ήρωάς του είναι ο Αστερίξ. Τα κόμικς όπου πρωταγωνίστησε έγιναν κλασικά, θεμέλιο για τη μετέπειτα εξέλιξη της γαλλοβελγικής σχολής κόμικς. Ο Γκοσινί, μελετώντας Ιστορία -στο δοκίμιο «Αστερίξ και Ιστορία» (εκδ. Μαμουθκόμιξ) που υπογράφουν οι πανεπιστημιακοί διδάκτορες της Ιστορίας Sunnyva van der Vegt και Rene van Royen φαίνεται το εν πολλοίς τεκμηριωμένο ιστορικό υπόβαθρο του κόμικ- έχτισε ένα σύμπαν ευφάνταστων ηρώων. Ταίριαξε καταστάσεις και δρώμενα της εποχής, διατήρησε ισορροπία στις γκάφες, στα λογοπαίγνια, στη δράση, στις παρεξηγήσεις. Οι χαρακτήρες του ήταν κρυστάλλινοι. Και οι ιστορίες που έγραφε απογειώνονταν χάρη στη σχεδιαστική δεινότητα του Ουντερζό. Μία από τις πιο άρτιες συνεργασίες κειμενογράφου και σχεδιαστή στην ιστορία των κόμικς. Ο Ουντερζό μόνος Αλίμονο, ο Ρενέ Γκοσινί έφυγε νωρίς από τη ζωή. Πόσο τραγικό: η καρδιά του δεν άντεξε ένα ιατρικό τεστ κόπωσης. Ηταν το 1977 και η ηλικία του ήταν μόλις 51 ετών. Ο Αλμπέρ Ουντερζό συνέχισε τον Αστερίξ. Εγραφε τα σενάρια, βελτιώθηκε αισθητά στο σχέδιο, όμως η απουσία του συνεργάτη του άρχισε να γίνεται εμφανής, όταν ο Ουντερζό σταδιακά παραβίαζε τους κανόνες απίθανου και υπερβολής που είχε ορίσει ο Γκοσινί. Συναντήσαμε ακόμη και εξωγήινους! Κάποιος είχε γράψει: «τα κόκαλα του Γκοσινί θα τρίζουν» αναφερόμενος στο τελευταίο του έργο «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους» (2005) - όπου και οι εξωγήινοι. Ο τίτλος υπονοούσε ότι θα ήταν η τελευταία περιπέτεια που θα σχεδίαζε. Η επιβεβαίωση ήρθε το 2011 με την επίσημη ανακοίνωση από τον Ουντερζό ότι κρεμάει τα πενάκια του. Η νέα γενιά Και τώρα, σειρά έχουν οι Jean-Yves Ferri και Didier Conrad που παρουσιάζονται φιλόδοξοι και διαβασμένοι και αναλαμβάνουν να ανανεώσουν μια βαριά κληρονομιά. Αυτό όμως που παρουσιάζουν, αν και σχεδιαστικά, σε γενικές γραμμές και με λίγες καινοτομίες, είναι πιστό στο ύφος παλαιότερων τευχών, δεν είναι το κόμικ που διαβάσαμε ξανά και ξανά σε σημείο που αποστηθίσαμε κάθε ατάκα, κάθε σκηνή. Οι χαρακτήρες είναι κάπως διαφορετικοί. Ο καινούργιος Αστερίξ σαν να στερείται της παλιάς του δυναμικής και γοητείας. Σαν να υπάρχει μια εύκολη καταφυγή σε χαζοχαρούμενα και επαναλαμβανόμενα αστειάκια. Ομως δεν παύει να ξυπνά μνήμες και να μας κάνει να νοσταλγούμε. Οπως συμβαίνει με τις νέες περιπέτειες του Λούκυ Λουκ, χωρίς τον Μορίς, «πατέρα» του Λούκυ Λουκ. Ο Βέλγος δημιουργός έφυγε από τη ζωή το 2001, αλλά το χιουμοριστικό έπος της Αγριας Δύσης με αυτούς τους γκροτέσκους χαρακτήρες, εδώ και μια δεκαετία βρίσκει συνέχεια στα σχέδια του Achde. Και πρόσφατα είδαμε στα ελληνικά το «Λούκυ Λουκ εναντίον Πίνκερτον» σε σενάρια των Daniel Pennac & Tonino Benacquista (υπάρχουν κάποια που ακόμη δεν έχουν μεταφραστεί) όπου ο φτωχός και μόνος καουμπόι έρχεται αντιμέτωπος με τη μητροπολιτική αστυνομία, και για άλλη μια φορά οι Ντάλτονς κλέβουν την παράσταση. Ομως και πάλι, δεν είναι το ίδιο χωρίς εσένα, Ρενέ Γκοσινί. πηγή
  4. Δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν νέο συγγραφέα ή καλλιτέχνη να αναλάβει τη συνέχιση ενός επιτυχημένου κόμικ. Οι προσδοκίες από εκείνον είναι μεγάλες. Αν και πολύ διστακτικοί, οι διάδοχοι του Ουντερζό και του Γκοσινί καταφέρνουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Χωρίς όμως να κάνουν θαύματα. Σε λίγες ημέρες Σκωτσέζοι όλων των ηλικιών θα κληθούν να αποφασίσουν ποιον θέλουν να τους κυβερνήσει. Είδηση της επικαιρότητας; Οχι μόνο. Είναι και το σημείο κορύφωσης της νέας ιστορίας του Αστερίξ, στη χώρα των Πικτών, που βγήκε πλέον στα ελληνικά. Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε αρκετά. Ηταν 2005 όταν ο Αλμπέρ Ουντερζό εξέδωσε το αποτυχημένο «Ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους». Τότε οι περισσότεροι μιλούσαν για το άδοξο τέλος των περιπετειών του μικρόσωμου Γαλάτη που αγαπήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Οκτώ χρόνια μετά, ο 87χρονος εν ζωή «πατέρας» του Αστερίξ (ο έτερος, ο Ρενέ Γκοσινί, είχε πεθάνει νεότατος το 1977) έλαβε τη μεγάλη απόφαση: να αφήσει τον ήρωά του να προχωρήσει χωρίς εκείνον. Διάδοχοι χρίστηκαν ο Ζαν-Ιβ Φερί στα κείμενα και ο Ντιντιέ Κονράντ στο σχέδιο. Το έργο τους, δύσκολο. Να σταθούν αντάξιοι των προσδοκιών και να προσθέσουν τη δική τους πινελιά. Αν δεν τα κατάφερναν θα τους έριχναν στα λιοντάρια. Εύκολα. Απ' ό,τι φαίνεται όμως μάλλον τη γλιτώνουν, κυρίως επειδή επέλεξαν την ασφαλή οδό: επιστροφή στα βασικά, χωρίς καινοτομίες. Οι σφαλιάρες πέφτουν βροχή στη χώρα των Πικτών και ευτυχώς όχι στα... κεφάλια των συνεχιστών του έργου των Ουντερζό - Γκοσινί. Τα σχέδια μάλιστα του Ντιντιέ Κονράντ είναι πολύ κοντά σε εκείνα του Αλμπέρ Ουντερζό Η ιστορία έχει ως εξής: βολτάροντας στην παραλία οι Γαλάτες ανακαλύπτουν έναν άνθρωπο μέσα σε ένα κομμάτι πάγου και αποφασίζουν να τον ξεπαγώσουν. Πώς έγινε με τον Λουί ντε Φινές στο φιλμ «Κατεψυγμένος» (1969) του Εντουάρ Μολιναρό; Ετσι. Μαθαίνουν ότι πρόκειται για τον Μακ Όλοχ, έναν Πίκτο από την Καληδονία (Σκωτία) και τον βοηθούν να επιστρέψει στο χωριό του και να αντιμετωπίσει τον κακό αρχηγό της αντίπαλης φατρίας που τον εξόρισε. Ο αντιπαθής αυτός αρχηγός λέγεται Μακ Άβεθ, αλλά στην όψη δεν είναι άλλος από τον γνωστό γάλλο ηθοποιό Βενσάν Κασέλ! Προστίθεται έτσι κι εκείνος στη μεγάλη λίστα πραγματικών προσώπων που παίρνουν ρόλους στις περιπέτειες του Αστερίξ και η οποία περιλαμβάνει από τον Κερκ Ντάγκλας (επαναστάτης σκλάβος Σπάρτακις στη «Γαλέρα του Οβελίξ» και τον Σον Κόνερι (πράκτορας Μηδενμηδενεξίξ στην «Οδύσσεια του Αστερίξ») έως τον Ζακ Σιράκ (μάνατζερ Κάιους Γιάπιους στο «Οβελίξ και Σία») και τον ίδιο τον Μπενίτο Μουσολίνι (εκατόνταρχος Μουσολίνιους στον «Αγώνα των Αρχηγών»). Το ταξίδι στη Σκωτία έχει πολλά από τα κλασικά στοιχεία του χιούμορ του Γκοσινί, αρκετά γκαγκς και χάπι εντ δεδομένο. Η σύγχρονη ιστορία διεκδικεί το μερίδιό της με τις παραπομπές στο δημοψήφισμα για τη Σκωτσέζικη Ανεξαρτησία. Οι ψηφοφόροι λαδώνονται με ουίσκι, όσοι πολιτικοί μιλούν με ξύλινη γλώσσα τρώνε ένα ξύλο στο κεφάλι, οι γυναίκες απαιτούν εκσυγχρονισμό και κάποιος μιλά για «δημοκρατία, σαν των Ελλήνων» (για να πάρει την πληρωμένη απάντηση: «Των ποιων;»). Οι νέοι ανάδοχοι του Αστερίξ: αριστερά ο σχεδιαστής Ντιντιέ Κονράντ και δεξιά ο σεναριογράφος Ζαν-Ιβ Φερί Όλα καλά. Γιατί όμως τότε κλείνοντας το άλμπουμ νιώθεις πως κάτι λείπει; «Ο Αστερίξ στους Πίκτους» είναι μάλλον μια χαμένη ευκαιρία για μια απογειωτική ιστορία. Οι Σκωτσέζοι είναι ένας λαός που συνοδεύεται από πλήθος εθνικών στερεοτύπων, από την περιβόητη τσιγκουνιά τους μέχρι τον... Μπρέιβχαρτ και τον Χαϊλάντερ. Με τέτοια στερεότυπα ανέκαθεν έπαιζαν οι περιπέτειες του Αστερίξ. Ωστόσο εδώ οι νέοι συγγραφείς διστάζουν και δεν τα εκμεταλλεύονται όσο πρέπει. Περιορίζονται στα εύκολα: τα κόκκινα μαλλιά, στα κιλτ και το τέρας του Λοχ Νες. Ούτε καν με τα ονόματα δεν γίνεται έξυπνη πλάκα: με ένα Μακ- μπροστά μπορεί ένας έξυπνος κειμενογράφος (ή μεταφραστής) να κάνει θαύματα, αλλά εδώ το μόνο πραγματικά αστείο όνομα είναι ο Μακ Ροβιοτίκ! Για να γλιτώσουν τα... λιοντάρια, που λέγαμε πριν, οι συγγραφείς φάνηκαν άτολμοι αλλά πέρασαν τις εξετάσεις. Με θεατρικούς όρους θα μπορούσαμε να πούμε ότι «Ο Αστερίξ στους Πίκτους» είναι μια πρόβα τζενεράλε που δεν πάει και πάρα πολύ καλά. Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως συχνά ακολουθεί μια καλή παράσταση. Τα σχέδια του Κονράντ ακολουθούν πιστά το χέρι του Ουντερζό. Ο Φερί δεν είναι Γκοσινί, αλλά έχει άποψη και χιούμορ. Πρέπει όμως να ξεμαγκωθούν. Σε κάθε περίπτωση, οι φανατικοί οπαδοί της σειράς θα αισθανθούν ότι επιστρέφουν σε γνώριμα μέρη. Το χωριό στέκει εκεί, απαράλλαχτο, ο Αυτοματίξ με τον Αλφαβητίξ είναι επίσης εκεί να τσακώνονται για τα ψάρια, ο Αστερίξ με τον Οβελίξ κάνουν το ταξίδι τους, οι Ρωμαίοι τρώνε της χρονιάς τους και στο τέλος η περιπέτεια κλείνει με ένα μεγάλο τσιμπούσι. Οι οιωνοί για το μέλλον δείχνουν θετικοί. Αλλωστε το εξώφυλλο της νέας περιπέτειας μιλά από μόνο του: ο Οβελίξ, σχεδιασμένος από το χέρι του Ουντερζό, παραδίδει τη «σκυτάλη». Δίπλα του ο Αστερίξ, καμωμένος από την πένα του Κονράντ, κλείνει το μάτι, κάνει... λάικ στους αναγνώστες και υπόσχεται μια καλή συνέχεια. Πολλά από τα λογοπαίγνια είναι μόνο για γαλλοτραφείς ή μυημένους και δυστυχώς χάνονται στην μετάφραση. Στο πρόσωπο του βάρδου ΜακΚελ αναγνωρίζουμε τον τραγουδιστή Τζόνι Χάλιντεϊ, ενώ ακόμη και το όνομά του παραπέμπει στο «Ma gueule», ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του. Λίγο αργότερα ο ίδιος τραγουδά μελοδραματικά «Μη μ' αφήνεις, μη». Πρέπει να ανατρέξει κανείς στο πρωτότυπο «Ne me kilt pas» για να καταλάβει το λογοπαίγνιο με τα κιλτ και το τραγούδι «Ne me quitte pas» του Ζακ Μπρελ. Η ελληνική μετάφραση απευθύνεται σε δυνατούς λύτες: «Μη μ' αφήνεις, μη» ήταν η διασκευή του τραγουδιού διά στόματος Γιάννη Πάριου! Ελάχιστοι επίσης Ελληνες θα αντιληφθούν ότι το τέρας του Λοχ ονομάζεται Αφνόρ από τον AFNOR, τον Γαλλικό Οργανισμό Τυποποίησης (τον αντίστοιχο του διεθνούς ISO ή του ελληνικού ΕΛΟΤ). Η ελληνική έκδοση θα μπορούσε να βοηθηθεί πολύ με υποσημειώσεις και μια πιο ευρηματική απόδοση... Και το σχετικό link...
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.