Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Καρέ Καρέ'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 8 results

  1. Η σειρά «Μεφίστο» του Δημήτρη Καμένου από το Καρέ Καρέ σε ένα απολαυστικό άλμπουμ. Δύο αιώνες μετά τη συγγραφή του, ο Φάουστ του Γκέτε με τη δύναμη των θεμάτων του εξακολουθεί να είναι επίκαιρος. Ο Φάουστ του Δημήτρη Καμένου είναι επιπλέον και ξεκαρδιστικός. Οι εκδοχές που έχει γνωρίσει ο Φάουστ του Γκέτε μέχρι σήμερα στο θέατρο, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, τα κόμικς είναι αμέτρητες. Άλλες ως διασκευή, άλλες ως προσαρμογή, άλλες ως παρωδία, είχαν κάτι να προσθέσουν στον μύθο του ανθρώπου που πούλησε την ψυχή του στον Διάβολο. Η εκδοχή του Δημήτρη Καμένου προσθέτει το ανατρεπτικό της χιούμορ και αντιμετωπίζει το εμβληματικό έργο ως ψυχογράφημα ενός πεισματάρη, υποχόνδριου γέρου. Δημοσιευμένη στη δεύτερη σελίδα τού Καρέ Καρέ από τον Νοέμβριο του 2016 μέχρι τον Απρίλιο του 2019, η σειρά του Καμένου ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο της και ήδη ξεκίνησε ο δεύτερος. Όπως και το πρωτότυπο, χωρίζεται σε δύο μέρη. Όπως και το πρωτότυπο, ακολουθεί έναν απογοητευμένο ηλικιωμένο άνθρωπο που δεν διστάζει να συνάψει συμφωνία με τον άρχοντα του Κάτω Κόσμου. Όπως και το πρωτότυπο πραγματεύεται την πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, την ελευθερία της βούλησης και την υποταγή σε ανώτερες δυνάμεις, τη γνώση και την άγνοια. Αλλά μέχρι εκεί. Μετά έρχεται η προσωπική ματιά του δημιουργού και τινάζει τα πάντα στον αέρα. Ο Καμένος συνθέτει με τα βασικά υλικά της αρχικής συνταγής ένα απολαυστικό παραληρηματικό ταξίδι ως μεσαιωνικό καρναβάλι καθιστώντας πρωταγωνιστή του τον Μεφίστο, τον δολοπλόκο Διάβολο που νιώθει αμηχανία, σαστίζει, απορεί και αποτυγχάνει διαρκώς μπρος στις ανθρώπινες εμμονές, τις φοβίες και τις προκαταλήψεις. Απέναντί του βρίσκονται ένας ψοφοδεής παππούς που φοβάται τις ενέσεις και πάσχει από ηωσινοφιλική πιτυρίδα, μια θρησκόληπτη μεγαλοκοπέλα που τρέμει στην ιδέα ότι θα μείνει έγκυος με άμωμο σύλληψη λόγω υπερβολικής αγνότητας και πολλοί γιατροί, φαρμακοποιοί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, μάγισσες και τσαρλατάνοι. Ε, δε θέλει και πολύ ο Διάβολος για να τα παρατήσει όλα και να αποδεχτεί την ήττα του. Ο Μεφίστο δεν το βάζει κάτω και επιμένει, υπό το βλέμμα του Μεγάλου «Γερο-Μπαμπαλή» που παρακολουθεί τα πάντα ως ακτίνα φωτός από ψηλά και αφ’ υψηλού. Πάντα απών από τη δράση, αφήνοντας ανθρώπους και διαβόλους να βρουν την άκρη μόνοι τους. Κι αυτοί μπλέκουν το κουβάρι όλο και χειρότερα. Με συνεχείς ευφυείς αναχρονισμούς ο Καμένος «μεταφέρει» την ιστορία από την επιδημία πανούκλας του 1516 σε ένα οιονεί σύγχρονο beach bar στη Σκιάθο κι από τους επιβλητικούς γοτθικούς ναούς του μεσαίωνα στο εφιαλτικό «Φραντσ-Κάφκειο Δημόσιο Νοσοκομείο» που σαπίζει δίπλα στην απαστράπτουσα «Ιδιωτική Κλινική Θάτσερ I.N.C.». Και καλεί τους αναγνώστες να αναζητήσουν (και να ερμηνεύσουν) μία προς μία τις φανερές αλλά κυρίως τις υπόγειες αναφορές και παραπομπές, από το Γεφυράκι του Monet και τις Κραυγές του Munch μέχρι «την» απάντηση του Douglas Adams και τον Ψαλιδοχέρη. Όπως όλα τα σίριαλ που (δεν) σέβονται τον εαυτό τους, το «Μεφίστο» τελειώνει με ένα γάμο χωρίς τον Μεφίστο. Και συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα τού Καρέ Καρέ με πολύ περισσότερο Μεφίστο. Και το σχετικό link...
  2. Μία από τις σημαντικότερες στιγμές του ετήσιου Comicdom Con είναι η απονομή των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς. Τα φετινά βραβεία, που απονεμήθηκαν πριν από λίγες μέρες, μοιράστηκαν σε πολλούς καλλιτέχνες, με μεγάλο νικητή τον Σπύρο Δερβενιώτη και το «Shark Nation». Από τους νικητές και ο Πάνος Ζάχαρης, με το δικό μας «Scary Tales» Στην -εκδοτικά- ζοφερή ελληνική πραγματικότητα ένα βραβείο απονεμημένο από ομότεχνους, συναδέλφους και επαγγελματίες του χώρου των κόμικς σημαίνει πολλά και δίνει ώθηση για τις επόμενες δημιουργίες. Στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2019, που ήταν μοιρασμένα σε πολλούς και διαφορετικούς καλλιτέχνες, ο συναγωνισμός ήταν έντονος και οι υποψηφιότητες απέδειξαν την πολύ ελπιδοφόρα κατάσταση της εγχώριας σκηνής. Στο πλαίσιο του Comicdom Con, σε μια όμορφη εκδήλωση στο auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου την οποία παρακολούθησαν περισσότεροι θεατές από κάθε άλλη χρονιά και με παρουσιαστή τον ετοιμόλογο και απολαυστικό stand-up comedian Ζήση Ρούμπο που πρόσφερε άφθονο γέλιο, η Ακαδημία Κόμικς απένειμε βραβεία σε έντεκα κατηγορίες. Μεγάλος νικητής ήταν ο Σπύρος Δερβενιώτης με το θρίλερ πολιτικής φαντασίας «Shark Nation» (εκδόσεις Χαραμάδα), που απέσπασε το βραβείο του Καλύτερου Κόμικ και το βραβείο του καλύτερου Σεναρίου, ενώ το βραβείο καλύτερου Σχεδίου πήρε ο Μάνος Λαγουβάρδος για τον «Πολικό Παλαιστή», μια ιστορία σε συνέχειες με την ελεύθερη πάλη στο επίκεντρο και πρωταγωνιστές θηριώδη ζώα. Ο Παναγιώτης Πανταζής πήρε το βραβείο καλύτερου Εξώφυλλου για τη διασκευή-προσαρμογή του βιβλίου της Πηνελόπης Δέλτα «Στα Μυστικά του Βάλτου» (εκδόσεις Polaris), ενώ ο Αντώνης Βαβαγιάννης απέσπασε το βραβείο του καλύτερου Διαδικτυακού Κόμικ για τα δημοφιλή και ανεξάντλητα σε ανατρεπτικές εμπνεύσεις «Κουραφέλκυθρα» (socomic.gr). To «Belzebubs» (εκδόσεις Jemma Press) και η οικογένεια των χεβιμεταλάδων του J. P. Ahonen πήρε το βραβείο καλύτερης Μεταφρασμένης Εκδοσης (μετάφραση: Βασίλης Μπαμπούρης) και το βραβείο καλύτερης Καλλιτεχνικής Επιμέλειας (Αγγελική Φασιλή), ενώ με το βραβείο καλύτερης Αυτοέκδοσης τιμήθηκε η Δήμητρα Νικολαΐδη για το πολύ ευαίσθητο και ανθρώπινο «Στα Βαθιά Ρέματα». Καλύτερος Πρωτοεμφανιζόμενος Καλλιτέχνης για το 2018 αναδείχτηκε ο Θανάσης Καραμπάλιος για το «1800» (εκδόσεις Jemma Press), μια διαφορετική ματιά στην επαρχία της Ελλάδας πριν από την Επανάσταση του 1821, ενώ το βραβείο Κοινού, το μόνο που απονέμεται μετά από ανοιχτή ψηφοφορία των αναγνωστών μέσω του διαδικτύου, απέσπασε το «Αντίο Μπάτμαν» (εκδόσεις Red ’n’ Noir) των Τάσου Θεοφίλου και Kanellos Cob με την πολιτική-ταξική οπτική του απέναντι στην υπερηρωική βιτρίνα. Το Καρέ Καρέ, τέλος, είναι ιδιαίτερα χαρούμενο καθώς είχε τη δική του «εκπροσώπηση» στα βραβεία: ο Πάνος Ζάχαρης απέσπασε το βραβείο του καλύτερου Ενθετου Κόμικς για το «Scary Tales», τη σειρά των διαφορετικών πολιτικών «παραμυθιών» που δημοσιεύονται κάθε Σάββατο στη βάση αυτής της σελίδας! ΠΗΓΗ
  3. Σε μια εποχή δύσκολη για τις τέχνες, το Καρέ Καρέ εξακολουθεί να δημοσιεύει ποιοτικά κόμικς κορυφαίων Ελλήνων δημιουργών και να παρακολουθεί τις εξελίξεις τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς Πριν από ακριβώς πέντε χρόνια ξεκινούσαμε δειλά δειλά την προσπάθεια να καλύψουμε το κενό στον άνυδρο ελληνικό Τύπο ως προς τα κόμικς. Τις επιδόσεις μας θα τις κρίνουν οι αναγνώστες και μόνο αυτοί. Θέλουμε, ωστόσο, να πιστεύουμε πως προσπαθούμε αρκετά. Σ’ αυτά τα πέντε χρόνια καταφέραμε να γεμίσουμε περισσότερες από χίλιες σελίδες, συνεργαστήκαμε με κορυφαίους Ελληνες καλλιτέχνες, δημοσιεύσαμε περισσότερα από 1.300 κόμικς και πάνω από 500 άρθρα, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις βιβλίων, ιστορικά σημειώματα γύρω από την ένατη τέχνη. Γίναμε χορηγοί επικοινωνίας σε εκθέσεις, φεστιβάλ και μεγάλες εκδηλώσεις, ασχοληθήκαμε με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα με τις σειρές «Η Μέρα της Κρίσης» (η ανθολογία κυκλοφορεί ήδη στα ιταλικά και ελπίζουμε σύντομα και σε άλλες γλώσσες) και «Το Λεξικό της Κρίσης», αλλά και με όλες τις υπόλοιπες σειρές που δημοσιεύονται κάθε Σάββατο στις σελίδες μας. Στριπάκια που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Καρέ Καρέ κυκλοφόρησαν σε βιβλία ενώ επίκεινται ακόμη περισσότερα. Τα πιο πολλά διαδίδονται αμέσως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναπαράγονται από ηλεκτρονικές σελίδες και ιστότοπους. Σήμερα, ο Πάνος Ζάχαρης δημιουργεί «Scary Tales» με ήρωες παραμυθιών που δεν είναι περισσότερο εφιαλτικά από την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα, ο Δημήτρης Καμένος με το «Μεφίστο» δίνει τη δική του παρωδιακή εκδοχή στον Φάουστ με απολαυστικούς αναχρονισμούς που παραπέμπουν στο σήμερα, ο Βαγγέλης Παπαβασιλείου κινείται «Πολιτικώς Ανορθόδοξα» καταγγέλλοντας όσους ψευδώς ισχυρίζονται ότι πράττουν και δρουν ορθόδοξα, οι Γιάννης Αντωνόπουλος, Περικλής Κουλιφέτης, Γαβριήλ Παγώνης, Θανάσης Πέτρου μας προσφέρουν νέες αναγνώσεις στα λήμματα από το «Λεξικό της Κρίσης», ο Λέανδρος μας αποκαλύπτει ότι το «Τελευταίο Τέλος του Κόσμου» δεν πλησιάζει, έχει ήδη έρθει και η Αλέξια Οθωναίου μας τοποθετεί στον καναπέ του ψυχίατρου, μας βάζει στη θέση του «Χ εις τον Ψ». Παλαιότερα, στα ίδια υψηλά επίπεδα, ο Κώστας Κυριακάκης, ο Σπύρος Δερβενιώτης, ο Τάσος Μαραγκός, ο Πέτρος Χριστούλιας, οι Σταύρος Ντίλιος – Γαβριήλ Παγώνης, ο Τόμεκ και, φυσικά, ο αγαπημένος μας Γιάννης Καλαϊτζής φιλοτέχνησαν τα έργα τους για το Καρέ Καρέ. Τα πέντε χρόνια δεν είναι λίγα. Δεν είναι όμως και πολλά για όλα όσα μένει και πρέπει να ειπωθούν με κόμικς και γύρω από τα κόμικς. Γιατί, όπως γράφαμε στο πρώτο τεύχος μας, «φιλοδοξία του Καρέ Καρέ είναι να συναντήσει αναγνώστες και αναγνώστριες, καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες, που αντί να τρομάζουν εγκλωβισμένοι στα δικά τους καρέ, θα συνδιαμορφώσουν το πρώτο καρέ μιας νέας αφήγησης που ακόμα δεν έχει γραφτεί». Πηγή
  4. Ως μέρος της ολοζώντανης και ακμάζουσας σκηνής των κόμικς, το Καρέ Καρέ και οι συνεργάτες του βρίσκονται εδώ και πέντε χρόνια σε διαρκή επαφή με τις σύγχρονες εξελίξεις και τάσεις. Γι' αυτές αλλά και για το ίδιο το Καρέ Καρέ ζητήσαμε τη γνώμη πέντε ανθρώπων της ένατης τέχνης. Αν και οι απόψεις τους ποικίλλουν, έχουν ιδιαίτερη σημασία για εμάς αλλά και για το μέλλον των ελληνικών κόμικς. Τους θέσαμε λοιπόν τις παρακάτω δύο ερωτήσεις: ▪ Το Καρέ Καρέ έκλεισε πέντε χρόνια ζωής. Σ’ αυτά τα χρόνια ελπίζουμε ότι συμβάλαμε έστω και λίγο στη διάδοση των ελληνικών κόμικς και βοηθήσαμε την επαφή του κοινού με αυτά. Πώς βλέπετε την κατάσταση των σύγχρονων ελληνικών κόμικς και ποια προβλέπετε ότι θα είναι αυτή σε πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια από σήμερα; ▪ Τι σας αρέσει περισσότερο και τι λιγότερο στο Καρέ Καρέ; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να βελτιώσουμε την ύλη μας; Γιώργος Μπότσος Δημιουργός κόμικς, ζωγράφος, διευθυντής στο τμήμα κόμικς του ΑΚΤΟ Η ελληνική σκηνή των κόμικς περνά πια μια φάση ωριμότητας, καθώς οι νέοι δημιουργοί, που έρχονται κατά κύματα, είναι ιδιαίτερα ικανοί σχεδιαστικά, αλλά, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, έχει ο καθένας το δικό του διακριτό ύφος. Μαζί με τους «παλιούς» -αλλά και όσους εδώ και μια δεκαετία λέγαμε «νέους» και πια κι αυτοί παλιώσανε!- όλοι εξελίσσονται και δημιουργούν δυναμικά. Το επίπεδο των εκδόσεων είναι ποιοτικά υψηλότερο από ποτέ, τα κόμικς έχουν κερδίσει το δικό τους, μεγάλο πια, τμήμα στα βιβλιοπωλεία και οι αποστάσεις με την Εσπερία έχουν μικρύνει, καθώς όλο και περισσότερα ελληνικά κόμικς είναι εξαγώγιμα. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε 20 χρόνια. Το μέλλον είναι… εδώ. Μου αρέσει πολύ το ότι κρατάτε ζωντανό αυτό το ανήσυχο πνεύμα ανανέωσης που πάντα χαρακτηρίζει τα κόμικς. Το ότι ανοίγετε ένα παράθυρο στους αναγνώστες, δίνοντας τον σφυγμό όσων συμβαίνουν «τώρα», αλλά και εμβαθύνοντας στην ίδια τη φύση του μέσου κάθε εβδομάδα είναι εξαιρετικά σημαντικό. Τι μου αρέσει λιγότερο; Θα ήθελα περισσότερες σελίδες, αλλά καθώς φαντάζομαι πως κι εσείς θα θέλατε, απευθύνω έκκληση στην εφημερίδα για περισσότερο Καρέ Καρέ! Λευτέρης Σταυριανός Ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου Jemma Books & Comics και εκδότης της Jemma Press Ο Λευτέρης Σταυριανός σε σχέδιο του Tomek από το Κουλούρι #5 Πέντε χρόνια, ένα βλεφάρισμα. Είναι απίθανο πώς περνάει ο χρόνος. Οπως απίθανο είναι όμως και ό,τι έχετε καταφέρει σ’ αυτό το διάστημα με το Καρέ Καρέ. Μέσα σε αυτή την πενταετία, είδαμε στις σελίδες του ένθετου τετρασέλιδου καταπληκτικές νέες σειρές από πλειάδα Ελλήνων δημιουργών, την επιστροφή του Λέανδρου, αλλά και, κυρίως, αυτό που λείπει από την ελληνική σκηνή: αναλυτική και εμπεριστατωμένη αρθρογραφία για τον χώρο των κόμικς. Η άποψή μου είναι μάλλον πεσιμιστική αναφορικά με το μέλλον της 9ης τέχνης. Παρά την επιφανειακή «άνθηση», πιστεύω πως το μέσο συρρικνώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο και κάποια στιγμή θα γίνει, σε αντίθεση με το ξεκίνημά του, ένα αντικείμενο λατρείας για λίγους, ένα είδος «cult» με περιορισμένους φανατικούς φίλους και υποστηρικτές. Δεν ξέρω αν αυτό θα γίνει σε πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια από σήμερα, είμαι όμως σίγουρος πως θα γίνει, και αυτή η ανησυχία μου είναι κι ένας παραπάνω λόγος που αγαπώ το Καρέ Καρέ. Γιατί αποτελεί, τουλάχιστον για την ελληνική σκηνή, ένα από τα τελευταία «οχυρά» αυτής της τέχνης που αγαπήσαμε κι αγαπάμε, ένα λαμπρό φωτάκι που λάμπει σταθερά μέσα στo χάος χιλιάδων νέων «trends» και τάσεων. Σας αξίζουν λοιπόν χίλια μπράβο μαζί με τις ευχές μου για μακροημέρευση και πολυετή παρουσία και κυκλοφορία και ίσως, γιατί όχι, σε πείσμα των καιρών, και διάψευση των όσων λέω παραπάνω, μια «μετακόμιση» από τετρασέλιδο σε πολυσέλιδο περιοδικό. Αγαπημένες σειρές: Χ εις τον Ψ της Αλέξιας Οθωναίου και Μεφίστο του Δημήτρη Καμένου. Συνεχίστε να κάνετε ό,τι κάνετε γιατί το κάνετε καλά! Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου Σεναριογράφος, συνδιοργανωτής Comicdom Con Athens, εκδότης Comicdom Press Αναμφίβολα τα ελληνικά κόμικς διανύουν σήμερα εκδοτικά την καλύτερη περίοδό τους τόσο ποσοτικά όσο και αναφορικά με την απελευθέρωση των θεματολογιών τους. Επιπλέον, και κόντρα στις αντίξοες οικονομικές συνθήκες της τελευταίας 10ετίας, η σταθερή παρουσία εξειδικευμένων καταστημάτων, καθώς και η είσοδος των κόμικς στα μεγάλα βιβλιοπωλεία αποτελούν θετικές ενδείξεις της εμπορικής δυναμικής τους. Στα ως άνω, θέλω να πιστεύω ότι συμβάλαμε την τελευταία δεκαπενταετία και με το Comicdom Con Athens, τόσο ως συνεκτικός ιστός της εγχώριας σκηνής όσο και ως εφαλτήριο για τις νέες εκδόσεις και τους δημιουργούς τους. Αντίστοιχα, το Καρέ Καρέ ως το μοναδικό ένθετο για κόμικς στον ημερήσιο Τύπο υπήρξε και παραμένει σημείο αναφοράς για την υπεύθυνη ενημέρωση και ψυχαγωγία του κοινού και -ίσως- η μοναδική ευκαιρία εκδοτών και δημιουργών να δουν τη δουλειά τους να παρουσιάζεται από πραγματικούς γνώστες του αντικειμένου. Η μόνη πρόβλεψη για το άμεσο μέλλον την οποία θα τολμήσω είναι ότι η είσοδος μεγάλων εκδοτικών στο «παιχνίδι», την οποία ήδη βλέπουμε, θα βοηθήσει στη διείσδυση των κόμικς σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, θα πλήξει όμως τις μικρές εκδοτικές και τις εκδόσεις που αποτελούν προϊόν αγάπης των συντελεστών τους και όχι αμιγώς εμπορικές κινήσεις. Το Καρέ Καρέ παρουσιάζει ό,τι αξίζει και, για μένα, αυτό πρέπει να συνεχίσει να κάνει. Τις προσωπικές αναγνωστικές προτιμήσεις τις θεωρώ ήσσονος σημασίας. Ντορίτα Καλούδη Αdministrator του ιστότοπου SoComic.gr (αλλά κυρίως fan των δημιουργών και της ελληνικής σκηνής κόμικς) Η Ντορίτα Καλούδη σε σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη Σε μια εποχή δύσκολη που ευνοεί την επανάληψη, με ελάχιστους πόρους και μέσα, τα ελληνικά κόμικς είναι πιο ποικιλόμορφα από ποτέ και οι καλλιτέχνες περισσότερο εύστοχοι και δημιουργικότεροι από ποτέ. Οι δουλειές των περισσότερων αποτελούν ένα μικρό παράθυρο σε έναν κόσμο σκέψης με έναν φυσικό τρόπο που είναι δελεαστικός όχι μόνο για τους αναγνώστες των κόμικς αλλά και για όσους αναζητούν μια ένδειξη κινητικότητας και ελπίδας. Η πρόκληση παραμένει για όλους εμάς να τους δώσουμε μια ευκαιρία και να τα εντάξουμε στην καθημερινότητά μας. Η φιλαναγνωσία ήταν και παραμένει ένα πρόβλημα στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω σε κάθε έναν που πραγματικά θέλει να αλλάξει κάτι στην υπάρχουσα κατάσταση. Δεν ξέρω πώς θα είναι το μέλλον, αλλά ξέρω ότι δεν θα ήθελα να σκεφτώ ένα αύριο για τα παιδιά μας όπου δεν θα υπάρχει η δυνατότητα και η ευκαιρία να διαβάζουν ελληνικά κόμικς. Το Καρέ Καρέ είναι σαν μια παρέα στην οποία θέλεις να ανήκεις γιατί κάθε μέλος της έχει τη δική του προσωπικότητα. Συχνά μέσα στην ημέρα, χαζεύω στο archive του για να βρω κάτι που «δεν του 'χω δώσει σημασία» ή να διαβάσω πάλι τις αγαπημένες μου σειρές. Μπορεί να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο και στο μέλλον να γιορτάσουμε τα 10... 20... 30 του χρόνια; Γιώργος Γούσης Δημιουργός κόμικς, αρχισυντάκτης του περιοδικού για τα κόμικς Μπλε Κομήτης Ο Γιώργος Γούσης σε σχέδιο της Ιωάννας Αλεξοπούλου Τα ελληνικά κόμικς είναι στο σημείο που έχουν ξεπεράσει την εφηβεία και την πρώτη τους νιότη και έχει έρθει η ώρα να βγουν από το safe zone τους και να αρχίσουν να ρισκάρουν ώστε να διεκδικήσουν την ενήλικη ζωή τους με πολλές αξιώσεις στα επόμενα πέντε και δέκα και εκατό χρόνια από σήμερα. Σε αυτή την τόσο καλή περίοδο για τα κόμικς, το μόνο που πιστεύω ότι χρειάζεται βελτίωση στο Καρέ Καρέ, και είναι απαίτηση προς την εφημερίδα, είναι η αύξηση των σελίδων ώστε να γίνει πιο παραγωγικό. ΠΗΓΗ
  5. Ανάμεσα στα δεκάδες γεγονότα που εξελίσσονται κάθε χρόνο κατά το τριήμερο της διεξαγωγής του Comicdom Con, ιδιαίτερη σημασία έχει η απονομή των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς. Στα φετινά βραβεία που αφορούσαν έργα που δημοσιεύτηκαν το 2016, κυριάρχησε ο «Ερωτόκριτος» των Δημοσθένη Παπαμάρκου, Γιάννη Ράγκου και Γιώργου Γούση. Σε μια σφιχτή και σύντομη τελετή, διανθισμένη με το ιδιαίτερο, έξυπνο και προσαρμοσμένο στην περίσταση χιούμορ της θεατρικής ομάδας «Στενός Κορσές» που είχε αναλάβει την παρουσίαση, απονεμήθηκαν τα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2016 στο επιβλητικό Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας. Η Ακαδημία Κόμικς, αποτελούμενη από δημιουργούς κόμικς, σχεδιαστές, εκδότες, σεναριογράφους, δημοσιογράφους, μεταφραστές κ.ά., λειτούργησε, ίσως αναπόφευκτα, συγκεντρωτικά και τίμησε τον «Ερωτόκριτο» (εκδόσεις Polaris) των σεναριογράφων Δημοσθένη Παπαμάρκου, Γιάννη Ράγκου και του σχεδιαστή Γιώργου Γούση με πέντε βραβεία, ανάμεσά τους και τα πιο σημαντικά από αυτά. O «Ερωτόκριτος» των Δημοσθένη Παπαμάρκου, Γιάννη Ράγκου και Γιώργου Γούση απέσπασε 5 σημαντικά βραβεία ενώ το «Mezolith» (εκδόσεις Jemma Press) πήρε το βραβείο Καλύτερης Μεταφρασμένης Έκδοσης Η έμμετρη ιπποτική μυθιστορία και ταυτόχρονα ερωτική ιστορία του Βιτσέντζου Κορνάρου, γραμμένη στην Κρήτη τον δέκατο έβδομο αιώνα, με την ελεύθερη απόδοση και εκδοχή δύο καταξιωμένων συγγραφέων και τα εξαιρετικά σχέδια ενός νέου στην ηλικία αλλά ήδη έμπειρου και αναγνωρισμένου καλλιτέχνη, είχε αποτελέσει το σημαντικότερο εκδοτικό γεγονός στα ελληνικά κόμικς τη χρονιά που πέρασε, ενώ παράλληλα σημείωσε και μεγάλη εμπορική επιτυχία. Δεν ήταν έκπληξη, λοιπόν, η επιλογή του από την Ακαδημία με τα βραβεία Καλύτερης Καλλιτεχνικής Επιμέλειας, Καλύτερου Εξωφύλλου, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερου Σχεδίου και Καλύτερου Κόμικς. Το «Ρώτα τον Νικήτα» (Εκδόσεις του Κάμπου) του Κωνσταντίνου Μοσχονά που βραβεύτηκε με το Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη Το βραβείο Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη απονεμήθηκε στον Κωνσταντίνο Μοσχονά για το χιουμοριστικό και αυτοσαρκαστικό «Ρώτα τον Νικήτα» (Εκδόσεις του Κάμπου), ενώ η Σιαδώρα Παπαθεοδώρου τιμήθηκε με το βραβείο Καλύτερης Αυτοέκδοσης για το «Η Δανάη στο Στόμα του Λύκου». Αναμενόμενη ήταν η βράβευση του «Mezolith» (εκδόσεις Jemma Press) των Ben Haggarty και Adam Brockbank, μιας λυρικής αφήγησης για τη ζωή μιας φυλής προϊστορικών ανθρώπων, στην κατηγορία Καλύτερη Μεταφρασμένη Έκδοση. Η σειρά «The Working Dead» του Πάνου Ζάχαρη που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική πλατφόρμα socomic.gr απέσπασε το βραβείο του Καλύτερου Διαδικτυακού Κόμικς Ο νέος μας συνεργάτης Πάνος Ζάχαρης, τη σειρά «Scary Tales» του οποίου θα διαβάζετε από σήμερα και κάθε εβδομάδα στο «Καρέ Καρέ», απέσπασε το βραβείο του Καλύτερου Διαδικτυακού Κόμικς για τη σειρά «The Working Dead» που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική πλατφόρμα socomic.gr, μια χιουμοριστική και αλληγορική ματιά στον διαχρονικό εργασιακό μεσαίωνα που χαρακτηρίζει τη μισθωτή εργασία, πέρα από σύνορα, πολιτισμούς και εποχές. Τα βραβευμένα «Η Δανάη στο Στόμα του Λύκου» της Σιαδώρας Παπαθεοδώρου και «GRamers» των Θοδωρή Παπαδάκη, Δημήτρη Παπαδόπουλου και Νικόλα Στεφαδούρου Μόνη έκπληξη, ενδεχομένως, αποτέλεσε το βραβείο Κοινού που απονέμεται μετά την ανοιχτή ηλεκτρονική ψηφοφορία μέσω διαδικτύου χωρίς να έχει καμιά ανάμιξη η Ακαδημία. Εκ φύσεως απρόβλεπτο το συγκεκριμένο βραβείο, απονεμήθηκε στους Θοδωρή Παπαδάκη, Δημήτρη Παπαδόπουλο και Νικόλα Στεφαδούρο για το «GRamers» (εκδόσεις Webcomics) που απ’ ό,τι φαίνεται έχει πιστούς αναγνώστες που το υποστήριξαν και του έδωσαν τη νίκη. Απόσπασμα από το «Σπαλτς!» των Σταύρου Ντίλιου και Γαβριήλ Παγώνη που πήρε το βραβείο Καλύτερου Ένθετου Κόμικς Τέλος, το βραβείο Καλύτερου Ένθετου Κόμικς για έργα που προέρχονται από ένθετα εφημερίδων ή περιοδικών, παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις ή, γενικά, δεν δημοσιεύτηκαν σε βιβλίο ή στο διαδίκτυο ήταν λίγο-πολύ, υπόθεση του «Καρέ Καρέ». Άλλωστε από τις πέντε υποψηφιότητες, οι τέσσερις ήταν έργα που φιλοξενήθηκαν σε αυτές εδώ τις σελίδες: «Εφημερίδα: Οδηγίες Χρήσης» του Σπύρου Δερβενιώτη, «Μεφίστο» του Δημήτρη Καμένου, «Ρόμπο και Κόπο» του Τόμεκ, «Σπαλτς!» των Σταύρου Ντίλιου και Γαβριήλ Παγώνη, ενώ την πεντάδα συμπλήρωνε το εξίσου σπουδαίο «Μια Τελευταία Βουτιά» του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη από την εφημερίδα «Τα Νέα». Το βραβείο κατέληξε στο σουρεαλιστικά ανατρεπτικό «Σπαλτς!» για το οποίο είμαστε υπερήφανοι, όπως και για κάθε άλλο έργο, βραβευμένο ή μη, που δημοσιεύεται στην «Εφ.Συν.» κάθε εβδομάδα. Και το σχετικό link...
  6. Από το εξώφυλλο της «Τσιγγάνικης Ορχήστρας» - Εκδόσεις Πολύτυπο, 1984 Σκάρωνε σκίτσα όπου κι αν βρισκόταν. Οι ταβερνιάρηδες κι οι καφετζήδες τσατίζονταν όταν τον έβλεπαν να «λερώνει» τα τραπέζια τους. Μόλις έβλεπαν με τι τα «λέρωνε», του ζήταγαν πορτρέτο. Δήλωνε απλώς «σκιτσογράφος». Αυτή ήταν η φύση του. Τα κόμικς ήταν το διάλειμμά του, έστω και αν κάθε τέτοιο διάλειμμα του έτρωγε μερικά χρόνια λεπτομερούς έρευνας και χειρουργικής ακρίβειας ως προς την αφηγηματική και εικαστική αρτιότητα. Τα λάτρευε τα κόμικς, όχι μόνο ως δημιουργός αλλά και ως αναγνώστης και ως δάσκαλος. Το μαρτυρούν οι συμβουλές που απλόχερα πρόσφερε σε κάθε νέο δημιουργό, η επιλογή του να αφιερώσει σχεδόν τη μισή «Γαλέρα» που διηύθυνε στα κόμικς, στα φεστιβάλ που ως καπετάνιος της διοργάνωσε. Στο περιοδικό «Τέταρτο» φιλοτεχνούσε μια σελίδα με «Συνειρμικά Ντεκουπάζ», όπως τα αποκαλούσε. Ο Χατζιδάκις ήταν ενθουσιασμένος με αυτά. Στη «Βαβέλ», αρχές της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την «Τσιγγάνικη Ορχήστρα», που κυκλοφόρησε ολοκληρωμένη το 1984. Ήταν το πρώτο ελληνικό «graphic novel», όπως το χαρακτηρίζουν όσοι αρέσκονται στη νέα -όχι άμοιρη προθέσεων- ορολογία. Στην πρώτη σελίδα της «Τσιγγάνικης Ορχήστρας», ο δημοσιογράφος Κώστας Φαναρτζής παρουσιάζεται να φορά ένα λευκό πουκάμισο επί οκτώ καρέ. Στο ένατο καρέ, στην ίδια σκηνή, το πουκάμισό του γίνεται μαύρο, «ανακοινώνοντας» στον αναγνώστη ότι αυτό που θα ακολουθήσει δεν υποτάσσεται σε κάποια συμβατική λογική. Η λέξη «Τέλος» φαίνεται να μην του άρεσε και πολύ. Απουσιάζει άλλωστε και από τα τρία μεγάλα βιβλία του. Στην «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» το τελευταίο καρέ συνοδεύεται από την επισήμανση «Τέλος στο πρώτο βιβλίο» με σαφή τον υπαινιγμό ότι θα υπάρξει συνέχεια. Δεν υπήρξε. Στα δύο επόμενα, το Μεγάλο μας Τσίρκο, η μεταπολιτευτική Αθήνα του καυσαερίου, των ΜΑΤ και των ξενοδοχείων ημιδιαμονής μεταφέρθηκε λίγους αιώνες πιο πίσω. Το 1990 ξαναχτύπησε με «Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης», ένα διονυσιακό αντάμωμα πειρατών, τυχοδιωκτών, σκλάβων και αρχόντων στη Σαντορίνη, διακόσια χρόνια μετά την άλωση της Πόλης. Το «Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης» έχει ως πρωταγωνιστές τον Αλέκο τον Τράκα, κάλπη άρχοντα, και τον Καράμπαμπα, δούλο κι αφέντη του εαυτού του. Ο πρώτος με «μοντέλο» τον παλιό ποδοσφαιριστή Τάσο Μητρόπουλο και ο δεύτερος ως προϊόν «διασταύρωσης» του Στέλιου Καζαντζίδη και του Καραγκιόζη. Οι ομοιότητες, φυσικά, εντοπίζονται μόνο στην εμφάνιση. Ο Διόνυσος σε ένα από τα ταξίδια του δέχτηκε επίθεση από Τυρρηνούς πειρατές. Για να ξεφύγει μεταμόρφωσε τα κατάρτια του πλοίου του σε κληματαριές και τους πειρατές σε δελφίνια. Τη σκηνή απέδωσε σε μελανόμορφη κύλικα ο Εξηκίας (περ. 530 π.Χ.). Στο ίδιο (οινό)πνεύμα και ο Καλαϊτζής στο «Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης». «Ο Τυφώνας», το επόμενο βιβλίο του, διαδραματίζεται σε άλλο τόπο του νησιού, την ίδια νύχτα. Γυμνόστηθες καλλονές καβάλα σε γαϊδούρια εφορμούν από το εξώφυλλο του «Τυφώνα» ωσάν αποφασισμένες να αποδράσουν από τη χάρτινη φυλακή. Η ιδέα προέκυψε από ένα πόστερ του Jules Cheret από τα τέλη του 19ου αι. που διαφήμιζε το περιβόητο καμπαρέ «Μουλέν Ρουζ». Ο Περικλής Κοροβέσης είναι το πιο αγαπημένο «μοντέλο» του Καλαϊτζή. Συμμετέχει σε πληθώρα γελοιογραφιών αλλά ο πιο απρόσμενος ρόλος του είναι αυτός του γενίτσαρου Σουλεϊμάν Σαλίκ στον «Τυφώνα». Ως μπράβος σπέρνει τον τρόμο και δολοφονεί τον Κολαούζο λίγο πριν κι αυτός ουσιαστικά αυτοκτονήσει στα κοχλάζοντα νερά από την έκρηξη του ηφαιστείου. Ο Κολαούζος θα επανέλθει στις τελευταίες σελίδες. Ο Σαλίκ, όχι. Το δισέλιδο που κλείνει τον «Τυφώνα» είναι η παρουσίαση των εικονικών επόμενων τευχών. Οι «τίτλοι» που παρουσιάζονται είναι απολαυστικοί: «Ουρμπάν ο Προφήτης», «Άμλετ, ο Μπαρμπέρης της Ελσινόρης», «Το Μονοπάτι της Δύσεως» (με τα κεφάλαια: Γκογκόσης ο Κατακτητής, Γκογκόσης Εναντίον Γκογκόση, Η Επιστροφή του Γκογκόση κ.ά.). Είχαν προηγηθεί τα «Χαμένα Δάση», εκπαιδευτικό κόμικς για τα δάση της Ευρώπης σε ανάθεση της περιφέρειας της Προβηγκίας, που δεν κυκλοφόρησε ποτέ στα ελληνικά, μια και η τότε κυβέρνηση απαίτησε την απόσυρσή του επειδή σε κάποιον χάρτη αναγραφόταν το όνομα «Μακεδονία». Στα «Χαμένα Δάση» οι χαρακτήρες αποτελούν τις χάρτινες μεταφορές τεσσάρων φίλων του Γιάννη Καλαϊτζή: ο συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης, ο μουσικοσυνθέτης Γιάννης–Μπαχ Σπυρόπουλος, ο δημοσιογράφος Τέλης Σαμαντάς και ο δημοσιογράφος Γιώργος Μασσαβέτας δανείζουν τις μορφές τους σε αρχαίους Έλληνες. Στο «Έψιλον» της «Ελευθεροτυπίας» δημιουργούσε αποσπασματικά στριπ ενώ όταν κυκλοφόρησε το «Εννέα» ανέλαβε την τελευταία σελίδα με τα μεθυσμένα ταξίδια στο «Πέλαγος της Μποτίλιας» και στη συνέχεια με τα παραληρηματικά «Έκτακτα Περιστατικά». Ως αρχικωπηλάτης της «Γαλέρας» δημιούργησε ακόμη έναν παιγνιώδη τίτλο: «Μαρξ και Σπένσερ». Mια ιδιαιτερότητα στα έργα του ήταν τα συνεχή λογοπαίγνια, η εσκεμμένη γλωσσική σύγχυση, οι νεολογισμοί και τα αρκτικόλεξα. Από κοντά οι μεταμορφώσεις των χαρακτήρων του, οι αλλαγές στα ονόματα και στην όψη τους. Σε ένα από τα «Έκτακτα Περιστατικά» του, πριν επινοήσει τους «Μαρξ και Σπένσερ», η ιστορία τελειώνει με το μπέρδεμα ανάμεσα στον Γκράουτσο Μαρξ και τον Καρλ Μαρξ. Ο Μαρξ του τελευταίου καρέ δεν μοιάζει λίγο και του Καλαϊτζή; Κόμικς του δημοσιεύτηκαν στο «Ντέφι», στην «Αυγή» και αλλού. Η τελευταία του σειρά δημοσιεύτηκε σε τούτην εδώ την εφημερίδα, στο «Καρέ Καρέ», με τους άστεγους «Μπον και Βιβέρ» να φαντασιώνονται λαβράκι πανέ στην όψη ενός σάπιου κρεμμυδιού. Οι Κοροβέσης και Σπυρόπουλος γίνονται οι «Μπον και Βιβέρ», που αναζητούν σκουπίδια και ονειρεύονται συνταγές με εξωτικά ονόματα και γεύσεις. Αν δεις μαζεμένα όλα αυτά τα κόμικς καταλαβαίνεις πως δεν αποτελούσαν πάρεργο της καλλιτεχνικής του διαδρομής αλλά αναπόσπαστο μέρος της. Κι αν τα δεις εκ του σύνεγγυς, θα ανακαλύψεις τόσες λεπτομέρειες, τόσες ψηφίδες ευφυΐας και χιούμορ που πολλαπλασιάζουν την αξία ενός έργου πάντα ζωντανού, επίκαιρου και προκλητικού στην εξερεύνηση. Ένας αντιεξουσιαστής... ΕΔΑΐτης ➀ Πανσπουδαστική τχ. 45-46, Μάρτιος-Απρίλιος 1963 - ➁ The New Yorker, 13-20.2.2017, εξώφυλλο του John W. Tomac με τίτλο «Liberty’s Flameout» (1-2) Σε ένα από τα πρώτα του σκίτσα στην «Πανσπουδαστική» ο Γιάννης Καλαϊτζής φαντάστηκε το Άγαλμα της Ελευθερίας με τον πυρσό να σβήνει, αφήνοντας να βγαίνει μόνο καπνός (1). Ήταν η περίοδος που ενισχύθηκε η ιμπεριαλιστική εμπλοκή των ΗΠΑ σ' όλο τον κόσμο και οξύνθηκαν οι φυλετικές αντιθέσεις στο εσωτερικό τους. Αλλά ακριβώς την ίδια έμπνευση είχε την περασμένη βδομάδα στο εξώφυλλό του το αμερικανικό περιοδικό «The New Yorker», προκειμένου να εικονογραφήσει τις πρόσφατες αποφάσεις του νέου προέδρου των ΗΠΑ (2). Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που κάνει τις δημιουργίες του Καλαϊτζή τόσο επίκαιρες; Το δίχως άλλο η ιδιαίτερη σχέση του με την πολιτική. Μπορεί να μην περιορίστηκε στο πολιτικό σκίτσο η πολύχρονη παρουσία του στον ελληνικό Τύπο, αλλά δεν υπάρχει καμιά πτυχή της τόσο πληθωρικής δημιουργίας του που να μην έχει συνδεθεί άμεσα ή έμμεσα με την πολιτική. Από την εμφάνισή του «με κοντά παντελονάκια», όπως θυμάται ο Γιάνης Γιανουλόπουλος στην πρωτοποριακή προδικτατορική «Πανσπουδαστική» των αρχών της δεκαετίας του 1960, έως τα τελευταία του σκίτσα στην «Εφ.Συν.», η πολιτική στράτευση του Καλαϊτζή ξεχειλίζει. Δεν αναφέρομαι στον προφανή πολιτικό χαρακτήρα των σκίτσων και των γελοιογραφιών κάθε εφημερίδας. Η «στράτευση» του Καλαϊτζή υπηρετούσε εξαρχής μια προσωπική τοποθέτηση στον χώρο της Αριστεράς, όπως ο ίδιος την καταλάβαινε, χωρίς τους περιορισμούς της κομματικής ορθοδοξίας και χωρίς τα ταμπού του αριστερού συντηρητισμού. Την περίοδο που οι σκιτσογράφοι των εντύπων της Αριστεράς ήταν εγκλωβισμένοι σε ένα είδος γελοιογραφικού «σοσιαλιστικού ρεαλισμού» και κομματικής αυτοσυγκράτησης, ο Καλαϊτζής πειραματιζόταν με τα «απαγορευμένα»: τον αντικληρικαλισμό, το γυμνό, τις ερωτικές σχέσεις, την απόρριψη των ταμπού και της ηθικολογίας. Αυτός είναι ο λόγος που τα σκίτσα του Καλαϊτζή παραμένουν και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρα, ακόμα κι εκείνα που είναι ολοφάνερα σημαδεμένα από τη συγκυρία που τα ενέπνευσε. Κάποιες φορές, μάλιστα, ξενίζει η πολιτική γραμμή του σκίτσου του, αν τη συγκρίνει κανείς με τη γενική κατεύθυνση του εντύπου που τον φιλοξενεί, αλλά ακόμα και με την κυρίαρχη άποψη του πολιτικού φορέα που τον εκφράζει τη δεδομένη στιγμή. Από το ξεκίνημά του διαφαίνεται αυτή η ιδιαίτερη προσωπική σκοπιά και το χωρίς όρια χιούμορ του, το οποίο αποδεικνύεται διαχρονικό και υπερτοπικό. Περιοδικό «Αντί», τεύχος 155, 4.7.1980 Το διαπιστώνουμε στην προδικτατορική «Αυγή» της ΕΔΑ, στους «Δρόμους της Ειρήνης», και μετά την πτώση της χούντας πάλι στην «Αυγή» του ΚΚΕ Εσωτερικού, στο «Αντί», στην «Ελευθεροτυπία», στον «Σχολιαστή», στο «Ντέφι», στη «Βαβέλ» και άλλα. Σε όλη αυτή την πορεία διακρίνεται μια πρωτοφανής πολιτική συνέπεια. Μπορεί η γραμμή του σκίτσου να εξελίσσεται, αλλά η γραμμή του σκιτσογράφου συνεχίζει να εδράζεται στις ίδιες αρχές. Παραμένει σημαδεμένη από την εποχή των μεγάλων προσδοκιών της δεκαετίας του '60, αλλά ταυτόχρονα είναι έτοιμη να ξεφύγει από κάθε εύκολο καλούπι. Όπως επιχειρήσαμε να δείξουμε και στο ειδικό αφιέρωμα της «Εφ.Συν.» πριν από έναν χρόνο, η αριστερή ματιά στο σκίτσο του Καλαϊτζή δεν χωρά σε κανένα στερεότυπο. Και φυσικά ο ίδιος ουδέποτε ταυτίστηκε με το έντυπο με το οποίο συνεργαζόταν, όπως συμβαίνει με άλλους ομοτέχνους του, παρά το γεγονός ότι σε όλα υπήρξε κορυφαίος και σημείο αναφοράς των αναγνωστών. Για την ακρίβεια, ταυτίστηκε με δύο απ' αυτά. Μόνο που και τα δύο ήταν και δικά του δημιουργήματα. Πρώτα πρώτα η «Γαλέρα», το περιοδικό που ο ίδιος εμπνεύστηκε και σχεδίασε, και βέβαια η «Εφ.Συν.», η εφημερίδα που δεν θα είχε εκδοθεί χωρίς τη δική του παρότρυνση, επιμονή και συμβολή. Για να αντιληφθεί κανείς τη σχέση των σκίτσων του Γιάννη Καλαϊτζή με την πολιτική είναι χρήσιμη η αναδρομή στην περίοδο που κατέρρεε η «Ελευθεροτυπία» και οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος αναζητούσαν τρόπους να αντιδράσουν. Ο Γιάννης, αντίθετα με άλλες γνωστές υπογραφές της εφημερίδας, έδινε εξαρχής το «παρών» στις γενικές συνελεύσεις και υποστήριζε κάθε είδους συλλογική προσπάθεια ανασύνταξης της επιχείρησης, προτείνοντας μορφές αυτοδιαχείρισης. Και όταν φάνηκε ότι το μόνο μέλημα της εργοδοσίας ήταν να «προστατευτεί» από τους εργαζομένους και να εξασφαλίσει τη δική της οικονομική επιβίωση σε βάρος τους, ο Καλαϊτζής έθεσε εξαρχής το σκίτσο του στο πλευρό του αγώνα των εργαζομένων. Δεν ακολούθησε τον δρόμο άλλων επιφανών στελεχών της επιχείρησης (ανάμεσά τους και... αριστεροί σκιτσογράφοι) που προτίμησαν να λουφάξουν ή έσπευδαν να βρουν σωτηρία σε άλλα εκδοτικά συγκροτήματα. Έμεινε μαζί μας και πρωτοστάτησε στις απεργιακές μας κινητοποιήσεις, προσφέροντας ακόμα και το γραφείο του για την έκδοση των δύο ιστορικών απεργιακών φύλλων που κυκλοφόρησαν στις 15 και 22 Φεβρουαρίου 2012. Η αφίσα του για την έκδοση του δεύτερου απεργιακού φύλλου έγινε πρωτοσέλιδο στη γερμανική «Tageszeitung» σε αφιέρωμα για το «Ελληνικό Comeback», δηλαδή τον αγώνα των εργαζομένων για μια συνεταιριστική απάντηση στην κρίση (3). 3. To πρωτοσέλιδο της γερμανικής «Tageszeitung» (15.2.2012) Απολύτως χαρακτηριστικό για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη δουλειά του ο Καλαϊτζής είναι το γεγονός ότι στο πολύμηνο διάστημα που μεσολάβησε από το κλείσιμο της «Ελευθεροτυπίας» μέχρι το άνοιγμα της «Εφ.Συν.» δεν σταμάτησε να σκιτσάρει κάθε μέρα και να αναρτά τη δουλειά του στον ιστότοπό του (gianniskalaitzis.gr). Όσο για την ιδιαιτερότητα της ματιάς του και την ανεξαρτησία της σκέψης του, αρκεί κανείς να φυλλομετρήσει τις εκδόσεις της «Εφ.Συν.» για να διαπιστώσει ότι δεν έπαψε μέχρι το τέλος να υπηρετεί τις ίδιες αρχές. Μόνιμος στόχος του, ο εγχώριος ναζισμός (4) και η (παρα)εξουσία της Εκκλησίας και των δανειστών (5). 4. «Εφ.Συν.», 1.9.2014 5. «Εφ.Συν.», 9.11.2015 Υποστήριζε την κυβέρνηση της Αριστεράς σε σύγκριση με τους προκατόχους της (6), αλλά χωρίς να παύει να σχολιάζει τα δικά της πεπραγμένα (7 και 8). 6. «Εφ.Συν.», 19.1.2016 7. «Εφ.Συν.», 24.10.2015 8. «Εφ.Συν.», 31.10.2015 Μετά το καλοκαίρι του 2015 από το πενάκι του δεν γλίτωσαν ούτε αυτοί που ονόμαζε «πολύ αριστεροί» (9). 9. «Εφ.Συν.», 16.7.2015 Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ποτέ δεν δίστασε να ασχοληθεί και με τα πιο επικίνδυνα θέματα (10), ενώ ακόμα και για το συνεταιριστικό εγχείρημα της «Εφ.Συν.», που υποστήριζε με τόση ζέση, ποτέ δεν έπαψε να μας θυμίζει τις δυσκολίες (11). 10. «Εφ.Συν.», 6.10.2015 11. «Εφ.Συν.», 22.7.2014 Αυτοί είναι οι λόγοι που καθιστούν την απώλειά του τόσο δυσβάστακτη για όλους μας. Και το σχετικά links εδώ κι εδώ...
  7. Ένα ακόμα αρθράκι για το συνέδριο της Θεσσαλονίκης, έστω και λίγο αργοπορημένα. Cameron Stewart Λίγες εβδομάδες μετά το Comicdom Con Athens, το επίκεντρο των κόμικς μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη. Από τις 6 έως τις 8 Μαΐου το The Comic Con, στο Λιμάνι, υποδέχεται τους φίλους και τις φίλες της ένατης τέχνης με ένα πλούσιο πρόγραμμα και πολλούς διάσημους καλεσμένους Το The Comic Con ξεκίνησε πέρυσι στη Θεσσαλονίκη με τη φιλοδοξία να αποτελέσει έναν ακόμα μεγάλο τόπο συνάντησης καλλιτεχνών και κοινού στη χώρα μας, μετά την υπερδεκαετή επιτυχία του Comicdon Con Athens. Οταν ανακοινώθηκε η διεξαγωγή του πολλοί αντιμετώπισαν με επιφύλαξη την είδηση, θεωρώντας ότι στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει το κατάλληλο, αριθμητικά, κοινό για να στηρίξει ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ. Fight Club 2 του Cameron Stewart // Guillermo Ortego | Η περσινή διοργάνωση τους διάψευσε. Το κοινό ανταποκρίθηκε με το παραπάνω. Δημιουργοί κόμικς από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σχεδιαστές και σεναριογράφοι, εκδότες και όλοι όσοι εμπλέκονται με τα κόμικς βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη και κατά συντριπτική πλειονότητα δήλωσαν την ικανοποίησή τους. Σήμερα, ένα χρόνο αργότερα, το Comic Con ετοιμάζεται για το sequel. Από τις 6 έως τις 8 Μαΐου, στην Αποθήκη Γ' του Λιμανιού δεκάδες δημιουργοί θα παρευρεθούν για να συζητήσουν με τους επισκέπτες και να σχεδιάσουν γι' αυτούς, εκδοτικοί οίκοι θα παρουσιάσουν πρόσφατες και παλαιότερες δουλειές τους, βιβλιοπωλεία θα προσφέρουν σύγχρονες αλλά και συλλεκτικές εκδόσεις, παράλληλα με σεμινάρια, ομιλίες, προβολές, workshops κ.ά. Ξένοι καλεσμένοι Paolo Mottura: O Ιταλός δημιουργός και καθηγητής στη Διεθνή Σχολή Κόμικς του Τορίνο, βραβευμένος με το βραβείο Albert Uderzo το 2005 ως καλύτερο νέο ταλέντο, είναι διάσημος για τη σχεδίαση ιστοριών με χαρακτήρες του Ντίσνεϊ αλλά και για τις δικές του εκδοχές στις περιπέτειες του Dylan Dog. Cameron Stewart: Εχοντας εργαστεί σε τίτλους όπως Batgirl, Fight Club 2, Batman and Robin, BPRD, Seaguy, Seven Soldiers: The Manhattan Guardian, The Other Side, Catwoman, ο Βρετανός δημιουργός με τη σειρά του Sin Titulo απέσπασε βραβεία Eisner και Shuster το 2010 για το καλύτερο ψηφιακό κόμικς. Κώστας Κυριακάκης // Mike Collins | Mike Collins: Ο Ουαλός σχεδιαστής είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα κόμικς του με πρωταγωνιστή τον Doctor Who ενώ είναι δημιουργός του Mabinogi, του πρώτου graphic novel στα oυαλικά με θέμα τους κέλτικους μύθους. Εχει εργαστεί σε τίτλους όπως Spider-Man, Transformers, Wonder Woman, Batman, Superman, Flash, X-Men, Judge Dredd, Slaine κ.ά. William Simpson: Ο Βρετανός καλλιτέχνης έχει εργαστεί σε πλειάδα τίτλων σε Αγγλία και ΗΠΑ (Judge Dredd, Roque Trooper, Batman, Hellblazer, Vamps, Aliens κ.ά.) ενώ τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως storyboard artist σε τηλεοπτικές σειρές όπως Breakfast on Pluto, City Of Ember και Game of Thrones. Thierry Capezzone: Γεννημένος στη Γαλλία και έχοντας συνεργαστεί με θρυλικά περιοδικά όπως το Spirou, o δημιουργός είναι πια μόνιμος κάτοικος Δανίας σχεδιάζοντας τα κόμικς της σειράς Andersen Junior και το ιδιαίτερα δημοφιλές Petzi (Rasmus Klump). Σκηνή από τον Θαυματοποιό του Σιλβέν Σομέ | Guillermo Ortego: O Ισπανός σχεδιαστής και inker έχει εργαστεί σε τίτλους όπως X-Factor, Avengers, Original Sin, Superman Unchained, Batman Eternal κ.ά. Τα τελευταία χρόνια σχεδιάζει για τις ισπανικές εφημερίδες Marca και El Mundo, καθώς και για τα περιοδικά Metropoli και El Papel. Drazen Kovasevic: Ο Σέρβος σχεδιαστής γνωστός για τις δουλειές του στις εταιρείες «Les Humanoïdes Associés» και «Soleil Productions», έχει δημιουργήσει μεταξύ άλλων τα Wheel, La Roue, Les Compagnons de l'Aigle, L' Épée de Feu και Walkyrie. Ελληνες δημιουργοί Στο Artist's Alley του The Comic Con θα φιλοξενηθούν καθ' όλη τη διάρκεια του τριημέρου πολλοί Ελληνες δημιουργοί μεταξύ των οποίων οι Βασίλης Γκογκτζιλάς, Μάνος Λαγουβάρδος, Ηλίας Κυριαζής, Μιχάλης Διαλυνάς, Αποστόλης Ιωάννου, Τάσος Ζαφειριάδης, Χρήστος Σταμπουλής, Δανάη Κηλαηδόνη, Γιάννης Ρουμπούλιας, Πάνος Πανταζής, Εκτορας, Βάλια Καπάδαη, Παύλος Παυλίδης, Gotza, Σμαρ κ.ά. Free Comic Book Day H Free Comic Book Day είναι εδώ και χρόνια ένας ετήσιος θεσμός στις ΗΠΑ. Οι εταιρείες που εκδίδουν κόμικς, αυτή την ημέρα προσφέρουν δωρεάν περιοδικά στους πελάτες και τους επισκέπτες εξειδικευμένων βιβλιοπωλείων με στόχο τη διάδοση του είδους και φυσικά για διαφημιστικούς λόγους. Το The Comic Con συμμετέχοντας στον εορτασμό θα προσφέρει δωρεάν χιλιάδες τίτλους το Σάββατο 7 Μαΐου σε όσους επισκεφθούν το χώρο του φεστιβάλ. Σκηνή από τη Μπουτίκ για Αυτόχειρες του Πατρίς Λεκόντ | Ομιλίες και Workshops Ανάμεσα στις πολλές ομιλίες, τα panels, τις συζητήσεις και τα workshops ξεχωρίζουν τα: Κόμικς και Προπαγάνδα: Η 9η Τέχνη σε εντεταλμένη υπηρεσία Ο Μανώλης Φραγγίδης εξερευνά την έννοια της στρατευμένης τέχνης και του ρόλου της ως συστημικού μηχανισμού ελέγχου ή ως μέσου αντίδρασης και αυθόρμητης έκφρασης, ως ύπουλου εχθρού της ελευθερίας σκέψης και λόγου ή ως πολύτιμου σύμμαχου τους και εξετάζει άγνωστες πτυχές της ιστορίας των κόμικς ως φορέων διάδοσης ιδεών, ιδεολογιών και στερεοτύπων. (Σάββατο, 12.30) Ιδέα – Οργάνωση – Συγγραφή Η Ευλαμπία Τσιρέλη παραδίδει ένα σεμινάριο για τη σχέση της φαντασίας, του ονείρου και της παρατήρησης καθώς και συμβουλές αυτοέκδοσης σε φιλόδοξους συγγραφείς (Κυριακή, 10.30) Nerd Talk Οι Μιχάλης Διαλυνάς, Ηλίας Κυριαζής και Γιάννης Ρουμπούλιας, τρεις Ελληνες δημιουργοί που κάνουν καριέρα στις ΗΠΑ συζητούν για το ευρύ φάσμα της ποπ κουλτούρας των ημερών μας, μιλούν για τις νέες δουλειές τους και τις εμπειρίες τους από τη δουλειά τους και τις συνεργασίες τους στο εξωτερικό (Κυριακή, 17.00). Από Ιστορία σε Εικόνα Οι άνθρωποι της νέας εκδοτικής ομάδας Addart από τη Θεσσαλονίκη εξηγούν πώς πραγματοποιείται η «σκηνοθεσία» στα κόμικς, πώς περνάει μια ιστορία από κείμενο σε εικόνες, πώς γίνεται πιο αποτελεσματική η αφήγηση και πώς μια εικόνα μπορεί να μοιράσει σωστά και αποτελεσματικά τις πληροφορίες του σεναρίου (Κυριακή, 13.15). Τέλος, κατά τη διάρκεια του τριημέρου θα διεξαχθούν πολλά Q&A panels, signing sessions, σεμινάρια για το body painting και το μελάνωμα των εικόνων, συζήτηση για την ιστορία του Star Wars κ.ά. Και, για χαλάρωση, θα λειτουργεί η Board Games Area με παιχνίδια από όλο τον κόσμο, για όλες τις ηλικίες και όλες τις προτιμήσεις. Άποψη της Αποθήκης Γ' το 2015 | Το Καρέ Καρέ σας περιμένει Η «Εφ.Συν.» ως χορηγός επικοινωνίας του The Comic Con προσκαλεί τους αναγνώστες της και τους φίλους των κόμικς στους υπέροχους και φιλόξενους χώρους της Αποθήκης Γ' του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Θα βρισκόμαστε εκεί για να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις. Και μαζί μας θα είναι οι περισσότεροι δημιουργοί - συνεργάτες μας στο Καρέ Καρέ (Σπύρος Δερβενιώτης, Δημήτρης Καμένος, Περικλής Κουλιφέτης, Κώστας Κυριακάκης, Τάσος Μαραγκός, Αλέξια Οθωναίου, Πέτρος Χριστούλιας). Το τριήμερο 6 – 8 Μαΐου σας περιμένουμε στη Θεσσαλονίκη. INFO The Comic Con Πού: Αποθήκη Γ', Λιμάνι Θεσσαλονίκης Πότε: Από Παρασκευή 6 έως Κυριακή 8 Μαΐου, 10.00 - 21.00 Είσοδος: Μια ημέρα: 5 ευρώ, τριήμερο: 10 ευρώ (προπώληση έως 5 Μαΐου: 8 ευρώ), παιδιά έως 12 ετών: 3 ευρώ. Παιδιά έως 12 ετών που συνοδεύονται από ενήλικο (1 παιδί ανά ενήλικο) δικαιούνται ελεύθερη είσοδο. Για το πλήρες πρόγραμμα επισκεφθείτε το www.thecomiccon.gr Πηγή
  8. Η Μέρα της Κρίσης στο ιταλικό Komikazen Γελοιογραφία του Αμερικανού Ted Rall, ενός από τους πιο επικριτικούς και πολιτικά τολμηρούς καλλιτέχνες ως προς την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς Το Φεστιβάλ Ρεαλιστικών Κόμικς της Ραβένας υποδέχεται τα ελληνικά κόμικς Ενα από τα σημαντικότερα γεγονότα στον χώρο των κόμικς είναι το Διεθνές Φεστιβάλ Ρεαλιστικών Κόμικς, Komikazen, που διεξάγεται κάθε φθινόπωρο στη Ραβένα της Ιταλίας και διευθύνεται από την, ελληνικής καταγωγής, Ηλέκτρα Σταμπουλή. Προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες και καλεσμένοι του είναι κατά κανόνα εμβληματικά ονόματα από τον χώρο της ένατης τέχνης. Φέτος, υπό το γενικό τίτλο «Η Γραμμή της Κρίσης» (8–11 Οκτωβρίου) το φεστιβάλ έχει θέμα του την κρίση στην Ευρώπη και στην κεντρική του έκθεση θα παρουσιαστούν τα έργα των 54 Ελλήνων καλλιτεχνών που δημοσίευσε το «Καρέ Καρέ» στη σειρά «Η Μέρα της Κρίσης». Αριστερά: Η αφίσα του φεστιβάλ, σχεδιασμένη από τον συνεπιμελητή της διοργάνωσης, Gianluca Costantini. Δεξιά: Το εξώφυλλο (σκίτσο από την ιστορία του Γιώργου Μελισσαρόπουλου) του καταλόγου με τα 54 έργα Ελλήνων καλλιτεχνών που δημοσιεύτηκαν στο Καρέ Καρέ Τα αποκαλούμενα ρεαλιστικά κόμικς αποτελούν ένα από τα πλέον διακριτά και ταχύτατα αναπτυσσόμενα είδη στον χώρο της ένατης τέχνης. Αν και συχνά τα όρια ανάμεσα στη δημοσιογραφία, τη μαρτυρία, το ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία δεν είναι σαφή –κάτι τέτοιο θα ήταν άλλωστε αδύνατον σε μια μορφή τέχνης– ο όρος «ρεαλιστικά κόμικς» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για έργα που χαρακτηρίζονται από την άμεση σχέση και επαφή τους με την κοινωνική, την πολιτική, την οικονομική πραγματικότητα και την έντεχνη αποτύπωση και καταγραφή της. Το Φεστιβάλ Ρεαλιστικών Κόμικς της Ραβένας, που πραγματοποιείται φέτος για ενδέκατη χρονιά, φιλοδοξεί να παρουσιάσει μια πλειάδα καλλιτεχνών που δημιουργούν τα έργα τους με το βλέμμα στραμμένο προς την πραγματικότητα και ρίχνει τα φώτα του στην ευρωπαϊκή κρίση. Μια κρίση που έχει μεγαλύτερο θύμα της και πιο χαρακτηριστικό της παράδειγμα την Ελλάδα. Η χώρα μας εκπροσωπείται στο φεστιβάλ από τον Soloup, έμπειρο γελοιογράφο και δημιουργό κόμικς που σημείωσε τεράστια επιτυχία πρόσφατα με το πολυβραβευμένο «Αϊβαλί» του, τον Γιάννη Ιωάννου, έναν από τους «ιδρυτές» και σημαντικότερους διαμορφωτές του ρεύματος της νέας ελληνικής πολιτικής γελοιογραφίας, που εδώ και 40 χρόνια πρωτοπορεί με τα σκίτσα και τα κόμικς του, τον πανεπιστημιακό και ερευνητή Γιάννη Μιχαηλίδη και τον γράφοντα. Σκίτσο του Τούρκου Cem Dinlenmiş που έχει στο επίκεντρο της θεματολογίας του τους αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης Στην κεντρική έκθεση, που θα πραγματοποιηθεί στο Palazzo Ravaioli, το «Καρέ Καρέ» και η «Εφ.Συν.» θα έχουν την τιμητική τους καθώς θα φιλοξενηθούν, για πρώτη φορά συγκεντρωμένα, τα 54 μονοσέλιδα έργα Ελλήνων δημιουργών που δημοσιεύτηκαν στις σελίδες μας υπό τον γενικό τίτλο «Η Μέρα της Κρίσης». Η έκθεση συνοδεύεται από την κυκλοφορία καταλόγου στα ιταλικά, που περιλαμβάνει όλα τα ελληνικά κόμικς μεταφρασμένα ώστε να τα προσεγγίσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι επισκέπτες. Γιατί, όμως, το Φεστιβάλ της Ραβένας έχει επιλέξει ως κυρίαρχο θέμα του τα «ρεαλιστικά» κόμικς; «Το φεστιβάλ δεν έχει να κάνει τόσο με τον “ρεαλισμό” όσο με την πραγματικότητα. Yπήρξαν πολλοί καλεσμένοι μας, λόγου χάριν ο Dave McKean, που δεν μπορούμε να τους κατατάξουμε στον ρεαλισμό, αλλά σίγουρα σκιαγραφούν την πραγματικότητα. Ολα άρχισαν με μια έκθεση του Joe Sacco το 2002, η οποία είχε τεράστια απήχηση. Αναρωτηθήκαμε τότε γιατί συνέβη αυτό και συνεχίσαμε με τη Marjane Satrapi το 2003. Ανακαλύψαμε πως υπάρχει ένα καινούργιο κοινό που δεν έχει να κάνει με το κλασικό κόμικς, ούτε με τους υπερήρωες αλλά ούτε με την ωραία γραμμή καλλιτεχνών όπως ο Pratt. Είναι ένα κοινό που ενδιαφέρεται πρωτίστως για το θέμα και, αν και θεωρεί πως τα κόμικς είναι τέχνη, επιθυμεί να παρακολουθήσει τις μαρτυρίες των καλλιτεχνών και την καταγραφή της πραγματικότητας μέσω της δικιάς τους οπτικής γωνίας. Οταν ζωγραφίζεις, άλλωστε, δεν μπορείς να κρυφτείς. Επιπλέον, σπάσαμε και ένα κλασικό πρότυπο, καθώς το κοινό μας και οι καλλιτέχνες που παρουσιάζουμε δεν είναι μόνο νέοι αλλά και άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιών» απαντά στην «Εφ.Συν.» η καλλιτεχνική συνεπιμελήτρια (μαζί με τον Gianluca Costantini), Ηλέκτρα Σταμπουλή. Σκίτσο του Σουδανού Khalid Albaih Τι ανταπόκριση έχει ένα τέτοιο, ιδιαίτερο φεστιβάλ στην πόλη της Ραβένας και στην Ιταλία, μια χώρα με μεγάλη παράδοση στα κόμικς; «Θεωρείται το φεστιβάλ της πρωτοπορίας και της έρευνας. Στην Ιταλία έχει πάρα πολύ μεγάλη απήχηση. Μπορεί να μη δεις τις ουρές του Φεστιβάλ της Lucca ούτε το πλήθος των επισκεπτών της Βαβέλ, αφήνει όμως πάντα ένα στίγμα για την ποιότητά του, κυρίως, και όχι για την ποσότητα. Στην πόλη μάς θεωρούν λίγο εκκεντρικούς, η Ραβένα είναι μια επαρχιακή πόλη, ας πούμε σαν τα Ιωάννινα, που ξαφνικά γεμίζει με όλους αυτούς τους παράξενους επισκέπτες. Πρόπερσι είχαμε καλέσει 99 καλλιτέχνες και κάνανε ομαδική performance στην Πινακοθήκη, το θέμα ήταν “99%”, εμπνευσμένο από το Οccupy Wall Street, είχε παρά πολύ κόσμο, σαν διαδήλωση. Ε, ήταν εντυπωσιακό και παράξενο για την πόλη. Ειδικά, όταν αντί για απεριτίφ έφτασαν 99 πίτσες που τις φέρανε τα μηχανάκια. Γενικά είμαστε δικτυωμένοι σε όλη την Ευρώπη αλλά και σε χώρες όπως η Αίγυπτος, ο Λίβανος, η Τουρκία» επισημαίνει η Ηλέκτρα Σταμπουλή. Και σε ό,τι αφορά το πώς πρέπει να κρίνονται οι ιστορίες των ρεαλιστικών κόμικς, με όρους και κριτήρια δημοσιογραφίας ή τέχνης, μας απαντά: «Πάντα και με τα δύο. Μια καλή ιστορία δεν είναι ποτέ αρκετή, δεν φτάνει να είναι σημαντικό το θέμα. Το ίδιο συμβαίνει και με το σινεμά. Μάλιστα επειδή τα κόμικς στοιχίζουν πολύ λιγότερο, δεν συγχωρείται το mainstream, η έλλειψη καινοτομίας ή το να προσποιείσαι πως είσαι κάποιος άλλος. Εχει τεράστια σημασία ο τρόπος με τον οποίο θα υλοποιήσεις και θα σχεδιάσεις τα νοήματα και τις έννοιες της ιστορίας σου». Δεξιά: Σχέδιο του Soloup που μαζί με τον Γιάννη Ιωάννου είναι οι δυο Ελληνες δημιουργοί - επίσημοι καλεσμένοι του φεστιβάλ. Αριστερά: Σχέδιο της Kara Sievewright από τα νησιά Haida Gwaii, ακτιβίστριας για τα πολιτικά δικαιώματα και το περιβάλλον Ποια εικόνα αποκομίζει όμως για τα ελληνικά κόμικς στα χρόνια της κρίσης η Ελληνίδα διευθύντρια του Φεστιβάλ Komikazen μέσω της «Μέρας της Κρίσης»; «Μου έκανε εντύπωση ότι σε πολλές ιστορίες κυριαρχεί η μυθοπλασία, μια αφήγηση που θυμίζει παραμύθι. Σαν να λέει ο καλλιτέχνης “Το ζω αλλά δεν το πιστεύω, είναι παραμύθι”. Αναρωτήθηκα επίσης πού “κρύβονταν” όλοι αυτοί οι δημιουργοί, ήταν μεγάλη έκπληξη. Αυτή η δουλειά ανίχνευσης της δημιουργικότητας που συμπυκνώνεται σε αυτά τα κόμικς είναι πάρα πολύ σημαντική. Οπως έλεγε και ο Καμί “η ομορφιά δεν προκαλεί την επανάσταση αλλά θα φτάσει κάποτε η στιγμή που η επανάσταση θα έχει ανάγκη την ομορφιά”». Επομένως, παρά την κρίση, η κατάσταση των ελληνικών κόμικς εμπνέει αισιοδοξία; «Τα τελευταία χρόνια, αν και από την άλλη πλευρά της Αδριατικής, παρατήρησα μια ενδιαφέρουσα αλλαγή. Οταν μπήκα σε αθηναϊκό βιβλιοπωλείο πριν από μερικά χρόνια και είδα το Logicomix στα ευπώλητα βιβλία ένιωσα δέος. Θεωρώ πως η ελληνική κοινωνία είναι αρκετά εικονοκλαστική. Δεν διδάσκεται Ιστορία της Τέχνης στα σχολεία, το θέμα της τέχνης θεωρείται σημαντικό μόνο σε ό,τι αφορά τους αρχαίους ημών προγόνους. Δίνεται προσοχή και δείχνεται θαυμασμός μόνο στον λόγο. Ομως κάτι αλλάζει, μια τάση διαφαίνεται από τα εξώφυλλα των βιβλίων. Το “Αϊβαλί” του Soloup, η διασκευή του Χρόνη Μίσιου, θεμελιώνουν κάτι καινούργιο» τονίζει με ενθουσιασμό η Ηλέκτρα Σταμπουλή. Και συμπληρώνει: «Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στην “Εφ.Συν.” για το παράθυρο που ανοίγει κάθε εβδομάδα σε αυτό το νέο τοπίο». Η Ηλέκτρα Σταμπουλή γεννήθηκε στην Μπολόνια από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες επί δικτατορίας. Είναι καλλιτεχνική επιμελήτρια του Komikazen Festival και σεναριογράφος. Εχει γράψει μικρές ιστορίες αλλά και graphic novels, μεταξύ των οποίων τα «Arrivederci, Berlinguer» («Αντίο Μπερλινγκουέρ»), «Pertini Fra le nuvole» («Ο Περτίνι στα σύννεφα») και το υπό έκδοση «Diario segreto di Pasolini» («Το κρυφό ημερολόγιο του Παζολίνι». Τον Νοέμβριο θα εκδοθεί στα ελληνικά το βιβλίο της «Μικρή Ιερουσαλήμ» από την Jemma Press. Εκτός από το Komikazen, τις μέρες αυτές βρίσκεται σε εξέλιξη (ολοκληρώνεται στις 15 Οκτωβρίου) η ομαδική έκθεση «Ελλάς» στην γκαλερί Tricromia της Ρώμης. Εξι Ελληνες καλλιτέχνες (Μιχάλης Κουντούρης, Θανάσης Πέτρου, Soloup, Θανάσης Δήμου, Πέτρος Χριστούλιας, Γιώργος Μπότσος) εκθέτουν τα έργα τους, εικονογραφήσεις, γελοιογραφίες και κόμικς για τη ζωή εν καιρώ κρίσης. Και όπως τονίζουν οι διοργανωτές, με τα έργα αυτά «καταγράφεται η ιδέα της κρίσης με μολύβια και χρώματα που τα ωθεί ένας άνεμος ελεύθερης σκέψης και βούλησης. Μέσω της Ελλάδας μπορούμε να κατανοήσουμε το μέλλον κάθε έθνους». Πηγή
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.