Η σπουδαία κληρονομιά του Γιάννη Ιωάννου [?, efsyn.gr, 13/05/2019]

[Valtasar]

Η σπουδαία κληρονομιά του Γιάννη Ιωάννου

 

 

Κάτω από δυνατό ήλιο στο νεκροταφείο της Καισαριανής αποχαιρετήσαμε, το Σάββατο, τον κορυφαίο πολιτικό γελοιογράφο Γιάννη Ιωάννου. Την πολιτική κηδεία του παρακολούθησαν πολλοί συνάδελφοί του από τον χώρο των σκιτσογράφων και γελοιογράφων, αλλά και συνάδελφοί του από όλα τα Μέσα στα οποία κατά καιρούς εργάστηκε. Παρόντες όλοι οι φίλοι του Γιάννη, προσπαθώντας να δώσουν κουράγιο στα παιδιά και στους στενούς συγγενείς που βιώνουν, όπως όλοι μας, αυτή τη μεγάλη απώλεια. Παρούσα φυσικά και η «Εφ. Συν.», που ήταν ο τελευταίος σταθμός μιας αταλάντευτης, πάντα αιχμηρής και δημιουργικής καριέρας 44 χρόνων. Οι παρέες του Παρισιού, οι παρέες της μεταπολίτευσης, αλλά και πολλά νέα παιδιά που ίσως κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον... τρίτο δρόμο του Γιάννη, στάθηκαν εκεί ακούγοντας τις μικρές παρεμβάσεις όσων μίλησαν για τον σπουδαίο αυτό δάσκαλο και δημιουργό.

Μίλησαν κατά σειρά ο Δημήτρης Ψαρράς από την «Εφ. Συν.», ο Βαγγέλης Χερουβείμ εκ μέρους της λέσχης γελοιογράφων, ο στενός του φίλος καθηγητής Λάζαρος Απέκης. Στο τέλος, ακούσαμε όλοι, χωρίς ανάσα, τον συγκλονιστικό αποχαιρετισμό του γιου του Θύμιου, που όρθιος δίπλα στην αδελφή του Μαρίνα έκλεισε την ομιλία του με λίγους στίχους του ποιητή Ντίλαν Τόμας, ενώ στη συνέχεια ακούσαμε από τα μικρόφωνα την απαγγελία του ίδιου ποιήματος με τη φωνή του ηθοποιού Άντονι Χόπκινς. Ήταν και το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο που άφησε πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά στον χώρο της πολιτικής γελοιογραφίας.

Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη·
ας καίνε, ας παραληρούν όταν τελειώνει η μέρα
τα γηρατειά κι ας μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Σοφοί, που είδαν το δίκαιο σκοτάδι να προσμένει,
γιατί δεν χρησμοδότησαν με φλόγες στον αέρα
δεν στέργουν ήσυχα να παν σε νύχτα ευλογημένη.

Όσοι αγαθοί, φωνάζοντας στο κύμα που βαθαίνει
πως σ’ ακρογιάλι πράσινο θα χόρευε μια μέρα
κάθε τους πράξη, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Όσοι τρελοί τραγούδησαν τον ήλιο που μακραίνει
κι αργά πολύ κατάλαβαν πως θρηνούσαν, πέρα
δεν στέργουν ήσυχα να παν, σε νύχτα ευλογημένη.

Όσοι αυστηροί, που στα στερνά τους βλέπουν τυφλωμένοι
ότι μπορούν μάτια τυφλά ν’ αστράφτουν στον αιθέρα
και να γιορτάζουν, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.

Κι εσύ, πηγαίνοντας ψηλά στη θλίψη που σε υφαίνει,
κατάρα δώσε μου κι ευχή το δάκρυ σου, πατέρα.
Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη.
Να μαίνεσαι, να μαίνεσαι όταν το φως πεθαίνει.

Do not go gentle into that good night

Ντίλαν Τόμας

(Μετάφραση από τον Διονύση Καψάλη, στο «Μπαλάντες και Περιστάσεις», εκδ. Άγρα, Αθήνα 1997)