Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Eduardo Risso'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 8 results

  1. Μετά το τέλος του "Hush", που έτρεξε στα τεύχη 608-619 του Batman, οι ιθύνοντες παρέδωσαν τον υπερασπιστή της Γκόθαμ στη δημιουργική ομάδα του (εν εξελίξει τότε) 100 Bullets, ήτοι Brian Azzarello (σενάριο), Eduardo Risso (σχέδιο), Patricia Mulvihill (χρωματισμός), Clem Robins (lettering) και Dave Johnson (εξώφυλλα). Το αποτέλεσμα ήταν το story arc "Broken City", που ολοκληρώθηκε στο τεύχος 625. Ο Batman ερευνά τον βίαιο θάνατο της Elizabeth Lupo. Τα σημάδια στο σώμα της δείχνουν Killer Croc, αλλά με την ανάκριση το μόνο που καταφέρνει είναι να σπάσει τα καινούργια δόντια του. Μέσω της όμορφης Margo, οδηγείται στον Angel Lupo, αδερφό του θύματος. Εκείνος το σκάει από το παράθυρο ενός ακατοίκητου σπιτιού και, ενώ τρέχει στο σκοτεινό σοκάκι από κάτω, σκοτώνει ένα αντρόγυνο, αφήνοντας το αγοράκι τους ορφανό. Συγκλονισμένος από την ομοιότητα με τη δολοφονία των δικών του γονιών, ο Batman το παίρνει προσωπικά. Μέχρι να καταλήξει στην αλήθεια, θα συνομιλήσει με τον Penguin, τον Ventriloquist και δυο καινούργιους παίχτες που χρησιμοποιούν ανατριχιαστικά ψευδώνυμα: Fatman και Little Boy... Ο Azzarello δίνει μια πιο νουάρ αίσθηση σε αυτή την ιστορία, βασιζόμενος λιγότερο στο ξύλο (όχι πως ο Batman δεν ανταλλάσσει μπουνιές) και περισσότερο στο υποτιθέμενο δυνατό του σημείο, το μυαλό. Η ιστορία δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι εξαιρετικό, παρόλα αυτά ο Azzarello τη χρησιμοποιεί για να διερευνήσει την ψυχοσύνθεση του ήρωα. Και το κάνει με τρόπο που ελάχιστοι (imho) έχουν κάνει. Στα συν, επίσης, η πολύ καλή και απαιτητική χρήση της γλώσσας, ένα σημείο που πολλοί σύγχρονοι σεναριογράφοι ξεχνούν. Από τη μεριά του, ο Risso κάνει καλή δουλειά, αλλά όχι στο 100% των δυνατοτήτων του. Σε αρκετά σημεία, μάλιστα, η γραμμή του μου θύμισε τον σημερινό, κακογερασμένο Frank Miller. Συνολικά, μιλάμε για ένα κόμικ, το οποίο απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη και καταφέρνει να τον κρατήσει στην ατμόσφαιρά του. Ίσως δε θα το πρότεινα σε όσους πρωτογνωρίζονται με τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά εν πάση περιπτώσει αποτελεί μία ακόμη ενδιαφέρουσα προσθήκη στον μύθο του.
  2. Eduardo Risso's TALES OF TERROR Eleven Shocking Stories of Suspense! To Tales of Terror είναι μια συλλογή 11 μικρών αυτοτελών ιστοριών, που κυκλοφόρησε το 2007 από την Dynamite Entertainment. Αν και από τον τίτλο φαίνεται σαν να πρόκειται για ατομική δουλειά του Αργεντίνου σχεδιαστή Eduardo Risso, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι τα σενάρια όλων των ιστοριών είναι του συμπατριώτη του και επί πολλά χρόνια συνεργάτη του Carlos Trillo. Ως εκ τούτου, το ύφος του βιβλίου είναι κατά 90% noir και κατά 10% τρόμου, κι αυτό το ποσοστό πετυχαίνεται κυρίως χάρη στις εμφανίσεις γνωστών τεράτων της λογοτεχνίας και του σινεμά, όπως του Φρανκενστάιν, της Μούμιας, του Αόρατου Ανθρώπου κλπ. Οι ιστορίες αυτές δημοσιεύονται σε αυτή την ανθολογία για πρώτη φορά στα αγγλικά, αλλά προφανώς το έτος αρχικής κυκλοφορίας είναι αρκετά παλαιότερο. Οι σελίδες είναι φυσικά ασπρόμαυρες, ενώ οι ιστορίες άτιτλες. Το κόμικ κέρδισε το 2008 το βραβείο Harvey για την καλύτερη Αμερικάνικη έκδοση με υλικό άλλης χώρας. Για τα δικά μου γούστα που μου αρέσει να διαβάζω μικρές ιστορίες (με twist ending αν αυτό είναι εφικτό), έμεινα πολύ ικανοποιημένος από αυτή τη συλλογή. Από το δίδυμο έχω διαβάσει ορισμένα noir κόμικ, και μου αρέσει αρκετά το στυλ τους. Έτσι αυτή την απόπειρα να δημιουργήσουν μικρές ιστορίες στο ύφος των κόμικς της EC και της Warren την είδα πολύ θετικά, άσχετα που όπως ανέφερα το noir στοιχείο εξακολουθεί να επικρατεί.
  3. Το Cain είναι κόμικ των Αργεντινών Ricardo Barreiro (σενάριο) και Eduardo Risso (σχέδιο), που κυκλοφόρησε το 1988 από την Ediciones de la Urraca. Στ’ αγγλικά μεταφράστηκε από την σλοβένικη (!) εταιρεία Strip Art Features, μόλις το 2003. Είναι κατά βάση ένα δυστοπικό κόμικ δράσης, με διάσπαρτα sci-fi στοιχεία και έντονο κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό. Μπουένος Άιρες, κάπου στη δεκαετία του 2000. Τρεις ρακοσυλλέκτες στα εξαθλιωμένα περίχωρα της πόλης βλέπουν ένα αεροπλάνο να ρίχνει προμήθειες από ψηλά. Ανοίγοντας ένα από τα κουτιά, αντικρίζουν δύο μωρά, ένα ζωντανό κι ένα νεκρό. Κι έτσι αρχίζει η οδύσσεια του μικρού Κάιν. Μια ιστορία εκδίκησης, με φυλακές ανηλίκων, συμμορίες σε σκουπιδότοπους και συνωμοσίες πλουσίων. Το σενάριο είναι λιτό, με αρκετή ωμότητα και γρήγορη ροή. Αυτό που μ’ εξίταρε κυρίως είναι η αδιάκοπη κριτική σε διάφορες πτυχές της σύγχρονης πραγματικότητας: από τον φανατισμό του ποδοσφαίρου έως την παραπληροφόρηση της τηλεόρασης και την υπερκατανάλωση, λίγα αφήνει ανέπαφα ο Barreiro. Όσον αφορά το σχέδιο, τα πράγματα είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Μιας και είναι μια από τις πρώιμες δουλειές του Risso, το σχέδιό του δεν έχει αποκρυσταλλωθεί ακόμα στο γνώριμο στυλ του και μάλιστα στις πρώτες σελίδες είναι εμφανέστατη η διαφορά από το σήμερα. Όσο προχωράει, το σχέδιο βελτιώνεται, αλλά ταυτόχρονα φέρνει όλο και πιο πολύ σε Moebius. Όχι πως είναι κακό αυτό, αλλά θα ήθελα να δω κάτι πιο κοντά στη δική του τεχνοτροπία. Στο σύνολο, ένα αναπάντεχα καλό κόμικ, που αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά. Βαθμολογία: 8,8/10
  4. Κόμικ σε σενάριο του Paul Dini και artwork του Eduardo Risso. Μπλέκει αληθινά, αυτοβιογραφικά γεγονότα με τον μύθο του Batman, σ’ ένα graphic novel που θα χαρακτήριζα μείξη του Midnight Nation με το Killing Joke. Κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2016 από την Vertigo σε έναν σκληρόδετο τόμο με dustcover. Ο Dini ανήκει στη δημιουργική ομάδα πίσω από τις δημοφιλείς και βραβευμένες τηλεοπτικές σειρές Tiny Toon Adventures και Batman: The Animated Series. Η καριέρα του πήρε την ανιούσα κατά τη δεκαετία του 1990, αλλά την ίδια περίοδο συνέβη κάτι που τον τραυμάτισε βαθύτατα: γυρνώντας σπίτι του αργά το βράδυ, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους που τον άφησαν με αρκετά σπασμένα κόκαλα. Ο Dini μας διηγείται τον αγώνα του να ξεπεράσει την φοβερή αυτή εμπειρία και κυρίως πώς η μορφή του Batman τον βοήθησε, παρά τις κακόβουλες παρεμβολές του Joker, της Poison Ivy και των άλλων κακών του Gotham City. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα από τον Dini να γράψει κάτι τέτοιο. Ναι, είναι ένας αξιόλογος σεναριογράφος, αλλά δεν περίμενα να δημιουργήσει κάτι τόσο διαφορετικό. Χρησιμοποιεί χιούμορ και δεν διστάζει να ξεγυμνωθεί μπροστά στους αναγνώστες του για την αποτυχημένη ερωτική του ζωή ή την προσήλωσή του σε πράγματα που μπορεί να θεωρηθούν παιδικά. Η ροή της ιστορίας είναι εξαιρετική, με την πρωτοπρόσωπη εξιστόρηση να μετατρέπεται σε διάλογο με τον Batman ή τον Joker και να εναλλάσσεται με την τριτοπρόσωπη αφήγηση. Το μελόδραμα, επικίνδυνο σε τέτοιου είδους δουλειές, είναι μηδενικό ή έστω ελάχιστο. Ίσως θα μπορούσε να έχει μερικές σελίδες ακόμα, αλλά το θεωρώ πταίσμα. Όσο για τον Risso… απλά θεϊκός. Δεν χρησιμοποιεί ένα μόνο στυλ, αλλά πολλά διαφορετικά, από το κλασικό λιτό του σχέδιο, μέχρι ένα πιο ρεαλιστικό με εκπληκτικό coloring. Και μάλιστα, πολλές φορές αυτά συνυπάρχουν όχι μόνο στην ίδια σελίδα, αλλά και μέσα στο ίδιο καρέ. Πρόκειται για ένα δυνατό, μεστό κόμικ. Ίσως δεν πηγαίνει όσο βαθιά (αυτο)διαφημίζεται, αλλά ο διάλογος με τους φανταστικούς χαρακτήρες το καθιστά μοναδικό. Σίγουρα μπορεί να το διαβάσει ο καθένας και το προτείνω στον καθένα.
  5. Βαμπιρο-κόμικ των Carlos Trillo (σενάριο) και Eduardo Risso (σχέδιο), που αποτελεί μια από τις γνωστότερες συνεργασίες τους. Μέχρι να ολοκληρωθεί πέρασε από σαράντα κύματα ή καλύτερα από τρεις διαφορετικές εκδοτικές. Η πρώτη έκδοση βγήκε το 1992 από την αργεντίνικη Editorial Columba, ενώ το 1995 τα δικαιώματα πέρασαν στην Meridiana Comics, που επέλεξε να το εκδώσει σε τευχάκια αμερικάνικου στυλ. Το 2005 κατέληξε στην ισπανική Norma Cómics, όπου και ολοκληρώθηκε σε τέσσερις τόμους. Το δε όνομα άλλαξε διαδοχικά από N/N, σε Boy Vampiro (που είναι και η πιο γνωστή εκδοχή στα ισπανικά) και τέλος σε Yo, Vampiro. Ακόμη και στα αγγλικά, όμως, υπάρχουν παραπάνω από μία εκδόσεις. Αρχικά, η Strip Art Features μετέφρασε τους τέσσερις τόμους με την ονομασία Boy Vampire. Το 2010 η Dark Horse, σε συνεργασία με την Strip Art Features, το μετονόμασε σε Vampire Boy, εκδίδοντας έναν ενιαίο, paperback τόμο, του οποίου δηλώνω υπερήφανος κάτοχος. Ένα παράξενο γεγονός, που συνέβη πριν από χιλιάδες χρόνια στην έρημο της Αιγύπτου, σκότωσε τον Φαραώ και όλο του τον στρατό. Μοναδικοί επιζώντες, δύο ορκισμένοι εχθροί: ο δεκάχρονος, δίχως όνομα γιος του Φαραώ και η Ahmasi, μια πανέμορφη, αλλά πανούργα ιέρεια. Απέθαντοι, με υπεράνθρωπες δυνάμεις και δίψα για αίμα, οι δυο τους προσπαθούν κατά τη διάρκεια όλων αυτών των αιώνων να αλληλοεξοντωθούν. Η τελευταία τους σύγκρουση θα ξεκινήσει όταν το αγόρι επανέρχεται στη ζωή, σαράντα χρόνια χρόνια μετά τον τελευταίο του «θάνατο», σε μια πόλη των ΗΠΑ των αρχών του 21ου αιώνα. Το Vampire Boy περιέχει μερικές από τις καλύτερες ιδέες που έχω συναντήσει σε κόμικ. Ο Trillo κάνει με έξοχο τρόπο την κριτική του στην αυτοκαταστροφικότητα του ανθρώπου, που αντιπροσωπεύεται από το άσβεστο μίσος ανάμεσα στα δύο μοναδικά αθάνατα πλάσματα του κόσμου. Όπως λέει το αγόρι στην εχθρό του, σε κάποιο σημείο: «Χωρίς τον άλλον, ο καθένας μας είναι αιώνια μόνος». Πέρα από αυτό όμως, ο μεγάλος Αργεντίνος μας προσφέρει μια γεμάτη, εμπνευσμένη ιστορία, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες και έξυπνο φινάλε. Ίσως σε κάποιο σημείο ο ρυθμός πέφτει σημαντικά και το παρακάνει με την επεξηγηματικότητα των σκέψεων, αλλά συνολικά το σεναριακό κομμάτι είναι υψηλού επιπέδου. Βέβαια δίπλα του στέκεται ο Risso, που δε χρειάζεται συστάσεις. Παίζει στο γήπεδό του, το ασπρόμαυρο, και μας χαρίζει πολλά απίστευτα καρέ. Θα έλεγα ότι και αυτός έχει κάποιες αδύναμες στιγμές, αλλά είναι λίγες. Εν κατακλείδι, είναι ένα τρομερό ανάγνωσμα, ωμό και ποιητικό ταυτόχρονα, που αξίζει να διαβαστεί απ’ όσους γουστάρουν τα καλά κόμικς. Βαθμολογία: 9,5/10 Σημείωση: η παρουσίαση θα μπορούσε κάλλιστα να μπει στα ευρωπαϊκά, αλλά επέλεξα να το βάλω στα αμερικάνικα, μιας και έχουμε να κάνουμε με Αργεντίνους δημιουργούς.
  6. Ο Eduardo Risso είναι σχεδιαστής κόμικς από την Αργεντινή. Παρότι έχει συνδέσει το όνομά του με την αμερικανική σειρά 100 Bullets, δουλειές του έχουν εκδοθεί και από ιταλικές, ισπανικές και γαλλικές εταιρείες. Η βιβλιογραφία του περιέχει horror, sci-fi, superhero και νουάρ τίτλους. Ο Risso γεννήθηκε το 1959 στην πόλη Leones της κεντρικής Αργεντινής και, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, ξεφύλλιζε κόμικς πριν καν μάθει να διαβάζει. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έκανε τα πρώτα του βήματα ως σκιτσογράφος, σχεδιάζοντας για την La Nación, μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας, καθώς και για τα περιοδικά Eroticón και Satiricón. Ανάμεσα στις πρώτες του δουλειές, ήταν και το El Ángel (1985-1986), γραμμένο από τον δημοφιλή Robin Wood. Το 1987 συνεργάζεται με τον Ricardo Barreiro για το κόμικ Parque Chas, το οποίο μεταξύ άλλων μεταφράστηκε και στα αγγλικά, κυκλοφορώντας στο θρυλικό περιοδικό Heavy Metal. Ένα χρόνο αργότερα, θα κυκλοφορήσει το Caín και πάλι σε σενάριο του Barreiro, όπου φαίνεται για πρώτη φορά το γνώριμο στυλ του Risso. Σύντομα θα έρθει ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα από τον Carlos Trillo και μαζί θα δημιουργήσουν το Fulú (1989). Η επιτυχία του θα τους «υποχρεώσει» να συνεργαστούν ξανά και ξανά, παράγοντας πολυάριθμους τίτλους, όχι μόνο σε εκδοτικούς οίκους της πατρίδας τους, αλλά και σε ευρωπαϊκούς. Ανάμεσα στα κόμικς τους ξεχωρίζουν τα Boy Vampiro (1992-2005), Borderline (1993-1995) και Chicanos (1997). Το ντεμπούτο του Risso στην αμερικανική βιομηχανία των κόμικς πραγματοποιήθηκε το 1997, όταν σχεδίασε τον τίτλο Alien Resurrection της Dark Horse. Σκίτσαρε ξανά για την ίδια εταιρεία, ενώ ιστορίες του δημοσιεύτηκαν και στο Heavy Metal. Το 1998 ήρθε η πρώτη συνεργασία με τον Brian Azzarello, για το mini-series Jonny Double της Vertigo. Όπως φαίνεται, το δίδυμο έδεσε για τα καλά και ακολούθησε ένα από τα καλύτερα αμερικανικά κόμικς της δεκαετίας του 2000. Πρόκειται για το 100 Bullets, μια πρωτότυπη νουάρ σειρά που έτρεξε για εκατό τεύχη. Καθ’ όλη τη διάρκεια της κυκλοφορίας της, κέρδισε Eisner και Harvey Awards, ενώ το 2002 τιμήθηκε ως η καλύτερη ξένη σειρά στα ιταλικά βραβεία Micheluzzi. Ο ίδιος ο Risso απέσπασε δύο Harveys (2002, 2003), ένα Eisner (2002) και ένα Yellow Kid Award (2002) για τη δουλειά του στο σχέδιο. Οι Risso και Azzarello έχουν δημιουργήσει μαζί διάφορους άλλους τίτλους, όπως τις ιστορίες Broken City (2003-2004) και Flashpoint: Batman Knight of Vengeance (2011) για τον Σκοτεινό Ιππότη, το Spaceman (2011-2012) και το Brother Lono (2013-2014), ένα spin-off οκτώ τευχών του 100 Bullets. Στα τέλη του 2016, κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της νέας τους σειράς, Moonshine. Ο Risso έχει ασχοληθεί με διάφορα άλλα κόμικς στις ΗΠΑ, συνεργαζόμενος με μερικά πολύ μεγάλα ονόματα, χωρίς να παραμελεί τα εξώφυλλα και τα pinups. Σε σενάριο του Brian K. Vaughan, σχεδίασε το Logan (2008), ενώ το Spider-Man's Tangled Web #4 (2001), γραμμένο από τον Greg Rucka, ήταν υποψήφιο για Eisner Award Καλύτερου Τεύχους. Συμμετείχε στο Transmetropolitan: I Hate it Here (2000) του Warren Ellis και το 2013 συνεργάστηκε με τον J. Michael Straczynski για τα δύο τεύχη του Before Watchmen: Moloch. Από το 2010 είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπής του φεστιβάλ κόμικς Crack Bang Boom στο Rosario της Αργεντινής. Παρότι πολλά από τα γνωστότερα έργα του είναι έγχρωμα, ο Risso είναι αναμφίβολα ένας από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους του ασπρόμαυρου. Σύμφωνα με συνέντευξή του, κάθε κόμικ που έχει διαβάσει, τον έχει επηρεάσει με τον τρόπο του, αλλά ως επιδραστικότερους καλλιτέχνες θεωρεί τους Moebius, Alberto Breccia και Jose Muñoz. Πολυβραβευμένος και δημοφιλής σε όλο τον κόσμο, ο Risso αποτελεί ένα σπουδαίο όνομα της 9ης τέχνης. Άσε που έχει και μια από τις πιο καλαίσθητες υπογραφές. Άλλα κόμικς του Risso: DARK NIGHT: A TRUE BATMAN STORY FLINCH (συμμετοχή) TALES OF TERROR
  7. Ο Tom Hardy ως παραγωγός και πρωταγωνιστής στη μεταφορά του ''100 Bullets''. Ο ηθοποιός του Mad Max: Fury Road, Tom Hardy, δουλεύει με την New Line για την παραγωγή του δημοφιλούς κόμικ της Vertigo, 100 Bullets, στη μεγάλη οθόνη. Σύμφωνα με το THR, ο Hardy θα έχει θέση παραγωγού στο project μαζί με τον Dean Baker και ίσως επίσης πρωταγωνιστήσει. Η ταινία βρίσκεται υπό ανάπτυξη με σενάριο από τον Chris Borrelli (The Vatican Tapes). Το βραβευμένο 100 Bullets του Brian Azzarello είχε κυκλοφορήσει 100 τεύχη και λέει την ιστορία ενός μυστηριώδη άντρα, τον Agent Graves, που ψάχνει θύματα φριχτών εγκλημάτων και τους προσφέρει μια ευκαιρία για εκδίκηση δίνοντας τους μια ένα πιστόλι με 100 σφαίρες που είναι αδύνατον να εντοπιστούν. Η πλοκή της ταινίας δεν έχει δοθεί στην δημοσιότητα ακόμα, αλλά αναφορές την έχουν πολύ κοντά στο πρωτότυπο υλικό. Το project είχε αναλάβει αρχικά η Warner Bros. και πέρασε αργότερα στην New Line. περισσοτερα για το comic πηγη
  8. Όταν ο Brian Azzarello τα έπινε ένα βράδυ σ'ένα μπαρ με έναν καθηγητή εμβιομηχανικής δεν θα μπορούσε να προκύψει κάτι λιγότερο από μία πρωτότυπη ιδέα για κόμικ.Καταλληλότερος συνεργάτης από τον Eduardo Risso δεν θα μπορούσε να υπάρξει - αφού είχαν ήδη μια απίστευτη συνεργασία με το 100 bullets - και εγένετο Spaceman. Η ιστορία εκτυλίσσετε σε ένα μεταποκαλυπτικό μέλλον και πρωταγωνιστής είναι ο λίγο ογκώδης,λίγο looser αλλά παρ'όλα αυτά συμπαθέστατος Orson.Ο Orson είναι ένα γενετικά τροποποιημένο δημιούργημα με σκοπό την αποστολή του στον Άρη όμως για κάποιον λόγο τον συναντάμε να κάνει cyber sex να παίρνει ναρκωτικά και να μαζεύει παλιοσίδερα στην γη.Τα πράγματα θα περιπλεχθούν καθώς θα βρεθεί αναμεμιγμένος σε μία υπόθεση απαγωγής ενός παιδιού που απέκτησε δημοσιότητα μέσω ενός αρρωστημένου reality show. Η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε εννέα τεύχη και η Vertigo μας τα προσφέρει απλόχερα στην τιμή του ενός δολαρίου έκαστο! Προσωπικά το πρώτο τεύχος μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και αδημονώ για την συνέχειά του.Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι η ακατάπαυστη χρίση slung όρων που ίσως δυσκολέψει κάποιους. Παραθέτω συνέντευξη του Azzarello για το Spaceman στο IGN.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.