Jump to content

Otis

Members
  • Posts

    241
  • Joined

  • Last visited

Posts posted by Otis

  1. 2 ώρες πριν, nikos99 είπε:

    Ίσως να είναι ενδιαφέρον . Αν μη τι άλλο με κέντρισε λιγο  η παρουσίαση . Περίεργο όμως γιατί κυκλοφορεί σε 40 αντίτυπα και από μικρό βιβλιοπωλείο . Είδωμεν 

     

    Πρώτον, για να αναφέρει τη "Μαρία Κάλλας" του Ιόλα. Όπου έχει την ευκαιρία να πει κάτι, προσπαθεί απεγνωσμένα να συνδεθεί με διάφορα πράγματα με τα οποία δεν έχει καμιά ουσιαστική σχέση. Δεύτερον, επειδή δεν είναι για όλους η τέχνη σε τέτοιο υψηλό επίπεδο και πρέπει να κοπιάσεις για να τη γευτείς. 

    • Like 2
  2. Το Asterix το σχεδιάζει πλέον τμήμα marketing όπως τα περισσότερα στις μέρες μας. Η ποιότητα όμως στο δράμα κάθε είδους πρέπει να προέρχεται απ' την ουσία του, δηλαδή την πλοκή με τα εκπληκτικά της, την περιπέτεια και την αναγνώριση, και τα ήθη, δηλαδή τους χαρακτήρες και αυτά που εκφράζουν μέσα απ' τη διαλεκτική του συνδυασμού τους. Το marketing προσπαθει να ακολουθήσει την αγορά ενώ το δράμα πρέπει να ακολουθεί τις αρχές του. Αν το δράμα ακολουθεί τις αρχές του, μπορεί να φτιάχνει νέα αγορά αντί να ακολουθεί αυτή που υπάρχει, και μπορεί να παράγει ποιότητα που διαρκεί στο χρόνο. Το marketing απλά εκμεταλλεύεται την περίσταση της αγοράς, δεν πρέπει να υπαγορεύει το σχεδιασμό του δράματος.

     

     

    • Like 7
  3. 7 ώρες πριν, hudson είπε:

     

    Προσωπικά το χειρότερο άλμπουμ από όλα τα Asterix, για εμένα είναι η "Κόρη".

    Δεν το κατάλαβα καθόλου και μετά από λίγο το διάβαζα ίσα απλά για να το τελειώσω.

     

    Λίγοι ξέρουν ότι είναι διασκευή από ταινία.

     

    Spoiler

    Η Κόρη του Δήμαρχου

     

    Η έφηβη πρωταγωνίστρια έχει μπλεξίματα με την αστυνομία για μικροποσότητες ναρκωτικών και βρίσκεται σε σύγκρουση με τον πατέρα της. Ο πατέρας της, που πουλάει πλεον εγκυκλοπαίδειες για μεροκάματο, την πηγαίνει σε μια κωμόπολη που ήταν παλιά δήμαρχος για να περάσει το αυτόφωρο και την αφήνει σε δυο φίλους του. Μετά φεύγει με το συνεργάτη του να πάνε να πουλήσουν εγκυκλοπαίδειες σε αντίθετη κατεύθυνση για αντιπερισπασμό. Αυτή όμως παίρνει ναρκωτικά με κάτι φίλους που μόλις έκανε και φεύγει οτοστόπ με μια συμμορία. Την ακολουθούν οι φίλοι του πατέρα της με ένα station wagon, με δύο απ' τα παιδιά που έμειναν πίσω. Παίρνουν ναρκωτικά με τα παιδιά στη διαδρομή και φιλοσοφούν. Τελικά τη βρίσκουν. Συναντούν όμως ένα περιπολικό και γίνεται ένας πανικός αλλά ξεφεύγουν. Η συμμορία όμως έχει απαγάγει εν τω μεταξύ την κοπέλα κι ετοιμάζεται να φύγει. Τους προλαβαίνουν όμως, ρίχνουν το αυτοκίνητο της συμμορίας σε ένα χαντάκι και γυρνάνε στο σπίτι. Γυρνάει πίσω ο πατέρας της και συμφιλιώνεται με την κοπέλα. Η κοπέλα τα φτιαχνει με το συνεργάτη του πατέρα και φεύγει μαζί του προς άγνωστη κατεύθυνση. Υποθέτω ότι θα την πιάσει η αστυνομία κάποια στιγμή, αλλά τί σημασία έχει; Coming of age road movie.

     

    Δεν ήμουν ξύπνιος σε ολόκληρη την ταινία, αλλά κάπως έτσι ήταν. 

     

     

    • Like 4
    • Funny 4
  4. On 28/3/2010 στο 10:29 ΜΜ, DoctorGalifrean είπε:

    post-12314-1269804978,15_thumb.pngpost-12314-1269804941,05_thumb.jpgΠως σας φαινεται αυτη τη προσπαθεια της BOOM; Νομιζετε οτι θα μεινει στην ιστορια των κομικς;; Εγω πιστευω οτι ειναι απο τα πιο ωραια κομικς που διαβασα τα τελευταια χρονια! Εχω διαβασει και το βιβλιο και μαλιστα μια αγγλικη εκδοση (και στα ελληνικα) και φυσικα εχω ξεκοκκαλισει το Blade Runner, οπως οι περισσοτεροι αλλωστε:). Τρομερη διαχρονικη ιστορια και η μεταφορα της σε κομικ απο τις καλυτερες ιδεες, και ευτυχως αψογα εκτελεσμενη κατα τη γνωμη μου.

     

    Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Το σενάριο τoυ διηγήματος είναι ξεκάθαρα βασισμένο στο σενάριο του Robert Bloch για το επεισόδιο του Star Trek The Original Series "What Are Little Girls Made Of?" που προβλήθηκε October 20, 1966, δηλαδή πολύ πριν την έκδοση του διηγήματος. Η αντιγραφή συνεχίζεται και στο Blade Runner, όπου υπάρχουν πέρα απ' τις γενικές ομοιότητες και  σκηνές που υπάρχουν και στο Star Trek, πχ αυτή που ένα android τραβάει τον Captain Kirk απ' το γκρεμό, και το ρομάντζο του Kirk με άλλο android. Οι σκηνές είναι φυσικά καλύτερα αιτιολογημένες στο Star Trek παρά στο αντίγραφο. Ο Philip K. Dick πρόσθετε κάτι κουταμάρες και η ταινία δεν πρωτοτύπησε πολύ. O Dick πχ τα λέει android, η ταινία ισχυρίζεται ότι πρωτότυπησε και τα λέει replicants, αλλά στο Star Trek αντιγράφονται από άνθρωπο σε ένα μηχάνημα. Ξεδιάντροποι replicators. 

     

     

    Ναι, αμέσως μετά τον σηκώνει απ' το χέρι, αλλά δεν αρχίσει να αυτοσχεδιάζει ποίηση.

     

    • Like 1
  5. On 27/11/2023 στο 11:37 ΠΜ, ProfPhillipMortimer είπε:

    Εξάλλου ο συγχωρεμένος και μεγάλος λόγιος Ουμπέρτο Έκο είχε πει πως 

     

    Μπορώ να διαβάζω την Οδύσσεια του Ομήρου η Ντύλαν Ντογκ του Σκλάβι συνέχεια επί εβδομάδες χωρίς να βαρεθώ ,,,

     

    Όμηρο γενικά. Και τη Βίβλο. Ο Alberto Ostini το έχει σε συζήτηση ανάμεσα στον Eco και τον Sclavi, οπότε δεν ξέρω πόσο σοβαρά πρέπει να το πάρουμε ως κριτική.

     

    On 18/12/2023 στο 6:04 ΜΜ, hudson είπε:

    Στο editorial του τελευταίου Μπλεκ γράφει, ότι το 2024 θα κυκλοφορήσουν 2 εκδόσεις Popeye.

    Οπότε μπορεί και να είναι καινούρια...

     

    Ακόμα λέει και για 2 Κόρτο Μαλτέζε. Ποια να είναι άραγε :thinking:

    To "La Reine de Babylone" του Quenehen έχει βγει στην Ελλάδα; 

     

    Έχει βγει.. Η Βασίλισσα της Βαβυλώνας 7/12/2023. Γρήγορα.

    • Like 8
  6. Συμπληρώνω τα σχετικά της Λευκής Ίριδας με δυο παρωδίες που ακολουθούν την ίδια μανιέρα με το συγκεκριμένο Αστερίξ. Του SNL στο sketch Don Pauly (Oct 11, 2020) και του Φισφή στο sketch Η Συμμορία (Oct 30, 2020). 

     

     

     

     

     

    • Like 1
  7. 18 ώρες πριν, Bilis είπε:

    Προσωπικά έχω ήδη χάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον μου για το MCU οπότε δεν έχω κάποια άποψη για αυτή την κατεύθυνση.

     

    To MCU έχει μεγάλο πρόβλημα. Χτίστηκε με τη λογική ότι θα έχουμε ένα οικοσύστημα που θα βγάλει ενδιαφέρον υλικό μέσα απ' το συνδυασμό και θα είναι οικονομικό απέναντι στον ανταγωνισμό που δεν έχει τόσο έτοιμο υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά. Η πολιτική στην ανάπτυξη ήταν να προκύπτει πάντα σύνδεση με άλλους χαρακτήρες. Ξεκινούν νέο χαρακτήρα πχ και εμπλέκουν χωρίς ουσιαστικό λόγο διάφορους παλιότερους και τον βάζουν στον ίδιο κόσμο.

     

    Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά. Οικονομία στην παραγωγή απ' το έτοιμο υλικό. Γνώριμοι χαρακτήρες που έχουν ήδη κοινό και δε χρειάζεται να το κερδίσουν. Επανάληψη που φτιάχνει από μόνη της κοινό. Φανατικοί οπαδοί. Δε διαφέρει απ' τη φιλοσοφία της showbiz των νέων μέσων, πχ τις παρέες των Ελλήνων Youtubers. 

     

    Η αρχή των κόμιξ είναι η ίδια με τoυ sitcom, πχ του Friends, και των τηλεοπτικών δράματων σε σειρά, πχ του ER, η αρχή της σειριακότητας. Αυτή δίνει ζωή για μεγάλο διάστημα και φτιάχνει τα ftanchise. Η δυνατότα να δεις τα επεισόδια σε τυχαία σειρά. Η σειριακότητα έχει δύο αρχές. Πρώτον, πρέπει να υπάρχουν σαφείς και σταθεροί χαρακτήρες. Δεύτερον, πρέπει να υπάρχει μηχανισμός επαναφοράς της κατάστασης δεν πρέπει να υπάρχει δηλαδή πλοκή που τραβάει για πολλά επεισόδια. Η πλοκή περιορίζεται στο επεισόδιο, ή το πολύ σε 2 ή 3 επεισόδια. Όταν η πλοκή τραβάει περισσότερο, δεν είναι πλοκή, αλλά γνωριμία με τον χαρακτήρα μέσα από μια σχετικά μόνιμη και αργή στην εξέλιξη κατάσταση. Στο ER πχ, η ιατρική πλοκή έχει 3-4 γραμμές που μένουν στο επεισόδιο, και η μακροπρόθεσμη πλοκή είναι χαλαρή και συναισθηματική, δεν είναι δηλαδή δράμα στην ουσία αλλά σταδιακή παρουσιάση των χαρακτήρων μέσα απ' την προσωπική τους ζωή. Δεν είναι η πλοκή μιας τραγωδίας. Το ίδιο ισχύει και στην κωμωδία. Όταν μια σειρά επιχειρεί να αποκτήσει πλοκή που τρέχει από επεισόδιο σε επεισόδιο, πχ ρομάντζα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, χάνει την ποιότητά της, γιατί αυτό δεν ταιριάζει σε μια σειρά μια και συγκρούεται με τη σειριακότητα. Γίνεται σαπουνόπερα ή περιπλέκεται σε σημείο που χάνει την ουσία της ή πιέζεται σε λύσεις στη φάση της επίλυσης του προβλήματος της πλοκής.

     

    H παραγωγή γενικά ψάχνει φτηνές λύσεις και χάνει την ουσία σε όλες τις αγορές. Έλληνας παραγωγός πχ βρίσκει 5 youtubers. Ο ένας έγινε γνωστός για κωμικά σκετσάκια, ο άλλος επειδή παίζει παιχνίδια, ο τρίτος επειδή σχολιάζει την επικαιρότητα, η τέταρτη επειδή ασχολείται με μόδα, και η πέμπτη γιατί δείχνει τη ζωή της και είναι ενδιαφέρων χαρακτήρας. Βρίσκει σπόνσορες ή βάζει λεφτά να κάνει παραγωγές με αυτούς. Αντί να αξιοποιήσει αυτό που έχει να δώσει ο καθένας, σκέφτεται ότι έχει κοινο ο καθένας και το κοινό θα αυξηθεί αν αρχίζουν να συνδυάζονται. Greek Youtube Universe. Δε μπορούν όμως να συνδυαστούν στον τομέα τους, οπότε τους χειρίζεται ως celebrities και τους εμφανίζει σε άσχετα πράγματα, ή τον ένα στο χώρο του και τον άλλο στον ίδιο χώρο δηλαδή σε άσχετο απ' αυτόν στον οποίο τον γνώρισε ο κόσμος. Ο κάθε χαρακτήρας όμως δουλεύει καλύτερα μόνος του ή με χαρακτήρες που σχεδιάστηκαν μαζί του και στο περιβάλλον που ενισχύει το χαρακτήρα του. Μακροπρόθεσμα οι youtubers απομακρύνονται απ' το χώρο τους και χάνουν την αξία που είχαν. Στο τέλος είναι απλά celebrities και καταλήγουν όλοι να κάνουν το πιο αδιάφορο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος που δεν έχει καν χώρο αλλά είναι γνωστός, podcast. Στο podcast Θα ψάχνει ο καθένας άλλους για να τραβήξει αξία απ' αυτούς, θα κάνει δηλαδή αυτό που έκανε ο παραγωγός καθώς του κατέστρεφε την αξία.

     

    Τα μειονεκτήματα στην περίπτωση του MCU είναι πολλά. Το νέο υλικό μπορεί μόνο να είναι παράγωγο, περιορισμένο στην κατάσταση, κρεμασμένο στο υλικό που υπάρχει ήδη. Η δημιουργικότητα μειώνεται γιατί υπάρχουν πολλές εύκολες λύσεις. Αποθαρρύνεται η δημιουργία νέου ανεξάρτητου υλικού. Τα σενάρια αναγκάζονται να συνδυάσουν χαρακτήρες που δε σχεδιάστηκαν για συνδυασμό. Αντιμετωπίζεται η απλή εμφάνιση ενός χαρακτήρα ως αξία και περιεχόμενο ενώ αυτό δεν αληθεύει. Μόνη δυνατότητα ανανέωσης φαίνεται η αλλαγή του ίδιου του χαρακτήρα, αλλά η σειριακότητα βασίζεται στο ότι είναι σταθερός ο χαρακτήρας. Στην απόπειρα να προκύψει κάτι νέο, σχεδιάζεται πλοκή που τρέχει για πολλά επεισόδια, όπως σε ένα mini series, αλλά κι αυτό συγκρούεται με τη σειριακότητα. Μπορεί να δουλέψει μόνο αν το υλικό θα είναι νέα μικρή σειρά και δε θα εμπλέκεται εξωτερικό υλικό.

     

    Η λύση για το MCU είναι να απομονωθούν οι χαρακτήρες όσο γίνεται ώστε να μπορούν να είναι ο εαυτός τους στην κατάστασή τους. Αν πρόκειται για σειρά κόμιξ ή τηλεοπτική σειρά, πρέπει να επανέλθουν στις αρχές τις σειριακότητας, ώστε να μπορεί να ζήσει η σειρά χρόνια αντί για 6, 12 ή 24 επεισόδια. Αν πρόκειται για ταινία, πρέπει να σχεδιαστεί σαν ταινία, να δοθεί έμφαση δηλαδή στον χαρακτήρα και στη συγκεκριμένη κατάσταση, χωρίς πάλι να εμπλέκεται πολύ το MCU, και να έχει φυσικά κανονική πλοκή ταινίας.

     

    Αν δεν αλλάξει η πολιτική του MCU, μια μέρα θα παρουσιάζουν podcast οι χαρακτήρες και θα εμφανίζονται σε διαφημίσεις στον ελεύθερο χρόνο τους.

     

     

    • Like 6
  8. 34 λεπτά πριν, Ubergorn είπε:

    Τόσο βγαίνουν τα κόμιξ . 20-22 σελίδες το κάθε τεύχος .Gravity? Ποιο είναι ; για στείλε λεπτομέρειες δεν το γνωρίζω !!

     

    Κανονικό μέγεθος είναι για το είδος. Είναι παλιό σχετικά:

     

    https://www.marvel.com/comics/series/887/gravity_2005

     

    Ενδιαφέρον αν κάποιος θέλει να δει σενάρια από κόμιξ που έφτασαν αλλά και δεν έφτασαν σε παραγωγή:

     

    https://seanmckeever.com/scripts.cfm

     

     

    • Like 5
    • Thanks 1
  9. Χτες έκανα ένα πείραμα με την προτροπή ενός φίλου. Μου έστειλε μια σύνοψη 15 λέξεων για ένα κόμιξ της Marvel που λέγεται Gravity, το εξώφυλλο, και link για το σενάριο του πρώτου τεύχους απ' το site του δημιουργού του. Το πείραμα ήταν να προβλέψω το περιεχόμενο, δηλαδή τις σκηνές που περιέχει και την εξέλιξή τους.

     

    Έγραψα μια ανάλυση 1080 λέξεων και μια σύνοψη 70 λέξεων με τις σκηνές που θεωρώ ότι περιέχει. Έκανα δηλαδή σύνθεση του τεύχους όπως θα έκανα αν το έγραφα ο ίδιος.

     

    Στη συνέχεια έκανα ανάλυση του πραγματικού σεναρίου. Έβγαλα σύνοψη 44 λέξεων για τις σκηνές που όντως περιέχει και ανάλυση 501 λέξεων με τις σκηνές και τις λεπτομέρειές τους.

     

    Έπεσα πολύ κοντά. Δε θα έπρεπε να μπορεί κάποιος να προβλέψει με τέτοια ακρίβεια ολόκληρο τεύχος. Αυτό είναι από μόνο του κακό σημάδι.

     

    Το σενάριο έχει περίπου 3000 λέξεις περιγραφών και οδηγιών και 2000 λέξεις διαλόγου. 115 καρέ για κόμιξ 22 σελίδων. 

     

     

    • Like 10
  10. On 26/11/2023 στο 1:06 ΜΜ, Hayate είπε:

    Εδώ υπάρχουν φήμες για μαύρο Ηρακλή στην live action μεταφορά της ταινίας, σε αυτά θα κολλήσει η  Disney τώρα?

     

    Χαλάλι ο Ηρακλής. Τους είχαν σκλάβους και δεν τους αποζημίωσαν ποτέ. Δεν τους έδωσαν γη να γίνουν κανονικοί πολίτες στη χώρα που φτιάξανε με τον ιδρώτα τους. Ούτε 40 acres, ούτε καν το μουλάρι. του William Tecumseh Sherman. Ακόμα συναντάς μαύρο στη ρεσεψιόν για ξεκάρφωμα σε εταιρίες με 99% λευκούς. Με Wakanda, μαύρη Κλεοπάτρα, και σχετική μυθολογία λύθηκε το πρόβλημα. Bonus το ότι έτυχε να καβαλήσουν την ιστορία του Black Panther Party. Ταυτόχρονα, τροφοδοτούν έναν ιδιόμορφο εθνικισμό που βασίζεται σε παραμύθια με υποτιθέμενη ιστορική τεκμηρίωση και απομακρύνει το πρόβλημα απ' την Αμερική και τους αποικιοκράτες της Ευρώπης, δηλαδή απ' τους μόνους υπεύθυνους για την εκμετάλλευση της φυλής και των παλιών εθνών τους. Είχαμε τους Σκοπιανούς. τώρα έχουμε και άλλους με αναθεωρητική ιστορία και μυθολογία.

     

    Τόσοι μαύροι υπάρχουν και δε κάθονται να φτιάξουν μερικούς ήρωες να ταιριάζουν στην κουλτούρα τους. Ακόμα και όταν εμπλέκονται μαύροι στις παραγωγές, και σχεδόν αποκλειστικά μαύροι στο κάστ, παίρνουν 100% κατεύθυνση από λευκούς, σαν να είναι house slaves της show business. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε απ' το 1800. Και τους λένε και Αφρικανούς ενώ είναι παλιότεροι και περισσότερο αμερικάνοι απ' τους περισσότερους, και προσέφεραν περισσότερα στην οικονομία της χώρας, δεν πήγαν όταν έγιναν εύκολα τα πράγματα όπως οι υπόλοιποι.

    • Like 4
    • Disagree 1
  11. Διάβασα το ελληνικό. Χρησιμοποιεί την κατάσταση του Asterix οπως θα έκανε κάποιος σε μια παρωδία στο youtube ή σε fan fiction. Μπήκε η κατάσταση που ήθελε ο σεναριογράφος στον Αστερίξ αντί να μπει ο Αστερίξ στην κατάσταση. Υπερίσχυσε η παροδική κατάσταση του επεισοδίου δηλαδή, γι αυτό και δε δένει πολύ με τον Αστερίξ συνολικά. Η παροδική κατάσταση του επεισοδίου ήταν η σημερινή κατάσταση της θετικής ενέργειας, της αφύπνισης, της σοφιστικής της αυτοβοήθειας, του βιγκανισμού, της πολιτικής ορθότητας, κλπ αλλά δεν είδα τίποτε δημιουργικό στο χειρισμό και όλα ήταν απλές και προφανείς αναφορές που πρόχειρα κόλλησαν σε κάποιον χαρακτήρα. Η πλοκή είχε ποιότητα παρωδίας και ο διάλογος ήταν χειρότερος από παρωδία. Μέτριο προς κακό.

    • Like 5
  12. Μεγάλη σειρά αυτά τα άρθρα αλλά την ουσία δεν την αγγίζουν. Περιστρέφονται γιατί δε βλέπουν το σύνολο, αλλά μόνο κάτι που τους ενόχλησε.

     

    Ο άντρας στο έργο του Αρκά πέρασε τελικά τρεις φάσεις αν και όχι απόλυτα διαχωρισμένες χρονικά. Η γυναίκα τις πέρασε μέσα απ' τον άντρα.

     

    Στην πρώτη φάση ο χαρακτήρας είναι έφηβος που κατηγορεί τις γυναίκες επειδή δεν τις καταλαβαίνει, τις χρειάζεται αλλά του φαίνονται απροσπέλαστες, βλέπει τον ερωτισμό τους ως απειλή, και βλέπει ως κυνικούς όσους τις ξέρουν καλύτερα. Τυπική εφηβική φάση που οι πιο πολλοί άντρες την περάσαμε, έστω για ένα χρόνο ή ένα μήνα. Αυτή η περίοδος είναι καλή γιατί αποδίδει την πραγματικότητα. 

     

    Στη δεύτερη φάση ο άντρας είναι ώριμος στην ηλικία, βλέπει τις γυναίκες χρηστικά τις ελάχιστες φορές που υπάρχουν ως χαρακτήρες, τις θεωρεί επιφανειακές και κουτές, και είναι προφανώς προσκολλημένος στο μπαμπά του και σε άλλους άντρες. Είναι η ψευδοφιλοσοφική περίοδος, από αντρικό πρίσμα και με πλήρη απουσία της γυναικείας πλευράς. Δεν είναι ο Dante αλλά σε στριπακι πρωταγωνιστεί, δεν περιμένει κανείς ιδιαίτερο βάθος. Το χιούμορ του Αρκά είναι επιπέδου stand up όπως πάντα αλλά με κάτι ψευτοsetup βγαίνει ολόκληρη σελίδα. Αν τη μουλιάσεις λίγο, ένα στριπακι με δυο καρέ μένει βέβαια όπως πάντα. Οι χαρακτήρες συνεχίζουν το μπανάλ δίπολα της στοιχειώδους αντίθεσης χαρακτήρων που φαίνεται να είναι το καλλιτεχνικό όριο του Αρκά στο θέμα του συνδυασμού χαρακτήρων. Μέτρια περίοδος για τον Αρκά.

     

    Στην τρίτη φάση έρχεται ο γέρος. Ο μπαμπάς δεν υπάρχει και οι φίλοι έχουν απομακρυνθεί οι περισσότεροι ή έχουν πεθάνει. Θα περίμενε κανείς ο άντρας αυτής της φάσης να είναι ο χήρος ή ο εργένης με το κατοικίδιο που θέλει την ηρεμία του και να παίζει τάβλι με όποιον συνομήλικο έχει μείνει, ελεύθερος απ' τη γυναίκα που τον καταδίωκε και τον απασχολούσε, αλλά εδώ υπάρχει μια έκπληξη. Ο άντρας περνάει απ' αυτό το στάδιο αλλά δε σταματάει εκεί. Γίνεται και  γέρος που τον ενοχλούν οι γυναίκες, τις θεωρεί πρόβλημα, τις θεωρεί και κακές πλέον. Δεν εμφανίζεται όμως ποτέ ως ο ίδιος, γιατί ο Αρκάς τον προσπατεύει απ' την επίδειξη κακού ήθους όσο μπορεί. Ντύνεται παιδάκι για να εκφράσει τα χειρότερα με πλεονέκτημα συμπάθειας, ή βάζει τη γριά του να κάνει την κακιά για να θυματοποιηθεί. Ο άντρας παρουσιάζεται και στις δύο ηλικίες ως θύμα της γυναίκας, καταπιεσμένος και συναισθηματικά κακοποιημένος. Η φάση της ωριμότητας λείπει κι εδώ, όπως έλειπαν και οι γυναίκες σχετικά απ' αυτή.

     

    Κι εδώ είναι το πρόβλημα των χαρακτήρων της τρίτης φάσης που εντοπίζουν οι περισσότεροι. Τυχαίνει να εμφανίζονται στην κουλτούρα παράλληλα φωνές διαφόρων σοφιστών στην αγορά της αυτοβοήθειας, που κατηχούν την απομάκρυνση από τις γυναίκες. Οι γυναίκες παρουσιάζονται ως παράλογες, απαιτητικές, φιλοχρήματες, καταπιεστικές, φεμινίστριες που θα καταστρέψουν την κοινωνία. Το κοινό  είναι έφηβοι και ανώριμοι με άγνοια του γυναικείου φύλου, όπως ο χαρακτήρας της πρώτης φάσης του Αρκά, οπότε η καμπάνια πουλάει καλά και τα έσοδα των σοφιστών αυξάνονται. Το λογαριασμό τον πληρώνει η κοινωνία όπως πάντα. Μπορώ να υποθέσω ότι είναι εμπορική κίνηση απ' τον Αρκά και καβάλημα ενός ακόμα ρεύματος για τη δημοσιότητα, όπως έκανε με την πολιτική προπαγάνδα, δηλαδή απλή σοφιστική, αλλά μπορώ να το θεωρήσω και απλά γεράματα. Τα γράφει ο Αριστοτέλης.

     

    Τα υπόλοιπα σχόλια του Αρκά για διάφορα θέματα τα θεωρώ καλλιτεχνικά και ουσιαστικά ασήμαντα και δεν αποτελούν περίοδο. Εϊναι η άποψή του και δεν έχει ούτε πρωτοτυπία στο θέμα ούτε δημιουγικότητα στην έκφρασή. Θυμίζει τις απόπειρες των πιο ατάλαντων του stand up να εκμεταλλευτούν οτιδήποτε είναι στη δημοσιότητα ή να πουν το αυτονόητο. Υπάρχει εκμετάλλευση της ομάδας, όπως στο πρόχειρο stand up. Από ειρωνεία μέχρι προφανείς μεταφορές φτάχνει ο σχολιασμός του και ξεπέφτει και σε συναισθηματικό exploitation κάποιες φορές. Εδώ απουσιάζουν και οι χαρακτήρες και το αποτέλεσμα είναι φτωχό.

    • Like 4
  13. 18 ώρες πριν, hardivic είπε:

    Βέβαια ακόμα και οι ίδιοι οι συγγραφείς αν γράψουν κάτι κατά βούληση επειδή είναι δικό τους έργο, θα έρθει ο editor της εκδοτικής και θα τους βάλει στη θέση τους, ορθογραφικά, συντακτικά και σε περιεχόμενο ακόμα. Και σταματάω εδώ τη συμμετοχή μου στη συζήτηση

     

    Χρησιμοποιείς μια πολύ βαριά έκφραση με πολύ άκομψο τρόπο και φαίνεται να ευχαριστιέσαι την άσκηση μιας ουσιαστικά ανύπαρκτης εξουσίας. Τέτοια εξουσία έχουν μόνο κάποιοι παραγωγοί και εκδότες, δηλαδή άνθρωποι που ξέρουν και το καλλιτεχνικό και το εμπορικό κομμάτι, και πληρώνουν οι ίδιοι το κόστος παραγωγής ή εξασφαλίζουν ότι θα το πληρώσουν άλλοι. Αυτοί έχουν εξουσία γιατί είναι σε θέση να σώσουν ένα έργο απ' την αποτυχία ή την αφάνεια, και το υπογράφουν και με το όνομά τους και με επένδυση. Αν ο επιμελητής αρχίσει να βλέπει εξουσία με φιλοσοφία κλητήρα θα φύγει απ' τη δουλειά.

     

    Σ' αυτό το θέμα είμαι πολύ ευαίσθητος γιατί το βλέπω χρόνια τώρα στην επαφή μου με το δημιουργικό χώρο. Όλοι θέλουν να βάλουν στη θέση του κάποιον στη Ελλάδα, κανείς δε θέλει να δει τον εαυτό του ως βοηθό, και η συνεργασία ίσων είναι πρακτικά αδύνατη. Έχουμε κυρίως πρωτόγονες αντιπαραγωγικές δομές όπως τη συνεργασία ανίσχυρων υποτακτικών κάτω από κάποιον που κάνει κουμάντο σε όλα, και τη συνεργασία ενός ισχυρού με έναν υποτακτικό. Οι υπόλοιποι δουλεύουν μόνοι τους. Στις παραγωγικές δομές πρέπει να δεχτείς οριζόντια ισότητα και κάθετη ανισότητα ταυτόχρονα, αλλά και να αντιληφθείς ότι η σειρά παραγωγής και ο έλεγχος ποιότητας δεν είναι δομή εξουσίας. Τα έργα μας καταλήγουν να έχουν μικρό ύψος, γιατί οι δομές που τα παράγουν έχουν μικρό ύψος και κακή δομή. Software είναι, κουζίνα εστιατορίου είναι, τηλεοπτική παραγωγή είναι, το ίδιο ακριβώς πρόβλημα.

    • Like 1
    • Thanks 2
  14. 2 ώρες πριν, Manitou είπε:

    Τελείως off topic αλλά έχει πράγματι ενδιαφέρον η συζήτηση. Εγώ διαφωνώ σε αυτό που λες (φυσικά με την καλύτερη των διαθέσεων) γιατί έτσι ας μην έχουμε κανονες πουθενά. Θέλω να πω δεν τους διαχωριζω σε κανονες έκθεσης και κανόνες προσωπικής γραφής όπως λες. Αν θέλω να γράφω τελείως ανορθόγραφα με ένα ι ένα ο ένα ε προφανώς δεν θα μπω φυλακή αλλά επίσης προφανώς με βάση τους κανόνες της ελληνικής γραμματικής θα είμαι ανορθόγραφος. Δεν έχει σημασία αν το γράφω σε επίσημο έγγραφο ή σε προσωπικό κείμενο. Άλλωστε και ένα επίσημο έγγραφο είναι εν δυνάμει προσωπικό κείμενο και το αντίθετο.

    :beer5:

    Μεγάλη ελευθερία δε μπορεί να υπάρχει γιατί είναι κώδικας. Η χρησιμότητά του εξαρτάται απ' την τυποποίησή του. Από ένα σημείο και μετά δεν είναι ιδιομορφία, είναι εμπόδιο στην επικοινωνία. Αν απλοπιίσο τιν ορθογραφία πχ, θα μισθί ι ταχίτιτα αναγνοσις. Ναι, μισθί έγραψα, όχι μιοθί.

    • Like 3
  15. 16 ώρες πριν, lovcom είπε:

     Και τι έχει να κάνει στο ότι δεν συμβαδίζει με την προφορική γλώσσα; (Με την φράση: "φυσική πραγματικότητα της γλώσσας" φαντάζομαι εννοείς απλά την προφορική γλώσσα).

     

    Υπάρχουν και άλλες λέξεις τις οποίες τις γράφουμε διαφορετικά απ' ό,τι τις προφέρουμε. Η νέα ελληνκή χρησιμοποιεί πολλά διπλά σύμφωνα τα οποία δεν αποτυπώνονται στην προφορική γλώσσα. Χρησιμοποιεί πολλούς διφθόγγους μόνο και μόνο για να αποδώσει τον ήχο [i] (ι, η, ει, οι, υι). Τι θα πει; Να τα σβήσουμε; Περισσότερο δε σε άλλες γλώσσες (πχ αγγλικά) και αν παρατηρείται διαφορά στην γραπτή μορφή απο τον προφορικό λόγο. Και αν ακολουθούν μια ιστορική ορθογραφία (που αυτό φαντάζομαι θα πεις), όσο και να χει δεν ακολουθούν την φυσική πραγματικότητα της γλώσσας. Υπόψην· είμαι υπερ ενός γενναίου ορθογραφικού εξορθολογισμού.

     

    Αυτό που μάλλον δεν έχεις καταλάβει είναι πως η γραπτή αποτύπωση κάθε φυσικής (γραπτής) γλώσσας είναι απλά μία σύμβαση. Η σύμβαση αυτή αποτυπώνει ιστορικά , κοινωνικά αλλά και πολιτικά κριτήρια. Αλλά εμείς για να μιλήσουμε πιο "καθημερινα": την γλώσσα την γράφουμε "όπως μας βολεύει". Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να καταργήσουμε τα τελικά -ν όπου δηλώνουν το αρσενικό μόνο και μόνο επειδή δεν αποτυπώνονται προφορικά. Μην μπερδεύεις την προφορική με την γραπτή γλώσσα γιατί δεν ταυτίζονται (και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό).

    Και σχετικά με τα σενάρια που λες ναι συμφωνώ ότι είναι δύσκολο. Αλλά είμαι βέβαιος πως υπάρχουν δυνατά μυαλά που θα πέρναγαν τα τεστ που λες. Μένει να βρεθούν και να αξιοποιηθούν.

     

     

    Με τη φράση φυσική πραγματικότητα της γλώσσας δεν εννοώ "απλά την προφορική γλώσσα", εννώ τη φυσική πραγματικότητα της γλώσσας.

     

    Φυσική, δηλαδή με τη δύναμη της φύσης, μια και έχει φυσική ιστορία και φυσική εξέλιξη. Δεν είναι φιρμάνι γλωσσολόγου ή πολιτικού καθεστώτος. 

     

    Πραγματικότητα, δηλαδή αυτό που υπάρχει και όχι αυτό που φαντάζεται ο ένας και ο αλλος. Το έγκλημα της καθαρεύουσας το έκαναν ανόητοι που πίστευαν ότι μπορούν και πρέπει να ρυθμίσουν τη γλώσσα. Το έγκλημα της απαγόρευσης της νοηματικής στην εκπαίδευση το έκαναν ανόητοι που έκριναν ότι δεν ήταν κανονική γλώσσα ο κώδικας των κωφών. Πέρασαν δεκαετίες μέχρι να κρίνει άλλη αυθεντία ότι είναι κανονική γλώσσα σε όλες τις μορφές της.

     

    Γλώσσα, γιατί η γραφή δεν είναι γλώσσα, είναι μια ατελής αποτύπωση. Ο γιαγιά μου η αγράμματη έφτιαχνε παραμύθια και επικοινωνούσε. Αυτή είναι η γλώσσα.

     

    Η γραφή διαφέρει απ' τη γλώσσα και είναι ατελής μόνο με την έννοια της ακρίβειας. Το ότι υπάρχουν ατέλειες δε σημαίνει ότι πρέπει να προσθέσουμε νέες, ιδίως χωρίς λόγο όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση. 

     

    Τα διπλά δεν είναι ατέλειες. Κουβαλάνε πληροφορία για το παρελθόν και τη σύνθεση της λέξης η οποία έχει χαθεί στη γλώσσα. Δε χρειάζεται αλλαγές η γραφή επειδή τυχαίνει να μην καταλαβαίνεις τη σημασία αυτής της πληροφορίας. Όταν η γραφή δεν ταιριάζει με τη γλώσσα σε άλλη σημεία, αυτό γίνεται συνήθως για να γράφονται με τον ίδιο τρόπο οι λέξεις και δεν ειναι μεγάλο κακό. Σήμερα πχ, εξυπηρετεί στην ηλεκτρονική αναζήτηση της λέξης και δεν είναι γενικά πρακτικό να έχουμε πολλαπλές μορφές για την ίδια λέξη ανάλογα με το τί προηγείται. Η αλλαγή σπάει και τη συνέχεια της γλώσσας κι αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα από μόνο του.

     

    Οι Πόντιοι έκαναν πειράματα με σκοπό την απλοποίηση της γραφής και την ενσωμάτωση μικροδιαφορών της προφοράς στη γραφή χωρίς να σκεφτούν τη συμβατότητα με το παρελθόν και το παρόν της ελληνικής. Έκαναν και το πείραμα να περάσουν στη δημοτική χωρίς να σκεφτούν ότι είχαν ήδη γλώσσα. 

     

    Tα 24 γραματα προτι αςυς Ελενας μεταχιριςτανατα ι Ιωνες κεπεκι ι Αθινει κιςτερνα ολ ι αλι Ρομει. Ακομαν υς ατορα ςο πυρζυαδικον τιν Ελαδαν ταλφαβιτον τΕφκλιδι εχνε. Εμις πα το ςοςτον πολα μακρα κεπιγαμε αν κε επρεπεν να παμε. Εβγαλαμε μονον τα περιςα -η- κε -ω- κε το -ξ- κε το -ψ-. Τα διο προτα γιατι ατορα κςαι κεπεμνανε ςιν γλοςανεμυν κε τα διο τελεφτεα για να λιπ ι ςινχιςι. Επιδι ατα διπλα ελεγανατα κε διπλα ατα ινε κε πρεπ να γραφκυνταν με διο γραματα. Το επιχιριμαν τι ςιντομιας κε εφκολιας πυ φερνε καπιι πυδεν κι κρυι. Κιαν ενυνιζαν ατο ντο λεγνε, κι θα ελεγανατο καμιαν. Γιατι αν εν εφκολια μεναν γραμαν να γραφομε διο φτονκυς, γιατι να περιορισκομες ςατα κεκα μονο κε να μι διπλαςιαζομε κε ταλα κε να τριπλασιαζοματα αν αγαπατε αμον ντεπιναν ι καλογερ κε αμον ντο εςαν γραμενα τα παλεα τα θριςκεφτικα τα βιβλια! Ατο ολιγον να νυνιζιατο κανενας εγρικα πος παλαλοςινια εν. Οχι εφκολιαν, διςκολιαν διγνε τα διπλα τα γραματα.

     

    Το 24 γράμματα, πρώτοι απ’ όλους τους Έλληνες μεταχειρίστηκαν οι Ίωνες και απ’ εκεί οι Αθηναίοι και αργότερα όλοι οι άλλοι Ρωμιοί. Ακόμα, ως τώρα, στην μπουρζουάδικη Ελλάδα το αλφάβητο του Ευκλείδη έχουν. Εμείς όμως, το σωστό δεν το πήγαμε και πολύ μακριά, παρότι έπρεπε να πάμε. Βγάλαμε μόνο τα περιττά -η- και -ω- και το το -ξ- και το -ψ-. Τα δυό πρώτα γιατί τώρα καθόλου δεν απέμειναν στη γλώσσα μας και τα δυό τελευταία για να λείπει η σύγχυση. Επειδή αυτά “διπλά” τα λένε και διπλά αυτά είναι και πρέπει να γράφονται με δύο γράμματα. Το επιχείρημα της συντομίας και ευκολίας που φέρνουν κάποιοι, πουθενά δεν στέκει. Και αν σκέφτονταν αυτό που λένε, καμιά φορά δεν θα το έλεγαν. Γιατί αν είναι ευκολία με ένα γράμμα να γράφουμε δύο φθόγγους, γιατί να περιοριστούμε σ’ αυτά εδώ μόνο και να μην διπλασιάζουμε και τριπλασιάζουμε αν αγαπάτε, όπως έκαμαν οι καλόγεροι και όπως ήταν γραμμένα τα παλιά θρησκευτικά βιβλία! Αυτό λίγο να το σκέφτεται κάποιος, καταλαβαίνει ότι είναι ανοησία. Όχι ευκολία, δυσκολία δίνουν τα διπλά γράμματα

     

    Δεν αποδέχομαι τα πειράματα στη γλώσσα. Αν υποθέσουμε ότι τα κράτη και τα έθνη φτιάχνονται με πολιτική, δε φτιάχνονται με την ισοπέδωση των διαφορών αλλά με την ανάδειξη των ομοιοτήτων. Αυτοί που επιλέγουν οι εξωτερικές δυνάμεις για να φτιάξουν τα έθνη και τα κράτη στην πλάτη μας, φαίνεται ότι θεωρούν το λαό κατώτερο και ηλίθιο στα ίδια τα γραπτά τους, όπως φαίνεται και ότι δεν είναι ιδιαίτερα ευφυείς άνθρωποι και ότι είναι δουλικοί στο ήθος και ακατάλληλοι για την πολιτική. Αυτά τα τρία σε κάνουν καλό ηγέτη αποικίας μάλλον.

     

    Εγώ δεν κατάλαβα ότι η γραφή είναι σύμβαση; Δε διαβάζεις προσεκτικά.

     

    Δεν καταργώ το τελικό ν των αρσενικών. Δεν έχεις καταλάβει ακόμα ότι δεν υπήρχε και ότι κάποιος επιχείρησε πρόσφατα να το προσθέσει. Συμβαίνει το αντίθετο απ' αυτό που έχεις καταλάβει.

     

    • Like 4
  16. On 8/12/2023 στο 10:23 ΠΜ, lovcom είπε:

    Το τελικό ν και μία χαρά χρειάζεται για να δηλώνει ξεκάθαρα το αρσενικό γένος και στην τελική δεν κοστίζει και κάτι. Οπότε έχει δίκιο ο @ hardivic για τα λάθη που ανέφερε τα οποία μπορεί να ναι μεν να ήταν μικρολαθάκια αλλά δεν θα έπρεπε να υπήρχαν. Ρε παιδιά δηλαδή αν συγκεντρώσεις όλο το σενάριο σε μορφή κειμένου, πόσες σελίδες να πιάνει σε μέγεθος BD; Να πούμε 5; Δηλαδή να μιλάμε για μισής περίπου ώρας δουλειά όσο αφορά την επιμέλεια; Εδώ βλέπεις σε πολυσέλιδα δοκίμια να τα ξεσκονίζουν οι εκδότες και άντε να χει ξεφύγει κανας τόνος απο κάποια αντωνυμία. Εδώ που οι σελίδες είναι και ελάχιστες αλλά και βατό το κείμενο, είναι δυνατόν να βρίσκεις ορθογραφικό/τυπογραφικά/γραμματικά, απαράδεκτα μεταφραστικά και παντός είδους λάθη επιμέλειας; Δηλαδή μου χει δωθεί η εντύπωση ότι σε κάθε τεύχος ανεξαιρέτως θα βρούμε πολλά λάθη και αυτό είναι απαράβατος κανόνας.

     

    Όπως έδειξα, το ν στο αρσενικό δε στέκει στη φυσική πραγματικότητα της γλώσσας, και δε διορθώνει υπαρκτό πρόβλημα.

     

    Το πρόβλημα της επιμέλειας λύνεται εύκολα. Περνάς το κείμενο από 3 άτομα. Ο πρώτος θα ασχοληθεί όσο ασχολείται, ίσως και λιγότερο. Οι επόμενοι κάνουν τη δουλειά σε πολύ λίγο χρόνο. Η διάφορά στο κόστος της έκδοσης είναι ασήμαντη. Δε φταίει το κόστος για τα προβλήματα της επιμέλειας, αλλά η φιλοσοφία του εκδότη.

     

    On 8/12/2023 στο 11:22 ΜΜ, lovcom είπε:

    ¨Οταν όμως πρόκειται για ένα κόμικ που ίσως είναι το πιο δημοφιλές κόμικ ανεξάρτητα απο φύλα, μόρφωση, ηλικία και βασικά ακόμα και απο μη -κομιξόφιλους (πείτε μου αν υπήρξε ποτέ άλλο κόμικ που να αγαπήθηκε απο  τόσες πολλές διαφορετικές κατηγορίες), αν μη τι άλλο ο εκδοτικός οίκος θα πρεπει να χε βρει σεναριογράφους που θα παρήγαγαν ένα καλό αποτέλεσμα. Δεν πιστεύω σε ιερά τέρατα ούτε σε αναντικατάστατες προσωπικότητες. Ο Γκοσινί ήταν βέβαια κορυφή αλλά κορυφές υπήρχαν πολλές και θα υπάρχουν πάντοτε.

     

    Δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται. Στο σενάριο της τηλεόρασης αυτό που περιγράφεις είναι συνηθισμένο. Τρέχει μια σειρά, πχ το Star Trek την παλιά εποχή. Έχει ένα παρελθόν η σειρά που μπορείς να το μελετήσεις πριν γράψεις ή διασκευάσεις κάτι που έχεις ήδη γράψει. Έχει και έναν εσωτερικό οδηγό πάντα η σειρά που περιγράφει τις βασικές απαιτήσεις, το μηχανισμό, τα βασικά σκηνικά, πόσο επιπλέον σκηνικά μπορείς να χρησιμοποιήσεις, κλπ. Ξέρεις πχ ότι υπάρχει ο συναισθηματικός ανθρωπιστής γιατρός και ο ψυχρός τεχνοκράτης Σποκ, και ο καπετάνιος ανάμεσά τους, κι αυτοί είναι το τρίγωνο που οδηγεί συνήθως την υπόθεση. Στην τηλεόραση υπάρχουν πολύ περισσότεροι περιορισμοί στην παραγωγή, αλλά η διαδικασία δε διαφέρει απ' τα comics στην ουσία.

     

    Το βασικό τεστ για έναν νέο συνεριογράφο είναι να γράψει ένα επεισόδιο και να το δώσει στην παραγωγή. Δε θα φτάσει σε παραγωγή, αλλά θα δείξει ότι μπορεί να δουλέψει πάνω σε υλικό άλλων. Ελάχιστοι το περνάνε. Έχεις διαβάσει Αστερίξ και ξέρεις την κατάσταση και τους χαρακτήρες. Προσπάθησε να γράψεις ένα νέο επεισόδιο σε σύνοψη σε μισή σελίδα χαρτί. Θα καταλάβεις πόσο δύσκολη δουλειά είναι.

     

    On 9/12/2023 στο 12:50 ΠΜ, Laz33 είπε:

     

    Άρα ίσως και να μην υπάρχουν στις μέρες μας πραγματικά ταλαντούχοι χιουμοριστικοί σεναριογράφοι ή αν υπάρχουν ένας-δυο να μη θέλουν για κάποιο λόγο να γράψουν Αστερίξ ή Λούκυ Λουκ.

     

    Υπάρχει και άλλο ζήτημα. Αυτός που έχει τα πνευματικά δικαιώματα έχει συμφέρον να το συνεχίσει για 1000 χρόνια. Εγώ όμως που διαβάζω comics έχω συμφέρον; Το να πηγαίνουν πόροι της αγοράς, χρήματα, σχεδιαστές, σεναριογράφοι, χαρτί και μελάνι σε τελική ανάλύση σε κάτι που έχει παρελθόν και έχει ήδη χάσει κάποια απ' τα συστατικά του, πχ τον ίδιο το δημιουργό του, είναι καλύτερο απ' το να πάνε σε κάτι νέο; Το παλιό πάντα εμποδίζει το νέο να μπει στην αγορά. Μήπως σκοτώνει την αγορά το ιερό τέρας και η παράδοση της μυθοπλασίας; Στην αρχαία Ελλάδα είχαν ζαλίσει το κοινό με την Ορέστεια και τον Οιδίποδα του ενός και του άλλου και η αγορά δεν είχε πρόβλημα αλλά ο Αριστοτέλης το θεωρούσε πρόβλημα και κακή τέχνη.

    • Like 6
  17. 2 λεπτά πριν, rolandofshire είπε:

    Εεεεεε what;; Τι εννοείς; ότι δεν έπρεπε να αφήσουμε την καθαρεύουσα;

    Εγώ θα τους έβαζα ισόβια τους συντελεστές της. Ήταν γλωσσική γενοκτονία που την πληρώνει ακόμα η Ελλάδα.

    • Like 8
  18. @constantinople (δεν ξέρω πώς δουλεύει αυτό το σύστημα)


     

    Spoiler

    Διάφορες αυθεντίες που παίρνουν πόστα σε ακαδημίες και σχολές, κατά καιρούς παρουσιάζουν προτάσεις για αλλαγή της γλώσσας. Συνήθως δεν είναι εγκλήματα όπως η καθαρεύουσα, η απαγόρευση της νοηματικής στην εκπαίδευση, η ή απαγόρευση διαλέκτων, αλλά μικροπράγματα, πολλές φορές χωρίς αντικείμενο. Ακόμα και μια ανόητη άποψη παίρνει δημοσιότητα όταν κάποιος επιτίθεται στη χρήση της γλώσσας και η δημοσιότητα είναι χρήσιμη σε πολλούς. Είναι καλό αρθράκι για τα vlog. Θα έχεις παρατηρήσει ότι κάποιοι που ανακατεύονται με την πολιτική και τη δημοsιότητα, και έχουν επιχειρήσεις στο χώρο, έχουν πολλές προτάσεις για ρυθμίσεις της γλώσσας.

     

    Τη γλώσσα δεν πρέπει να την ενοχλούμε γιατί τη φτιάχνουν οι χρήστες της, οπότε κάθε παρέμβαση είναι δεδομένο ότι είναι ανόητη, αλλά για τυπικούς λόγους εξετάζουμε και το σκεπτικό μιας πρότασης γιατί μπορεί να προκύψει κάτι ενδιαφέρον, όχι για να νομοθετήσουμε αλλά για να συζητούσαμε. Σκεφτόμαστε αν η ρύθμιση, η παρέμβαση δηλαδή, θα έλυνε κάποιο πρόβλημα που υπάρχει και είναι σημαντικό, έστω στην υποκειμενική μας κρίση. Δεδομένα πάντα υπάρχουν σε μια γλώσσα.

     

    Η συγκεκριμένη πρόταση στηρίχτηκε από τις γνωστές αυθεντίες, τον Τσοπανάκη, τον Μπαμπινιώτη, και αλλους, καθώς και από μικρότερους όπως ο Σαραντάκος, και αφορά στο τελικό ν κάποιων τύπων, κυρίως του αρσενικού. Δε στηρίζεται όμως στην πραγματικότητα και το σκεπτικό της είναι ανόητο.

     

    Στη γλώσσα υπάρχει κανόνας για το πότε υπάρχει τελικό ν και τον χρησιμοποιούν σωστά οι περισσότεροι βασισμένοι στη διαίσθησή τους. Η γλώσσα σκοντάφτει όταν μπαίνει ν που δε χρειάζεται, πχ γράφεις ή λες "στην Λάρισα" και όχι "στη Λάρισα". Ο κανόνας αυτός της προφοράς υπάρχει σε πολλά βιβλία και έχει ισχύ αν υποθέσουμε ότι κάποιος χρειάζεται να τον σκεφτεί. Στη μητρική γλώσσα δε θα έπρεπε, αλλά πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καλό αυτί ή αφήνουν την προσέγγιση της γραπτής γλώσσας να τους αλλάζει την προφορική. Λένε πχ στην Πρέβεζα, αντί να πουν στημπρέβεζα. 

     

    Ο νέος λοιπόν κανόνας, για το αρσενικό, εμφανίστηκε και στηρίχτηκε με κάποια παραδείγματα. Το πρόβλημα είναι ότι τα παραδείγματα είναι από ανόητα ως γελοία, γιατί δεν αναφέρονται σε περιπτώσεις που πραγματικά υπάρχει πιθανότητα σύγχυσης όταν λείψει το τελικό ν, ακόμα και όταν και οι δύο πλευρές της επικοινωνίας είναι εξωφρενικά ανόητοι άνθρωποι. 

     

    Πχ:

    Το μεγάλο κόλπο, ο μεγάλος κόλπος. Δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει σύγχυση όπως ισχυρίζονται. Δε θα αναφερθούν ποτέ χωρίς συμφραζόμενα που θα κάνουν σαφή τη διάκριση. Ακόμα κι αν το ρήμα είναι εντελώς ουδέτερο και άχρηστο ως συμφραζόμενο, αν κάποιος γράψει "προχωρήσαμε στο μεγάλο κόλπο" και δεν είναι σαφές αν μπαίνουμε μεταφορικά η κυριολεκτικά και αν βρισκόμαστε σε γη ή θάλασσα, έχει πρόβλημα το κείμενο συνολικά, όχι η γλώσσα. Να είναι απομονωμένο "το μεγάλο κόλπο" αποκλείεται. Αν ήταν τίτλος θα διέφερε η πτώση. Θα ήταν "ο μεγάλος κόλπος". Ξεχάσαμε τα γυναικολογικά.
     
    Το μεγάλο αθλητικό πόλο, ο μεγάλος αθλητικός πόλος. Σε άρθρο για την Ολυμπιάδα. Ο Σαραντάκος ισχυρίζεται ότι το διάβασε κάπου και μπερδεύτηκε. Το επίθετο αθλητικό όμως δεν κολλάει στο άθλημα ούτε στο γήπεδο του αθλήματος. Δε θα έγραφε κανείς "μεγάλο αθλητικό ποδόσφαιρο" ούτε συχνάζει κανείς στο "αθλητικό golf της Γλυφάδας". Ξεχάσαμε το μπλουζάκι polo όταν είναι large. 
     
    Το μεγάλο πιστεύω ότι επιλέγεται στα παραδείγματα γιατί και ο κόλπος και ο πόλος θα έπαιρναν το ν της προφοράς ούτως ή άλλως με τον παραδοσιακό κανόνα που ισχύει αποδεδειγμένα στη γλώσσα, οπότε θα ακυρωνόταν το παράδειγμα και η πρόταση στην υποτιθέμενη τεκμηρίωσή της. Δε διακρίνονται για την πρωτοτυπία τους οι φιλόλοφοι.
     
    "παρουσίασε το μεγάλο" (αλλαγή αράδας) "συγγραφέα". Κι εδώ μπερδεύεται ο Σαραντάκος και το ξαναδιαβάζει. Αφού μπερδεύτηκε σε κάτι τόσο απλό, να προχωρήσουμε άμεσα σε γλωσσική μεταρρύθμιση. Μην παίζουμε με τη φωτιά. Θα μείνουν πίσω οι επιστήμες με τέτοια προβλήματα στη γλώσσα.
     
    Γιατί είναι τόσο κακά και περίεργα τα παραδείγματα; Πιστεύω ότι είναι εύκολη η απάντηση. Ούτε ένας ειδικός δε μπορεί να βρει καλύτερα γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα στη γλώσσα και η πρόταση είναι πυροτέχνημα. Ο Νίκος βέβαια παραδέχεται ότι οι "περιπτώσεις αυθεντικής σύγχυσης είναι σπάνιες" αλλά τί να το κάνεις όταν ο ίδιος δίνει το παράδειγμα με το(ν) μεγάλο κόλπο χωρίς να αστειεύεται; 

     

    Πρέπει να σημειώσω ότι η πρόταση αναφέρεται στις περισσότερες εκδοχές της μόνο στο γραπτό λόγο. Στον προφορικό είναι προφανώς ανόητη και συγκρούεται με τη γλώσσα, μην το παρακάνουμε.
     
    Γιατί παραμένει η ανόητη πρόταση αντί να πάει στα αζήτητα; Γιατί η πρόταση στηρίχτηκε από αυθεντίες. Τσοπανάκης, Κλαίρης, Μπαμπινιώτης. Στην Ελλάδα καταστρέψαμε τη συνέχεια της γλώσσας με την κατασκευή της καθαρεύουσας κι ένα νέο παιδί δε μπορεί να διαβάσει σχετικά πρόσφατα κείμενα. Κάναμε το ανοσιούργημα επίσημη γλώσσα. Δεν κολλάμε στα ψιλά. Τις αυθεντίες δε θέλει κανείς να την ενοχλεί. Έχουν έναν περίεργο σεβασμό ακόμα και για τις ανοησίες της αυθεντίας οι φιλόλογοι, ακόμα και όταν δε χρειάζονται τις αυθεντίες στην καριέρα τους. Αν κάποιος δε δεχτεί κάτι που γράφεται σε κάποια απ' τις γραμματικές θεωρείται αιρετικός. Η γραμματική είναι μια ατελής μονογραφία βασισμένη στην παρατήρηση της γλώσσας, δεν είναι ούτε ορισμός της γλώσσας, ούτε νόμος. Οι αρχαίοι έγραψαν τα αριστουργήματα πριν εμφανιστεί γραμματική, πριν τους λεγόμενους γραμματικούς δηλαδή. Με τους γραμματικούς ήρθε η παρακμή.

     

    Υπάρχουν και πιστοί τους δόγματος που παράγεται απ' τις αυθεντίες, όπως ο φίλος με τον οποίο διαφώνησα πιο πάνω στη διόρθωση του Αστερίξ. Οι συγκεκριμένες διορθώσεις του τελικού ν δε λύνουν καμία σύγχυση, οπότε είναι απλός δογματισμός σύμφωνα με το δόγμα που αποδέχθηκε και θα ασκήσει στον Αστερίξ. "Τι να κάνουμε που έτσι είναι είτε μας αρέσει είτε όχι." γράφει. 
     
    Κερασάκι στην τούρτα το φυλλάδιο του Τσοπανάκη με τίτλο που θα ταίριαζε περισσότερο σε ευθυμογράφημα γιατί έχει μια πολύ κωμική αντίθεση μεγέθους: Προβλήματα της Δημοτικής: Το τελικό -ν, Εκδόσεις Κυριακίδη.

     

    Διορθώσαμε τον Αστερίξ, με την ανόητη και άχρηστη ρύθμιση, λύσαμε και τα προβλήματα της γλώσσας μας. Πάμε παρακάτω.

     

    Σημείωση 1: Μη μου διορθώσετε κανέναν τελικό ν πιο πάνω. Πίνω καφέ. Κάνω παύσεις. Πρόχειρος γραπτός λόγος. Μην έχετε απαιτήσεις:)

     

    Σημείωση 2: Ελπίζω να διαβάζει ο επιμελητής του Αστερίξ, και να διορθώσει κανένα απ' τα σφάλματα. Χαίρομαι πάντως που δεν έχει εσωτερικό κώδικα με τον ανόητο κανόνα η εκδοτική. Προτιμώ την ελευθερία με τα σφάλματά της.


     

    • Like 5
    • Read 1
  19. 3 ώρες πριν, hardivic είπε:

    Τι να κάνουμε που έτσι είναι είτε μας αρέσει είτε όχι. Έτσι διδάσκεται πλέον. Τώρα αν κάποιος κολλάει στο παρελθόν και θέλει να μιλάει αρχαία ή να γράφει με περισπωμένες και δασείες είναι άλλο θέμα.

     

    Στον γραπτό λόγο, το τελικό -ν διατηρείται πάντα στον
    ενικό του αρσενικού οριστικού και αόριστου άρθρου (τον,
    έναν) για να αποφεύγεται η σύγχυση με το ουδέτερο ορι-
    στικό και αόριστο άρθρο

     

    Η ρύθμιση θα χρησίμευε σε όποιον διαβάζει "Στο γραπτό λόγο" και αναρωτιέται τί σόι πράγμα είναι αυτό το λόγο που είναι και γραπτό. Πώς κατάφερε όμως να μάθει να διαβάζει αυτός ο άνθρωπος και σε τί του χρησιμεύει σε τελική ανάλυση:)

    • Like 5
    • Confused 1
  20. 2 λεπτά πριν, hardivic είπε:

    Αυτά που είναι σε παρένθεση τα προσθέτω, αυτά που είναι σβησμένα τα αφαιρώ 

    Δεν ισχύουν τα περισσότερα. Η πρόταση του Τσοπανάκη για το τελικό ν, πέρα από ανόητη μια και προσπαθεί να ρυθμίσει με διάταγμα την προφορά μιας γλώσσας που μιλάμε εκατομμύρια, βασίζεται σε μια πρόφαση που δεν έχει καν ισχύ στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων στις οποίες υποτίθεται ότι χρησιμεύει. Το "τελικό" ν είναι δεδομένο όταν η γλώσσα το χρειάζεται. Θα το ακούσεις άψογα από ανθρώπους που δεν πήγαν ούτε μια μέρα σχολείο. Το θυμό, τον εχθρό, στο μαγικό ζωμό, ένα φίλο.

    • Like 3
    • Confused 1
  21. On 23/11/2023 στο 3:00 ΜΜ, hardivic είπε:

     

    Σχετικά με τα ορθογραφικά συντακτικά κλπ λάθη. σίγουρα δεν περιορίζονται στο "τοπικέ". Εγώ τουλάχιστον βρήκα τα πρακάτω όπως τα παραθέτω:

    Σελ 10. Το(Ν) θυμό, το(Ν) εχθρό, τοπικέ (Σ). Επίσης θεωρώ πως η μετάφραση "το χωριό εκπέμπει δόνηση" και όχι (παλμό) γίνεται επειδή σε εκείνο το σημείο του κόμικ γίνονται αναφορές σε δονήσεις, δε γνωρίζω αν στο αγγλικό λέει vibrations και όχι vibes. θα είχε ενδιαφέρον να μας ενημερώσει όποιος το έχει διαβάσει.

    σελ 17. Στο(Ν) μαγικό ζωμό

    σελ 19. εννίοτε

    σελ 24. αγάλια αγάλια (αν και ίσως να μην είναι εντελώς λάθος, πάντως σίγουρα δεν είναι το σύνηθες)

    σελ 34. κάλ(Λ)ιο, ένα(Ν) φίλο

    σελ 48. άλλαξε ο Μανο(Ω)λιός

     

    Γενικά, αν και δεν είμαι σε θέση να κάνω συγκρίσεις γιατί δεν έχω εντρυφήσει στα Αστερίξ όσο εσείς και γιατί έχω καιρό να διαβάσω (δεν ξέρω καν αν έχω διαβάσει άλλου δημιουργού πλην Γκοσινί), μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα αρκετά, χωρίς να ενθουσιαστώ. Μου άρεσε το σχέδιο, απόλαυσα κάποια γκαγκς και γενικά πέρασα καλά και δε λυπήθηκα τα 5€ ούτε τον χρόνο που πέρασα διαβάζοντάς το.

     

    Προσθέτεις ν ή αφαιρείς;

    • Like 5
  22. On 1/11/2023 στο 6:16 ΜΜ, Jim Slip είπε:

     

    Το ίδιο κοστίζει να εκδώσεις ένα κόμικ σήμερα με το 1998; 

    62% αύξηση στις Ηνωμένες Πολιτείες από 1998 μέχρι αρχές 2020, δηλαδή πριν τον ιό και πριν τις πρόσφατες αλλαγές στην ενέργεια, με αναφορά στη μέση τιμή Diamond (δείγμα top 300). Με τον πληθωρισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ανέβει ένα αγαθό 59% στο ίδιο διάστημα, και 89% απ' το 1998 μέχρι σήμερα. 

    • Like 4
  23. 45 λεπτά πριν, air nomad X είπε:

     

    Είναι σίγουρο ότι ο Αρκάς ξέρει να χρησιμοποιεί ΑΙ.

     

    Για το ατύχημα στα Τέμπη είχε κάνει το παρακάτω σχέδιο (και σχόλιο):

     

    334321691_3340462749536083_3810600341352

     

    (Στο facebook)

     

     

               καλή διάθεση πάντα!

                            :)

     

     

     

     

     

    Πρέπει να αγωνιά για τις εξελίξεις στο ΑΙ που θα του επιτρέψουν να παραστήσει εκτός απ' τον ζωγράφο και τον σεναριογράφο.

     

    Το ΑΙ θέλει να σχολιάσει Αρκά πάντως. Μπερδεύεται ακόμα αλλά θα τη βρει την άκρη. Μια μέρα θα κάνει αιχμηρά σχόλια για όλα.

    ARKAI.JPG

    • Like 3
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.