Θοδωρής Καραπάνος Δημοσιεύτηκε Ιουλίου 31, 2025 Member ID: 36975 Group: Moderator Topic Count: 180 Content Count: 5126 Reputation: 27882 Achievement Points: 3030 Days Won: 150 With Us For: 2029 Days Status: Offline Last Seen: 4 ώρες πριν Age: 18 Δημοσιεύτηκε Ιουλίου 31, 2025 Μια εικόνα, 335 λέξεις Γιάννης Κουκουλάς Χρόνια τώρα ο Τάσος Ζαφειριάδης δημιουργεί κόμικς και γράφει ιστορίες («Ξημέρωσε ο Θεός τη Μέρα», «Γρα-Γρου», «Ψηφιδωτό», «Το Πτώμα», «Intra Muros», «Χαρακώματα» κ.ά.). Γράφει όμως και μικρά βιβλιαράκια στις (δικές του) εκδόσεις της Λέσχης Φίλων Εικοστού Αιώνα από το 2008. Κάποια εξ αυτών περιέχουν χιουμοριστικά ποιήματα που φλερτάρουν με την παρωδία της ντεμέκ βαριάς κουλτούρας στα οποία ο Ζαφειριάδης πειραματίζεται με τη γλώσσα δοκιμάζοντας τα όριά της και χρησιμοποιώντας εμπνευσμένα ψευδώνυμα, όπως Χάρης Αλεξίου («Προκάτ», «Iskembe Corbasi», «Τα Θερινά», «Νεωτερισμοί»), Ezra Heinz («Από τη Διαχείριση», «Εδώδιμα-Αποικιακά»), Μαρίνα Φλοίσβου-Αλίμου («Τα Λιανοτράγουδα των Ζωντανών Νεκρών») κ.ά. Ηρθε όμως η στιγμή να κυκλοφορήσει και τα πρώτα του «κανονικά» ποιήματα, όπως μου τα περιέγραψε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Με τίτλο «Ο Μάγος Αλκαζάρ» από τις εκδόσεις Το Ροδακιό, τα «κανονικά» ποιήματα του Τάσου Ζαφειριάδη είναι απολαυστικά όσο και τα υπόλοιπα έργα του! Ποια ελιά του Πλάτωνα; Ποιος πλάτανος του Ιπποκράτη; Ή του Αλή Πασά; Ποια καστανιά της Αννας Φρανκ; Και ποια μηλιά του Νεύτωνα ή του Βιζυηνού; Μη μου μιλάτε εμένα για όλα αυτά τα δήθεν θρυλικά Εμείς είχαμε το στραβό πεύκο Στο δημοτικό μας στην Ικτίνου Το δέντρο μας το στραβό Πού έγερνε αποπάνω μας να μας δώσει τα κλαδιά του Και να παίξει μαζί μας Πού πάνω απ’ την καμπούρα του παίζαμε βόλεϊ Ή αποκάτω της έμπαιναν τα γκολ Τέρμα αδιαπραγμάτευτο στο ποδόσφαιρο Μονόζυγο απ’ τα κλαδιά του οι πιο ψηλοί Στα ριζά του πλοίο με πειρατές Ή καταφύγιο απ’ τη λάβα στο έδαφος Κάθε λογής περιπέτεια εκεί Οι μπασκέτες δίπλα αδιάφορες σχεδόν Δεν καταλαβαίνετε εσείς Πόσες οι μορφές Πόσο παιχνίδι Πώς το πεύκο να μην κουραστεί Εσχάτως το είδα ν’ ακουμπά σε μπαστουνάκι Αλλά ίδιο όπως το θυμόμουν Πόσοι θα το θυμούνται Τώρα που κόπηκε Αιωνία η μνήμη! Σε χρόνους σαράντα, κάποιοι σαραντακάτι πενηντακάτι Κι ίσως πιο μετά, με μπαστουνάκι όπως αυτό στο δέντρο Οι τελευταίοι που θα το θυμούνται Ισως ένα πρωί μελαγχολήσουν για όλο το χαμένο παιχνίδι» Κάτι που δεν σχετίζεται άμεσα με κόμικς, αλλά αφορά μία άλλη δημιουργική πτυχή ενός πολυαγαπημένου κομίστα( προσωπικά τον είχα γνωρίσει μέσα από το "Ψηφιδωτό"). Ο λόγο για τον Τάσο Ζαφειριάδη! Το ποίημα είναι πράγματι καλό, αξίζει μια ανάγνωση! Πηγούλα! 1 Παράθεση
Προτεινόμενες Καταχωρήσεις
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.