Slam Dunk (1993-1996)

[drago7]

 

 

Ενα σχετικά παλιό anime που όμως τα σπάει κυρίως για το χιούμορ του. Αποτελείται από 101 επεισόδια ,ενώ ήταν από μανγκα του Takehiko Inoue το οποίο αποτελείται από 276 chapters τα οποία είχαν δημοσιευτεί στο Shοnen Jump και κυκλοφόρησαν αργότερα σε 31 τόμους

Ιστορία: ο πρωταγωνιστής Sakuragi Hanamichi ήταν ένας αλήτης στο γυμνάσιο που έμπλεκε συνεχώς σε καβγάδες με πολύ ξύλο και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να απορρίπτεται από τα κορίτσια(50 χυλόπιτες ), αλλά μετά την είσοδο του στο λύκειο συναντά το κορίτσι των ονείρων του,τη Haruko Akagi η οποία δεν τον φοβάται. Θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει την καρδιά της, συμπεριλαμβανομένου να μπει στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου που έχει ως στόχο να κατακτήσει το εθνικό πρωτάθλημα με αδελφό της Haruko . Το πρόβλημα είναι ότι Sakuragi δεν έχει παίξει ποτέ μπάσκετ....

επιπλέον πληροφορίες (τα πάντα βασικά από τους βασικούς χαρακτήρες μέχρι τους αντιπάλους και αποτελέσματα) ΠΡΟΣΟΧΗ έχει κάποια spoiler μέσα: http://teamshohoku.tripod.com/


κατά τη γνώμη μου ένα πάρα πολύ καλο ανιμέ και αξίζει.εγώ είμαι γύρω στο 60επ


ΥΓ: είχε παιχτεί και πριν χρόνια στο αλτερ με το όνομα τρίποντο

 

 

[mal type=anime id=170]

 

[kaneda]

Τελικά τι μπορεί να σου κάνει η μαγεία της δύναμης της μουσικής...

 

(παρακαλώ, βάλτε να παίζει το παρακάτω ηχητικό, για όσο διαβάζετε αυτά που ακολουθούν )

 

Το πρώτο τραγούδι που μόλις ακούτε ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να παρακολουθώ ξανά το Slam Dunk, έπειτα από πολλά χρόνια μετά την προβολή του άνιμε στην χώρα μας, τότε γνωστό με το όνομα Τρίποντο. Μου συνέβη ακριβώς το ίδιο πράγμα που έπαθα πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν έπεσα, όχι και τόσο τυχαία, στο τραγούδι του ιαπωνικού ending του Aoki Densetsu Shoot! (ενός άλλου άνιμε που επίσης έπαιζε παλιά στην χώρα μας, τότε γνωστό και αυτό ως Γκολ), και εξαιτίας αυτού, μπήκα στην διαδικασία να το δω ξανά από την αρχή.

 

Γενικά μικρός αγαπούσα πολύ το ποδόσφαιρο (και το μπάσκετ βέβαια, αλλά σε μικρότερο βαθμό όμως). Δεν ήμουν ποτέ καλός παίκτης, αλλά λάτρευα να τρέχω πάνω-κάτω και να κυνηγάω την ασπρόμαυρη στρογγυλή θεά. Όταν έφηβος πια γνώρισα το πόσο σάπιο και σαθρό είναι το άθλημα αυτό, τόσο μέσα από τα ""υπέροχα"" νέα επίθετα που μάθαινα παίζοντάς το, όσο και με τα πρωτοφανή σκάνδαλα των στημένων αγώνων που έβγαιναν στο φως της δημοσιότητας για το εγχώριο ποδόσφαιρο, αλλά και για το διεθνές, αποφάσισα να "αποσυρθώ" από το άθλημα και να αναζητήσω άλλους τρόπους διασκέδασης και ψυχαγωγίας... κάτι που θα διεύρυνε τους ορίζοντές μου με κριτική σκέψη και νέες προσεγγίσεις... κάτι που αντί να φανατίζει θα ενώνει... Κάποια χρόνια μετά οι ταινίες, τα άνιμε και λίγο πιο μετά τα κόμικς (τα οποία τα είχα χάσει κάπου στο δημοτικό) μου χτύπησαν την πόρτα. Γιατί όμως σας αναφέρω όλα αυτά τα βαρετά πράγματα; Επειδή όταν ξεκίνησα πιο "εντατικά" την ενασχόλησή μου με τα άνιμε, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα έβλεπα ποτέ κάποιο αθλητικό άνιμε. Αλλά κάποια μέρα όμως, μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε. Ακούγοντας τα τραγούδια που ανέφερα παραπάνω, ξαφνικά ήταν σαν να έγινα ξανά δέκα χρονών. Η νοσταλγία γκρέμισε με το έτσι θέλω όλους τους τοίχους που είχα υψώσει και όλα πήγαν περίπατο... Τρία λεπτά και κάτι, έφεραν μπροστά μου ότι τόσα χρόνια προσπαθούσα να αποφύγω... Η μαγεία της δύναμης της μουσικής που ανέφερα και στην αρχή...

 

     

 

Το Slam Dunk δεν είναι απλά ένα άνιμε για το μπάσκετ. Δεν είναι σπουδαίο επειδή ο Takehiko Inoue (ο δημιουργός του μάνγκα πάνω στο οποίο βασίζεται το άνιμε) σύστησε και μύησε τον ιαπωνικό λαό σε ένα άθλημα που για αυτούς μέχρι τότε ήταν σχεδόν άγνωστο και θεωρούταν από πολλούς ως άθλημα τρίτης κατηγορίας, ούτε είναι σπουδαίο επειδή η ιστορία προβάλλει, στην πιο επιμελώς ατημέλητη προσέγγισή της, αξίες όπως η δύναμη της φιλίας, το πάθος για την νίκη, το μεγαλείο της συγχώρεσης, αλλά και τον πλατωνικό έρωτα στην πιο αγνή του μορφή. Βασικά, είναι σπουδαίο για όλα αυτά που ανέφερα, αλλά για εμένα το Slam Dunk εκεί που κερδίζει πραγματικά είναι στο πόσο γλαφυρά αναπτύσσει και ξεδιπλώνει την ψυχοσύνθεση των παιδιών που συνθέτουν την βασική πεντάδα της ομάδας του Shohoku. Ο Akagi, ο Miyagi, ο Mitsui, ο Rukawa και ο Sakuragi, αν και φαινομενικά αποτελούν μία πεντάδα απροσάρμοστων και ταραχοποιών, όταν παρόλα αυτά στριμωχθούν στην γωνία, αφήνουν τις προσωπικές τους διαφορές στην άκρη και προσπαθούν με πρωτοφανή ανορθόδοξο τρόπο να ενστερνιστούν ο ένας την φιλοσοφία του άλλου, με σκοπό την επίτευξη της νίκης. Εκείνο το επικό κλοτσομπουνίδι που πέφτει στο γυμναστήριο της ομάδας περίπου λίγο πριν από τα μισά του άνιμε, αποτελεί για εμένα το καλύτερο arc της σειράς, με το character reveal που λαμβάνει χώρα να είναι ό,τι καλύτερο έχω παρακολουθήσει ποτέ σε άνιμε. Ακόμα σκέφτομαι εκείνο το "ωρίμασε επιτέλους" του Kogure και το "θέλω να παίξω μπάσκετ" του Mitsui και ανατριχιάζω ολόκληρος... Όχι, το Slam Dunk είναι πραγματικά σπουδαίο, επειδή μας έδειξε ότι τελικά και οι αλήτες μπορούν να γίνουν καλά παιδιά.

 

     

 

Και φυσικά ένα τέτοιο άνιμε δεν θα μπορούσε να πήγαινε πίσω από άποψη αναμετρήσεων, καθώς κάθε αγώνας κρίνεται στις λεπτομέρειες. Κανένας πόντος δεν χαρίζεται (εντάξει, εκτός ίσως από αυτούς που δίνει ο Sakuragi στα πρώτα παιχνίδια ) και κανένα ριμπάουντ δεν κερδίζεται εύκολα. Για να κερδίσεις πρέπει να ιδρώσεις για τα καλά την φανέλα και οι παίκτες του Shohoku το γνωρίζουν αυτό καλύτερα από τον καθένα. Από τις αναμετρήσεις ξεχώρισα περισσότερο αυτήν με το Shoyo, στην οποία έκανε το πρώτο του μεγάλο μπαμ το Shohoku (αλλά και εξαιτίας της αιθέριας παρουσίας του παίκτη-προπονητή Fujima ), καθώς επίσης και εκείνη με το Kainan, στον οποίο εκτός από την αγωνία που χτυπάει κόκκινο, γινόμαστε μάρτυρες και ενός καταπληκτικού μοντάζ, στο οποίο ο Sakuragi φέρνει στο μυαλό του τα διδάγματα και τις συμβουλές του Akagi, σχετικά με τον σωστό τρόπο κερδίσματος ενός ριμπάουντ.

 

     

 

Το animation είναι γλυκό, βγάζοντας μία '90s ρευστότητα και τα τραγούδια του άνιμε (αυτά στο ηχητικό παραπάνω) είναι το ένα καλύτερο από το άλλο. Πιστεύω ότι αξίζει να του δώσετε μία ευκαιρία. Αν και έχει σχετικά αργή εξέλιξη υπάρχει λόγος, ώστε να μας δείξει ότι η σειρά ενδιαφέρεται πραγματικά για τους χαρακτήρες της και όχι στο να μας δώσει ξερά τον έναν αγώνα μετά τον άλλον χωρίς νόημα και ουσία. Στην τελική 101 επεισόδια είναι όλα κι όλα  αλλά πέρα από την πλάκα και τα 101 κυλάνε νεράκι, με πολύ γέλιο, διακριτικό ρομάντζο και με χορταστικούς αγώνες με επικές αναμετρήσεις μέσα και έξω από την ρακέτα. Καλή θέαση σε όλες και σε όλους! 

 

Υγ.: Θα ακολουθήσει και ξεχωριστή παρουσίαση για την συνέχεια της σειράς που κυκλοφόρησε το 2022 σε μορφή ταινίας.

Επεξεργασία Δεκεμβρίου 7, 2025 από kaneda